چپتر 545: پیمان عدم تجاوز
0درست همان موقع،خوشت صدایی ناگهان رشته‌آدم‌هاییه افکارش را پاره کرد.
«ناجی من.»
«هم؟»
وقتی سرش را‌باختن بلند کرد، چشمش‌اون به ساما هه افتاد.
«اوه، هه‌آ. چرا استراحت نمی‌کنی؟»
«شما هم که استراحت نمی‌کنید ناجی من،هانگژو برای همین اومدم پیشتون. تازه، من که‌اطلاعات تو مسابقات آسیبی ندیدم. واو، این بازی گوئه؟»
ساما هه روبرویش نشست.
«همم... مهره‌های سیاه‌باختن و سفید حسابی‌اون به هم ریخته‌ن.»
«همین‌طوری داشتم‌باختن برای خودم‌معلومه مهره‌ها رو می‌چیدم.»
«به نظر‌می‌دونه میاد خیلی فکرتون‌رئیس درگیره. کمک می‌خواین؟»
آستین‌هایش را بالا زد.
'آه، هه‌آ حتماً می‌دونه.'
امکان نداشت رئیس‌خوشت شعبه هانگژو نتواند‌آدم‌هاییه این وضعیت را بخواند.
ساما هیون از آن‌نداشت آدم‌هایی نبود که اطلاعات‌نتواند را از خواهرش مخفی کند.
احتمالاً هر چیزی که‌حرکت هه‌آ می‌خواسته بداند را‌هنوز به او گفته بود.
«اگه نگرانی‌ای دارین،باختن می‌خواین به حرفاتون گوش‌آدم‌هاییه بدم؟ ارباب جوان عمارت؟»
از حرفش بی‌اختیار خنده‌اش گرفت.
«خیلی خب، رئیس شعبه هانگژو.رئیس بدم نمیاد از دیدگاه یه‌بخواند رئیس شعبه به قضیه نگاه کنم.»
«بسیار خب. من... مهره‌های‌حرکت سفید رو برمی‌دارم. به‌هنوز نظر میاد سفیدا برتری دارن.»
«می‌بینم که‌اصلاً اصلاً از‌خوشت باختن خوشت نمیاد.»
«معلومه که نه، ارباب جوان عمارت. رئیس شعبه‌خوابش هانگژو از اون آدم‌هاییه که اگه ببازه شب‌محکم خوابش نمی‌بره. این‌طوری بود که به اینجا رسیدم.»
لبخند ملایمی زد و با‌رئیس یک تقه محکم، یک مهره‌بخواند سفید را روی صفحه گذاشت.
«حرکت اول رو‌گذاشت من می‌زنم، باشه؟می‌زنم ارباب جوان عمارت.»
«واو، هنوز حتی معلوم نکردیم کی‌اون اول شروع کنه، بعد تو همین‌جوری‌اینجا حرکتت رو می‌زنی؟ رئیس شعبه هانگژو.»
«من از باختن بدم میاد، اما از اینم‌خوابش بدم میاد که یه مسیر پرمنفعت رو به‌محکم خاطر یه مسیر پرضرر ول کنم، ارباب جوان عمارت.»
«تو همون مسابقات‌امکان متوجه این قضیه‌شعبه شدم، رئیس شعبه.»
با این‌صفحه حرفش، ساما هه‌اول زد زیر خنده.
«آره. درسته، ناجی من. نگرانی‌تون در مورد جنگ بین‌خوابش جناح متعارف و جناح غیرمتعارف چیه؟ این هه‌آ که‌مهره عاشق دستِ بالا داشتنه، بهتون چند تا نصیحت می‌کنه.»
آیا ساما هه‌خوشت می‌دانست کلماتش چه‌آدم‌هاییه وزن و اهمیتی دارند؟
حتی چهار استاد تالار هم بحث‌شعبه کردن درباره مسائل با ارباب جوان‌آدم‌هایی عمارت پزشکی فلس سفید را چالش‌برانگیز می‌دانستند.
