چپتر 97: فصل 97
0استاد گفت:
«کارت عالی بود که گوشت کپور آتشین ده‌هزار ساله رو هم با خودت آوردی. با‌داد اینکه به اندازه قرص درونی قوی نیست، اما هنوز هم برای تقویت انرژی درونی خیلی‌پزشکان مفیده. مخصوصاً اگه با دستور پخت غذاهای دارویی خانواده اصلی ترکیب بشه، تأثیرش دو برابر میشه.»
وقتی جین چون-هی دست از غذا‌ساکت خوردن کشید و خودش رو برای یادگیری‌ریخت آماده کرد، جگال لین زد زیر خنده.
«اول بیا غذامون رو بخوریم.می‌کردی امروز بیا هیچ کاری نکنیم‌می‌گرفتن و فقط استراحت کنیم، هر دوتامون.»
جین چون-هی سر تکون داد.
گلوش بغض داشت‌بیا و قورت دادن غذا‌هیچ رو براش سخت می‌کرد.
با این حال...
این خوشمزه‌ترین‌همه صبحانه تمام‌شیفتت عمرش بود.
پزشکان عمارت، از جمله‌غذامون جین چون-هی، یک روز‌کاری کامل رو به استراحت گذروندن.
«حتی با اینکه گفتن یک‌حسابی روز کامل مرخصی داریم، پزشک‌های شیفت‌عمارت‌ها اورژانس هنوز هم باید کار می‌کردن.»
همیشه همین‌طور بود.
فرقی نمی‌کرد یه بیمارستان مدرن باشه‌بعدش یا یه عمارت پزشکی تو دنیای رزمی،یکی چیزی به اسم استراحت مطلق وجود نداشت.
حتی تو روزهای تعطیل رسمی‌بخوریم که همه استراحت می‌کردن، اگه‌فقط نوبت شیفتت بود، باید کار می‌کردی.
در عوض، پزشک‌هایی که‌می‌گرفتن اون روز کار می‌کردن،روی روز بعدش مرخصی می‌گرفتن.
به هر حال،نوبت عمارت پزشکی اون‌عوض روز حسابی ساکت بود.
جین چون-هی رفت روی‌پزشک‌هایی سقف یکی از عمارت‌ها و‌ساکت برای خودش یه نوشیدنی ریخت.
البته توش هیچ الکلی نبود.
تو این‌اون منطقه، بهش‌می‌گرفتن می‌گفتن گامجو.
سن دقیق بدن فیزیکیش رو نمی‌دونست،عوض اما ذهنش از قبل متعلق به‌ساکت یه آدم بالغ بالای چهل سال بود.
به لطف پاکسازی مغز‌پزشک‌هایی استخوان، ظاهرش شبیه یه‌حسابی نوجوون اواخر دوره نوجوونیش بود.
هرچند با استانداردهای‌بیا این دوران، اون یه‌هیچ مرد بالغ حساب می‌شد.
«اگه تو همچین‌بعدش روزی نوشیدنی نخورم،ساکت پس کی بخورم؟»
دلیل اینکه هنوز هم‌شیفتت الکل نمی‌خورد خیلی ساده‌اون بود؛ چون طعم خوبی نداشت.
وقتی جوون بود طعم الکل رو‌بعدش درک نمی‌کرد، و الان هم که‌سقف بزرگتر شده بود، هنوزم درکش نمی‌کرد.
حتی بعد از تجربه‌غذامون یه زندگی دوباره، الکل‌کاری هنوزم براش بدمزه بود.
نوشیدنی‌های غیرالکلی مثل گامجو‌می‌گرفتن رو ترجیح می‌داد، که فقط‌سقف اسم «شراب» رو یدک می‌کشیدن.
در حالی که گامجوی داروییِ‌می‌کردی ساخت سالن گیاهان دارویی رو‌می‌گرفتن مزه‌مزه می‌کرد، روی سقف دراز کشید.
«بالاخره تموم شد.»
با اینکه خیلی وقت‌غذامون نبود بیدار شده بود،کاری دوباره احساس خواب‌آلودگی می‌کرد.
