چپتر 799: فصل 799
0«همین‌جاست؟»
«آره.»
به محض اینکه‌قاچاق حرفش تمام شد، آستین‌دست ساما هیون باد کرد.
این یک هنر رزمی پیشرفته بود‌دیوانه‌ها که با ایجاد یک سد از گانگ‌تیر چی، جلوی خروج هر صدایی را می‌گرفت.
این سطحی بود که‌گریه فقط یک قاتل در اوج‌قاچاق مهارت می‌توانست به آن برسد.
در آن فرصت، جین چون-هی و نام‌گونگ اون به‌دلیل سرعت شروع به شکافتن زمین کردند، انگار که دارند پنیر‌ارزشمند توفو را می‌برند، و راهشان را به پایین باز کردند.
این دو نفر مثل‌انسانه آب روان و بدون کوچک‌ترین‌لحظه‌ای مکثی با هم کار می‌کردند.
به هر حال، به همین دلیل‌دیوانه‌ها بود که طراح اصلی این ماجرا،موضوع نام‌گونگ اون را با خودش آورده بود.
البته، جین چون-هی داشت از این نیروی انسانی ارزشمند برای دزدی‌دیوانه‌ها استفاده می‌کرد، آن هم در حالی که غل و زنجیرهایی از‌خودت جنس آهن سرد ده‌هزار ساله دور مچ پاهایش بسته شده بود.
این بار هم، بعد از کندن‌می‌کردند پانزده ژانگ کامل، یعنی حدود چهل و‌خودش پنج متر، به یک کف سنگی رسیدند.
وقتی با گانگ‌قاچاق چی آن را‌عقلشون شکافتند، این بار...
«شـ-شما کی هستید؟»
او پسرها‌بودند و دخترهایی‌گریه را دید.
بچه‌هایی که به نظر‌مکثی می‌رسید بین ده تا‌همین پانزده سال سن داشته باشند.
همه‌شان با طناب بسته شده بودند و‌دست با صورت‌هایی که از گریه پف کرده‌رها بود، به جین چون-هی زل زده بودند.
«یک خانواده معتبر تو‌قاچاق کار قاچاق انسانه؟! این دیوانه‌ها‌دادن عقلشون رو از دست دادن؟!»
لحظه‌ای که متوجه این‌گریه موضوع شد، جین چون-هی مثل‌قاچاق تیر از کمان رها شد.
«رئیس خانواده،بدون خودت رو‌مکثی نشون بده!!»
او مثل یک گراز وحشی‌دیوانه‌ها به جلو یورش برد و فریادش‌موضوع با انرژی درونی آمیخته شده بود.
به خاطر غل و زنجیرها، حرکتش کمتر شبیه دویدن بود...لحظه‌ای و بیشتر شبیه راه رفتن با سرعتی باورنکردنی به نظر‌گراز می‌رسید، اما به هر حال، او یک استاد مطلق بود!
«کی اونجاست!»
«مهاجم! یه مهاجم وارد شده!»
«یه قاتل با لباس مخفیه!»
«دشمن! دشمـــن!»
نگهبان‌ها از همه طرف هجوم آوردند، اما جین چون-هی‌قاچاق فقط چند سنگ‌ریزه از روی زمین برداشت و با‌تیر قدرت تلنگر سوراخ‌کننده آسمان آن‌ها را به پرواز درآورد.
تق-تق-تق-تق!
سنگ‌ریزه‌ها مثل‌معتبر گلوله‌های کمانه کرده‌دیوانه‌ها به پرواز درآمدند!
تنها در یک چشم به‌انسانه هم زدن، نگهبان‌ها مثل برگ‌های‌لحظه‌ای پاییزی در باد پراکنده شدند.
و بعد،بودند چشمش به‌گریه رئیس خانواده افتاد.
مرد در حال‌کوچک‌ترین فرار بود و بدنش‌حال مثل استخوان ماهی می‌لرزید.
«کسی اونجا نیست! کمکم کنید!»
به محض اینکه جین چون-هی دید‌دیوانه‌ها مرد با ناامیدی دست و پا‌موضوع می‌زند، ضربه‌ای به پشت سرش کوبید.
پـاااک!
