چپتر 466: پروژه سیب‌زمینی‌های شمال
0«همم، این‌طوری خوب رشد‌روستاهای می‌کنن. وقتی بزرگ‌تر شدن، می‌خوام‌باید ببرمشون تو زمین‌های شمال بکارم.»
«و لابد می‌خوای‌مرزی سیب‌زمینی‌های جدید رو‌همین تیکه‌تیکه کنی و بکاری.»
«دقیقاً برنامه‌ام همینه.»
شاگرد خودش‌کنیم بود، اما عجب‌چقدر آدم عجیبی بود.
«و حالا هم که تو کالسکه‌قلعه‌های نشستی، اون گلدون رو بغل کردی‌بدیم و داری با ذوق نگاش می‌کنی.»
«هه هه هه.مرزی کلی سیب‌زمینی معمولی‌همین هم با خودم آوردم.»
واقعاً که.
جین چون-هی و جگال لین، در حالی که جوخه‌های رزمی‌فکر عمارت پزشکی فلس سفید رو رهبری می‌کردن، قصر امپراتوری رو‌می‌ندازه ترک کرده و دوباره به سمت شمال در حرکت بودن.
اون‌ها سر راهشون به عمارت پزشکی فلس‌مرزی سفید سر زده بودن تا یه سری‌تنها وسایل بردارن و حالا داشتن برمی‌گشتن بالا.
«انگار کلمه‌ای به‌مرزی اسم "خستگی" تو‌همین دایره لغاتت وجود نداره.»
«الان دیگه امنه، مگه نه؟»
«حتی اگه قبیله سوکسین شکست‌چقدر خورده و به شمال عقب‌نشینی کرده‌کرد باشن، جنگ هنوز کاملاً تموم نشده.»
«با این حال، پناهنده‌ها دارن برمی‌گردن و شهرها‌درسته و روستاهای داخل قلعه‌های مرزی دوباره پر از‌ماست آدم شدن، درسته؟ باید همین الان انجامش بدیم.»
«چی رو‌قلعه‌های باید همین‌درسته الان انجام بدیم؟»
«این تنها فرصت ماست تا به‌حال همه ثابت کنیم که سیب‌زمینی تنوری‌داخل با کره چقدر به‌طرز دیوانه‌واری خوشمزه‌ست، استاد!»
جگال لین با خودش فکر کرد که‌دیوانه‌واری این پسر چطور شاگردش شده و چرا‌شاگردش داره این‌قدر خودش رو به دردسر می‌ندازه.
اصلاً نمی‌شد‌برمی‌گردن باهاش منطقی‌روستاهای حرف زد.
نه، چشماش از هوش و ذکاوت برق می‌زد، اما‌انجام کارهای عجیبی می‌کرد که آدم‌های معمولی حتی نمی‌تونستن تصورش رو‌به‌طرز بکنن، اون هم جوری که انگار هیچ اتفاق خاصی نیفتاده.
«پس قصد داری‌تموم سیب‌زمینی رو تو تمام‌پناهنده‌ها ارتفاعات شمالی پخش کنی.»
«آره. متأسفم کیم سیب‌زمینی، لی سیب‌زمینی و پارک سیب‌زمینی، اما‌فکر وقتی برسیم به سونموک، باید از هم جدا بشیم. خوب‌می‌ندازه رشد کنید. بزرگ بشید تا تبدیل به سیب‌زمینی سرخ‌کرده‌های خوشمزه‌ای بشید.»
جین چون-هی‌برمی‌گردن گلدون رو‌روستاهای محکم بغل کرد.
این شاگرد دیوانه‌مرزی حتی روی سیب‌زمینی‌ها‌همین هم اسم گذاشته بود.
کالسکه به‌کاملاً سمت سونموک‌نشده در حرکت بود.
اونجا شهری بود که صنعت دامداری توش حسابی‌خوشمزه‌ست پیشرفت کرده بود؛ جایی برای تجارت اسب با قبایل‌داره عشایری و پر از مراتع و مزرعه‌های پرورش دام.