عجیب هم نبود.
خستگی‌هایی که تو این مدت روی هم تلنبار‌اون شده بود، حالا که کار تموم شده بود،یکی مثل یه سد شکسته روی سرش آوار شد.
این خستگی فیزیکی‌عوض نبود، بلکه یه‌بعدش فرسودگی ذهنی بود.
جین چون-هی در حالی‌غذامون که به آسمون آبی خیره‌نکنیم شده بود، همون‌طور خوابش برد.
وقتی چشماش رو باز‌می‌گرفتن کرد، دید که کت‌روی استادش روش کشیده شده.
احتمالاً یه‌همه لحظه اومده‌شیفتت و رفته بود.
با شنیدن یه سروصدای شلوغ و‌بعدش پرهیاهو، پایین رو نگاه کرد و‌سقف دید که یه ضیافت حسابی به راهه.
«هی، بیدار شدی. اون‌قدر‌می‌گرفتن عمیق خوابیده بودی که‌روی دلم نیومد بیدارت کنم.»
استادش با لبخند روشنی گفت.
«اینا دیگه چیه؟»
نوازنده‌ها و حتی مطرب‌ها‌غذامون رو برای رقص و‌کاری آواز دعوت کرده بودن.
یه ضیافت تمام‌عیار بود.
استادش با چهره‌ای مستأصل گفت:
«این چهار تا رئیس سالن‌اون جوری این ضیافت رو راه‌رفت انداختن انگار از خداشون بود.»
چی؟
وقتی جین چون-هی با تعجب‌حسابی برگشت، چهار رئیس سالن با صورت‌های‌عمارت‌ها سرخ‌شده، جام‌هاشون رو براش تکون دادن.
از قبل حسابی نوشیده‌شیفتت بودن و صورت‌هاشون کاملاً‌اون مست و ملنگ بود.
حتی رئیس سالن طب سوزنی، سیما بیونگ،می‌گرفتن که به خشک و مقرراتی بودن معروف بود،نوشیدنی با صورتی سرخ داشت نوشیدنیش رو مزه‌مزه می‌کرد.
«خب، قابل درکه. بدن استاد‌بخوریم آرزوی برآورده‌نشده عمارت پزشکی فلس سفید‌استراحت بود. این آرزو بالاخره برآورده شد.»
«یوهو.»
«بله؟»
یوهو داشت بطری‌های شراب‌پزشک‌هایی رو برای پزشکان عمارت‌حسابی و رؤسای سالن‌ها می‌برد.
چیزی که اونو از بقیه متمایز‌امروز می‌کرد این بود که نه صورتش سرخ‌دوتامون شده بود و نه بوی الکل می‌داد.
رئیس سالن گیاهان دارویی،می‌گرفتن مان پا-گوک، یه بطری‌روی شراب رو تکون داد.
«مدیرکل یوهو، کار کردن‌شیفتت رو ول کن و‌اون بیا یه پیک بزن!»
با شنیدن این‌عوض حرف، یوهو سرش‌بعدش رو تکون داد.
«من از الکل خوشم نمیاد.»
«چطور می‌تونی تو همچین‌می‌گرفتن موقعیت شادی حتی یه قلپ‌سقف هم نخوری؟ خیلی سرسختی. خیلی.»
مان پا-گوک نوچی‌نوبت کرد و به‌عوض جین چون-هی نزدیک شد.
«استاد جوان‌می‌کردی عمارت ما یه‌اون نوشیدنی میل دارن؟»
مان پا-گوک روی کلمات «استاد جوان عمارت» تأکید کرد. اون‌فقط کسی بود که تو مسائل رسمی بهش می‌گفت استاد جوان‌دادن عمارت، اما تو خلوت بهش می‌گفت ارباب جوان یا پسرجون.
«هاهاها. اینجا یه‌بعدش جمع خودمونیه، پس‌ساکت لطفاً راحت حرف بزنید.»
«دیگه چطور می‌تونم این کار‌می‌کردی رو بکنم؟ شما استاد جوان عمارت‌حسابی ما هستید که مقامتون مثل آسمونه.»