ساما هیون‌بدون با تماشای این‌کار صحنه نظر داد:
«آه، هیونگ خیلی عصبانیه~»
«داری چیکار‌خانواده می‌کنی؟ نباید حداقل‌انسانه بریم جلوشو بگیریم؟»
برخلاف نام‌گونگ اون که داشت دیوانه‌زده می‌شد تا جین چون-هی را مهار‌عقلشون کند، ساما هیون کاملاً خونسرد بود.
«می‌دونی، از وقتی به عنوان‌کار پریفکت کار می‌کنه خیلی خودش رو‌اصلی کنترل کرده. هیونگ هم آدمه دیگه~»
از یک قاضی تا پریفکت.
کار روزمره‌اش‌خانواده تمیز کردن گندکاری‌های‌انسانه مقامات فاسد بود.
روز به روز، او در حال بررسی‌خانواده و مقابله با فسادی بود که تمام سطوح،لحظه‌ای از بالا تا پایین را آلوده کرده بود.
گاهی اوقات، با برخورد به دیوار‌می‌کردند سخت واقعیت ناامید می‌شد و فکر‌ماجرا می‌کرد هیچ کاری از دستش برنمی‌آید.
در مواقع دیگر، با خودش می‌گفت که‌دست نمی‌تواند اوضاع را به حال خود رها‌رها کند و دوباره برای مبارزه بلند می‌شد.
دفعه قبل،خانواده کوهی از تریاک‌انسانه پیدا کرده بود.
این بار،بودند بچه‌های ربوده‌شده را‌کرده پیدا کرده بود.
حتی اگر یک بودای زنده‌کار هم بود، تا الان به‌طراح اندازه کافی تحمل نکرده بود؟
«هیونگ چیزهای زیادی رو نمی‌تونه تحمل‌عقلشون کنه، اما اصلاً نمی‌تونه ببینه کسی‌تیر روی یه بچه دست بلند می‌کنه~»
در همین حین، ساما هیون یک‌دیوانه‌ها منور از لباسش بیرون آورد و‌موضوع آن را به هوا شلیک کرد.
بوممم!
با طنین‌انداز شدن صدای غرش،کار نگهبانان انگار که منتظر اشاره‌طراح باشند، از همه طرف نزدیک شدند.
«طبق گزارشات رسیده، ما‌انسانه از طرف عمارت پرنس‌دادن ژو برای بازرسی سرزده اومدیم!»
«همه دروازه‌ها رو‌معتبر باز کنید و‌دیوانه‌ها سلاح‌هاتون رو بندازید!»
سربازان عمارت پرنس‌صورت‌هایی ژو از همه طرف‌خانواده به آنجا یورش بردند.
جین چون-هی با خونسردی نقاط فشار رئیس خانواده را مهر و‌اصلی موم کرد و طوری که انگار همین چند لحظه پیش یک‌استفاده آدم را مثل سگ کتک نزده بود، با منطق و آرامش گفت:
«خب دیگه، بیاید جیم بشیم.»
«برادر جین. این‌معتبر برگشتن ناگهانی‌ات به‌دیوانه‌ها آرامش یه‌جورایی ترسناکه.»
«مشکلی هست؟»
با این حرف،کوچک‌ترین هر سه نفرشان‌می‌کردند با عجله فرار کردند.
«آه، نه.»
نام‌گونگ اون قاطعانه با خودش‌انسانه عهد بست که هرگز نباید‌لحظه‌ای با جین چون-هی دشمن شود.
تنها ده روز.
ده تا از خانواده‌های‌انسانه معتبر نانجینگ به طور‌دادن همزمان مورد حمله قرار گرفتند.
در کمال تعجب، فاش شد که‌دیوانه‌ها پنج تا از این ده خانواده‌موضوع در قاچاق تریاک و انسان دست داشتند.
آن‌ها پسران و دختران جوان‌کرده را به راهزنان دریایی فروخته‌انسانه و در ازای آن تریاک می‌گرفتند.
البته، اگر قرار بود تمام‌کار افراد مرتبط را پیگیری کنند،طراح مطمئناً این تعداد بیشتر می‌شد.
اما چیزی که همه‌انسانه را متحیر کرده بود،دادن سرعت این اتفاقات بود.
