چپتر 234: چپتر 234
0وقتی به عمارت خانواده گونگ‌سون‌بیشتر رسیدند، وانگ گاک-یون با قیافه‌ای‌موقع جدی منتظر جین چون-هی بود.
«دقیقاً همون‌طور‌بیشتر که خواهرم‌کنید گفت، واقعاً اومدی.»
ببر سه مطلق بلافاصله‌استراحت مشتش را در دستش گرفت‌اینجایید و ادای احترام رزمی کرد.
«ببر سه مطلق‌خودتون به شاهزاده کمان‌سرش کوچک ادای احترام می‌کنه.»
شاهزاده کمان کوچک؟نشدین یعنی این لقب‌استراحت وانگ گاک-یون بود؟
جین چون-هی که با تعجب‌اشکالی به او خیره شده بود، وانگ‌چاره‌ای گاک-یون با صورتی سرخ جواب داد:
«فقط چند نفر بهم لطف دارن‌اشکالی و اغراق می‌کنن، وگرنه مهارت‌های من‌چاره‌ای هنوز در حد این لقب نیست.»
«این‌طور نیست. داستان اون شلیکت که‌سرش راهزن‌های آبی رو از صد قدمی زدی‌ساختمان و فرستادیشون کف رودخونه یانگ‌تسه حسابی معروفه...»
«بـ... بیاین دیگه در این مورد حرف‌کنید نزنیم. به هر حال، شنیدم قراره یه سری‌سرش به عمارت خانواده بزنید، برای همین منتظر بودم.»
به نظر می‌رسید از‌کنید این تعریف و تمجیدها‌اینجایید حسابی خجالت کشیده بود.
ببر سه مطلق که‌استراحت متوجه این قضیه شد،موقع سریع بحث را عوض کرد.
«اوه، پس شما واقعاً همون اژدهای‌سرش سم یخ سیاه هستین. آه، نکنه از‌ساختمان لقب اژدهای سم یخ سیاه خوشتون نمیاد؟»
«نه، این‌طور نیست.نشدین خواهرم اتفاقاً از‌استراحت این بدنامیش بدش نمیاد...»
حرفش را خورد‌استراحت و بعد رو‌نداره کرد به جین چون-هی.
«شما که هنوز کامل خوب‌کنید نشدین، باید بیشتر استراحت کنید.خودتون اشکالی نداره این موقع شب اینجایید؟»
«خودتون که می‌دونید، چاره‌ای نیست.»
با این حرف‌نشدین جین چون-هی، وانگ گاک-یون‌کنید سرش را تکان داد.
«پس لطفاً دنبالم بیاید.»
به دنبال وانگ گاک-یون، وارد ساختمان جداگانه‌ای‌نداره شدند. گونگ‌سون هیون آنجا نشسته بود و‌تکان کمرش را کاملاً صاف نگه داشته بود.
از سر تا پا‌می‌دونید مشکی پوشیده بود، انگار که‌دنبالم هر لحظه آماده فرار باشد.
نامه‌های بی‌شماری دور و برش پخش و‌کنید پلا بود، اما همه‌شان رمزگذاری شده بودند‌چاره‌ای و حتی یک کلمه‌شان هم قابل خواندن نبود.
«منتظرتون بودم. قضیه‌استراحت فوریه، پس نیازی‌نداره به تشریفات نیست.»
با این حرفش، ببر سه مطلق‌اشکالی فقط یک ادای احترام رزمی کرد‌چاره‌ای و سریع رفت سر اصل مطلب.
«شنیدم که هیچ‌چیزی از‌می‌دونید خانواده گونگ‌سون گم نشده.لطفاً احیاناً چیز عجیبی پیدا نکردین؟»
«...هیچی. نه آدم مشکوکی‌باید بود، نه حتی چیزی‌اشکالی که بشه بهش گفت ردپا.»
«...»
بعد، گونگ‌سون هیون‌بیشتر آرام یک چیز دیگر‌نداره به حرف‌هایش اضافه کرد.
«آه، حالا که بهش فکر‌چاره‌ای می‌کنم، یه چیزی بود. هرچند‌بیاید عجیبه که بخوایم بهش بگیم مشکوک.»
«چی؟»
«یه موش دیدم.»
«؟»
ببر سه مطلق جوری‌می‌دونید به او نگاه کرد که‌دنبالم انگار می‌پرسید «کجای این عجیبه؟»
اینجا دنیایی نبود که‌باید شرکت‌های کنترل آفات، ساختمان‌های بتنی‌نداره یا لوله‌کشی‌های مجهز داشته باشد.
