چپتر 639: فصل 639
0«مگه نه؟ یه چیز دیگه هم هست، اگه می‌خوای‌نمی‌دونن بدونی یه حاکم محلی کارش رو درست انجام می‌ده‌می‌گیرن یا نه، فقط کافیه ببینی پیرزن‌های روستا چقدر لاغرن.»
«چی؟»
چشمان جین‌اما چون-هی از تعجب‌کاشته کمی گشاد شد.
ساما هیون ریز خندید.
«معمولاً وقتی غذا هست، پدربزرگ و مادربزرگ‌ها اول نوه‌هاشون‌نمی‌دونن رو سیر می‌کنن. بعد از اینکه به پسرها و دخترهاشون‌منطق غذا دادن، هر چی که باقی بمونه رو خودشون می‌خورن.»
«این غریزه انسانیه؟»
«می‌تونه غریزه حیوانی هم باشه. به هر حال، غذا همیشه‌منطق فراوون نیست، برای همین طبیعت انسانه که بخواد به نوه‌ها و‌خانواده بچه‌هاش بیشتر از خودش که وقت زیادی براش نمونده، غذا بده.»
«پس اگه ازشون سوءاستفاده بشه،می‌بینن افراد مسن اولین کسایی هستن‌بشن که لاغر و مریض می‌شن.»
«آره. تو موارد شدید، اصلاً هیچ آدم پیری‌اونا تو روستا پیدا نمی‌شه. تو همچین جاهایی، حاکم‌دوباره محلی روستا رو تا حد مرگ عذاب داده.»
«...»
«بیشتر آدمای پیر، مخصوصاً اونایی که تمام عمرشون کشاورزی کردن، ترجیح می‌دن یه مشت بذر رو سال بعد تو‌حوالی زمین بکارن تا اینکه اون رو قورت بدن، حتی اگه به قیمت جونشون تموم بشه. اونا به هر حال‌لیز نمی‌دونن که سال بعد رو می‌بینن یا نه، اما این بذرها اگه بهار سال بعد کاشته بشن، دوباره جون می‌گیرن.»
منطق بی‌رحمانه‌ای بود.
اما ساما هیون‌بدن بدون اینکه حالت چهره‌اش‌تموم عوض بشه، ادامه داد:
«برای همین حوالی سپیده‌دم وقتی خانواده خوابن می‌رن بالای کوه و دیگه هیچ‌وقت برنمی‌گردن. خیلی وقت‌ها جسدشون‌نمونده هم هیچ‌وقت پیدا نمی‌شه. مردم هم روش یه اسم قشنگ می‌ذارن و می‌گن پاشون لیز خورده و افتادن،آدم یا چون چشماشون ضعیف شده بوده، از دنیا رفتن. این‌طوری بهتر از خودکشی به نظر می‌رسه، مگه نه؟»
این خود جهنم بود.
اما مهم نبود چقدر‌نمی‌دونن قشنگ بسته‌بندیش کنن، این‌بهار زندگی مردم عادی بود.
ساما هیون ادامه داد:
«وقتی قحطی شدید می‌شه، مردم به آدم‌خواری رو میارن، و تو اون‌بیشتر دوران، بچه‌ها یا افراد مسن گاهی اولین کسایی هستن که قربانی می‌شن.اولین اما از وقتی امپراتور جدید به تخت نشسته، دیگه همچین جاهایی وجود نداره.»
«جای شکرش باقیه. که‌بهار آدما مجبور نیستن تا‌جون این حد سقوط کنن.»
«درسته. و با اینکه هنوزم حاکمان محلی زیادی هستن که خون مردم رو تو‌منطق شیشه می‌کنن، تعداد حرومزاده‌هایی که با قصد سوءاستفاده وارد کار می‌شن نسبت به زمان امپراتور‌کوه قبلی کمتر شده. همه اینا بر اساس اطلاعاتیه که چشم‌های قبیله هائو بهشون دسترسی داره.»