«یعنی می‌گید‌خانواده روزی یه خانواده‌انسانه داره غارت می‌شه؟»
«تقریباً همینه.»
«نه... غارت یک خانواده تو یه‌می‌کردند سال، یا حتی تو یه ماه‌ماجرا هم زیاده، اما چطور ممکنه... آخه چطور...»
همه وحشت‌زده بودند‌قاچاق و دهانشان از‌عقلشون تعجب باز مانده بود.
یک مهاجم مرموز با لباس شبانه در دل تاریکی‌دادن ظاهر می‌شد، رئیس خانواده را کتک می‌زد، اتاق سنگی‌نشون مخفی را پیدا می‌کرد و کار را یکسره می‌کرد.
«کسی نیست‌بودند که بتونه‌گریه جلوشو بگیره؟»
«هنرهای رزمی‌اش اون‌قدر عجیبه که‌کار مهم نیست نگهبان‌ها چقدر قوی‌طراح باشن، مثل برگ‌های پاییزی جارو می‌شن.»
«با این حال، نگهبانی که‌دیوانه‌ها از شاخه‌ای از هشت خانواده‌متوجه بزرگ باشه باید تا الان...»
«این برای متوقف کردنش کافی نیست. شنیدم حتی اعضای سابق‌لحظه‌ای گاردهای ملبس به زربافت هم تار و مار شدن. و‌گراز می‌گن یه چیز عجیب هم از خودش به جا می‌ذاره.»
- دزد‌بودند شبح‌وار، مرد میانسال‌کرده فرشته‌خو، اینجا بود.
«نمی‌دونم معنیش‌بدون چیه، اما خیلی‌کار مضحک و چندش‌آوره.»
«در حین بررسی دست‌خط، متوجه شدن که اول نوشته‌لحظه‌ای بوده "پسر فرشته‌خو"، اما به دلایلی اون رو با جوهر‌گراز خط‌خطی کرده و با اصرار روی اون نوشته "مرد میانسال".»
«آخه تو سرش چی می‌گذشته.»
این رفتار عجیب و غریب باعث‌زده شد تا خون در رگ‌های بسیاری‌عقلشون از خانواده‌های معتبر نانجینگ یخ بزند.
«شنیدم یکی از مجرما‌مکثی یه چیزی شبیه پارچه‌همین سیاه بین پاهاش معلوم بوده...»
«آخه این منطقیه؟ حتی اگه با پاهای کاملاً سالم‌لحظه‌ای بیای و بری، تضمینی نیست که زنده بیرون بیای،بده پس چرا باید کسی همچین کاری بکنه؟ حتماً توهم زده.»
ناگهان، آن‌ها به یاد دیوانه خاصی‌دیوانه‌ها افتادند که می‌گفتند با غل و‌موضوع زنجیر روی هر دو پایش راه می‌رود.
«اما منطقی اینه که بعد از درآوردن غل و زنجیرها‌انسانه فرار کنه، نه در حالی که اون‌ها رو پوشیده. مگه‌رها از آهن سرد ده‌هزار ساله یا همچین چیزی ساخته شدن؟»
اگر آن‌ها از آهن‌مکثی سرد ده‌هزار ساله ساخته شده‌دلیل بودند، این مسئله دیگری بود.
آخه چطور ممکن‌قاچاق بود در آن حالت‌دست تکنیک‌های حرکتی انجام دهد؟
عرق سردی‌خانواده از پشت‌قاچاق همه سرازیر شد.
«آره. منطقاً‌بودند باید اشتباه‌گریه دیده باشه.»
«درسته. درسته.»
همه سر تکان دادند.
اما با این حال، هر طور‌دیوانه‌ها که به آن فکر می‌کردند، اگر این‌تیر حقیقت داشت... پس مجرم کسی نبود جز...
در تالار حاکم ایالت.
پرنس ژو‌معتبر و مارکیز‌انسانه یورنگ نشسته بودند.
روسای بسیاری از خانواده‌های معتبر و مقامات‌عقلشون قلعه نانجینگ همگی جمع شده بودند تا‌کمان وضعیت را به پرنس ژو گزارش دهند.
