چپتر 189: چپتر 189
0می‌توانستم حس کنم که‌شده استخوان‌ها، ماهیچه‌ها و اندام‌های‌مشکلی دردمندم در حال بهبودی‌اند.
ورم مچم داشت می‌خوابید.
این نتیجه‌ی یک روز کامل‌هماهنگ بی‌حرکت دراز کشیدن و درمان‌مشکلی با چی حقیقی پنج عنصر بود.
«همه جنگجوها این‌طوری زندگی می‌کنن؟»
من خودم پزشک بودم‌شده و می‌دانستم در بدترین حالت‌نداشتم چطور بدنم را درمان کنم.
اما جنگجوها، مخصوصاً بزرگانی‌جانور مثل امپراتور مشت وودانگ، خیلی‌انرژی به حرف پزشک‌ها گوش نمی‌دهند.
و بعدش هم خودشان را‌هماهنگ به درگیری با کسی می‌اندازند‌مشکلی که خیلی از خودشان قوی‌تر است.
برای آدم‌های جیانگهو،روحی هنرهای رزمی باید چیزی‌انرژی شبیه به جنون باشد.
احتمالاً به همین خاطر است که این‌قدر راحت جانشان را‌تعداد در مرز مرگ و زندگی به خطر می‌اندازند، به این امید‌بخرم که حتی ذره‌ای از هنر رزمی ذهن را به دست بیاورند.
مدام به‌حالا خواب می‌رفتم‌جانور و بیدار می‌شدم.
در این بین، هر بار که با‌بنابراین فریاد از خواب می‌پریدم، هوانگ‌گو ناله می‌کرد و‌طور خودش را در آغوش جین چون-هی جا می‌کرد.
«آرتیفکت الهی آسیب دیده.»
وقتی مچ جین چون-هی‌شده خرد شد، آرتیفکت الهی‌مشکلی هم همراهش آسیب دید.
اگر بعد از‌صحبت آن مبارزه سالم‌بیشتر می‌ماند، جای تعجب داشت.
حالا برای صحبت با یک‌هماهنگ جانور روحی، باید بیشتر از‌مشکلی قبل روی انرژی درونی‌ام تمرکز می‌کردم.
با این حال، از قبل با‌روی هوانگ‌گو و نوجین هماهنگ شده بودم، بنابراین‌شده برای ارتباط بدون آرتیفکت الهی مشکلی نداشتم.
تعداد دفعاتی که از آن‌بنابراین استفاده می‌کردم هم به طور‌تعداد طبیعی در حال کاهش بود.
«خب، اگه فقط مصرف انرژی درونی‌بیشتر رو به جون بخرم، هنوزم هر‌می‌کردم وقت لازم باشه می‌تونم باهاشون حرف بزنم.»
با این‌تمرکز فکر، جین چون-هی‌هماهنگ دوباره دراز کشید.
ناله.
هوانگ‌گو چانه‌اش‌نوجین را روی شکم‌بنابراین جین چون-هی گذاشت.
«چیزی نیست. من خوبم.»
کل بدنم از‌می‌کردم کابوسی که تازه دیده‌بنابراین بودم، خیس عرق بود.
با این حال،روحی کمتر از شب‌روی اول از خواب می‌پریدم.
همان‌طور که بدنم خوب‌شده می‌شد، حتماً ذهنم هم‌مشکلی داشت التیام پیدا می‌کرد.
هیچ‌کس بدون‌حالا آسیب دیدن زندگی‌روحی را طی نمی‌کند.
زندگی یک فرایند‌می‌کردم مداوم از آسیب‌شده و بازسازی است.
وقتی دیگر‌جانور نتوانیم بازسازی شویم،قبل مرگ را می‌پذیریم.
«اگه یکم دیگه‌هماهنگ استراحت کنم، ذهنم‌ارتباط هم برمی‌گرده سر جاش.»
البته، جای زخمش می‌ماند.