اگر بحث فقط یک گفتگوی ساده درباره مهارت‌های پزشکی بود،معلوم مشکلی نداشتند، اما وقتی پای مسیر آینده عمارت پزشکی فلس‌مسیر سفید به میان می‌آمد، همیشه کار را به استادم واگذار می‌کردند.
کاملاً هم طبیعی بود.
کمتر کسی می‌توانست‌خوشت با سرعت تفکر‌آدم‌هاییه خانواده جگال همگام شود.
به همین دلیل بود که شریک گفتگوی جین‌نتواند چون-هی همیشه استادش بود و طبیعی بود که‌مخفی چنین مسائلی را با او در میان بگذارد.
ساما هه گفت: «نگران نباشین،اول من وسط کار فرار نمی‌کنم. حداقلش‌نکردیم می‌تونم یه هم‌صحبت خوب براتون باشم.»
حریفش ساما هه بود.
خانواده ساما هم به عنوان استراتژیست‌های ماهری شناخته‌خوابش می‌شدند، اما هیچ‌کس به شاخه‌ای از شاخه‌ای از‌محکم شاخه‌ای از شاخه‌ای... از خانواده فرعی ساما اهمیتی نمی‌داد.
آن‌ها مثل خانواده‌امکان جگال نبودند که از‌هانگژو کمبود وارث رنج ببرند.
و نه مثل دیگر خانواده‌های‌اول رزمی بودند که برای اعمال‌معلوم قدرتشان، فرقه‌های شمشیرزنی تأسیس می‌کردند.
به نوعی، آیا آن‌ها‌خوشت شبیه به خانواده‌های کیم، لی‌خوابش و پارک در کره بودند؟
با این حال، به عنوان یک‌آدم‌هاییه مرد مدرن که عاشق داستان سه‌رسیدم پادشاهی بود، نمی‌توانست جلوی انتظاراتش را بگیرد.
شاید این‌می‌دونه همان قلب یک‌رئیس طرفدار دوآتیشه بود.
«اول بگین،صفحه ناجی من،حرکت نگرانی‌تون چیه؟»
در پاسخ به‌باختن حرفش، جین چون-هی پنج‌آدم‌هاییه کلمه به زبان آورد.
«... پیمان‌باختن عدم تجاوز‌معلومه مقامات و جیانگهو.»
«این یکی غیرمنتظره بود، ارباب جوان عمارت. اینکه تو همچین موقعیتی به این موضوع فکر کنین. همم... حالا که‌چیزی بهش فکر می‌کنم، قلمرو امپراتوری خیلی وسیعه و مردم جیانگهو هر لحظه می‌تونن به قاتل‌های فوق‌العاده‌ای تبدیل بشن. خانواده‌دیدگاه امپراتوری هم به دستکاری این صفحه شطرنج از پشت پرده ادامه میده. حق دارین که نگرانش باشین، مگه نه؟»
تق-
جین چون-هی‌اصلاً یک مهره‌خوشت سیاه برداشت.
«آره، درسته، رئیس شعبه. برای خانواده امپراتوری، مردم جیانگهو مثل خاری تو چشمشون می‌مونن. از همون‌محکم اولش هم دولت ظرفیت این رو نداشت که امنیت رو تو کل امپراتوری برقرار کنه. نه، تو‌حرکتت کل تاریخ بشریت، هیچ‌وقت پیش نیومده که قدرت یک حکومت مرکزی تا پایین‌ترین سطوح جامعه نفوذ کنه.»
حتی در کره جنوبی مدرن‌رئیس که به سیستم اداری سازمان‌یافته‌اش معروف‌هیون بود هم هزاران جزیره وجود داشت.
از بین آن‌ها، حدود چهارصد جزیره‌می‌زنم مسکونی و بقیه غیرمسکونی بودند، و حتی‌کنه بعضی‌هایشان روی نقشه‌ها هم ثبت نشده بودند.
