چپتر 290: برخورد سرنوشت‌ساز
0«آره.
این دیگه‌شکم‌وئه یه برخورد‌مسافرخونه‌هایی اتفاقی واقعیه.»
تو این جیانگهوی به این بزرگی، دیدن یه آشنا واقعاً یه برخورد سرنوشت‌سازه‌اسمش و بخشی از جذابیت دنیای رزمیه، مگه نه؟ هر وقت تو رمان‌های رزمی‌خوشمزه‌ست این صحنه‌ها رو می‌خوندم، قلبم تندتر می‌زد، اما هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم خودم تجربه‌اش کنم.
«البته... اگه هوانگ‌گو‌وسط نبود، شاید حتی سایه‌مون‌غذای هم به هم نمی‌خورد.»
باید بگم اون نقش‌اعتبار مهمی داشت تا این دیدار‌بودن سرنوشت‌ساز یکم راحت‌تر اتفاق بیفته؟
بعد از این تجدید دیدار‌می‌رفت خوشحال‌کننده، اون دوتا بلافاصله یه‌غذاش مسافرخونه همون نزدیکی پیدا کردن.
صاحب مسافرخونه با دیدن اون سگ بزرگ و شاهین آبی،وقتی با دقت به صورت جین چون-هی خیره شد و بعد‌همین پرسید: «نکنه شما قهرمان جوان، اژدهای الهی لباس سفید هستید؟!»
«بـ... بله، خودمم.»
«خوش اومدید،وقتی خیلی خوش‌اعتبار اومدید! بفرمایید داخل!»
برقی تو‌شکم‌وئه چشمای صاحب‌مسافرخونه‌هایی مسافرخونه درخشید.
«نکنه بعداً بخواد یه تابلو‌نباشه بزنه که روش نوشته [رستوران‌وقتی مورد تأیید اژدهای الهی لباس سفید]؟»
شنیده بودم از اونجایی که شمشیر اژدهای فیروزه‌ای حسابی‌همین شکم‌وئه و غذاشناسه، مسافرخونه‌هایی که می‌رفت تابلوهایی نصب می‌کردن‌میز که روش نوشته بود: «رستوران مورد تأیید شمشیر اژدهای فیروزه‌ای.»
«اگه غذاش‌وقتی خوشمزه نباشه،اعتبار عمراً ببخشمش.»
پروفسور جین کسی نبود که وقتی‌تابلوهایی پای اعتبار اسمش وسط باشه، از‌نباشه بی‌مزه بودن غذای یه جا بگذره.
با همین زبون‌غذاش خودم قضاوت می‌کنم‌عمراً که چقدر غذاهاش خوشمزه‌ست.
صاحب مسافرخونه اون دو نفر رو به‌غذای بهترین میز اونجا راهنمایی کرد، تو اتاقی‌غذاهاش که فقط برای مهمونای ویژه رزرو می‌شد.
این دیگه‌وقتی قضیه رو‌اعتبار قطعی می‌کرد.
این صاحب‌کار کاملاً قصد داشت‌می‌رفت از اسم اژدهای الهی لباس‌غذاش سفید پول به جیب بزنه.
با این حال، جین چون-هی‌نباشه هم کسی نبود که دست‌وقتی رد به سینه امکانات مجانی بزنه.
نشست و چند تا‌باشه از غذاهای منو که چشمش‌همین رو گرفته بود، سفارش داد.
صاحب مسافرخونه با‌پای چهره‌ای که از‌وسط هیجان می‌درخشید، رفت پایین.
به نظر می‌رسید‌غذاشناسه قراره کلی اشانتیون و‌نصب مخلفات هم اضافه کنه.
«این بخش از‌غذاش معروف بودن تو‌عمراً جیانگهو واقعاً می‌چسبه.»
اون اوایل که تازه وارد جیانگهو شده بودم، باید جون‌زبون می‌کَندم تا سرم کلاه نذارن و پول اضافه ازم نگیرن،راهنمایی اما الان مردم برای پذیرایی ازم سر و دست می‌شکنن.
به محض اینکه صاحب مسافرخونه رفت،وسط جین چون-هی پرسید: «چی شد که‌همین اومدی اینجا؟ اونم تک و تنها.»