«علیاحضرت. این‌بودند کار برخلاف قانون‌کرده هوای بزرگ است!»
قانون هوای بزرگ.
به زبان ساده،قاچاق به قوانین امپراتوری‌عقلشون هوا اشاره داشت.
مهم نبود که یک عضو خانواده امپراتوری چقدر مقام‌دادن بالایی داشته باشد، قانون برای این بود که رعایت شود‌بده و طبیعی بود که در صورت نقض آن مجازات شوند.
اما پرنس ژو‌صورت‌هایی در حالی که‌زده کج نشسته بود، پرسید:
«کجاش برخلاف قانونه؟»
لحنش کاملاً خالی‌قاچاق از هرگونه ادب‌عقلشون و نزاکت بود.
اما حالا که پرنس ژو‌انسانه در اینجا منصوب شده بود، آن‌ها‌متوجه به زیردستان او تبدیل شده بودند.
او یکی از اعضای خانواده امپراتوری بود،خانواده خدای جنگی که باور داشتند امپراتور را‌دادن با دست‌های خودش به تخت نشانده است.
هیچ‌کس در این اتاق‌مکثی جرأت نداشت از طرز‌همین حرف زدنش انتقاد کند.
«با وجود اینکه قانون هوای بزرگ‌عقلشون به وضوح وجود دارد، گشتن تصادفی خانه‌های‌کمان رعایایتان بدون هیچ مدرکی چه معنایی دارد؟»
سایر مقامات‌خانواده هم نظرات خودشان‌انسانه را اضافه کردند.
پرنس ژو گفت:
«اوه؟ من‌بدون که خونه‌ای‌مکثی رو نگشتم.»
«شهادت‌های زیادی وجود دارد که‌دیوانه‌ها سربازان شما با همین ادعاها‌متوجه به اقامتگاه‌های خصوصی یورش برده‌اند!»
«مثل اینکه سوءتفاهمی پیش اومده. یه دزد وارد شده و سربازها هم‌موضوع رفتن تا دزد رو بگیرن. مگه چه معنی دیگه‌ای می‌تونه داشته باشه؟برد خب... اینکه موقع دستگیری یه دزد شاهد فعالیت‌های غیرقانونی بودیم واقعاً... باعث تأسفه.»
هیچ منطقی نداشت.
چطور ممکن بود درست در لحظه‌ای که یک دزد وارد‌طراح می‌شود، سربازان عمارت پرنس ژو طوری که انگار منتظر بوده‌اند،برای هجوم بیاورند و قبل از رفتن همه‌جا را به هم بریزند؟
چهره مقامات از‌قاچاق این دروغ شاخ‌دار شروع‌دست به سرخ شدن کرد.
پرنس ژو گفت:
«گرفتن دزدها وظیفه‌صورت‌هایی اصلی من طبق قانون‌خانواده هوای بزرگه، این‌طور نیست؟»
این حرف هم درست بود.
مقامات آب دهانشان‌قاچاق را قورت دادند و‌دست به هم نگاه کردند.
'اَه، برای کسی مثل‌قاچاق پرنس ژو، قطعاً داره‌دست از عقلش استفاده می‌کنه.'
'اون زن از کی‌گریه تا حالا این‌قدر با‌معتبر دقت قانون رو مطالعه کرده؟'
اما با این طرز‌مکثی بیان او، هیچ راهی‌همین برای متوقف کردنش وجود نداشت.
محافظت از مردم،قاچاق وظیفه یک عضو‌عقلشون عمارت سلطنتی بود.
مهم نبود که آن‌ها در یک‌دیوانه‌ها خانواده معتبر چه مقام بالایی داشته‌موضوع باشند، نمی‌توانستند از این توجیه فرار کنند.
اما او‌بودند که دزد را‌کرده نگرفته بود، نه؟
اگر بخواهیم دقیق‌تر‌کوچک‌ترین بگوییم، اصلاً قصد‌می‌کردند گرفتنش را نداشت.
اتفاقاتی که هرگز‌قاچاق نباید رخ می‌دادند، حالا‌دست در حال وقوع بودند.
سرانجام، مسن‌ترین مقام صحبت کرد.