ساما هیون بعد از‌حتی گفتن این حرف‌ها، جمله‌اونا آخرش رو هم اضافه کرد:
«... کی می‌دونه. شاید‌نیست هنوزم تو روستاهای دورافتاده‌انسانه و منزوی همچین اتفاقاتی بیفته.»
چون هیچ‌اما راه ارتباطی‌ای‌بهار وجود نداشت.
جین چون-هی سر تکون داد.
«اما فقط از همین‌حتی چیزایی که گفتی هم معلومه‌نمی‌دونن که اوضاع خیلی بهتر شده.»
«آره. خیلی‌همیشه بهتر از‌نیست روزای قدیمه.»
'و با این‌بذرها وجود، هنوز راه‌بشن درازی در پیشه.'
واقعیت همیشه همین‌طوری بود.
یه جایی‌قورت بین بهشت‌حتی و جهنم.
حالا کمی از جهنم دورتر‌برای بودن، اما این به معنی‌نوه‌ها نزدیک بودن به بهشت نبود.
واقعیت همینه.
جین چون-هی‌تموم به اطراف‌نمی‌دونن نگاه کرد.
با اینکه سپیده‌دم بود، می‌تونست مردم عادی رو‌اونا ببینه که با بچه‌هایی روی کولشون تندتند راه‌دوباره می‌رفتن و پیرمردی که با کمک عصا قدم برمی‌داشت.
«حداقل حاکم محلی‌فراوون اینجا باید یه بویی‌طبیعت از انسانیت برده باشه.»
«خب، همه‌شون از راهزنا رشوه می‌گیرن.بشن فقط تا حد مرگ از مردم بیگاری‌بدون نکشیدن. وضعیت تغذیه افراد مسن بد نیست.»
جین چون-هی‌تموم با خودش‌نمی‌دونن فکر کرد.
'پس برای همینه‌بدن که همه سعی می‌کنن‌تموم بیان به شهرستان بکرین.'
استانداردهاشون برای بدترین‌فراوون سناریوی ممکن با‌همین هم فرق داشت.
برای جین چون-هی، حاکمی که چشمش رو روی‌جون راهزنا می‌بست بدترین حالت ممکن بود، اما چیزی‌عوض که ساما هیون بدترین می‌دونست با اون فرق داشت.
«حالا که راهزنا رفتن، دارن سریع جابجا می‌شن. هم‌کاشته کالاها و هم آدما. اوه، با توجه به مسیری‌حالت که می‌رن، شاید دارن می‌رن به سمت شهرستان بکرین.»
«همین الانم آدمای‌بدن زیادی از شهرستان‌های‌جونشون دیگه دارن میان.»
با شنیدن این‌فراوون حرف، ساما هیون‌همین خنده کوچیکی کرد.
«درسته. هیونگ، شاید حس کنی‌کاشته هنوز کافی نیست، اما این‌طور نیست.بی‌رحمانه‌ای هیچ‌جای دنیا مثل اونجا پیدا نمی‌شه.»
«...»
جین چون-هی‌قورت برای لحظه‌ای تو‌قیمت افکارش غرق شد.
ساما هیون با دیدن‌نیست چهره درهم‌رفته برادرش، سریع‌انسانه موضوع رو عوض کرد:
«راستی، باید داستانمون‌بذرها رو با هم‌بشن یکی کنیم. هیونگ.»
جین چون-هی قبل‌اونا از اینکه بپرسه‌اما کمی فکر کرد:
«با توجه به اینکه من و تو‌تموم لباس‌های رزمی فرقه پوتو رو پوشیدیم، قرارمون‌کاشته اینه که تقریباً شاگردان دنیوی فرقه پوتو باشیم؟»
«آره~ ما دو تا خواهریم، عضو کاروان محافظتی‌انسانه اژدهای ابری هستیم، و می‌گیم به عنوان محافظ‌براش کاروان کار می‌کنیم. نشان‌هامون رو هم جعل کردم~»
'واو، چقدر دقیق.'