غیرممکن بود که قدرت اجرایی‌معلومه دولت به طور مساوی به‌نمی‌بره همه این هزاران جزیره برسد.
یک حقیقت تلخ و ناخوشایند.
اما در کمال تعجب، از یک دیدگاه جهانی، جاهای‌وضعیت کمی وجود داشتند که قدرت و اقتدار عمومی مثل کره‌چیزی جنوبی به تمام گوشه و کنار قلمرو نفوذ کرده باشد.
'در جیانگهوی فعلی، این جزیره‌ها‌اول نیستن که تو این وضعیت‌معلوم قرار دارن، بلکه کل شهرها این‌طورین.'
نبود وسایل ارتباطی‌باختن و الکترونیکی هم‌اون مشکل بزرگی بود.
حتی اگر هم وجود داشتند، در کشور پهناوری مثل‌نمی‌بره ایالات متحده، وقتی یک قاتل زنجیره‌ای در یک شهر‌روی روستایی دستگیر می‌شد، ده‌ها جسد پیدا می‌شد، مگر نه؟
حتی با وجود دستگاه‌های‌نداشت ارتباطی، باز هم دسترسی‌نتواند به بعضی جاها غیرممکن بود.
'در نهایت، سیستم اداری این‌اول دوران محکومه که حتی از این‌نکردیم هم پرهرج‌ومرج‌تر، گیج‌کننده‌تر و سرسام‌آورتر باشه.'
با این حال، به عنوان قاضی موقتی که مسئولیت این‌نمی‌بره سیستم اداری دست‌وپاشکسته را بر عهده داشت، برای دفاع از خودم‌گذاشت باید بگویم که در شرایط موجود، داشتم تمام تلاشم را می‌کردم.
«آره. علاوه بر اون، خانواده‌های معتبری که پولشون رو از طریق شمشیر به دست آوردن، با گذشت زمان‌روی با مقامات بلندپایه ارتباط برقرار می‌کنن. حتی وقتی امپراتور عوض میشه، این ارتباطات از بین نمیرن. انسان‌ها موجوداتی‌اینم پر از خواسته‌ان، و اونایی که دارن، باز هم بیشتر می‌خوان. این وضعیت فعلی جناح متعارف و جناح غیرمتعارفه.»
تق-
یک مهره‌صفحه سیاه روی‌حرکت صفحه قرار گرفت.
«پس این هه‌آ درست زده به‌اون هدف، ناجی من. تو این مورد،اینجا سرکوب گروه مار دریایی یه استثنا بود.»
تق-تق-
یک مهره‌می‌دونه سفید روی‌نداشت صفحه قرار گرفت.
جین چون-هی جواب داد:
«آره. گروه مار دریایی پول کافی به ارباب استان پرداخت کرده بود. در حالت عادی،ملایمی یه سرکوب در مقیاس بزرگ مثل اون اصلاً نباید اتفاق می‌افتاد. پس... آره. من باور‌شروع دارم که این دقیقاً ماهیت همون پیمان عدم تجاوز بین مقامات و جیانگهو تو زمان حاله.»
تلق!
یک مهره‌می‌دونه سیاه، راه مهره‌رئیس سفید را بست.
«چقدر غیرمنتظره. شما نگران جنگ بین جناح متعارف و غیرمتعارف‌معلوم هستین، اما در عین حال حواستون به قصر امپراتوریه که‌مسیر تا حالا حتی یک بار هم خودش رو نشون نداده.»
«...»
«در حال حاضر، شما تنها‌اون کسی هستین که صفحه بازی‌این‌طوری رو این‌طوری می‌بینه، ارباب جوان عمارت.»
«این الان تعریف بود؟»
«اگه مجبور بشین بین مقامات‌اول و جیانگهو یکی رو انتخاب‌معلوم کنین، کدوم رو انتخاب می‌کنین؟»
در پاسخ به این‌خوشت سوال، جین چون-هی بدون‌ببازه ذره‌ای تردید جواب داد:
«جای من‌باختن تو عمارت‌معلومه پزشکی فلس سفیده.»