«در این صورت، علیاحضرت.گریه اجازه داریم خودمان این‌معتبر دزد را دستگیر کنیم؟»
«همم؟»
«طبق قانون هوای بزرگ، اگر ما شخصاً‌دست آن‌ها را دستگیر کرده و به مقامات‌رها تحویل دهیم، نباید مشکل بزرگی پیش بیاید!»
انگار قصد داشتند‌معتبر یک آدم گران‌قیمت‌دیوانه‌ها را استخدام کنند.
پرنس ژو با‌صورت‌هایی انگشت کوچکش بینی‌اش را‌خانواده تمیز کرد و گفت:
«برید بگیرینش. اگه این کار رو برای‌حال حفظ قوانین و هنجارهای امپراتوری هوای بزرگ انجام‌البته می‌دین، راحت باشین. برین و تلاشتون رو بکنین.»
اجازه صادر شد.
مقامات و رؤسای خانواده‌ها‌قاچاق همگی به او تعظیم کرده‌دادن و آنجا را ترک کردند.
هنگام خروج از عمارت سلطنتی،کرده همگی از شدت ناامیدی و‌انسانه خشم دندان‌هایشان را به هم ساییدند.
«ما باید دزد شبح‌وار، مرد میانسال فرشته‌خو...حال نه... دیوانه یکتا جین چون-هی رو بکشیم،آورده حتی اگه به قیمت جونمون تموم بشه.»
«این دیگه چه کار ظالمانه‌ایه! یک prefect باید شأن خودش رو حفظ کنه!»
«مقامات و دنیای رزمی مثل آب‌دیوانه‌ها و روغن هستن. چرا باید این وضعیت‌تیر رو با هنرهای رزمی به هم بریزه!»
آن‌ها برای ترور سایر مقامات‌کرده از افراد جیانگهو استفاده می‌کردند، اما‌دیوانه‌ها در چنین مواقعی، این‌طور حرف می‌زدند.
«از هیچ روشی دریغ نکنین.کار هر طور شده یه راهی‌طراح برای کشتن اون مرد پیدا کنین!»
«بله! در واقع، مقامات بالاتر‌دیوانه‌ها از قبل موافقت کردن که‌متوجه در مورد مسئله تریاک کمک کنن.»
درست بود.
حالا که کار به اینجا کشیده‌زده بود، آن‌ها باید به هر طریقی که‌دست شده دیوانه یکتا جین چون-هی را می‌کشتند.
وقتی همه عمارت پرنس‌انسانه ژو را ترک کردند، پرنس‌لحظه‌ای ژو بالاخره زیر خنده زد.
«هاهاهاها! واقعاً که یک‌قاچاق دیوانه‌ست. هرگز نمی‌تونستم چنین‌دست حرکتی رو تصور کنم.»
مارکیز یورنگ‌بودند چای را در‌کرده فنجان او ریخت.
«همین‌طوره، علیاحضرت. من کنجکاوم‌مکثی که اصلاً چطور به ذهنش‌دلیل رسید که این‌طوری یورش ببره.»
«به لطف اون، می‌تونیم از‌دیوانه‌ها ریشه بیرون بکشیمشون. تحقیقات که‌متوجه خوب پیش می‌ره، مگه نه؟»
«بله. ما داریم از قبیله‌انسانه هائو کمک می‌گیریم. و خواجه‌لحظه‌ای ارشد هم وارد عمل شده.»
«اوه، اون پیرمرد؟»
«هرچند که چهره‌اش‌کوچک‌ترین خیلی نگران و‌می‌کردند آشفته بود، علیاحضرت.»
پرنس ژو‌معتبر چانه‌اش را‌انسانه روی دستش گذاشت.
«خب، انتظارش می‌رفت. اونا حتماً‌انسانه برنامه خودشون رو داشتن، اما‌لحظه‌ای حالا همه‌چیز به هم ریخته. حقشونه.»
«اگه شما این‌طور می‌گین...»
«چه اهمیتی داره؟ پرنس اون و پرنس گوم حتماً‌دلیل فکر می‌کردن دارن با دنیا بازی می‌کنن، پس براشون‌انسانی جالب‌تر نیست که حداقل یه دردسر کوچیک براشون پیش بیاد؟»
خواهر بزرگ‌تر داشت‌قاچاق حسابی از مخمصه دو‌دست برادر کوچک‌ترش لذت می‌برد.