در دنیای‌بیشتر هنرهای رزمی، موش‌ها‌اشکالی همه‌جا پیدا می‌شدند.
یک جورهایی، آدم شک‌استراحت می‌کرد که نکنه تعداد موش‌ها‌اینجایید از سوسک‌ها هم بیشتر باشد.
گونگ‌سون هیون‌اینجایید با رنگی‌می‌دونید پریده اضافه کرد:
«من از موش‌ها به شدت متنفرم، برای همین قبل از اینکه حتی وسایلم رو تو‌سرش اقامتگاهم باز کنم، هر سوراخی که به چشمم می‌خوره رو می‌بندم و همه‌شون رو بدون استثنا‌نگه نابود می‌کنم. اما یکی روی تیرک سقف مونده بود. چقدر خیالم راحت شد که گاک-یون گرفتش...»
«...اوه... چه خوب. متوجه شدم.»
حتی ببر سه مطلقِ وسواسی هم‌اشکالی قیافه‌ای به خودش گرفته بود که انگار‌سرش می‌گفت: «این دیگه چه چرت و پرتیه؟»
مگر موش‌ها‌اینجایید مثل هوا‌می‌دونید فراوان نبودند؟
درست همان‌خوب موقع، جین‌باید چون-هی پرسید:
«احیاناً ماری هم پیدا شد؟»
گونگ‌سون هیون‌باید سرش را‌استراحت تکان داد.
«اون رو... مطمئن نیستم... آه، شنیدم یکی‌تکان دو تا مار بودن. فقط حواسمون بود که‌شدند نذاریم بیان تو خونه، چون نباید فراریشون بدیم.»
این یک خرافات قدیمی بود.
این باور که مارها‌کنید زیر خانه زندگی می‌کنند‌اینجایید و بدبختی را دور می‌کنند.
در واقع، روی زمین هم‌کنید مارها بیشتر وقت‌ها زیر خانه‌های‌خودتون روستایی و قدیمی زندگی می‌کردند.
خرافاتی وجود داشت که می‌گفت اگر مار از خانه‌دنبالم برود، بخت و اقبال خانواده هم نزول می‌کند، برای‌نشسته همین بزرگ‌ترها هیچ‌وقت زحمت فراری دادنشون رو به خودشون نمی‌دادند.
از این نظر هم‌باید مفید بودند که موش‌ها و‌نداره آفت‌های زیر خانه را می‌خوردند.
«چطور مگه؟»
«همین‌طوری پرسیدم.»
تکنیک الهی فعال‌سازی مبدأ‌می‌دونید چند تا فرضیه دیگر‌لطفاً را هم به ذهنش آورد.
اما نمی‌خواست‌خوب هیچ‌کدامشان را‌باید به زبان بیاورد.
یک حس شوم‌استراحت و مورمورکننده داشت از‌موقع اعماق گلویش بالا می‌آمد.
بعد از پرسیدن چند‌استراحت تا سؤال دیگر، آن‌موقع دو نفر رفتند بیرون.
ناگهان، صدای بلندی در‌می‌دونید فضا پخش شد و‌لطفاً در همه جهت‌ها پیچید.
صدای شکستن!
صدای خرد شدن چیزی بود.
اون جونگ-مو.
در مسافرخانه،خوب داشت به شکست‌بیشتر تلخش فکر می‌کرد.
اژدهای سفید کوچک قوی بود.
نه، حالا دیگر لقبش داشت به اژدهای‌نداره الهی لباس سفید تغییر می‌کرد، اما اون جونگ-مو‌لطفاً نمی‌خواست تا این حد به آن اعتراف کند.
برای او، جین‌خودتون چون-هی هنوز همان‌سرش اژدهای سفید کوچک بود.
پنگ چون-شیک که او هم‌بیشتر از همان جام شکست نوشیده‌موقع بود، داشت با او مشروب می‌خورد.
«لعنتی... اون حروم‌زاده حتی شمشیرش رو هم‌موقع در برابرم بیرون نکشید. حتماً قصد داشت‌لطفاً غرورم رو به عنوان یه مبارز له کنه.»
هدف این بود که بدون قطع شدن دست‌موقع و پایش، با امنیت کامل ناک‌اوت بشود، اما‌دنبالم او نمی‌خواست این را بشنود یا قبولش کند.
آخه کجای دنیا یک آدم‌چاره‌ای دیوانه با همچین هدفی در‌بیاید مجمع اژدها و ققنوس شرکت می‌کند!
قلپ، قلپ—
با پایین رفتن‌استراحت الکل از گلویش،نداره سرش داغ شد.