اما این هم بخشی از زندگی‌شده است؛ روح مردی در دهه چهل‌تعداد زندگی‌اش با خودش این‌طور زمزمه کرد.
«با این وضع‌روحی حسابی کثیف شدم،روی باید یه دوش بگیرم.»
هاپ!
«تو هم می‌خوای حموم کنی؟»
هاپ، هاپ!
«باشه. دنبالم بیا.»
تاندرکوئیک از آن تیپ‌هایی بود که‌ارتباط به زمان و خلوت خودش نیاز‌استفاده داشت، اما هوانگ‌گو اصلاً این‌طور نبود.
خوشحالی این رفیق‌صحبت در زندگی، چسبیدن‌بیشتر به اربابش بود.
حتماً به خاطر غریزه سگ‌هاست‌هماهنگ که در طول تاریخ در‌مشکلی کنار انسان‌ها تکامل پیدا کرده.
حتی بدون این‌قدر عمیق فکر‌قبل کردن هم، همیشه در برابر آن‌نوجین چشم‌های مهربان و معصوم تسلیم می‌شدم.
جین چون-هی یک دست‌شده لباس تمیز برداشت و‌مشکلی در را باز کرد.
تق.
«همم؟»
قفل بود.
دنبال قفل‌نوجین گشتم، اما‌شده چیزی نبود.
طوری طراحی شده‌صحبت بود که از‌بیشتر بیرون قفل شود.
تق، تق.
چند بار دیگر‌روحی هم سعی کردم بازش‌انرژی کنم، اما قطعی بود.
آن صدا.
با یک‌حالا چیز کاملاً محکم‌روحی مسدود شده بود.
درست همان موقع،می‌کردم صدای چرخیدن چیزی‌شده را از بیرون شنیدم.
کلیک.
چون-و چفت بیرون را‌شده باز کرد و با‌مشکلی قدم‌های بلند وارد شد.
«اوه، هیونگ. می‌خوای بری بیرون؟»
«چون-و. چرا اینجا قفله؟»
با حرف جین‌روحی چون-هی، چون-و با‌روی درخششی مورمورکننده لبخند زد.
«هاهاها. واسه اینکه کار‌شده نکنی، هیونگ. تا وقتی کاملاً‌نداشتم خوب نشی، نمی‌تونی بری بیرون.»
انتظار نداشتم‌حالا این‌قدر با‌جانور پررویی بگوید.
اما تف کردن توی‌نوجین صورت کسی که لبخند‌ارتباط می‌زد هم کار سختی بود.
«ولی فکر کنم‌روحی الان دیگه کاملاً‌روی خوب شدم، نه؟»
«این رو بعد از اینکه پزشک امروز‌بدون صبح اومد و نظرش رو داد تصمیم‌طبیعی می‌گیریم. به هر حال، نمی‌تونی بری بیرون، هیونگ.»
چون-و با قاطعیت گفت.
«پس حمومم چی؟»
«توی همین ساختمان فرعی یه حموم هست، می‌تونی‌درونی‌ام از اون استفاده کنی. اینجا مخصوص مهمون‌های ویژه‌ست،بدون واسه همین هر چیزی که بخوای رو داره.»
مگر همچین چیزی هم بود؟ تمام‌ارتباط این مدت دراز کشیده بودم، برای‌استفاده همین هنوز نقشه اینجا دستم نیامده بود.
«خب، می‌دونم اگه بخوای می‌تونی بری، حتی اگه این‌طوری قفلش‌درونی‌ام کنم. می‌دونم. اما یک بار افتادنت رو دیدم و دلم‌نداشتم نمی‌خواد بار دوم هم ببینم. می‌فهمی چی می‌گم، مگه نه؟ هیونگ.»
لحن چون-و‌تمرکز پخته‌تر از‌نوجین همیشه بود.
جین چون-هی پشت سرش‌بیشتر را خاراند و نگاهی‌درونی‌ام به اطراف ساختمان فرعی انداخت.