مگر آن‌ها همان کسانی‌قاچاق نبودند که طوری زندگی می‌کردند‌دادن انگار دنیا صحنه نمایش آن‌هاست؟
چه این نقشه را کاملاً خودشان طراحی کرده باشند و چه‌دیوانه‌ها پای یک استراتژیست در میان باشد، به عنوان خواهر بزرگ‌ترشان، دیدن‌خودت اینکه حداقل یک دردسر برای آن‌ها به وجود بیاید، سرگرم‌کننده بود.
«راستی، اگه اون بچه قراره این‌قدر باشکوه‌حال صحنه رو آماده کنه، ما هم باید‌آورده مطابق با اون شروع به حرکت کنیم؟»
«باید این کار رو بکنیم. با این حال،دادن ممکنه اون هم تو خطر باشه. ما از‌خودت همین حالا تحرکاتی رو از چند جا شناسایی کردیم.»
«آره. اگه خطری در کار‌انسانه باشه، ذاتش اینه که به جای‌متوجه فرار کردن، به سمتش یورش ببره.»
«حتی با‌بودند وجود اینکه‌گریه یک پزشکه؟»
با شنیدن این حرف،مکثی پرنس ژو چشمانش را‌همین بست و سر تکان داد.
«آره. حتی با وجود اینکه یک پزشکه،دست همیشه همین‌طور بوده. حتی قبل از اینکه‌رها پزشک بشه... آه، اشتباه گفتم. این یه رازه.»
«به خاطر می‌سپارمش.»
مارکیز یورنگ سر تکان داد.
پرنس ژو گفت:
«خب، تقصیر منه که اولش نشناختمش. طبیعیه،دست اون خیلی تغییر کرده. اصلاً در وهله‌رها اول، این وضعیتیه که با عقل جور درنمیاد.»
پس از گفتن این‌قاچاق حرف، چای را با‌دست یک جرعه سر کشید.
«بازرسی‌ها رو بیشتر کنین. این کار باید فشار‌معتبر رو کمتر کنه. و یه پیام برای پرنس‌متوجه اون بفرست. بهش بگو گاردهای مخفی رو اعزام کنه.»
گاردهای مخفی.
گروهی که مخفیانه‌قاچاق توسط گاردهای ملبس‌عقلشون به زربفت اداره می‌شد.
تخصص اصلی آن‌ها در اطلاعات‌انسانه و ترور بود و همچنین‌لحظه‌ای شمشیر پنهان امپراتور به شمار می‌رفتند.
همه اعضا یتیمانی بودند که از‌زده سنین پایین تحت آموزشی قرار گرفته بودند‌دست که مرزهای شستشوی مغزی را رد می‌کرد.
آن‌ها تمرینات هنرهای رزمی سختی‌کار را پشت سر می‌گذاشتند و‌طراح بنابراین، بیشترشان مهارت‌های رزمی مهیبی داشتند.
«گاردهای مخفی، علیاحضرت؟قاچاق آیا اونا برای‌عقلشون ما حرکت می‌کنن؟»
«مگه الان پرنس گوم و پرنس اون‌عقلشون تو دردسر نیفتادن؟ اونا هر چقدر که لازم‌رها باشه حرکت می‌کنن. شایدم نه، برام مهم نیست.»
پرنس ژو‌بودند زیر خنده‌ای از‌کرده ته دل زد.
«متوجهم.»
مارکیز یورنگ پاسخ‌قاچاق داد و بلافاصله آماده‌دست شد تا پیامی بفرستد.
پرنس ژو گفت:
«دنیا داره از چنگ اون دو امپراتور خارج‌معتبر می‌شه. مگه دیوانه یکتا فقط با اولین حرکتش‌متوجه صفحه بازی رو مال خودش نکرده؟ چقدر سرگرم‌کننده‌ست.»
این شورش یک مهره پیاده بود، کسی‌حال که فقط می‌دانست چگونه به جلو حرکت‌آورده کند و هرگز راه عقب‌نشینی را بلد نبود.