این یعنی حالا دیگه واقعاً به عنوان استاد‌حسابی جوان عمارت به رسمیت شناخته شده بود، چیزی‌ریخت که جین چون-هی رو برای لحظه‌ای بی‌حرف گذاشت.
مان پا-گوک گفت:
«شماها دارید چیکار می‌کنید! چهار‌حسابی رئیس سالن باید برای استاد‌یکی جوان عمارت یه نوشیدنی بریزن!»
با این حرفش، چهار‌شیفتت رئیس سالن هماهنگ با‌اون هم از جا بلند شدن.
اولین کسی که در کمال تعجب‌بعدش برای جین چون-هی نوشیدنی ریخت، رئیس‌سقف سالن طب سوزنی، سیما بیونگ بود.
شرشر.
«این رئیس سالن طب‌می‌گرفتن سوزنی، یه جام به‌روی استاد جوان عمارت تقدیم می‌کنه.»
یکی دو روز نبود‌شیفتت که مان پا-گوک از لجباز‌بعدش بودن این پیرمرد غرغر می‌کرد.
رئیس سالن چونا، جو دان-ها، بهش فحش داده‌حسابی بود و می‌گفت اون یه پیرمرد خرفتیه که‌ریخت به ندرت کسی رو برای کار خوبش تشویق می‌کنه.
مردی بود‌اول که خیلی‌غذامون کم لبخند می‌زد.
مشروب شیرین و‌بعدش قوی، بوی بامبو‌ساکت و گیاهان دارویی می‌داد.
این عطر‌همه عمارت پزشکی‌شیفتت فلس سفید بود.
در کمال تعجب، رئیس سالن طب‌بعدش سوزنی، سیما بیونگ، بعد از خوردن الکل‌یکی یه خنده از ته دل سر داد.
صورت چروکیده پیرمرد، چروکیده‌تر شد.
اما این‌اون چروک‌ها، دره‌هایی از‌حسابی جنس شادی بودن.
نفر بعدی، رئیس سالن چونا،می‌کردی جو دان-ها بود که جام‌می‌گرفتن جین چون-هی رو پر کرد.
«جام اول رو به اون پیرمرد‌بعدش باختم. رئیس سالن چونا، جو دان-ها، یه‌یکی جام به استاد جوان عمارت تقدیم می‌کنه.»
یه جام دیگه.
«می‌گن گربه بی‌سروصدا زودتر به اجاق می‌رسه، و این پیرمرد خرفت‌عمارت‌ها طب سوزنی هم خوب می‌دونه چطور خودشو جا کنه، نه؟ رئیس‌دقیق سالن رزمی، دوکگو جونگ-هو، یه جام به استاد جوان عمارت تقدیم می‌کنه.»
یه جام دیگه پر شد.
در نهایت، رئیس سالن‌پزشک‌هایی گیاهان دارویی، مان پا-گوک،حسابی جلوی جین چون-هی ایستاد.
«از همون لحظه اولی که دیدمت بهت ایمان داشتم. امیدوارم‌فقط یادت بمونه که بین این چهار تا رئیس سالن، این پیرزن‌براش اولین کسی بود که به استاد جوان عمارت خدمت کرد. هوهو.»
دهنش رو با‌بعدش آستینش پوشوند و‌ساکت موذیانه لبخند زد.
این حیله‌گری برازنده‌نوبت یکی از خادمان‌عوض خانواده جگال بود.
با اینکه داشت شوخی می‌کرد، اما در‌می‌گرفتن واقع این مان پا-گوک بود که بیشترین‌عمارت‌ها حمایت رو از جین چون-هی کرده بود.
از مراقبت‌های بعد از عمل جین چون-هی‌هیچ گرفته تا ساخت قرص الهی فلس سفید، بدون‌داد هیچ کم و کاستی بهش کمک کرده بود.
جین چون-هی‌اون واقعاً ازش‌می‌گرفتن ممنون بود.
شرشر.
لیوان تا لبه پر شد.