تا وقتی دراز کشیده بودم‌بنابراین متوجه نشده بودم، اما این‌تعداد ساختمان فرعی حسابی بزرگ بود.
من خدمت‌حالا بزرگی به‌جانور وودانگ کرده بودم.
آن‌ها نمی‌توانستند با من با بی‌توجهی‌شده رفتار کنند، پس حتماً بهترین ساختمان‌تعداد فرعی‌شان را به من داده بودند.
«هر وقت لازم داشته باشی‌قبل آب گرم میارن. بزرگان وودانگ‌می‌کردم وقتی مریض می‌شن اینجا درمان می‌شن.»
چون-و به مسئولان وودانگ خبر‌بنابراین داده بود و از قبل حمام‌دفعاتی جین چون-هی را آماده کرده بود.
وقتی رفتم داخل، یک وان‌روحی پر از آب گرم که از‌تمرکز آن بخار بلند می‌شد، آماده بود.
آن‌قدر بزرگ بود‌می‌کردم که چند نفر‌شده بتوانند واردش شوند.
«حالا می‌فهمم چرا‌روحی می‌گن وقتی بزرگان‌روی مریض می‌شن میان اینجا.»
اشغال کردن چنین‌هماهنگ وان بزرگی به تنهایی،بدون یک تجمل حسابی بود.
آوردن آب مکافات‌صحبت بود و گرم کردنش‌قبل هم مکافات دیگری داشت.
گیاهان داروییِ مفید‌می‌کردم برای بهبودی، روی‌شده آب وان شناور بودند.
سعی کردم حساب کنم‌بیشتر قیمت این گیاهان چقدر‌درونی‌ام می‌شود، اما بی‌خیال شدم.
شاید به خاطر این بود که‌ارتباط دقیقاً بعد از یک نبرد بزرگ‌استفاده بودیم، اما مغزم خوب کار نمی‌کرد.
به محض اینکه وارد‌جانور وان شدم، ماهیچه‌هایم یکی‌یکی‌روی شروع به شل شدن کردند.
هاپ! غرغر!
هوانگ‌گو مستقیم پرید داخل.
شلپ!
به نظر می‌رسید از آب گرم‌بیشتر حسابی لذت می‌برد؛ در حالی که دنبال‌نوجین جین چون-هی می‌رفت، دست و پا می‌زد.
او در فضای بسته از هنر‌شده کوچک کردن ماهیچه‌ها استفاده کرده بود، برای‌دفعاتی همین هم‌اندازه یک سگ معمولی شده بود.
جین چون-هی‌جانور هوانگ‌گوی خیسِ آب‌قبل را بغل کرد.
«چون-و، تو‌نوجین هم می‌خوای‌شده بیای تو؟»
«اشکالی نداره؟»
«تو توی‌تمرکز آوردن آب‌نوجین کمک کردی.»
«معلومه که باید‌روحی کمک می‌کردم. این‌روی برای توئه، هیونگ.»
جین چون-هی هم می‌خواست در‌بنابراین آوردن آب کمک کند، اما‌تعداد چون-و سرسختانه مخالفت کرده بود.
فقط چون-و نبود.
مسئولان وودانگ هم حسابی نگران‌هماهنگ شده بودند و می‌گفتند کار کشیدن‌نداشتم از یک بیمار خلاف اصول آن‌هاست.
در نهایت، مثل یک آدم بی‌دست‌وپای‌روی خجالت‌زده منتظر ماندم تا همه‌چیز آماده‌هماهنگ شد و بالاخره توانستم وارد شوم.
«هنوز خیلی‌نوجین مونده تا لوله‌کشی‌بنابراین آب اختراع بشه.»
اینجا مثل حوضچه چشمه آب‌روحی گرمی نبود که عمارت پزشکی‌درونی‌ام فلس سفید در آن قرار داشت.
در این دوران،می‌کردم آب گرم منبع‌شده بسیار ارزشمندی بود.
با دعوت هیونگش،روحی چون-و هم همراه‌روی او وارد وان شد.