با این حرف، چون-و لبخند ملایمی زد و گفت:بود «وسط تمرینات جیانگهوی خودم هستم. بقیه فرقه‌ها هم طبیعتاً شاگردای‌اعتبار هم‌سن و سال من رو برای تمرینات جیانگهو می‌فرستن بیرون.»
«اوهو.
پس بالاخره وقتش رسید.»
یه توضیح‌وقتی کوتاه برای‌اعتبار اطلاعات عمومی.
تمرینات جیانگهو.
به این معنیه که یه جنگجوی جوون از یه فرقه،وقتی تنها یا تو یه گروه دو سه نفره، می‌ره تو‌همین دل جیانگهو تا قبل از برگشتن چیزای مختلف رو تجربه کنه.
هنرهای رزمی فقط با‌باشه شمشیر زدن به یه‌بگذره دیوار تو تنهایی پیشرفت نمی‌کنه.
البته، آدم می‌تونه پایه‌هاش رو قوی‌وسط کنه، اما بدون تجربه عملی، تبدیل‌همین شدن به یه جنگجوی واقعی تقریباً غیرممکنه.
فقط با تجربه کردن خود دنیا، درگیر‌نصب شدن باهاش و شمشیر زدن با آدمای توش‌پروفسور می‌شه فلسفه رزمی یه نفر رو رشد داد.
مسیر هنرهای رزمی‌غذاش فقط به این نیست‌ببخشمش که چقدر شمشیر می‌زنی.
به اینه که به سمت‌بی‌مزه کی شمشیر می‌زنی، چطور شمشیر می‌زنی‌قضاوت و با چه قلبی شمشیر می‌زنی.
آدم باید به همه این چیزا‌وسط فکر کنه، بجنگه، ناامید بشه و با‌زبون این حال، بازم به جلو حرکت کنه.
«از دید یه خواننده، این موضوع‌تابلوهایی همون تم اصلی و مرکزی ژانر‌نباشه رزمی رو هم تو خودش داره.»
چون بدون رنج‌غذاش کشیدن، هیچ رشدی‌عمراً در کار نیست.
این تمرینات جیانگهو‌وسط تو هر رمان رزمی‌ای‌غذای خیلی مهم تلقی می‌شه.
«معمولاً تو این تمرینات خیلیا از آژانس‌های محافظتی کار‌بودن می‌گیرن، اما جنگجوهای زیادی هم هستن که مثل یه‌خوشمزه‌ست رونین آواره می‌شن و نقش قهرمان رو بازی می‌کنن.»
یه آژانس محافظتی‌غذاشناسه معادل مدرن خدمات‌تابلوهایی پستی و امنیتیه.
همون‌طور که مرتب کردن بسته‌های پستی‌عمراً کار سختیه، کار آژانس محافظتی هم همینه،اسمش برای همین همیشه منتظر جنگجوهای جوون هستن.
اما در مورد نقش قهرمان‌بی‌مزه بازی کردن... این مسیریه که‌زبون معمولاً جنگجوهای خانواده‌های پولدار انتخابش می‌کنن.
در حالی که بعضیا واقعاً مثل‌وسط قهرمانا رفتار می‌کنن، بقیه فقط با‌همین پولی که خانواده‌هاشون بهشون دادن، ول می‌گردن.
البته اگه این‌جوری وقتشون رو به بطالت بگذرونن، فقط با سن بالاتر‌نباشه برمی‌گردن در حالی که هنرهای رزمی‌شون هیچ پیشرفتی نکرده، برای همین خیلی‌بودن از خانواده‌ها عمداً اونا رو با پول توجیبی خیلی کمی می‌فرستن بیرون.
«پس بالاخره‌بود وقتش برای‌خوشمزه تو هم رسیده.»
«آره. استادم گفت با سطحی که دارم، الان دیگه به تجربه‌قضاوت عملی نیاز دارم. اما با اینکه لباس دائوئیست‌ها رو می‌پوشم و‌اتاقی شمشیر دستمه، مردم مدام شک می‌کنن که من از فرقه وودانگ باشم.»
«همم...»
«نکنه چشم‌بندش‌شکم‌وئه رو یه کم‌می‌رفت اشتباه درست کردم؟»
روی چشم‌بند چرمی سیاهش،خوشمزه نماد وودانگ رو با‌پروفسور نخ نقره‌ای گلدوزی کرده بودم.