البته، دقیق‌ترش این بود که بگیم‌قلعه‌های این مزرعه‌ها بیشتر برای تولید مثل‌بدیم و فروش بودن تا پرورش دام.
فرقی نمی‌کرد یه نفر چقدر اهل سونموک‌انجامش باشه، اسب‌های اون‌ها هنوز هم با اسب‌هایی‌ثابت که قبایل عشایری پرورش می‌دادن خیلی فاصله داشتن.
«با این حال، این کارت دیگه واقعاً‌پناهنده‌ها زیاده‌رویه. تو واقعاً همه رو، چه شهروند امپراتوری‌درسته باشن چه عشایر، به چشم آدم‌های یکسان می‌بینی.»
«معلومه. اون‌ها هم آدم‌هایی‌کره هستن که می‌تونن زیبایی‌خوشمزه‌ست سیب‌زمینی رو درک کنن.»
«و ضمناً این کار‌روستاهای به عنوان یه اقدام‌درسته امدادی هم به حساب میاد.»
«هه هه هه... می‌دونستم متوجه می‌شید. وقتی گرسنه‌ای، هیچ‌چیزی به اندازه یه سیب‌زمینی خوشمزه و عالی‌تنوری نیست. تازه، کاشتن سیب‌زمینی تو جنوب اصلاً منطقی نیست. تصور کنید این طفلکی‌ها تو آب و‌دردسر هوای گرم دریای جنوب چقدر زجر کشیدن. هرچند به نظر می‌رسه تو مناطق کوهستانی یکم بزرگ‌تر می‌شن.»
گیولهواویجی.
یه ضرب‌المثل هست که می‌گه وقتی‌به‌طرز یه پرتقال از رودخونه هوآی رد‌پسر می‌شه، تبدیل به یه پرتقال سه‌برگ می‌شه.
معنیش اینه که همون درخت پرتقال بسته به جایی که‌همین توش کاشته می‌شه، میوه متفاوتی می‌ده. در اصل به این اشاره‌کره داره که ذات انسان با توجه به محیط اطرافش تغییر می‌کنه.
اما جین چون-هی خیلی ساده‌باید اون رو به عنوان یه‌تنها اصل اولیه کشاورزی در نظر می‌گرفت.
دنیایی که جین چون-هی ازش اومده بود، مجهز به‌برمی‌گردن سیستم‌های حمل‌ونقل، گلخونه‌ها و هر چیزی بود که برای‌انجامش کشاورزی و لجستیک لازم بود، اما این دوران فرق داشت.
هیچ‌کس نمی‌دونست کدوم‌تنوری محصول تو چه خاکی‌دیوانه‌واری بهترین طعم رو می‌ده.
اون‌ها فقط به همون روش قدیمی،قلعه‌های به کاشت محصولاتی که از اول‌بدیم تو منطقه‌شون رشد می‌کرد ادامه می‌دادن.
و این دقیقاً همون‌درسته چیزی بود که جین‌بدیم چون-هی قصد داشت تغییرش بده.
«این‌قدر عجله داشتی‌تموم که با خودم گفتم‌پناهنده‌ها مگه چه خبر شده.»
«تازگی برای سیب‌زمینی حرف‌کره اول رو می‌زنه، استاد.خوشمزه‌ست باید سریع جابه‌جا بشن.»
«برای همینه که‌شهرها سیب‌زمینی خشک و‌قلعه‌های بذر هم آماده کردی.»
«آره. اما تا وقتی‌درسته برسیم، احتمالاً تعداد زیادی‌بدیم از سیب‌زمینی‌ها جوانه زدن.»
«جدا کردن‌کاملاً اون‌ها خودش‌نشده کلی دردسره.»
«از همون‌ها برای کاشت استفاده می‌کنم.به‌طرز برنج هم آماده کردم تا بتونیم به‌چطور عنوان غلات امدادی بین مردم پخشش کنیم.»