بدون نوشیدن،باید سرکوب کردن این‌کنید حسادت سخت بود.
درست همان‌اینجایید موقع، صدایی‌می‌دونید شنیده شد.
—از اینکه به‌نشدین یه پزشک عوضی‌استراحت و پست باختی خوشحالی؟
ترق—
در همان لحظه، فنجانی که در‌اشکالی دستش بود نتوانست فشار را تحمل‌چاره‌ای کند و شروع به ترک خوردن کرد.
شبیه صدای انسان نبود،می‌دونید بلکه صدایی بود که‌لطفاً در سرش اکو می‌شد.
با این‌خوب حال، برای اون‌بیشتر جونگ-مو عجیب نبود.
فقط غرق در حسادت‌کنید و تحقیر شده بود‌اینجایید و تمام بدنش می‌لرزید.
پنگ چون-شیک که‌بیشتر از آشوب درون‌اشکالی او بی‌خبر بود، گفت:
«خب... برادر، مگه جای شکرش باقی نیست که‌لطفاً تا آخرش رفت و قهرمان شد؟ حالا که کار‌آنجا به اینجا کشیده، شاید تو هم یه لقبی بگیری.»
«برادر کوچیک‌تر، پنگ، الان‌باید داری سعی می‌کنی با‌اشکالی من دعوا راه بندازی؟»
«نه، منظورم این نبود...»
در همان لحظه، اون جونگ-مو که‌اشکالی نمی‌توانست خشمش را کنترل کند، فنجانش‌چاره‌ای را پرت کرد سمت پنگ چون-شیک.
صدای شکستن!
پنگ چون-شیک با تعجب گفت:
«برادر اون، این‌استراحت خشم مستیت یه‌نداره کم زیاده‌روی نیست؟»
«می‌کشمت.»
«چی؟»
«هر حروم‌زاده‌ای که‌نشدین به شکستم توهین‌استراحت کنه رو می‌کشم!»
در همان لحظه،استراحت اون جونگ-مو یک‌نداره مشت پرتاب کرد.
مشتی پر از‌بیشتر نیت قتل به‌اشکالی پنگ چون-شیک برخورد کرد.
شترق!
هیاهویی از‌بیشتر داخل مسافرخانه‌کنید به پا شد.
شخصی غرق در‌بیشتر خون، از در‌اشکالی به بیرون غلتید.
صورتش آن‌قدر آسیب دیده بود که به‌تکان سختی می‌شد او را شناخت، اما جین‌جداگانه‌ای چون-هی از روی لباس‌هایش حدس زد که کیست.
«اوه خدای من... این قهرمان جوان پنگ نیست؟اشکالی ترومای صورتش خیلی شدیده. با توجه به اینکه با‌لطفاً مشت کتک خورده، نگران علائم ضربه مغزی هم هستم.»
در حالی که این را می‌گفت،نداره به‌طور مکانیکی حالت کمک‌های اولیه به خود‌تکان گرفت، اما ببر سه مطلق جواب داد:
«...بی‌خیال تشخیص‌باید دادن شو،استراحت برادر کوچیک.»
«همین الانش‌اینجایید هم علائم ضربه‌چاره‌ای مغزی رو داره.»
این یکی‌خوب را خودش‌باید هم فهمیده بود.
در حالی که ببر سه‌اشکالی مطلق با تعجب نگاه می‌کرد، جین‌چاره‌ای چون-هی بلافاصله درمان را شروع کرد.
کار خیلی خارق‌العاده‌ای نبود.
فقط با مهر و موم نقاط طب سوزنی‌لطفاً جلوی خونریزی را گرفت و نقاط فشاری را‌هیون فشار داد تا او را به هوش بیاورد.
هیچ وقتی‌خوب برای درمان جراحی‌بیشتر فوری وجود نداشت.
پنگ چون-سیک که روی زمین افتاده‌نداره بود، چند ناله سر داد و به‌تکان لطف درمان جین چون-هی به هوش آمد.
با سختی گفت:
«قهرمان... قهرمان جوان‌خودتون جینه...؟ لطفاً... لطفاً‌سرش جلوی برادرم رو بگیر.»
«همم؟»
سرش را بلند کرد و به مسافرخانه نگاهی انداخت و‌می‌دونید دید که اون جونگ-مو از خانواده اون جینجو دارد همه‌جداگانه‌ای چیز را خرد می‌کند و بی‌هدف مردم را کتک می‌زند.