براش وقت گذاشته بودم تا هیچ‌جا کسی بهش‌بگذره به چشم حقارت نگاه نکنه، اما برعکس، حالا‌نفر شبیه یه رهبر پولدار از جناح غیرمتعارف شده بود.
از طرفی، هر چی بزرگ‌تر می‌شد، چهره‌اش‌باشه سردتر و خشن‌تر می‌شد و روز به‌قضاوت روز از ظاهر یه راهب دائوئیست فاصله می‌گرفت.
اون جذبه و ابهت‌مسافرخونه‌هایی ترسناک هیکل درشتش هم‌می‌کردن تو این قضیه بی‌تأثیر نبود.
«با این حال،غذاش بالغ‌تر از قبل‌عمراً به نظر می‌رسی.»
با تعریف جین چون-هی، چهره‌بی‌مزه چون-و سریع نرم شد. «اگه تو‌قضاوت این‌طوری می‌بینی هیونگ، پس حتماً همین‌طوره.»
«راستی، حالا که‌پای اینجایی یعنی هنوز‌وسط دستکش‌ها به دستت نرسیده.»
«دستکش؟»
چشم‌های چون-و گشاد شد.
«آره، دستکش‌هایی که از‌باشه نخ کرم ابریشم صدگانه‌بگذره ساخته شدن. فرستادمشون وودانگ.»
با این حرف، چون-و طوری که‌وسط انگار چاقو خورده باشه، به خودش پیچید.زبون «اگه می‌دونستم، یه کم دیرتر راه می‌افتادم.»
دستکش‌هایی از‌شکم‌وئه جنس نخ‌مسافرخونه‌هایی کرم ابریشم صدگانه.
هر جنگجویی‌بود آرزوی داشتنشون‌خوشمزه رو داره.
تازه، قسمت کف دستش طوری تقویت شده بود که وقتی‌زبون شمشیر رو می‌گرفتی، دیگه هیچ‌وقت از دستت نمی‌افتاد و طوری‌راهنمایی طراحی شده بود که با ضربات خارجی هم از دست نره.
از هر نظر،پای این دستکش‌ها دقیقاً برای‌باشه چون-و ساخته شده بودن.
عجیب بود‌شکم‌وئه اگه تو‌مسافرخونه‌هایی ذوقش نمی‌خورد.
«حالا، داری کجا می‌ری هیونگ؟»
«دارم می‌رم پکن.»
«پکن؟ نگو که قصر امپراتوری...؟»
با این حرف، چشم‌های‌مسافرخونه‌هایی جین چون-هی کمی گشاد‌می‌کردن شد. «چرا این‌طوری فکر می‌کنی؟»
«خب، فقط فکر کردم با مهارت‌های‌عمراً پزشکی‌ای که تو داری، برای اون‌اعتبار سطح بیش از حد واجد شرایطی.»
«عجب شمّ قوی‌ای داره.»
حتی اگه یه حدس شانسی هم بود، درباره‌بی‌مزه رفتن به قصر امپراتوری درست می‌گفت، هرچند بیشتر‌چقدر برای گرفتن پاداش درمان بود تا درمان شخص امپراتور.
«در این‌شکم‌وئه صورت، می‌تونم‌مسافرخونه‌هایی باهات بیام؟»
این یه پیشنهاد غیرمنتظره بود.
«مگه نگفتی وسط تمرینات جیانگهویی؟»
«همین‌طوری پرسه زدن‌پای هم تمرین جیانگهوئه‌وسط دیگه، مگه نه؟»
قضیه از این قرار بود که‌تابلوهایی جنگجوها به خاطر شهرت جین چون-هی،نباشه بی‌وقفه اون رو به دوئل دعوت می‌کردن.
داشت با خودش فکر می‌کرد که آیا مثل دفعه قبل‌وقتی مجبور می‌شه با یه آژانس محافظتی سفر کنه یا نه، برای‌زبون همین این پیشنهادی بود که با آغوش باز ازش استقبال می‌کرد.
از دید مبارزه‌طلبا، اگه چون-و می‌اومد جلو و می‌گفت:همین «برای دوئل با برادرم، اول باید من رو شکست بدی»،اونجا شانس پیروزی خیلی کمشون، حتی از قبل هم کمتر می‌شد.