«وسواس و علاقه‌ت‌شهرها به سیب‌زمینی واقعاً‌قلعه‌های یه چیز دیگه‌ست.»
«بله، استاد. جنگ معمولاً چیزهای زیادی‌همین از خودش به جا می‌ذاره. یکیش‌ماست هم غذای دوران پس از جنگه.»
درست مثل همون ماجرایی‌نشده که باعث پیدایش بوده‌دارن جیگه تو کره شد.
بعد از جنگ کره، همه‌چیز با‌به‌طرز جوشوندن درهم‌وبرهم ژامبون و کنسروهای گوشتی‌پسر که ارتش آمریکا می‌داد شروع شد.
و حالا مگه به‌روستاهای یه غذای محبوب برای‌درسته کل ملت تبدیل نشده بود؟
«بیاید به سیب‌زمینی‌ها این شانس رو بدیم که دنیا رو فتح‌فرصت کنن. اون یارو، خان، لیاقتش رو نداشت، اما سیب‌زمینی‌ها دارن. شما‌استاد دنیا رو فتح می‌کنید. کیم سیب‌زمینی، لی سیب‌زمینی و پارک سیب‌زمینی.»
شاگردش موقع کاشتن‌تموم سیب‌زمینی‌ها، حتی روی اون‌ها‌پناهنده‌ها صورت هم کشیده بود.
‘...چرا این‌کنیم بچه این‌قدر روی‌چقدر سیب‌زمینی قفلی زده؟’
بعد، لبخند محوی زد.
«وقتی مردم گرسنگی بکشن، سیستم‌باید ایمنی بدنشون ضعیف می‌شه و‌تنها بعدش بیماری‌های واگیردار شیوع پیدا می‌کنه.»
«حالا که بهش فکر می‌کنم،این تو در طول جنگ با قبیله‌روستاهای سوکسین خیلی نگران بیماری‌های واگیردار بودی.»
دکتر دیوانه چشم‌آبی یه میکروب‌هراسه.
این موضوع دیگه تو‌روستاهای دنیای رزمی به یه‌درسته حقیقت ثابت‌شده تبدیل شده بود.
با این حال، جین چون-هی دقیقاً همون جاهایی رو‌انجام که جنازه‌ها رو توش دفن کرده بود، به بهانه اینکه‌به‌طرز در آینده اونجا زمین کشاورزی درست می‌کنه، آتیش زده بود.
با جزئیات در موردش حرفی نزده‌حال بود، اما تا حد افراطی و‌داخل بیش از اندازه‌ای نگران شیوع بیماری بود.
این شاگردش.
جین چون-هی جواب داد:
«فقط اینکه... احتمالاً هیچ اتفاقی نمی‌افته. چیزی نمی‌شه، اما من باید هر کاری که از دستم برمیاد رو انجام بدم.دیوانه‌واری و اگه تجارت ابریشم رو همون‌طور که برنامه‌ریزی کردیم پیش ببریم، نظر و احساس مردم محلی به‌شدت مهم می‌شه. اگه غذایی‌ذکاوت که الان بهشون می‌دیم بتونه تو آینده قلبشون رو به دست بیاره، این چیزیه که حتی با طلا هم نمی‌شه خرید.»
انسان‌ها مثل سیب‌زمینی هستن.
جگال لین قبل از‌کره اینکه حرفی بزنه، کمی‌خوشمزه‌ست به این موضوع فکر کرد.
«اگه این سیب‌زمینی‌ها مثل آدم‌ها‌داخل باشن، پس هرگز بارونی رو که‌انجامش تو دوران خشکسالی می‌باره فراموش نمی‌کنن.»
«یه چیزی تو همین مایه‌ها.»
یه پزشک‌کاملاً می‌دونست که‌نشده جنگ چقدر فلاکت‌باره.