انگار که هماهنگ‌بیا کرده باشند، هر چهار‌هیچ رئیس سالن یک‌صدا گفتند:
«استاد عمارت، استاد جوان عمارت. تبریک‌ساکت می‌گیم! امیدواریم از حالا به بعد‌نوشیدنی زندگی طولانی و سالمی داشته باشید!»
هوراااا!
صدای تشویق‌می‌کردی و هلهله پزشکان‌اون عمارت طنین‌انداز شد.
بعد از اینکه چهار رئیس سالن‌امروز لیوان‌ها را پر کردند، بقیه پزشکان عمارت‌دوتامون هم به نوبت لیوانم را پر کردند.
این بار،اون گامجوی بدون‌می‌گرفتن الکل بود.
از آنجا که قبلاً گفته بودم از‌پزشک‌هایی آن خوشم می‌آید، به نظر می‌رسید به‌روی جای الکل، این را به من تعارف می‌کردند.
«از مدیرکل یو شنیدم‌پزشک‌هایی که استاد جوان عمارت توی‌ساکت پاکسازی مغز استخوان موفق شدن!»
«از استاد جوان عمارت همین انتظار هم می‌رفت! نه تنها قرص‌استراحت الهی فلس سفید رو ساختید، بلکه توی درمان استاد عمارت هم‌سخت موفق شدید. این یه موهبت بزرگ برای عمارت پزشکی فلس سفیده!»
«موقع یادگیری سخت بود، اما‌حسابی به لطف شما تونستم بیماران‌یکی زیادی رو نجات بدم. ممنونم.»
من هم در‌نوبت جواب، با آن‌ها‌عوض لیوان زدم و نوشیدم.
خیلی زود، وانگ‌عوض گاک-یون که در گوشه‌ای‌می‌گرفتن بود، به سمتم آمد.
«هی، چرا من تنها کسی‌ام که‌امروز چای جو گیرش اومده؟ حتی بهم‌کنیم گامجو هم ندادن، احتمالاً به خاطر بابامه.»
در حالی‌اون که غر می‌زد،حسابی به سمتم آمد.
با لحنی مرموز جواب دادم:
«منم چای‌می‌کردی جو رو‌پزشک‌هایی بیشتر دوست دارم.»
«خیلی رو اعصابی.»
خندید.
پرسیدم:
«تو هم‌می‌کردی حسابی قد‌پزشک‌هایی کشیدیا، نه؟»
«آره. تو سن رشدم. وقتی کامل‌امروز بزرگ بشم، استخوان‌بندی درشت‌تری نسبت به‌کنیم بیشتر دخترای هم‌سن و سالم پیدا می‌کنم.»
حالا که بهش فکر‌می‌گرفتن می‌کنم، پرنس ژو و گونگ‌سون‌سقف یونگ هم حسابی قدبلند بودند.
دست و پاهای‌نوبت بلندی داشتند و‌عوض استخوان‌هایشان درشت بود.
عضلاتشان هم‌می‌کردی انعطاف‌پذیر و‌پزشک‌هایی سفت بود.
«اما جنگجوهای قدکوتاه هم داریم.»
«نمی‌تونی چیزی رو که باهاش به دنیا اومدی کاملاً تغییر‌یکی بدی. فقط به کسی که قرار بوده یک فوت قد‌می‌گفتن بکشه کمک می‌کنه تا یک و نیم فوت رشد کنه.»
همین خودش‌همه یه تفاوت‌شیفتت چشمگیر نیست؟
«آجوشی شیطان‌می‌کردی کمان هم‌پزشک‌هایی قدبلند نیست مگه؟»
«آره. مامانم هم قدبلنده. پس منم احتمالاً قدبلند می‌شم. فقط‌فقط به خاطر اینکه پاکسازی مغز استخوان رو انجام دادی مغرور نشو،براش وگرنه ممکنه بعداً مجبور بشی سرتو بگیری بالا تا منو ببینی.»
حرف‌های وانگ‌اون گاک-یون کاملاً‌می‌گرفتن جدی بود.
او رسماً اعلام کرد که‌می‌کردی یک روز قطعاً از بالا‌می‌گرفتن به من نگاه خواهد کرد.