محافظ کاروان‌تموم اینجا چه‌نمی‌دونن معنی‌ای می‌ده؟
منظور محافظیه که به‌حتی صورت مستقل برای تحویل کالا‌نمی‌دونن یا اسکورت افراد حرکت می‌کنه.
تو اصطلاحات مدرن، می‌تونین‌نیست بهش مثل یه پیک شخصی‌بخواد یا پیک کوپانگ نگاه کنین.
حالا که تو این کار هستی،بشن می‌تونی همون‌موقع اپلیکیشن تاکسی رو هم‌بود باز کنی و مسافر هم جابجا کنی.
«خواهر رزمی~تموم بیا امروز‌نمی‌دونن اونجا استراحت کنیم~»
با تغییر صداش،بدن تبدیل به یه آدم‌تموم کاملاً متفاوت شده بود.
'... ساما هیون، ای‌نیست بچه ترسناک. با نقش‌انسانه و شخصیتت یکی شدی.'
خودش هم از همون دوران‌کاشته باستانی و اولیه اینترنت تو‌منطق بازی‌های تی‌آر‌پی‌جی خیلی خوب بود.
البته، چون درس‌هاش‌اونا خیلی زیاد بود،اما نمی‌تونست زیاد بازی کنه.
اما یه بچه پولدار مدام پاپیچ جین چون-هی می‌شد که باهاش تی‌آر‌پی‌جی بازی‌بهار کنه؛ از اون بچه‌هایی بود که حتی یه ویدئو پروژکتور تو عمارتش تو محله‌داد هاننام-دونگ نصب کرده بود و یه اتاق رو فقط برای تی‌آر‌پی‌جی تزئین کرده بود.
سعی کرده بود بره تو حس و‌طبیعت حال شخصیتش و تو نقشش غرق بشه،وقت چون می‌خواست کارش رو درست انجام بده.
'بعدها، حتی وارهامر چهل هزار‌کاشته هم بازی کردیم... همون بازی‌ای‌منطق که کلی پول پاش می‌رفت...'
شبیه یه بازی‌اونا جنگیه که با‌اما فیگورهای مینیاتوری بازی می‌شه.
تو کشور زیاد شناخته‌شده نبود، برای‌جونشون همین پیدا کردن آدمایی که باهاشون‌بذرها بازی کنی خودش یه دردسر بود.
در واقعیت، قیمت زمین تو محله هاننامِ سئول‌انسانه از فیگورهایی که تو بازی استفاده می‌شد گرون‌تر‌براش بود، اما به هر حال، اوضاع این‌طوری بود.
اون بچه‌اما تو این‌بهار کار جدی بود.
و بنا به دلایلی،نمی‌دونن پدر و مادرش هم از‌کاشته جین چون-هی خیلی خوششون می‌اومد.
جین چون-هی...قورت یه لحظه‌حتی احساس حسادت کرد.
برای همین خیلی‌فراوون سعی کرد که این‌طبیعت حسش رو نشون نده.
'برام سواله که اون بچه‌کاشته الان حالش خوبه یا نه.منطق حتماً خوبه. با اون‌همه پول.'
به هر حال، جین چون-هی با دیدن ساما هیون،کاشته بعد از مدت‌ها حس رقابت تو وجودش بیدار شد‌حالت و با جدیت شروع کرد به تمرین کردن صداش.
ماهی که تو آسمون مونده‌قیمت بود حالا کاملاً غروب کرده‌می‌بینن بود و خورشید داشت طلوع می‌کرد.
حوالی همون موقعی که‌نیست یه نوار قرمز در‌انسانه امتداد افق شرقی ظاهر شد.
اونا کم‌کم‌اما داشتن به روستای‌کاشته دوم نزدیک می‌شدن.
ساما هیون سرعت‌اونا اسبش را کم‌اما کرد و گفت:
«اون خونه‌ای که روی کوه دانسوک هست، تو منطقه‌نمی‌دونن سام‌میونگه. اونجا یه ناحیه با منظره‌ای نفس‌گیر به اسم‌می‌گیرن دووندونگ وجود داره، و اون مرد عمارتش رو همونجا ساخته.»