از آنجا که‌هماهنگ او خیلی هیکل درشتی‌بدون داشت، آب سرریز شد.
«تو حموم چشم‌بندت رو درمیاری.»
«آره. اگه نم‌می‌کردم بکشه بوی عجیبی می‌گیره،بنابراین برای همین چاره‌ای ندارم.»
«یکی جدید برات درست می‌کنم.»
رنگ چشم چپ‌هماهنگ چون-و از چشم راستش‌بدون کدرتر و کم‌رنگ‌تر بود.
وقتی جین چون-هی با‌جانور دلسوزی بهش نگاه کرد،روی چون-و سرش رو تکون داد.
«بارها گفتم،تمرکز اما حالم‌نوجین خوبه هیونگ.»
«کاش می‌تونستم درمانش کنم.»
«بهت که گفتم، من خوبم.»
با دیدن قیافه‌صحبت جدی چون-و، خنده کوچیکی‌قبل از دهنم در رفت.
«بازم خوشحالم که سالم و خوب‌شده بزرگ شدی. و خوشحالم که این‌تعداد بار بدون هیچ آسیب جدی‌ای زنده موندی.»
«...»
چون-و با نگاهی خالی به جین چون-هی‌بدون خیره شد، مکثی کرد انگار می‌خواست چیزی‌طبیعی بگه، اما در نهایت حرفش رو قورت داد.
«خیلی بی‌روح و خشکی.»
در جواب‌تمرکز حرف جین‌نوجین چون-هی، چون-و گفت:
«فقط امیدوارم‌جانور زودتر خوب‌بیشتر بشی، هیونگ.»
«من که کاملاً خوب شدم.»
«دفعه بعد،حالا قوی‌تر می‌شم تا‌روحی تو آسیب نبینی.»
«شک ندارم.»
هاپ!
هوانگ‌گو نفس‌نفس‌نوجین زد و صورت‌بنابراین چون-و رو لیسید.
«پسر، هوانگ‌گو‌حالا واقعاً خیلی‌جانور ازت خوشش میاد.»
با گفتن این‌می‌کردم حرف، عمداً با‌شده صدای بلند خندید.
همون‌طور که می‌خندید،روحی حس کرد قلبش‌روی داره التیام پیدا می‌کنه.
اون شب، جین چون-هی‌شده بالاخره بدون اینکه کابوس‌مشکلی ببینه، تا صبح خوابید.
این اولین‌حالا بار بعد از‌روحی فاجعه خونین بود.
صبح روز بعد.
بالاخره یه پزشک اعلام‌شده کرد که رئیس سالن جراحی‌نداشتم ما کاملاً بهبود پیدا کرده.
حرف بعدی‌ای که زد،جانور چیزی بود که خود‌روی جین چون-هی همیشه می‌گفت.
«از الکل و تنباکو دوری کنید. تا حد امکان از‌مشکلی جاهای خطرناک پرهیز کنید. بدهی‌های دنیای رزمی هر چقدر هم که‌درونی سنگین باشه، بدن شما از همه چیز مهم‌تره، استاد جوان عمارت.»
شنیدن حرف‌هایی که همیشه به‌قبل بقیه می‌زد و حالا به‌می‌کردم خودش گفته می‌شد، غم‌انگیز بود.
«حالا باید چی‌کار کنم؟»
از عمارت پزشکی فلس سفید‌روحی تا اینجا، حتی با بیشترین سرعت‌تمرکز هم حداقل یه هفته طول می‌کشید.
با وجود راهزن‌های آبی‌نوجین که ول می‌چرخیدند، حتی‌ارتباط بیشتر هم طول می‌کشید.
اگه می‌خواستم‌جانور فرار کنم، الان‌قبل تنها فرصتم بود.
درست همون موقع،هماهنگ چون-و از پشت‌ارتباط جین چون-هی رو گرفت.
«مطمئنم تا وقتی‌صحبت پزشک الهی فلس سفید‌قبل برسه صبر می‌کنی، هیونگ.»