«راستی، آجوشی شیطان کمان کجاست؟»
«بابام به جای رئیس سالن‌بخوریم رزمی نگهبانی می‌ده. بالاخره یکی باید‌استراحت از عمارت پزشکی محافظت کنه دیگه.»
«حسابی به زحمت افتاده.»
«زحمت چیه؟ مثل کارای قبلیش خطرناک نیست، حقوقش ثابته، و چون زیر اسم عمارت پزشکی فلس سفید کار‌نوشیدنی می‌کنه، احتمال اینکه تو دنیای رزمی برای خودش دشمن بتراشه خیلی کمتره. این‌طوری خیلی راحت‌تره. تازه، مثل قدیما نیست‌بالای که خانوادمون یک یا دو ماه از هم دور باشن. هر روز بعد از اینکه کارش تموم میشه می‌بینمش.»
به نظر‌می‌کردی می‌رسید رضایت‌پزشک‌هایی شغلی‌اش بالاست.
حالا که فکرش را می‌کنم،بخوریم چهره آجوشی شیطان کمان هم‌فقط این اواخر بشاش‌تر شده بود.
«خیالم راحت شد.»
«خیالت راحت شد یعنی چی؟ من واقعاً ممنونم. بابام‌بعدش همیشه می‌گه آشنایی با اژدهای سفید کوچک بهترین انتخاب‌نوشیدنی کل زندگیش بوده. بهم گفت باهات خوب رفتار کنم.»
«هاهاها.»
«اما من همین الانشم دارم باهات خوب تا‌کاری می‌کنم، برای همین مطمئن نیستم که این خواهر‌گلوش بزرگتر بتونه تو چیز دیگه‌ای کمکت کنه یا نه.»
«چرا، هست.»
واق!
هوانگ‌گو از‌می‌کردی بین پاهایم‌پزشک‌هایی بیرون خزید.
«اوه، هوانگ‌گو، بیدار شدی؟»
هوانگ‌گو در طول ضیافت‌می‌گرفتن فقط چرخه خوردن و‌روی خوابیدن را تکرار کرده بود.
هرچند شاید به قیافه‌اش نمی‌خورد، اما چون سگ‌اون پیام‌رسان رئیس یکی از شاخه‌های فرقه گدایان بود،یکی غذاهایی که به او می‌دادند همه درجه یک بودند.
زندگی سگی یعنی بهترین زندگی.
وانگ گاک-یون‌اول پشت گردن‌غذامون هوانگ‌گو را خاراند.
«هوانگ‌گوی من.اون دلت برام‌می‌گرفتن تنگ شده بود؟»
هاه، هاه، هاه.
هوانگ‌گو تمام‌می‌کردی صورت وانگ‌پزشک‌هایی گاک-یون را لیسید.
وانگ گاک-یون ریزریز‌بیا خندید و هوانگ‌گو‌امروز را محکم بغل کرد.
«بانمک. خیلی بانمکی. یکم بزرگتر هم شدی؟رفت اشکالی نداره. اشکالی نداره. حتی اگه بزرگتر هم‌توش بشی بازم بانمکی. بزرگی، پس یه بانمکِ بزرگی!»
هوانگ‌گو و وانگ گاک-یون با هم بازی می‌کردند و‌بعدش طوری همدیگر را بغل کرده بودند که انگار خانواده‌ای‌نوشیدنی هستند که بعد از مدت‌ها دوری به هم رسیده‌اند.
من با چهره‌ای خشنود به‌اون بازی آن دو نگاه کردم‌رفت و جرعه‌ای از نوشیدنی‌ام را نوشیدم.
«یه جورایی، ارباب جوان‌غذامون شبیه پیرمردیه که تمام‌کاری دنیا رو گشته و دیده.»
یوهو بود.
او با یک‌نوبت بطری جدید شراب‌عوض به سمتم آمد.
«دیگه قرار‌می‌کردی نیست بهم‌پزشک‌هایی بگی "بچه پررو"؟»
«اگه بخوای، می‌تونم‌بیا حتی استاد جوان‌امروز عمارت هم صدات کنم.»
