چپتر 202: چپتر 202
0«انگار همین دیروز بود که داشتم از ثروت فرقه وودانگ کف‌اما می‌کردم... هوف... این عوضی‌های جناح غیرمتعارف، با اون پول‌های کثیفی که‌حسابی درمیارن، از یه همچین جنس ارزشمندی برای خودشون دستمال جیبی درست می‌کنن.»
وقتی حساب کردم با پول این دستمال‌نمی‌تونستن چندتا قرص الهی فلس سفید می‌تونم بخرم... آخ‌تأسفه که آدم واقعاً دلش می‌خواد شورش راه بندازه.
«حالا که بهش فکر می‌کنم، یه شایعه‌هایی شنیده‌اصول بودم که جناح غیرمتعارف هم به این مجمع اژدها‌علنی و ققنوس دعوت شده. مثل اینکه شایعه‌اش راست بود.»
«آره. حتی خود رهبران جناح غیرمتعارف هم تو کف اینن که قضیه چیه.برسن من به نمایندگی از استادم، پادشاه طلایی اومدم اینجا~ خودم که خیلی علاقه‌ای‌جلوش ندارم، ولی خب امیدوارم فرصتی پیش بیاد که یه پولی به جیب بزنم.»
«فرصتی واسه‌نمی‌تونستن پول به‌موردشون جیب زدن؟»
«برادر من. اصلاً خبر داری‌کارایی آدمای جناح متعارف چقدر از‌حرف غرفه‌های بازار سیاه استفاده می‌کنن؟ نه؟»
«می‌دونم.
معلومه که می‌دونم.»
بالاخره جناح متعارف‌علنی هم از یک مشت‌اتفاقی آدمیزاد تشکیل شده بود.
هر چقدر هم که ادعای اصول و اخلاق‌علنی داشتن، بازم به جایی نیاز داشتن تا به‌اما کارایی برسن که نمی‌تونستن علنی در موردشون حرف بزنن.
«خب، اتفاقی که برای فرقه وودانگ افتاد واقعاً مایه‌اخلاق تأسفه، اما اینکه تونستن اون‌جوری جلوش رو بگیرن خودش جای‌حرف تعجب داره. شنیدم تو هم اون وسط حسابی درگیر بودی.»
پس خبر داشت.
ساما هیون ادامه داد.
«آخه پیش خودت فکر کردی بدنت از چیه؟علنی اصلاً خبر داری این دوشیزه جوان چند شب‌اما به خاطر تو بالشتش رو با اشک خیس کرده~؟»
این حرف رو‌بالاخره با همون صدای‌تشکیل دخترونه‌ی قبلی‌اش زد.
لرزه‌ای به‌مشت ستون فقرات‌تشکیل جین چون-هی افتاد.
«آه، بازم‌نمی‌تونستن که خشکت‌موردشون زد برادر.»
«بهت که‌بازم گفتم این‌نیاز کار رو نکن.»
«هه‌هه‌هه. ولی خب دیدن‌مشت این قیافه‌ی جدی‌ات خیلی‌اصول حال می‌ده، می‌دونی که~»
هیکل ساما هیون، با اینکه‌ادعای به درشتی چون-و نبود، اما از‌نیاز یه آدم معمولی خیلی گنده‌تر بود.
یه مرد غول‌پیکر.
وقتی همچین آدمی که می‌تونست سر یه نفر‌علنی رو بگیره و با دستای خالی خردش کنه این‌طوری‌تونستن شوخی می‌کرد، آدم چاره‌ای نداشت جز اینکه جدی باشه.
«دارم اینا رو می‌گم چون حس می‌کنم اگه همین‌جوری پیش بری، من یکی از دست تو دق‌علنی می‌کنم و پیر نمی‌شم. آخه پیش خودت فکر کردی کی هستی؟ یکی از اون سه فرمانروا که‌شنیدم تو آستانه‌ی صعود به آسمان‌هاست؟ حتی اون سه فرمانروا هم اگه مثل تو زندگی می‌کردن، عمرشون کوتاه می‌شد~»
«...»
جین چون-هی نگاهش‌علنی را دزدید و‌بزنن آه آرامی کشید.