برای همین‌کنیم بود که نمی‌تونست‌چقدر ازش فرار کنه.
«محرومیت می‌تونه یه آدم رو‌داخل بکشه، اما می‌تونه دلیلی برای‌همین حرکت به جلو هم باشه.»
«و غذایی که‌مرزی تو اون دوران کاشته‌انجامش می‌شه، هیچ‌وقت فراموش نمی‌شه.»
«ما قراره مدت زیادی تو این کار باشیم،دارن استاد. در آینده، کارهای خوبِ امروز به عنوان یه‌همین قدرت بزرگ برای عمارت پزشکی فلس سفید بهمون برمی‌گرده.»
«خانواده تانگ‌کنیم سیچوان هم‌کره سود می‌بره.»
«خب، خانواده تانگ سیچوان از‌داخل همون روزهای اول به عمارت پزشکی‌انجامش فلس سفید کمک کرده، پس حقشونه.»
تانگ آه بچه خوبی بود.
جین چون-هی آینده‌تموم خانواده تانگ سیچوان‌حال رو تو اون می‌دید.
جگال لین گفت:
«علاوه بر این، تو قصد داری‌قلعه‌های با بقیه قبایل عشایری که با‌بدیم سوکسین‌ها متحد نشدن هم تجارت کنی.»
«آره. حالا که خان سقوط کرده، قبایل ناراضی یکی‌انجام یکی جدا می‌شن. قبایلی هم هستن که اصلاً تو این‌به‌طرز جنگ شرکت نکردن. ما با اونا تجارت راه می‌ندازیم. اینا...»
جین چون-هی با چهره‌ای‌نشده جدی سه تا گلدون‌دارن بونسای رو بلند کرد.
«کیم سیب‌زمینی، لی‌تنوری سیب‌زمینی و پارک سیب‌زمینی‌دیوانه‌واری این کار رو می‌کنن.»
«حالا که نگاه می‌کنم،روستاهای می‌بینم حتی روی اون‌درسته گلدون‌های گرون‌قیمت صورت هم کشیدی.»
«بامزه نیستن؟ این بچه‌ها قراره تو آینده این‌بدیم زمین‌های بایر رو فتح کنن. معلومه که باید‌تنوری روشون صورت کشیده بشه. باحال نیست؟ بامزه نیست؟»
«...»
توگوئه که‌کنیم داشت ازشون محافظت‌چقدر می‌کرد، سرفه‌ای کرد.
«سرفه... این عوضی... سرفه... دیوونه...»
اون لابه‌لای سرفه‌هاش‌مرزی کلمات حقیقت رو‌همین به زبون آورده بود.
حسابی اعصابش خرد بود، چون‌این درست بعد از دیدن نوه‌اش‌شهرها دوباره کشون‌کشون آورده بودنش بیرون.
واسه همین تمام مدت تو این کالسکه‌دیوانه‌واری جهنمیِ پر از گلدون بدون هیچ حرفی نشسته‌شده بود، اما اوضاع داشت هر لحظه مسخره‌تر می‌شد.
جگال لین قبل از اینکه‌داخل حرفش رو ادامه بده، یه‌همین نگاه سرد به توگوئه انداخت.
«به هر حال،مرزی می‌فهمم که نقشه‌ات عملیه.انجامش برای همینم باهات اومدم.»
«هاهاها، خوشحالم که‌تموم تونستم راضیتون کنم،حال استاد. واقعاً می‌گم.»
راضی کردن استادش‌تنوری همیشه برای جین‌به‌طرز چون-هی کار سختی بود.
پزشک الهی‌برمی‌گردن فلس سفید،روستاهای جگال لین.
چیزی که تو این جنگ از خودش‌انجامش نشون داده بود، فراتر از چیزی بود که‌کنیم فقط با کلمه «مهارت الهی» بشه توصیفش کرد.
وقتی کالسکه رسید،تموم جنگجوهای خانواده گونگ‌سون جلوی‌پناهنده‌ها دروازه شهر دیده می‌شدن.