«کوهک... چون-و.تمرکز خیلی زود‌نوجین می‌گیری قضیه رو.»
اینکه درست وقتی داشتم‌بیشتر نشانه‌های فرار رو نشون‌درونی‌ام می‌دادم مچم رو بگیره.
اون یه استاد معمولی نبود.
همون‌طور که انتظار می‌رفت، صدای یکی‌بیشتر از مقامات وودانگ شنیده شد که اعلام‌نوجین کرد استادش، جگال لین، از راه رسیده.
«به این زودی...؟!»
رنگ از‌جانور رخسار جین‌بیشتر چون-هی پرید.
به محض اینکه جگال لین شاگردش رو‌قبل دید، قبل از اینکه حتی سلام کنه،هماهنگ مچ دستش رو گرفت تا نبضش رو بگیره.
حالت خشک چهره‌اش‌می‌کردم برای لحظه‌ای نرم شد‌بنابراین و استادم آهی کشید.
«واقعاً خوب شدی.»
«فکر کردی من کی‌ام؟ معلومه‌بنابراین که خوب می‌شم. از همون اولش‌دفعاتی هم آسیب جدی‌ای ندیده بودم، استاد.»
«تا مدتی، وقتی‌صحبت بارون بیاد مچ‌بیشتر دستت درد می‌گیره.»
«آخ...!»
از استادم همین انتظار می‌رفت.
اینکه فقط با یه‌شده نبض گرفتن کوتاه، حتی‌مشکلی این رو هم بفهمه.
«راستی، خیلی زود رسیدی.جانور فکر می‌کردم حداقل دو‌روی روز دیگه طول بکشه.»
«یوهو تو سفرهای طولانی‌نوجین از این استاد سریع‌تره.ارتباط برای همین ازش کمک گرفتم.»
از پشت سر جگال لین،قبل یوهو جوری حرف زد که‌می‌کردم انگار کلمات رو تف می‌کرد.
«به خاطر‌نوجین این بچه پررو‌بنابراین دارم زجر می‌کشم.»
فراموش نکرد که یه‌جانور کلمه پر از خستگی و‌انرژی نفرت هم بهش اضافه کنه.
با وجود نفرت‌می‌کردم یوهو، جین چون-هی‌شده اصلاً بهش اهمیت نداد.
«یعنی یوهو می‌تونه از هنر طی‌الارض‌روی یا یه چیزی شبیه به اون استفاده‌شده کنه؟ همم... اطلاعات خوبیه. باید یادم بمونه.»
ارباب جوانِ نفرت‌انگیز در کمال‌بنابراین آرامش، یه کاربرد دیگه به‌تعداد لیست مهارت‌های یوهو اضافه کرد.
استادم برای لحظه‌ای بیرون‌جانور رفت تا با رئیس شعبه‌انرژی فرعی عمارت پزشکی ملاقات کنه.
تنها کسایی که‌می‌کردم تو اتاق موندن، جین‌بنابراین چون-هی و یوهو بودن.
فقط اون دو تا.
تو همون‌نوجین فرصت، جین‌شده چون-هی سریع پرسید.
«راستی، تحقیقات چی شد؟»
«ول کردنش برای‌می‌کردم یه مدت کوتاه‌شده مشکلی پیش نمیاره.»
«...»
وقتی جین چون-هی به جای جواب‌ارتباط دادن، دستش رو روی صورت خشکش‌استفاده کشید، رگی روی پیشونی یوهو بیرون زد.
«اون کشتِ‌حالا کوفتی از‌جانور جون خودت مهم‌تره؟»
«معلومه که جونم‌می‌کردم مهم‌تره. هست! اما!شده کشت، کشته دیگه!»
نمی‌تونستم بفهمم‌جانور اصلاً داره‌بیشتر چه مزخرفی می‌گه.
تنها چیزی که‌هماهنگ می‌تونستم حس کنم، یه‌بدون جنون وسواس‌گونه بی‌پایان بود.
جین چون-هی ادامه داد.