ساما هیون با‌جایی چشم‌های ریزشده به‌برسن نیم‌رخ برادرش خیره شد.
لحظه‌ای بعد، ساما‌بالاخره هیون چیزی از‌تشکیل تو لباسش بیرون آورد.
یه تکه پارچه‌ی تاشده بود.
اون‌قدر نازک بود که آدم مورمورش‌بزنن می‌شد وقتی می‌دید با هر بار باز‌اون‌جوری کردن تای اون، چقدر اندازه‌اش بزرگ‌تر می‌شه.
«این دیگه چیه؟»
«نخ کرم ابریشم بهشتی.»
سرفه...
«...اگه می‌خوای سرفه کنی،موردشون از همون دستمالی که‌افتاد بهت دادم استفاده کن.»
جین چون-هی‌بازم سریع دستش رو‌کارایی جلوی دهنش گرفت.
عمراً نمی‌تونست همچین جسارتی‌مشت به نخ کرم ابریشم‌اصول بهشتیِ به اون ارزشمندی بکنه.
ترجیح می‌داد‌مشت با آستینش دهنش‌ادعای رو پاک کنه.
«با اینکه این‌قدر نازکه، ولی‌حرف مقدارش کم نیست. تازه چون کار‌اما دست یه استادکار ماهره، فوق‌العاده مقاومه~»
«...می‌خوای با این چیکار کنی؟»
«واسه خودم دستکش درست کنم. همون‌طور که می‌دونی، سبک هنرهای رزمی من جوریه که مجبورم‌برسن مدام از دستام استفاده کنم، مگه نه؟ درسته که تو پاره کردن و خرد کردن‌خودش همه‌چی مهارت دارم، ولی حیف نیست دستای به این ظریفی‌ام تو این گیرودار آسیب ببینن؟»
با دهن‌مشت خودش به دستای‌ادعای خودش می‌گفت «ظریف».
با این حال اون‌قدر با اعتمادبه‌نفس‌بزنن این حرف رو زد که جین‌تونستن چون-هی ناخودآگاه تو دلش جواب داد: «آره.
دستات واقعاً ظریفن.»
این خودش یه معجزه بود.
هیپوکامپوس مغز جین چون-هی در همون لحظه داشت‌داشتن یه ویدئوی گلچین‌شده از تمام دفعاتی که ساما هیونِ‌حرف اصلی پوست صورت آدما رو کنده بود، پخش می‌کرد.
«هر چی هم که‌موردشون ازش موند رو می‌تونی واسه‌مایه دستکش‌های خودت استفاده کنی، برادر.»
«...داری به من نخ‌نیاز کرم ابریشم بهشتی می‌دی؟علنی یه گنجینه‌ی دنیای رزمی؟»
تقریباً می‌ترسید‌معلومه بپرسه اصلاً از‌آدمیزاد کجا گیرش آورده.
اینجا بازار سیاه بود.
بازارِ سیاه.
با این حال،جایی باید چیزی که‌برسن لازم بود رو می‌پرسید.
«این رو از کجا آوردی؟ حتی‌تشکیل خانواده‌ی امپراتوری هم نمی‌تونن به‌همین‌راحتی نخ‌جایی کرم ابریشم بهشتی گیر بیارن، نه؟»
«دوستِ دوستم بهم دادش~»
...وقتی از ببر سه مطلق هم پرسیده بود که چطور‌تأسفه اطلاعات فرقه وودانگ رو به اون سرعت و با اون‌همه جزئیات‌وسط فهمیده، اونم در جواب گفته بود که «دوستِ دوستم» بهم گفته.
آخه این «دوستِ‌جایی دوست» تو جناح غیرمتعارف‌نمی‌تونستن دیگه چه صیغه‌ای بود؟
«...»
«نگران نباش، جنسش از اونایی نیست که‌اخلاق آه و ناله‌ی کسی پشتش باشه. برادر~نمی‌تونستن حسابی ردش پاک شده و هیچ دردسری نداره.»
تصمیم گرفت اصلاً‌علنی نپرسه که دقیقاً‌بزنن چطوری «ردش پاک شده».