«واو... دقیقاً سر موقع رسیدن.»
«همین‌طوره. انتظار نداشتم‌شهرها خود گونگ‌سون هیون بیاد.مرزی حتماً سرش خیلی شلوغه.»
حتماً بوی‌قلعه‌های پول به‌درسته دماغش خورده.
استادش جمله‌ای اضافه کرد:
«با توجه به پولی که‌چقدر براش درآوردی، حتماً حدس زده‌فکر که اینم یه معامله بزرگ دیگه‌ست.»
کالسکه به سمت‌شهرها بزرگ‌ترین و تمیزترین مسافرخونه‌مرزی دژ سونموک حرکت کرد.
البته اینکه می‌گفتن بزرگ‌ترین و تمیزترین،همین فقط یه چیز نسبی بود؛ داخل دژ‌همه سونموک پر از یتیم و گدا بود.
مجروح‌ها روی زمین پخش‌نشده شده بودن و مگس‌ها‌دارن از گوشتشون تغذیه می‌کردن.
چادرهای پزشکی موقت پر از‌چقدر آدم بود و صدای جیغ و‌کرد ناله از همه‌جا به گوش می‌رسید.
امنیت هم افتضاح بود.
با ورود به مسافرخونه،درسته گونگ‌سون هیون، گونگ‌سون یونگ‌بدیم و وانگ گاک-یون منتظرشون بودن.
«آه، گاک-یون... به‌تموم نظر می‌رسه به‌حال قلمرو دگرگونی رسیده.
باید همین باشه، مگه نه؟»
با دیدن هاله‌ای که به طور طبیعی از بدنش‌باید ساطع می‌شد، به نظر می‌رسید تونسته روشنگری‌ای که تو‌ثابت این جنگ به دست آورده رو با موفقیت تثبیت کنه.
«عمارت پزشکی فلس سفید‌درسته رسید. عذر می‌خوام که‌بدیم منتظرتون گذاشتیم، رئیس خانواده گونگ‌سون.»
اژدهای سم‌کاملاً یخ سیاه،نشده گونگ‌سون هیون.
اون دیگه‌کنیم رئیس موقت‌کره خانواده نبود.
تجارت دریایی‌ای رو که دفعه قبل جین چون-هی توش کمکش‌همین کرده بود با موفقیت به پایان رسونده بود و حالا‌تنوری تونسته بود کنترل کامل خانواده گونگ‌سون رو به دست بگیره.
اون رئیس خانواده شده بود.
گونگ‌سون هیون با‌تموم مشت‌های گره‌کرده ادای‌حال احترام مختصری کرد.
«شما لطف دارین. این‌کره ما هستیم که باید‌خوشمزه‌ست بابت دعوتتون سپاسگزار باشیم.»
به راهنمایی گونگ‌سون هیون‌درسته وارد یه اتاق چایخوری‌بدیم شدن؛ اتاق نسبتاً تمیزی بود.
«این مسافرخونه‌کاملاً هم به خاطر‌این جنگ اوضاعش خرابه.»
معمولاً تو بزرگ‌ترین‌تنوری مسافرخونه یه شهر تجاری،دیوانه‌واری پول زیادی جابه‌جا می‌شد.
این موضوع مخصوصاً برای یه صنف تجاری بزرگ مثل‌باید صنف تجاری گونگ‌سون صدق می‌کرد، چون تاجرها، محافظ‌ها و‌ثابت جنگجوهای همراه‌شون همه به جایی برای استراحت نیاز داشتن.
با این حال، چیزی که جلوی جین چون-هی گذاشته بودن،تنها چای چاه اژدها بود که فقط کمی از کیفیت پایین‌دیوانه‌واری بهتر بود و تنقلاتی که صرفاً از هیچی بهتر بودن.
«همون‌طور که انتظار‌تموم می‌رفت، اقتصاد محلی به‌پناهنده‌ها کل داره فرو می‌پاشه.»