چه دعوایی در کار بود‌اسمش و چه نه، داشتن نفرات‌غذای بیشتر خودش نصف راه بود.
«خوشحال میشم باهام بیای.»
با این‌بود حرف، چون-و‌خوشمزه نفس راحتی کشید.
'این بچه.
فکر می‌کرد قراره رد کنم؟'
یه جوری به برادرش‌مسافرخونه‌هایی نگاه می‌کرد که انگار‌می‌کردن باید همیشه ستایشش کند.
جین چون-هی این‌غذاش قضیه برایش جالب‌عمراً بود و ریز خندید.
با قطعی شدن این موضوع،اسمش آن‌ها دو اسب جدید از‌غذای یک ایستگاه پیک دولتی کرایه کردند.
«امم، هیونگ.شکم‌وئه باید یه چیزی‌می‌رفت رو اعتراف کنم.»
«چی شده؟»
«من... تا‌اسمش حالا سوار‌باشه اسب نشدم.»
«چی؟»
این واقعاً غیرمنتظره بود.
همان‌طور که جین چون-هی به چون-و خیره شده بود، چون-و سرخ شد و پشت سرش را‌بی‌مزه خاراند. «خب... دلیلی نداره که اسب‌ها به کوه وودانگ بیان، و با وجود تکنیک‌های حرکتی، چرا‌کرد باید یاد می‌گرفتم؟ بچه‌های خانواده‌های پولدار شاید فرصت سوارکاری داشته باشن، اما برای من این‌طور نبود.»
'آه... درسته.
چون-و هیچ‌وقت فرصتش رو نداشت.'
حتی اگر از یک خانواده ثروتمند‌تابلوهایی هم نبودند، یک بچه از یک خانواده‌عمراً تاجر معمولی فرصت اسب‌سواری را پیدا می‌کرد.
چون-و یتیم بود و برخلاف دیگر برادران‌ببخشمش رزمی‌اش، حتی اگر برای گشت و گذار از‌باشه کوه وودانگ بیرون می‌رفت، جایی برای رفتن نداشت.
'نکنه دست‌اسمش گذاشتم رو‌باشه نقطه ضعفش؟'
به عنوان کسی که خودش هم یتیم بود، می‌دانست چه چیزهایی می‌تواند حساسیت‌برانگیز‌زبون باشد و کمی احساس تاسف کرد. «چون-و! وقتی برای تمرین تو جیانگهو بیرون می‌ری،برای تازه باید اسب‌سواری رو یاد بگیری. همه همین‌طوری یاد می‌گیرن. اصلاً هم دیر نکردی.»
او عمداً با لحنی شاد صحبت‌تابلوهایی کرد و رام‌ترین اسب را انتخاب کرد‌عمراً و افسارش را به دست چون-و داد.
در همان لحظه.
شییییهههه!
اسب به محض‌پای دیدن چون-و، شروع‌وسط کرد به رم کردن.
«هوش، هوش،شکم‌وئه هوش، چرا‌مسافرخونه‌هایی این‌قدر ترسیدی؟»
مهتر سریع‌بود سعی کرد اسب‌نباشه را آرام کند.
با دیدن این صحنه، چون-و معذب‌بودن شد و به چشم‌بندش دست زد. «راستش،چقدر حیوونا معمولاً یکم از من می‌ترسن، هیونگ.»
«مگه قیافه‌ات‌وقتی چشه که بترسن؟اسمش یه لحظه وایسا!»
جین چون-هی یکی‌یکی‌غذاشناسه اسب‌ها را انتخاب کرد‌نصب و پیش چون-و آورد.
پووووف!
شییییهههه!
تک‌تک آن‌ها جلوی چون-و‌اعتبار روی پاهای عقبشان بلند‌بی‌مزه شدند و وحشی بازی درآوردند.
«...هیونگ، لازم نیست‌غذاشناسه به زور این‌تابلوهایی کار رو بکنی.»
«نه، نه!بود اسب‌های اینجا‌خوشمزه فقط یکم حساسن!»
...مهتر حس‌اسمش کرد حقش‌باشه ضایع شده است.
در بیست سال کارش به عنوان مهتر، این‌بی‌مزه اولین باری بود که می‌دید تمام اسب‌ها این‌طور‌چقدر روی دو پا بلند شوند و رم کنند.