جین چون-هی با‌فراوون شنیدن حرف‌های او‌همین سر تکان داد.
«اون منطقه از قبل هم به خاطر ویلاهای‌جون خانواده‌های قدرتمند معروف بوده، یه معبد بزرگ هم‌عوض اونجاست، پس باید آدم‌های زیادی اونجا باشن، نه؟»
«آره. خودت که خوب می‌دونی. اونجا جاییه که آدم‌هایی‌کاشته که پول و وقت زیادی دارن برای استراحت می‌رن.حالت منظره‌اش اون‌قدر قشنگه که می‌گن جاودانه‌ها اونجا زندگی می‌کنن.»
جین چون-هی در حالی که آب دهانش را‌اونا از گوشه لبش پاک می‌کرد، گفت: «خدا می‌دونه‌دوباره تو اون محله چه غذاهای خوشمزه‌ای پیدا می‌شه.»
از کله سحر اسب‌سواری‌نیست کرده بودند و دیگر‌انسانه وقتش بود که گرسنه شوند.
او با عجله یک بارِ غلاتِ از پیش آماده‌می‌گیرن شده را از شال کمرش بیرون آورد، یکی را‌داد خودش خورد و یکی هم دست ساما هیون داد.
«اوه؟ بادام زمینی، گردو، و...می‌بینن دانه کاج؟ هیونگ، چطوری تونستی‌بشن یه همچین چیزی درست کنی؟»
«آره. اول همه‌شون رو یه‌قیمت تفت دادم، بعد خرمالو خشک اضافه‌اما کردم و با عسل سفتش کردم.»
یک گرانولا بار.
در دوران مدرن، این‌ها بیشتر به عنوان مکمل پروتئینی‌می‌گیرن در دسترس بودند، اما جین چون-هی آن را فقط‌داد به عنوان یک میان‌وعده شیرین و پرکالری درست کرده بود.
برای سفر عالی بود.
خرچ، خرچ—
در جواب سوال ساما هیون‌برای که پرسید: «مواد اولیه‌اش باید گرون‌بچه‌هاش باشه، نه؟»، جین چون-هی جواب داد:
«خود مواد اولیه‌اش به طرز‌کاشته عجیبی قیمت مناسبی دارن. اما‌منطق درست کردنش خیلی دردسر داره.»
«واقعاً؟»
چشمان ساما هیون برق زد.
کاملاً مشخص بود که این پسر داشت به‌انسانه فروش این‌ها در مسافرخانه‌ها فکر می‌کرد؛ با هدف قرار‌نمونده دادن محافظ‌ها یا جنگجوهایی که انرژی زیادی مصرف می‌کردند.
«این برای‌اما قاتل‌ها وقتی تو‌کاشته کمین نشستن عالیه.»
با شنیدن این‌اونا حرف، جین چون-هی‌اما با گیجی پرسید:
«مگه قاتل‌ها وقتی‌بدن تو کمینن دنبال‌جونشون غذای خوشمزه می‌گردن؟»
«اونا هم آدم هستن دیگه. حتی وقتی مجبورن‌انسانه قرص‌های پرهیز از غلات بخرن، اونایی که توشون‌براش شیره قند داره همیشه زودتر از همه فروش می‌ره.»
ناگهان تصویری از قاتل‌هایی که برای کمین کردن یک‌می‌گیرن رهبر فرقه منتظر نشسته بودند و ماسک‌هایشان را کمی پایین‌حوالی کشیده بودند تا گرانولا بار بجوند، در ذهنش شکل گرفت.
ساما هیون گفت:
«کیفیت و لذت زندگی برای آدما خیلی مهمه. فرقی نمی‌کنه آدم خوبی باشی یا‌کاشته بد. از همون اول، قاتل‌هایی که توسط فرقه‌ها بزرگ می‌شن معمولاً یتیم هستن یا‌حوالی بچه‌هایی که تو سن کم فروخته شدن، برای همین تمام لذت‌های زندگی ازشون گرفته شده.»