ساما هیون گفت:
«با این، هم من می‌تونم از دستای ظریفم محافظت‌اخلاق کنم، هم می‌تونیم هم‌زمان هوای دستای ارزشمند تو رو داشته‌حرف باشیم. دست‌ها تو هنر جراحی خیلی مهم‌ان، مگه نه~؟ درسته؟»
دست‌ها تو‌مشت هنر جراحی‌تشکیل مهم بودن.
این قضیه واسه هر شغلی صدق‌بزنن می‌کرد، اما هر چی جراحی سخت‌تر می‌شد،اون‌جوری نوک انگشتای جراح هم باید حساس‌تر می‌بود.
جون یه بیمار‌جایی می‌تونست به همون یه‌نمی‌تونستن ذره جزئیات بند باشه.
با شنیدن این حرف،مشت جین چون-هی نگاهی به‌اصول پشت دست خودش انداخت.
هنوز جای یه‌آدمیزاد زخم روی پشت‌اصول دستش مونده بود.
و مچ دستش که تو فاجعه‌بزنن خونینِ قبلی آسیب دیده بود، هنوزم‌تونستن وقتایی که بارون می‌بارید درد می‌گرفت.
«جوری حرف می‌زنه‌جایی که اصلاً نشه دست‌نمی‌تونستن رد به سینه‌اش زد.»
البته که‌معلومه قصد نداشت هدیه‌آدمیزاد رو رد کنه.
در هر صورت می‌خواست قبولش کنه،اصول ولی خب ساما هیون خیلی موشکافانه‌تر از‌برسن چیزی که فکر می‌کرد عمل کرده بود.
«این بشر‌نمی‌تونستن چقدر آمار‌موردشون منو درآورده؟»
در هر صورت،جایی ضعف فعلی جین چون-هی‌نمی‌تونستن واقعاً هم دستاش بود.
دستکش‌هایی از جنس نخ کرم ابریشم‌تشکیل بهشتی دقیقاً همون چیزی بود که‌جایی می‌تونست این ضعف رو کاملاً برطرف کنه.
نخ کرم ابریشم بهشتی‌موردشون رو دوباره تا کرد‌افتاد و گذاشت تو لباسش.
اون پارچه‌ی به اون بزرگی،کارایی اون‌قدر نازک بود که اصلاً‌حرف حس نمی‌کرد چیزی تو لباسشه.
«حالا چطوری‌معلومه با این‌مشت دستکش درست کنم؟»
هر چقدر هم که نخ کرم ابریشم بهشتی ضد‌بازم برش بود یا چی شمشیر رو منحرف می‌کرد، بالاخره یه‌اتفاقی پارچه بود و باید با تار و پود بافته می‌شد.
به نظر می‌رسید با‌موردشون رد کردن سوزن از‌افتاد بین روزنه‌ها می‌تونه بدوزتش.
مشکل اصلی این بود‌نیاز که چطوری پارچه رو‌علنی ببره تا دستکش‌ها رو دربیاره.
اگه از ساما هیون می‌خواست، می‌تونست‌تشکیل بده استادکارای جناح غیرمتعارف براش ببرنش، ولی‌نیاز نمی‌خواست تا این حد بهش رو بندازه.
«یعنی حداقل‌مشت به چی‌تشکیل شمشیر نیاز داره؟»
اگه این‌طوری بود،علنی همیشه می‌تونست از‌بزنن استادش کمک بگیره.
با اون اخلاقی که استادش داشت، اگه می‌فهمید‌علنی شاگردش می‌خواد دستکش‌هایی از جنس نخ کرم ابریشم‌اما بهشتی بپوشه، با پای برهنه می‌دوید تا کمکش کنه.
با این فکر،بالاخره هر دو با‌تشکیل هم رفتن بیرون.
حالا که حسابی با‌تشکیل هم گپ زده بودن، وقتش‌بازم بود یه چیز خوشمزه بخورن.
«برادر. اینجا بهترین کار اینه که‌بزنن بری سراغ غرفه‌های غذای خیابونی و‌تونستن از هر کدوم یه چیزی تست کنی.»