اما نمی‌توانست این را بگوید، چون شخصی‌نصب که جلویش ایستاده بود، نشان بازرس امپراتوریِ مستقیم‌پروفسور زیر نظر خانواده سلطنتی را در دست داشت.
نمی‌توانست به خودش جرات شکایت‌نباشه کردن بدهد، برای همین فقط‌وقتی در دلش احساس بیچارگی می‌کرد.
در نهایت، او‌وسط با خشونت افسار‌بودن بزرگ‌ترین اسب را گرفت.
شیهه!
جین چون-هی سر اسب‌مسافرخونه‌هایی را محکم بغل کرد و‌بود زمزمه کرد: «بیا نترسیم، باشه؟»
در همان لحظه، هوانگ‌گو‌خوشمزه که دیگر نمی‌توانست فقط‌پروفسور تماشا کند، «هاپ» آرامی کرد.
با صدای جانور روحی، گوش‌های اسب بزرگ به‌بگذره شدت تکان خورد و بعد، انگار که از‌نفر همه‌چیز قطع امید کرده باشد، سرش را پایین انداخت.
جین چون-هی لبخند درخشانی زد.اسمش «چون-و، یکی پیدا کردم! هی، این‌بگذره یکی هم بزرگه، دقیقاً اندازه خودته.»
این را گفت‌غذاشناسه و افسار را‌تابلوهایی به او داد.
«ممنون، هیونگ.»
«حرفشم نزن! حالا فقط باید یاد بگیری چطوری سوار‌همین بشی. جنگجوها سطح آمادگی جسمانی‌شون با آدمای معمولی زمین تا‌اونجا آسمون فرق داره. تو کمتر از یه ربع یاد می‌گیری.»
او با جنب و جوش این‌طرف‌وسط و آن‌طرف می‌رفت و چون-و را‌همین ترغیب می‌کرد تا سوار اسب شود.
چون-و به دلایلی‌غذاشناسه احساس قدردانی نسبت‌تابلوهایی به برادرش پیدا کرد.
در واقع، او در‌باشه کمتر از یک ربع‌بگذره به خود اسب‌سواری عادت کرد.
«اوه، برادر‌وقتی خودمه دیگه. می‌دونستم‌اسمش زود یاد می‌گیری.»
«هیونگ... باشه.شکم‌وئه الان دیگه می‌تونم‌می‌رفت خوب سواری کنم.»
صورت چون-و‌بود تا بناگوش‌خوشمزه سرخ شد.
احساس ناخوشایندی نبود، اما‌باشه اینکه مثل یک بچه‌بگذره لوسش می‌کردند داشت دیوانه‌اش می‌کرد.
«تو مسیر جاده اصلی که‌اسمش می‌اومدیم، متوجه شدم دیگه هیچ‌کس دنبال‌بگذره شر نمی‌گرده و دعوا راه نمی‌ندازه.»
«آه... احتمالاً‌شکم‌وئه به خاطر‌مسافرخونه‌هایی قیافه منه، هیونگ.»
«مگه قیافه‌ات چشه؟»
«خب... اگه یه غول دو و نیم متری با یه چشم‌بند کنارت سوار اسب باشه، مردم‌نفر با خودشون فکر نمی‌کنن این دیگه چه جور عضو جناح غیرمتعارفه، هیونگ؟ تو مهربون به نظر‌صاحب‌کار می‌رسی، برای همین ممکنه فکر کنن بهشون رحم می‌کنی، اما احتمالاً درباره من همچین فکری نمی‌کنن.»
«قیافه‌ات مگه چقدر‌پای می‌تونه ترسناک باشه؟وسط تو خوش‌تیپی، پسر!»
تق!
همان‌طور که محکم‌غذاش به پشتش کوبید،عمراً چون-و لبخند تلخی زد.
خوش‌تیپ بودن و مهربان‌باشه به نظر رسیدن دو‌بگذره مقوله کاملاً جدا بودند.
امپراتور مشت وودانگ‌پای یک بار شاگردش را‌باشه این‌گونه توصیف کرده بود:
-تو به وضوح آموزه‌های دائوئیسم رو دریافت کردی و به‌غذاش روشن‌بینی تائو رسیدی، پس چرا هاله‌ات این‌قدر تهدیدآمیزه؟ حتی اون ستاره‌وسط قاتل آسمانی هم از تو مرتب‌تر و موجه‌تر به نظر می‌رسه.