«هر چیزی‌اون غیر از بچه‌حسابی پررو باشه قبوله.»
برای خودم یک لیوان ریختم.
بعد، ناگهان یک لیوان‌پزشک‌هایی خالی دیگر برداشتم و‌حسابی به سمت یوهو گرفتم.
«چطوره، مدیرکل‌اول یو، یه‌غذامون نوشیدنی می‌خوای؟»
«از الکل بدم میاد.»
«چرا؟»
«مزه خوبی نداره. نمی‌فهمم‌پزشک‌هایی چرا آدما یه چیز‌حسابی به این بدمزگی رو می‌خورن.»
«گامجو هم؟»
«بدم میاد.»
به نظر می‌رسید واقعاً از آن‌عوض بدش می‌آمد، نه اینکه فقط به‌ساکت خاطر کار آن را رد کند.
«پس یکم چای جو چطوره؟»
وانگ گاک-یون بطری‌بیا آبی که در دست‌هیچ داشت را تکان داد.
یوهو در جوابش گفت:
«اونم نمی‌خوام.»
«چای جو دوست نداری؟»
«...»
یوهو جوابی نداد.
در عوض، بطری جدید‌شیفتت شراب را با صدای‌اون تالاپ روی میز گذاشت.
بعد، قبل از اینکه‌پزشک‌هایی بتوانم چیزی بگویم، پشتش‌حسابی را کرد و رفت.
«آدم عجیبیه.»
یک لیوان از‌بعدش شرابی که یوهو‌ساکت گذاشته بود ریختم.
به محض اینکه‌نوبت آن را ریختم، عطر‌پزشک‌هایی غلیظی در هوا پیچید.
«واو، استاد‌می‌کردی جوان عمارت،پزشک‌هایی اون چه شرابی‌ئه؟»
«مطمئن نیستم.اول مدیرکل یو گذاشتش‌بخوریم اینجا و رفت.»
با یک جرعه، دهانم پر از‌ساکت عطر عمیق و شیرینی شد که آن‌قدر‌ریخت مست‌کننده بود که ذهنم را مه‌آلود کرد.
اما بعد از قورت دادن، آن‌قدر‌عوض قوی بود که می‌توانستم مسیر آن‌ساکت را از گلو تا معده‌ام حس کنم.
یک شراب کهنه بود.
و شرابی که توسط‌غذامون یک استاد مشهور برای‌کاری مدت طولانی دم کشیده بود.
بوی گل‌ها‌اون حفره بینی‌ام‌می‌گرفتن را پر کرد.
«منم کنجکاو‌همه شدم بدونم اسم‌می‌کردی این نوشیدنی چیه.»
موسیقی نوازندگان‌می‌کردی در هوای‌پزشک‌هایی شب طنین‌انداز شد.
استاد که کنارم‌بیا نشسته بود، از‌امروز جایش بلند شد.
«امروز، دلم می‌خواد به عنوان یه نشونه کوچیک از قدردانی،یکی چیزی به پزشکان عمارت و شاگردم، اژدهای سفید کوچک، تقدیم‌می‌گفتن کنم که اومدن تا بهبودی این جگال رو جشن بگیرن.»
استاد به‌همه سمت مرکز‌شیفتت سالن ضیافت رفت.
با حضور استاد‌عوض عمارت، نوازندگان برای لحظه‌ای‌می‌گرفتن اجرایشان را متوقف کردند.
وقتی استاد با دست اشاره‌بخوریم کرد که به او توجه‌فقط نکنند، دوباره شروع به نواختن کردند.
جینگ—
این بار،همه موسیقی فضاسازی‌شده‌ای سالن‌می‌کردی را پر کرد.
وقتی استاد دستش را بالا برد و‌می‌گرفتن انرژی درونی‌اش را متمرکز کرد، موهای بلند‌عمارت‌ها و نقره‌ای-سفیدش به شکل کمانی به پرواز درآمد.
و بعد،اول چیزی به‌غذامون سمتش پرواز کرد.
یک شمشیر آهنی‌بعدش بود که در‌ساکت جایی فرو رفته بود.