«که این‌طور؟»
«البته~ دکه‌های اینجا خیلی معروفن.آدمیزاد می‌تونیم یه میز خوب پیدا‌داشتن کنیم و همونجا غذا بخوریم.»
«به نظرت کجا خوبه؟»
با این سوال جین چون-هی،حرف ساما هیون سریع شروع به‌تأسفه ردیف کردن اسم دکه‌ها کرد.
«برای گوشت خوک تند دوپخت، دکه خیابانی چون‌سان بهترینه. برای سوپ سوسن،اتفاقی دکه خیابانی ساسا. برای کباب‌ها، دکه‌های خیابانی سونگ‌سونگ و مان‌بک حرف اول رو‌شنیدم می‌زنن. برای نودل هم دکه خیابانی چونگ‌چانگ به خاطر نودل‌های برشی‌اش خیلی معروفه.»
«مثل اینکه‌معلومه خوب اینجا‌مشت رو می‌شناسی.»
«برادر جان. هاهاها، دکه‌های خیابانی‌ادعای که مالیات نمی‌دن. حتی به‌جایی مقامات محلی هم چیزی گزارش نمی‌کنن.»
که این‌طور.
مالیات نمی‌دادن.
پس مشخص بود که بخشی‌آدمیزاد از بودجه و نیروی انسانی فرقه‌بازم خون طلایی تو این قضیه دخیله.
«آه، ولی تو رعایت‌تشکیل بهداشت خیلی سخت‌گیرن. نمی‌دونی‌داشتن استادم چقدر روی غذاش حساسه.»
این پادشاه‌نمی‌تونستن طلایی دیگه‌موردشون دقیقاً کی بود؟
چه‌جور آدمی بود؟
هرچی بیشتر‌معلومه درموردش می‌شنید،مشت کمتر می‌فهمید.
'بازم جای شکرش باقیه‌تشکیل که ساما هیونِ ما تونسته‌بازم دلش رو به دست بیاره.'
بزرگ شدن زیر دست پادشاه طلایی‌بزنن خیلی امن‌تر و سودمندتر از بزرگ شدن‌اون‌جوری پیش یه شیطان دیوانه و عجیب‌وغریب بود.
جایگاهی که فقط‌جایی با نفس کشیدن هم‌نمی‌تونستن توش پول جمع می‌شد.
می‌تونست یه‌معلومه زندگی بی‌دغدغه‌مشت داشته باشه.
اما همون‌طور که ساما هیون کنار جین چون-هی‌داشتن قدم می‌زد، از دکه‌ها غذا می‌خرید و هم‌زمان‌موردشون که می‌خورد، وضعیت فروششون رو هم تحلیل می‌کرد.
«اوه، اینجا از مرغ گرون‌قیمتی استفاده‌بزنن می‌کنه. از کجا تهیه‌اش کردن؟ ولی با‌اون‌جوری این قیمت، حاشیه سودشون اصلاً خوب هست...؟»
یا مثلاً یهو می‌گفت:
«برادر، اونجا بهترین نقطه تو اتحاد رزمیه.ادعای دکه‌ای که یه سال اونجا دووم آورد،کارایی با پولش یه مسافرخونه تو لویانگ ساخت.»
«پس حتماً‌مشت همه می‌خوان‌تشکیل اونجا کار کنن.»
«دقیقاً. برای همین چیزی به اسم حق سرقفلی به وجود اومده. یه‌تونستن جور هزینه برای گرفتن اون جایگاهه و برای به دست آوردنش، حتی‌بودی برای همون نوع دکه، باید بیشتر از پول یه رستوران کوچیک هزینه کنی.»
«اگه همچین سرقفلی‌ای‌جایی بدی، مجبوری که فروش‌نمی‌تونستن خوبی هم داشته باشی.»
«آره. باید مثل دیوونه‌ها بفروشی تا ضررت جبران بشه. اگه‌داشتن غذات خوشمزه نباشه، تو کمتر از یه ماه ورشکست می‌شی.بزنن برای همینه که خیلی از رفقای سمت ما وام‌های کلان می‌گیرن.»
چقدر ترسناک.
«اگه نتونن پس‌علنی بدن چی می‌شه؟بزنن به عنوان برده می‌فروشینشون؟»
با این‌بازم حرف جین چون-هی،کارایی ساما هیون خندید.