حق با او بود.
امپراتور مشت وودانگ‌وسط هم تا حدودی‌بودن قطع امید کرده بود.
-باید مشکل‌وقتی از قیافه‌ات‌اعتبار باشه... نوچ، بگذریم.
با اون‌شکم‌وئه چشم‌بند شبیه‌مسافرخونه‌هایی شیاهو دون شدی.
او همیشه‌بود مردی رک‌خوشمزه و صریح بود.
هیچ ابایی از‌وسط دست گذاشتن روی‌بودن نقاط ضعف شاگردش نداشت.
-بهتر می‌شد اگه حداقل چشمات مهربون‌وسط به نظر می‌رسید... همم... سعی کن‌همین بیشتر لبخند بزنی... نه، لبخند نزن.
مورمورکننده است.
چرا با همچین‌غذاش قیافه جذابی این‌قدر‌عمراً ترسناک به نظر می‌رسی؟
چون-و دیگر تسلیم شده بود.
اینکه موقع انجام کارهای قهرمانانه بچه‌ای را نجات‌بی‌مزه دهد و آن بچه با دیدنش از ترس غش‌غذاهاش کند، برایش به یک اتفاق روزمره تبدیل شده بود.
«تا وقتی تو از‌مسافرخونه‌هایی من نمی‌ترسی، هیونگ، بقیه‌اش‌می‌کردن مهم نیست. همین کافیه.»
چون-و فقط همین‌غذاش را گفت و‌عمراً لبخند کمرنگی زد.
تق‌تق، تق‌تق—
همان‌طور که در امتداد جاده‌اسمش اصلی اسب‌سواری می‌کردند و حرف‌غذای می‌زدند، خورشید کم‌کم غروب می‌کرد.
هوانگ‌گو کمی خسته به نظر می‌رسید‌تابلوهایی و شاهین رعد بهشتی روی سر‌نباشه جین چون-هی نشسته بود و چرت می‌زد.
«درست اون‌ور این‌غذاش گردنه یه روستاست.عمراً بیا امشب همون‌جا بمونیم.»
«از کجا می‌دونی، هیونگ؟»
«قبل از اینکه‌پای راه بیفتیم، تو ایستگاه‌باشه پیک یه نقشه دیدم.»
«...خب؟»
«یعنی چی‌بود 'خب'؟ می‌دونم‌خوشمزه چون دیدمش دیگه.»
'فقط با‌اسمش یه بار‌باشه دیدن یادش مونده؟'
چون-و مات‌وقتی و مبهوت‌اعتبار مانده بود.
او می‌دانست که‌غذاشناسه افراد خانواده جگال‌تابلوهایی همگی باهوش هستند.
همچنین می‌دانست که برادرش‌خوشمزه در میان آن‌ها به‌پروفسور طرز خاصی نابغه است.
با این حال، برادرش هرگز به‌بودن دانش خود نمی‌بالید و هاله معمول یک‌چقدر استراتژیست را هم از خود ساطع نمی‌کرد.
او بیشتر شبیه‌پای یک پزشک معمولی‌وسط و خوش‌قلب بود.
فقط همین.
اما مواقعی مثل الان پیش‌نباشه می‌آمد که ناگهان به او یادآوری‌پای می‌شد برادرش با بقیه فرق دارد.
چون-و این را دوست داشت.
«......»
«چرا می‌خندی؟»
«همین‌طوری.»
«خیلی خنگی.»
آرزو می‌کرد کاش‌پای همه دنیا ویژگی‌های‌وسط خاص برادرش را می‌شناختند.
در واقع، شهرت اژدهای الهی لباس‌تابلوهایی سفید که در حال حاضر پخش‌نباشه می‌شد، تا حدودی دست‌کم گرفته شده بود.
افراد زیادی‌بود ذات واقعی‌خوشمزه برادرش را نمی‌شناختند.
انگار یک‌اسمش جور حیف‌باشه شدن بود.
و این فکر که او یکی از‌باشه معدود کسانی بود که این روی برادرش‌قضاوت را می‌شناخت، باعث می‌شد کمی احساس غرور کند.
هرچند برادرش‌شکم‌وئه هرگز متوجه‌مسافرخونه‌هایی این موضوع نمی‌شد.