«منم یه‌همیشه چیزایی در‌نیست این مورد شنیدم.»
این یکی از چهار دلیل اصلی‌بشن بود که چرا در جیانگهو با‌بود جان آدم‌ها مثل مگس رفتار می‌شد.
آن‌ها معمولاً با لباس‌های سیاه ظاهر‌اما می‌شدند و مثل برگ‌های پاییزی توسط‌جون شخصیت اصلی قلع و قمع می‌شدند.
بعداً وقتی می‌دیدی خودشان سم‌قیمت می‌خورند تا خودکشی کنند، قلب‌می‌بینن یک پزشک را به درد می‌آورد.
«نمی‌دونم خودشون متوجه این موضوع هستن یا‌طبیعت نه، اما به نظر می‌رسه دلشون می‌خواد یه‌زیادی چیز شیرین بخورن، حتی اگه خیلی کم باشه.»
واقعاً جای تعجب داشت.
معمولاً برای یک قاتل،نمی‌دونن احساس داشتن به خودی‌بهار خود یک تابو محسوب می‌شد.
حتی در رمان‌های رزمی هم، وقتی‌جونشون شخصیت اصلی یک قاتل بود، همیشه‌بذرها یک شخصیت سرد و بی‌احساس داشت.
مگر اینکه شخصیت داستان از همان اول احساساتش‌انسانه را در طول آموزش‌ها حفظ کرده بود، وگرنه معمولاً‌نمونده تا حداقل اواسط رمان طول می‌کشید تا احساساتش برگردد.
«همیشه یه قسمتی هست که‌کاشته دوستای قاتلی که با هم بزرگ‌بی‌رحمانه‌ای شدن مجبور می‌شن همدیگه رو بکشن.»
حتی چنین‌تموم آدم‌هایی هم ناخودآگاه‌می‌بینن دنبال شیرینی‌جات بودند؟
«...»
جین چون-هی‌همیشه لحظه‌ای فکر کرد‌برای و بعد گفت:
«دفعه بعد، سعی می‌کنم‌بهار درست و حسابی با‌جون شربت ذرت درستش کنم.»
«اوه، هیونگ.تموم از این ایده‌می‌بینن تجاری خوشت اومد؟»
«بیشتر شبیه توان‌بخشیه.»
«توان‌بخشی؟»
این حرف او را یاد‌کاشته برنامه توان‌بخشی سربازان کودکی انداخت‌منطق که در زندگی قبلی‌اش دیده بود.
تخته‌شکلات‌هایی که قبلاً فقط با شلیک به‌بذرها آدم‌ها به دست می‌آمد، حالا فقط با شرکت‌بی‌رحمانه‌ای در برنامه‌های توان‌بخشی، یکی‌یکی به آن‌ها داده می‌شد.
«البته اینجا‌قورت جیانگهوئه، پس‌حتی همچین چیزی غیرممکنه.»
مگر نه اینکه قاتل‌ها‌نیست از همان اول تقریباً‌انسانه نمی‌توانستند از کارشان بازنشسته شوند؟
اگر شمشیرشان را کنار می‌گذاشتند، خیلی عادی بود‌جون که توسط دشمنانشان تا حد مرگ چاقو بخورند‌عوض یا توسط جناح خودشان برای حفظ اسرار کشته شوند.
اصلاً این دنیا، بر اساس استانداردهای مدرن، در وضعیت یک‌بشن جنگ داخلی مداوم و در مقیاس کوچک قرار داشت و دولت‌ادامه مرکزی هم سیستمی بود که کلاً این موضوع را نادیده می‌گرفت.
شرایط طوری نبود‌بدن که یک نفر بتواند‌تموم کاری از پیش ببرد.