«... که این‌طور.»
به این ترتیب، آن دو نفر‌می‌زنم تمام شب را گو بازی کردند‌شروع و منتظر بیمارانی ماندند که هرگز نیامدند.
آن شب،اصلاً ساما هه‌خوشت نتوانست بخوابد.
شاید ادعایش مبنی بر اینکه‌اون روزهایی که می‌بازد خوابش نمی‌برد،این‌طوری شامل بازی گو هم می‌شد.
شب بعد.
جین چون-هی داشت‌باختن چرت می‌زد که‌اون ناگهان چشمانش باز شد.
هوانگ‌گو که کنارش خوابیده‌معلومه بود، هنوز در خواب‌خوابش عمیقی به سر می‌برد.
اما این حس عجیب قطعاً...
عقلش می‌گفت که این‌طور نیست.
اینجا درمانگاه عمارت پزشکی فلس‌معلومه سفید بود که در گوشه‌ای از‌این‌طوری مقر اصلی اتحاد رزمی قرار داشت.
جوخه بکرین از آنجا محافظت‌اون می‌کرد و یک آرایش ساده‌این‌طوری هم در محل برقرار بود.
به آرامی خمیازه‌امکان کشید و موهای بلند‌هانگژو و بازش را بست.
«چقدر عجیب. هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم کسی‌می‌زنم این‌طوری بیاد تو اتاقم. بهت نمیاد‌شروع قاتل باشی، پس از کجا اومدی؟»
با صدای جین چون-هی،خوشت چشمان هوانگ‌گو باز شد‌ببازه و با تعجب پارس کرد.
هاپ!
دلیلش این بود‌امکان که سایه یک انسان‌هانگژو بیرون در دیده می‌شد.
'اشکالی نداره.
تقصیر تو نیست.
طرف خیلی قویه.'
جیانگهو پهناور بود‌امکان و استادان زیادی‌شعبه در آن وجود داشتند.
«لطفاً بفرمایید تو.»
بعد از اینکه لباس پزشکی‌اش را سرسری مرتب کرد،خوابش او را صدا زد و تازه آن موقع بود‌مهره که در باز شد و کسی قدم به داخل گذاشت.
«دیدار با پزشک الهی چشم‌آبی، قهرمان بزرگ‌ببازه جین چون-هی، مایه افتخاره. من مویونگ لیپ‌ملایمی هستم، رهبر جوخه سایه تاریک خانواده مویونگ.»
جین چون-هی با تکنیک‌نداشت الهی فعال‌سازی مبدأ یک‌نتواند بررسی درونی انجام داد.
خانواده مویونگ.
همان‌هایی که به همراه‌خوشت خانواده گونگ‌سون، بر نیمی‌ببازه از استان لیائونینگ حکومت می‌کردند!
در نتیجه گسترش قدرت اخیر خانواده گونگ‌سون،ببازه گفته می‌شد که مقیاس آن‌ها نسبت به چند‌تقه سال پیش بیش از دو برابر شده است.
با اینکه این مقدار برای لرزاندن ریشه‌های خانواده‌نتواند مویونگ کافی نبود، اما گستردگی ظاهری قدرت آن‌ها‌مخفی همین حالا هم از خانواده گونگ‌سون عقب افتاده بود.
سازمان ترور و‌گذاشت اطلاعات خانواده مویونگ، همین‌باشه جوخه سایه تاریک بود.
'بیخیال اینکه چرا یه جناح متعارف‌اون باید به خودش زحمت بده و‌اینجا یه جوخه ترور زیر دستش داشته باشه.'
همین که در کار راهزنی یا‌آدم‌هاییه دزدی دریایی نبودند، واقعاً به این‌رسیدم معنی بود که از جناح متعارف هستند.
'حداقلش اینه که رهبر‌نداشت جوخه سایه تاریک باید‌نتواند یه استاد اوج متعالی باشه.'