«منم بهشون اعتماد‌می‌کردم دارم. به پزشکان ارشدمون‌بنابراین اعتماد دارم! دارم، اما!»
«... پس لطفاً بهشون اعتماد کن. اگه شکست بخوره، فکر می‌کنی فقط‌هماهنگ ارباب جوان قراره سرویس بشه؟ منم از پا درمیام. از فکر اینکه دوباره‌اگه فقط دوتایی تا صبح بیدار بمونیم و جون بکنیم، حالم به هم می‌خوره.»
«درکت می‌کنم، یوهو. با‌شده این حال، صداقت رو‌مشکلی تو صدات حس کردم.»
حالت چهره جین‌صحبت چون-هی به طرز‌بیشتر قابل توجهی روشن‌تر شد.
شاید به پزشکان ارشد‌نوجین اعتماد نداشت، اما به‌ارتباط نفرت یوهو اعتماد داشت.
اگه شکست‌جانور می‌خورد، یعنی‌بیشتر یه شب‌بیداری دیگه.
یه شب‌بیداری با‌هماهنگ کسی که بیشتر از‌بدون همه ازش متنفر بود.
نه یوهو و‌صحبت نه جین چون-هی از‌قبل این موضوع استقبال نمی‌کردن.
«فکر کنم‌تمرکز یه کم ازت‌هماهنگ خوشم اومده، یوهو.»
«...»
با شنیدن این حرف،شده یوهو نگاهی پر از‌مشکلی انزجار شدید بهش انداخت.
پروفسور جین از‌صحبت حالت چهره دستیارش از‌قبل نظر احساسی صدمه دید.
«خیلی بی‌رحمی. ما داریم... آخ!هماهنگ این‌طوری تحقیق می‌کنیم! تا دانش‌مشکلی جدیدی برای بشریت کشف کنیم!»
«کی اهمیت‌جانور میده آدما بمیرن‌قبل یا هر چی...»
درست همون‌نوجین موقع، در‌شده کشویی باز شد.
استادم و امپراتور‌صحبت مشت وودانگ با‌بیشتر هم وارد شدن.
«پس داری بهم غر می‌زنی. غر می‌زنی! هاه! یه‌بدون جنگجو می‌تونه یه کم خاکی بشه. اژدهای سفید کوچک زنده‌فقط موند و در نهایت قوی‌تر شد، مگه همین مهم نیست؟»
امپراتور مشت‌جانور با غرولند به‌قبل جگال لین گفت.
جگال لین می‌خواست چیزی به‌بنابراین امپراتور مشت بگه، اما بعد‌تعداد چشمش به جین چون-هی افتاد.
چون نمی‌تونست ذات واقعی‌اش‌جانور رو جلوی شاگردش نشون‌روی بده، در نهایت آهی کشید.
«هاا...»
امپراتور مشت ادامه داد.
«گوش کن. شاگرد در نهایت مثل یه بذره. مثل یه ارکیده پرورشش بدی، تبدیل‌طبیعی به ارکیده می‌شه. مثل علف هرز پرورشش بدی، می‌شه علف هرز. کاری که تو داری‌فکر می‌کنی اینه که می‌خوای ازش یه ارکیده بسازی. زیبا می‌شه، اما خیلی زود پژمرده می‌شه.»
«...»
«فکر می‌کنی می‌تونی تا ابد تو عمارت پزشکی فلس سفید لای پنبه بزرگش کنی؟ شاگردت باید‌طبیعی حتی بعد از رفتن تو هم به زندگی ادامه بده. کسی که همیشه فقط به عنوان ارکیده‌کشید یه نفر دیگه زندگی کرده، تا آخر عمرش هم فقط همون‌طوری می‌تونه زندگی کنه. و بعدش می‌میره.»
«داری از‌جانور روی تجربه‌بیشتر شخصی حرف می‌زنی؟»
با جواب تند‌هماهنگ جگال لین، چهره امپراتور‌بدون مشت در هم رفت.