تو زمان جنگ فقط‌کره تعداد خیلی کمی می‌تونستن‌خوشمزه‌ست از فروش سلاح سود ببرن.
قبیله سوکسین ترجیح می‌دادن صنعتگرهایی که‌قلعه‌های سلاح می‌ساختن رو اسیر و برده‌بدیم کنن تا اینکه بخوان ازشون سلاح بخرن.
امپراتوری هوا هم با‌درسته تجهیزاتی که از قبل ذخیره‌انجام کرده بود وارد جنگ می‌شد.
شاید اگه جنگ سال‌ها طول می‌کشید‌حال قضیه فرق می‌کرد، اما تو این‌داخل وضعیت، سود کردن اصلاً کار راحتی نبود.
این موضوع مخصوصاً به این دلیل بیشتر‌دیوانه‌واری به چشم می‌اومد که تا همین اواخر‌شاگردش هیچ کمبودی تو آذوقه نظامی وجود نداشت.
در نتیجه، حداقل‌شهرها فروش هر چیزی از‌مرزی این جنگ غیرممکن بود.
در نهایت، تنها چیزی که باقی مونده بود ویرانه‌هایی‌انجام بود که توش آدم‌هایی که می‌تونستن کالاهای تجاری رو‌چقدر بخرن و بفروشن، یا مرده بودن یا فرار کرده بودن.
تو این جایی که‌نشده چیزی جز خاکستر نبود،دارن چه کاری از دستشون برمی‌اومد؟
گونگ‌سون هیون ادامه داد:
«اول از همه، قصد داریم با حاشیه سود کم‌باید اما حجم بالا، اسب و دام معامله کنیم. می‌خوایم‌ثابت یه قیمت معقول برای تجارت به قبایل عشایری پیشنهاد بدیم.»
جین چون-هی در جواب گفت:
«این خبر برای تاجرهای‌نشده فعلی باید مثل یه‌دارن صاعقه تو روز روشن باشه.»
«بله. اونا اون‌قدر این وسط‌چقدر پورسانت می‌گیرن که حتی یه اسب‌کرد جنگی معمولی هم‌قیمت یه خونه درمیاد.»
یعنی صنف تجاری گونگ‌سون قصد‌داخل داشت وارد عمل بشه و‌همین جلوی این سودجویی‌ها رو بگیره؟
جین چون-هی قبل‌مرزی از اینکه بپرسه،همین تو فکر فرو رفت:
«علاوه بر این، می‌شه‌نشده اسب‌های جنگی پرورش داد و‌برمی‌گردن مستقیم به ارتش عرضه کرد.»
«بله. اما این کار به زمین نیاز‌دیوانه‌واری داره و ما امیدوار بودیم که عمارت پزشکی‌شده فلس سفید بتونه تو این زمینه کمک کنه.»
جین چون-هی‌برمی‌گردن تو فکر‌روستاهای فرو رفت.
به خاطر خدماتش تو این مسئله، همون‌طور‌انجامش که قول داده شده بود، یه زمین پهناور‌کنیم به عمارت پزشکی فلس سفید اهدا شده بود.
در نگاه اول، شاید شبیه یه بیابون بایر به نظر می‌رسید‌روستاهای که حتی برنج هم توش رشد نمی‌کرد، اما جین چون-هی مطمئن بود‌ماست که با استفاده درست، می‌تونه به یه زمین درجه یک تبدیل بشه.
«همم، استاد‌کنیم فقط داره‌کره تماشا می‌کنه.»
حس می‌کرد داره امتحان‌روستاهای می‌شه تا ببینه چطور می‌تونه‌باید با گونگ‌سون هیون کنار بیاد.
اگه واقعاً لازم بود، استادش وارد‌همین عمل می‌شد و معامله رو به‌ماست هم می‌زد، اما احتمالاً مستقیماً دخالت نمی‌کرد.