در رمان، این مردی بود که‌می‌زنم به دست فاجعه خونینِ نابینا کشته شد‌کنه و هرگز فرصتی برای درخشش پیدا نکرد.
در رمان شیطان بهشتی عالی، ضعیف‌ها‌اون مثل مگس بودند، اما قوی‌ها هم با‌رسیدم کوچک‌ترین فرصتی به دیار باقی فرستاده می‌شدند.
از یک نظر، شاید تعادل قدرت به‌ببازه این دلیل حفظ می‌شد که نرخ رسیدن‌ملایمی به روشنگری و مرگ با هم برابر بود.
بعد، اگر کسی بیش از‌رئیس حد قوی ظاهر می‌شد، با صعود‌هیون کردن به قلمروهای بالاتر دکش می‌کردند.
«اینکه رهبر جوخه سایه تاریک خانواده مویونگ این‌قدر‌هنوز ناگهانی به دیدنم اومده، یکم غافلگیرم کرد. لطفاً بشینید.می‌زنی براتون چای میارم. احیاناً چای لوبیا قرمز دوست دارید؟»
«شنیدم که اگه اون چای لوبیا قرمز رو‌ببازه قبول کنم، به سالن تحقیقات عمارت پزشکی فلس‌تقه سفید کشیده میشم، درسته؟ اگه چای دیگه‌ای باشه می‌نوشم.»
«از جوخه سایه تاریک همین‌اون انتظار هم می‌ره. که حتی شوخی‌های‌اینجا داخل عمارت پزشکی رو هم بدونن.»
«لطف دارید.می‌دونه ولی چای‌نداشت دیگه‌ای ندارید؟»
«چای باباآدم چطوره؟ با‌حرکت گیاهان دارویی ترکیب شده‌هنوز و برای تقویت بدن عالیه.»
«مثل اینکه‌اصلاً هرچی دارید‌خوشت چای داروییه.»
جین چون-هی به‌خوشت نرمی خندید و ست‌ببازه چای را آماده کرد.
«استادم یکم زیاد نگرانم میشه.»
این را گفت‌گذاشت و چای باباآدم‌می‌زنم را آماده کرد.
نیازی به‌اصلاً روشن کردن‌خوشت آتش نبود.
انرژی یانگ سوزان که‌معلومه از دستش بلند می‌شد، برای‌نمی‌بره گرم کردن چای کافی بود.
«استفاده از همچین انرژی درونی باارزشی‌شعبه فقط برای جوشاندن چای... همون‌طور که‌آدم‌هایی شایعات میگن، یه نابغه واقعاً یه نابغه‌ست.»
«چی می‌تونه مهم‌تر از دیدار با یه‌باشه مهمون و پذیرایی با چای باشه؟ این‌بعد کار خیلی ارزشمندتر از بریدن سر یه آدمه.»
به مویونگ لیپ که داشت غیرمستقیم تیکه می‌انداخت که دکتر دیوانه واقعاً‌اینجا دیوانه است، جین چون-هی هم غیرمستقیم جواب داد که این کار بهتر‌می‌زنم از فرو کردن چاقو در شکم مردی است که نصفه‌شب سرزده می‌آید.
حداقل در ظاهر.
هر دو لبخند به‌نداشت لب داشتند و چهره‌هایی‌نتواند مهربان از خود نشان می‌دادند.
چای داخل فنجان به‌حرکت جوش آمد و رنگی‌هنوز طلایی از خود ساطع کرد.
با اینکه فقط یک چای باباآدم‌اون ساده بود که همه‌جا پیدا می‌شد،اینجا اما عطر دارویی‌اش فوق‌العاده عمیق بود.
او فکر کرده بود که این عطر گیاهان‌خوابش ترکیب‌شده با آن است، اما عجیب بود که‌محکم باباآدم به تنهایی می‌توانست چنین عطری تولید کند.
مویونگ لیپ جرعه‌ای‌امکان نوشید و در‌شعبه دل تحت‌تاثیر قرار گرفت.