«چیز خاصی نیست. اگه اینا رو یکی‌یکی بخورن، بیشتر به مسافرخونه‌ها سر می‌زنن و اگه زیاد بیان، کم‌کم متوجه آدمای اطرافشون‌بشه می‌شن. بعد از اینکه فقط قرص‌های پرهیز از غلات خریدن و خوردن، اگه یه چیزی با شکل و شمایل متفاوت مثل‌عذاب این بخرن و بخورن، این فرصت رو پیدا می‌کنن که با خودشون فکر کنن: "اوه، من از اینجور چیزا خوشم می‌آد."»
ساما هیون در‌بذرها جواب حرف‌های برادرش‌بشن با لحنی حاضر‌جوابانه گفت:
«و اگه یه‌اونا محصول جدید هم‌اما بیاد، اونم امتحان می‌کنن؟»
تصور یک قاتل که هوس می‌کند یک‌تموم گرانولا بار جدید بخرد و قبل از‌کاشته کشتن هدفش آن را بخورد، واقعاً سخت بود.
ساما هیون گفت:
«خب، می‌فهمم چی می‌گی هیونگ، اما من می‌خوام‌جون این کار رو بکنم چون فکر می‌کنم پول‌سازه.عوض یه اسمی مثل "قرص غلات عسلی" براش خوبه.»
«از کلمه‌تموم "میل" به معنی‌می‌بینن عسل استفاده کردی؟»
«تلفظش هم شبیه کلمه "راز" می‌مونه. و فقط‌اونا یه حرف با اسم همون قرص‌های پرهیز از‌دوباره غلات فرق داره، اما خیلی خوشمزه‌تر به نظر می‌رسه.»
«که این‌طور.»
و به این‌بذرها ترتیب، همان‌جا اسمش‌بشن شد «قرص غلات عسلی».
خرچ، خرچ—
«به هر حال،بدن اول باید نزدیک بشیم‌تموم و بعد نفوذ کنیم؟»
ساما هیون با‌فراوون شنیدن این حرف‌همین سر تکان داد.
«درسته. این روش استاندارده، اما یه راه دیگه هم اینه که از‌بود دروازه اصلی بریم تو و بگیم از طرف بنگاه محافظتی اژدهای ابری‌بالای برای تحقیقات اومدیم. هر دو روش مزایا و معایب خودشون رو دارن.»
جین چون-هی‌تموم با حرف‌های‌نمی‌دونن او موافقت کرد.
او تا به حال‌حتی ماموریت‌های نفوذ زیادی از‌اونا این دست انجام نداده بود.
حتی با پرنسس سونهی هم، قضیه بیشتر‌طبیعت شبیه طعمه بودن بود تا یک ماموریت‌وقت نفوذ، و همین موضوع کار را سخت‌تر می‌کرد.
از طرف دیگر، ساما‌بهار هیون بارها اینجور کارها‌جون را انجام داده بود.
«در این صورت، چطوره اول برسیم اون نزدیکی‌ها،بهار یه کم شناسایی و نفوذ انجام بدیم، و‌بود بعد سعی کنیم از دروازه اصلی هم وارد بشیم؟»
«هر دو کار رو بکنیم؟»
ساما هیون‌همیشه سرش را‌نیست تکان داد.
«وقتی پای پول در میون باشه، هر چی‌جون بیشتر بهتر. هیچ محدودیت زمانی‌ای هم نداریم، پس بهتره‌ادامه هر کاری که از دستمون برمی‌آد رو انجام بدیم.»
ساما هیون در حالی‌نمی‌دونن که دهانش را با‌بهار آستینش پوشانده بود، ریز خندید.
لباس‌هایی که پوشیده بود متعلق به یک شمشیرزن‌اونا پوتوئو بود، اما ردای بلندی که روی آن‌ها‌دوباره به تن داشت کاملاً شیک و باکلاس بود.
سخت بود تشخیص داد که آیا او‌طبیعت برای کار آمده یا اینکه مثل یک آدم‌زیادی بی‌عار فقط برای خوش‌گذرانی و خوردن آمده است.