«یه زمانایی این‌طوری بود، ولی با‌تشکیل لغو برده‌داری طبق قانون امپراتوری، این کار‌نیاز دیگه اصلاً برای تسویه وام‌ها کافی نیست.»
انتظار نداشت که‌آدمیزاد دستاوردهای بزرگ فرمانروایان‌اصول دوقلوی‌شون رو اینجا بشنوه.
«پس چیکار می‌کنین؟»
«معمولاً می‌فرستادیمشون به نمک‌زارها، معادن، یا اینکه پاروزن‌علنی بشن. رسماً برده‌داری نبود، اما شامل یه سری قراردادها‌تونستن می‌شد که بی‌نهایت شبیه به زندگی یه برده بود.»
«این کار غیرقانونی نیست؟»
«غیرقانونی نیست، ولی یه چیزی شبیه به دور زدن‌بازم قانونه... هاهاها، برادر. داری درمورد چیزای خطرناکی حرف می‌زنی. فرقه‌اتفاقی خون طلایی هیچ کار غیرقانونی‌ای انجام نمی‌ده. البته به‌طور رسمی.»
کلمه «به‌طور رسمی»علنی در آخر جمله‌اش،بزنن حسابی روی اعصاب بود.
«طوری حرف می‌زنی انگار داری‌کارایی یه داستان قدیمی رو تعریف‌حرف می‌کنی. این روزا اوضاع چطوره؟»
«یهو با خودم فکر کردم که این کار هدر دادن استعداده~ تو این‌طور فکر نمی‌کنی؟ آشپزی و‌علنی فروش غذا برای پول درآوردن شغلیه که نیاز به استعداد و مهارت فوق‌العاده‌ای داره، برادر. با خودم گفتم...وسط آیا همچین آدمای توانمندی باید تو صنایع ماهیگیری و معدن که هیچ ربطی به استعدادشون نداره جون بکنن؟»
ساما هیون واقعاً استعداد خاصی داشت که‌اخلاق درمورد یه نسخه دور زدن قانون از‌نمی‌تونستن برده‌داری، این‌قدر شیک و باکلاس حرف بزنه.
«خب؟»
«پیشنهاد دادم که بفرستیمشون به مسافرخونه‌ها یا دکه‌هایی که خودمون آماده کردیم. اونجا‌افتاد بهشون مهارت یاد می‌دیم. این فقط درمورد بهتر کردن دستورپخت‌هاشون نیست، بلکه درمورد مدیریت‌حسابی کسب‌وکار، چیدمان دکوراسیون داخلی و حتی چیزای کوچیکی مثل انتخاب رنگ ظرف‌ها هم هست.»
«یعنی کمکشون می‌کنی پول دربیارن؟»
«خب... بیشتر درمورد اینه که بذاریم بدهی‌هاشون‌اخلاق رو با کاری که توش بهترین هستن تسویه‌علنی کنن. کاملاً مشخص نیست که این روش سودآورتره؟»
با گوش دادن به توضیحات دقیق ساما‌اتفاقی هیون، متوجه شد که این مفهومی بود‌جلوش که آدم‌های مدرن کاملاً باهاش آشنایی داشتن.
'یه... یه فروشگاه زنجیره‌ای؟'
از اونجایی که اینجا دشت‌های مرکزی بود، نبود حقوق بشر تقریباً‌بازم همون‌قدر حس می‌شد، اما احتمال بالای اینکه بتونن بدهی‌شون رو پس بدن‌مایه و حتی پول اضافه‌ای هم دربیارن، کاملاً ایده جدید و بکری بود.
«توزیع مواد اولیه می‌تونه توسط اصناف تجاری و آژانس‌های اسکورت زیرمجموعه بازار سیاه انجام بشه~ از اونجایی که امیدی‌اتفاقی برای تسویه بدهی‌هاشون وجود داره، بدهکارای ما بدون اینکه کسی بهشون بگه، خودشون رو از کار هلاک می‌کنن~ و‌ساما تو این فرآیند، همه‌چیز صلح‌آمیزه؛ بدون هیچ خشونت، آدم‌ربایی، تهدید یا آسیب‌دیدگی‌ای~ فوق‌العاده نیست؟ هزینه‌های مدیریت هم میاد پایین.»