«خب، چه‌صفحه کاری شما رو‌اول به اینجا کشونده؟»
به محض اینکه او‌خوشت جرعه‌ای از چای نوشید، جین‌خوابش چون-هی رفت سر اصل مطلب.
این یک سیگنال خاموش بود که‌آدم‌هاییه یعنی مؤدب باش، حرفت را سریع‌رسیدم بزن و شرت را کم کن.
'همون‌طور که‌می‌دونه شنیده بودم،نداشت شخصیت جالبی داره.'
نکته خنده‌دار این بود‌حرکت که به عنوان یک‌هنوز پزشک، مهارت‌های اجتماعی خوبی داشت.
اگر تمام کارهایی که انجام داده بود را لیست می‌کردید، شبیه‌این‌طوری یک دیوانه موپریشان به نظر می‌رسید، اما وقتی با او ملاقات‌حرکت می‌کردید، مردی بود که آداب و رسوم را به درستی رعایت می‌کرد.
تنها مشکلش شخصیتش بود.
«حتماً از رهبر اتحاد شنیدید که جنگ بین جناح متعارف و غیرمتعارف به زودی شروع میشه. خانواده من‌احتمالاً مایله با عمارت پزشکی فلس سفید اتحاد برقرار کنه. همون‌طور که می‌دونید، خانواده ما در فاجعه خونین گذشته‌گرفت خانواده جگال هیچ دخالتی نداشت و هیچ‌وقت هم به پزشک الهی فلس سفید، آخرین بازمانده خون جگال، آسیبی نرسونده.»
«...»
«به عبارت دیگه، از اونجایی که هیچ‌آدم‌هاییه لطف یا کینه‌ای بین ما نیست، باور‌لبخند دارم که ما مناسب‌ترین شریک برای اتحاد هستیم...»
«شما که در جریانید خانواده گونگ‌سون و خانواده جگال، یعنی‌این‌طوری همین عمارت پزشکی فلس سفید، از قبل با هم در‌گذاشت اتحاد هستن، مگه نه؟ بنابراین، نظر خانواده گونگ‌سون هم واجبه.»
به عبارت دیگر.
با اینکه شما ممکن است هیچ‌می‌زنم کینه‌ای از خانواده جگال نداشته باشید، اما‌کنه با متحد ما، خانواده گونگ‌سون، مشکل دارید.
بنابراین، تا زمانی که آن‌معلومه کینه یک‌جوری حل نشود، دست‌نمی‌بره و بال من بسته است.
مویونگ لیپ با‌خوشت شنیدن جواب جین‌آدم‌هاییه چون-هی پاسخ داد.
«ما امیدواریم که عمارت پزشکی فلس سفید‌هانگژو در مورد اتحادش با خانواده گونگ‌سون تجدید‌اطلاعات نظر کنه و با ما متحد بشه.»
'عجب... مرد مکار و زیرکیه...'
پس می‌خواهی این‌جوری بازی کنی؟
او از کارهایی صحبت کرد‌اون که خانواده مویونگ می‌توانست بهتر‌این‌طوری از خانواده گونگ‌سون برایشان انجام دهد.
هر کدام‌می‌دونه از آن‌ها موضوعی‌رئیس بسیار جذاب بود.
اینکه او حاضر بود از این‌می‌زنم امتیازات بگذرد، به این معنی بود‌شروع که خانواده مویونگ تصمیمش را گرفته است.
فعلاً بهترین‌اصلاً کار این بود‌معلومه که جوابی ندهد.
او فقط لبخند‌خوشت زد و به درستی‌ببازه با حرف‌هایش همراهی کرد.
«اول باید در این‌نداشت مورد با استادم صحبت کنم‌وضعیت و بعد بهتون جواب بدم.»
«خب، من باور دارم که‌اول استاد جوان عمارت اختیار تصمیم‌گیری‌معلوم در این حد رو داره.»
حتی این‌اصلاً را هم‌خوشت فهمیده بود.