که این‌طور.
اگه به عنوان برده فروخته می‌شدن یا به نمک‌زارها و‌حرف معادن فرستاده می‌شدن، قطعاً سعی می‌کردن فرار کنن، بنابراین باید‌بگیرن حداقل یه نفر برای مراقبت و مدیریتشون اونجا حضور می‌داشت.
اون شخص باید تو هنرهای‌آدمیزاد رزمی مهارت می‌داشت و مجبور‌داشتن بودن تو سه شیفت کار کنن.
با این حال، برده‌ها حتماً تو اولین فرصت سعی می‌کردن‌جایی فرار کنن و نگهبان‌ها باید برای گرفتنشون می‌دویدن، و هزینه‌افتاد فرصتی که تو این فرآیند از دست می‌رفت چی می‌شد؟
و اگه نگهبان‌ها‌علنی یا برده‌ها آسیب می‌دیدن،اتفاقی روی بهره‌وری تأثیر می‌ذاشت.
جین چون-هی‌بازم با خودش‌نیاز فکر کرد.
'همم... زنده باد‌بالاخره اعلی‌حضرت‌هایی که برده‌داری‌تشکیل رو لغو کردن.'
اگه دقیق بخوایم‌آدمیزاد بگیم، باید می‌گفت «اعلی‌حضرت‌ها»،اخلاق چون اونا دوقلو بودن.
ساما هیون گفت:
«بعد از اینکه اومدم اینجا و بازار سیاه رو بررسی‌حرف کردم، یه چیزی رو نمی‌فهمیدم. وقتی یه چیزی شیرین‌تر از‌بگیرن مواد مخدر وجود داره، چرا باید اون کار رو بکنن؟»
«اون چیه؟»
«امید. انسان موجودیه که فقط به‌اصول امید اینکه اوضاع بهتر بشه، حاضره‌کارایی دستش رو تو کوره آتیش فرو کنه.»
و این‌گونه بود که‌موردشون سیستم مدرن فروشگاه‌های زنجیره‌ای‌افتاد تو دشت‌های مرکزی آغاز شد.
در واقع، کم‌کم مردم عادی‌ای پیدا‌برسن شدن که بدهی‌هاشون رو تسویه کرده بودن‌افتاد و مغازه‌ها رو برای خودشون خریده بودن.
ساما هیون از فرقه خون طلایی خواسته‌ادعای بود تا به‌طور فعال بقیه بدهکارای فروشگاه‌های زنجیره‌ای‌برسن رو از وجود چنین مغازه‌های موفقی مطلع کنن.
اونا با میل‌آدمیزاد خودشون کله‌سحر بیدار‌اصول می‌شدن تا کار کنن.
چیزی که تو‌علنی یه نمک‌زار یا‌بزنن معدن کاملاً غیرممکن بود.
اونا برای بچه‌هاشون و پدر و مادری که باید‌موردشون ازشون حمایت می‌کردن کار می‌کردن و مغزشون رو به‌اون‌جوری کار می‌گرفتن تا راه‌هایی برای فروش بیشتر پیدا کنن.
تو داستان اصلی،بالاخره ساما هیون دنیا‌تشکیل رو به آتیش کشید.
او همش به این فکر می‌کرد که چطور‌داشتن این دنیا رو بیشتر به گند بکشه و هزاران‌حرف نفر رو بدون اینکه خم به ابرو بیاره کشت.
او همچنین می‌خندید و می‌گفت‌حرف که تو این زندگی جهنمی،تأسفه فقط مرگ می‌تونه آرامش بیاره.
'و من جون برادر همون ساما هیون‌نمی‌تونستن رو نجات دادم و با یه قرارداد مجبورش‌تأسفه کردم که سه تا لطفم رو جبران کنه.'
عمدی نبود، اما او‌مشت جونش رو هم برای ساما‌اخلاق هیون به خطر انداخته بود.
و همون اتفاق،آدمیزاد خیلی چیزا رو‌اصول تغییر داده بود.