«چطور جرئت می‌کنی من رو دست‌کم‌اشکالی بگیری! داری مسخره‌ام می‌کنی که از‌چاره‌ای یه پزشک بی‌سر و پای بی‌ریشه باختم؟!»
با شنیدن این‌خودتون حرف‌ها، جین چون-هی‌سرش با خودش فکر کرد.
«می‌فهمم که عصبانیه، اما...»
از دید یک بازنده، ممکن بود غرورش‌موقع جریحه‌دار شده باشد، برای همین می‌توانست از‌لطفاً توهین‌هایی که به خودش می‌شد چشم‌پوشی کند.
اما در حالی که استادش‌کنید به وضوح حضور داشت، آیا «بی‌ریشه»می‌دونید خواندن او توهین به فرقه‌اش نبود؟
«طبق قوانین دنیای رزمی، اگه کسی به فرقه‌ات توهین‌دنبالم کنه، یا می‌کشیش یا دردی معادل اون بهش تحمیل‌نشسته می‌کنی، درسته؟ این دقیقاً مثل توهین به پدر و مادره.
نمی‌تونم تا اون حد‌باید پیش برم، اما حداقل‌اشکالی باید یه خودی نشون بدم.»
به عنوان یک پزشک، قصد نداشت معلولیت دائمی برایش به‌می‌دونید جا بگذارد، اما آیا نباید به او این درس را‌جداگانه‌ای می‌داد که توهین به والدین دیگران باعث می‌شود شب‌ها کابوس ببیند؟
«فقط در حدی کتکش می‌زنم‌کنید که تا یه مدت تو‌خودتون خوابش هم این صحنه رو ببینه.»
این مرد مدرن به‌می‌دونید نتیجه‌گیری نه چندان عاقلانه‌ای رسید‌دنبالم و سرش را بلند کرد.
دقیقاً همان موقع، اون جونگ-مو‌بیشتر یقه یک پیشخدمت را گرفته‌موقع بود و او را بالا می‌کشید.
«آه، دست بلند کردن‌کنید رو یه آدم عادی‌اینجایید دیگه عبور از خط قرمزه.»
درست زمانی که می‌خواست به پیشخدمت‌اشکالی ضربه بزند، یک مهره آهنی دقیقاً‌چاره‌ای به پشت دست اون جونگ-مو برخورد کرد.
تق!
اون جونگ-مو‌خوب پیشخدمت را‌باید رها کرد.
پیشخدمت فریاد زد: «آآآه!کنید قهرمان بزرگ! قهرمان بزرگ! ممنونم!»خودتون و از مسافرخانه فرار کرد.
اون جونگ-مو نگاهی به مهره آهنی‌اشکالی انداخت و بعد به جایی که‌چاره‌ای از آن پرتاب شده بود خیره شد.
جین چون-هی آنجا ایستاده بود.
«تو! تو پزشک حروم‌زاده پست!»
«برادر کوچیک جین، کمک می‌خوای؟»
«همم، خواهر، لطفاً‌بیشتر مجروح‌ها رو به بیرون‌نداره از مسافرخونه منتقل کن.»
«همین کافیه؟»
«به ریشه‌خوب و پیشینه‌ام‌باید توهین کرد.»
با شنیدن این‌استراحت حرف، ببر سه‌نداره مطلق بلافاصله متوجه شد.
«پس تا می‌خوره بزنش!»
پس توهین به فرقه‌اش بود.
«حالا که کار‌نشدین به اینجا کشیده، زیاد‌کنید هم مراعاتش رو نمی‌کنم.
به گچ‌بیشتر گرفتن نیاز‌کنید پیدا می‌کنی.»
مهره‌های آهنی در‌بیشتر دست جین چون-هی‌اشکالی به صدا در آمدند.
«آآآرغ، بمیر! فقط بمیر!»
اون جونگ-مو مشتش‌نشدین را به سمت‌استراحت جین چون-هی پرتاب کرد.
مشتش آغشته به ابریشم مشت‌اشکالی بود و چی مشت مانند‌می‌دونید نخ‌هایی در اطرافش موج می‌زد.
او به سمت آن‌استراحت مشت، یک شلیک آهنی‌موقع را با زاویه پرتاب کرد.
تلنگر سوراخ‌کننده آسمان.
شلیک انفجاری متصل جین چون-هی.
شلیک فریبنده تضعیف‌شده!
پیش از این، او فقط شلیک‌های مستقیم‌نداره یا شلیک‌های پیوسته را پرتاب کرده بود،تکان اما این بار یک شلیک انفجاری بود.
در حالت عادی، فقط او را بیهوش می‌کرد و کار را‌دنبال تمام می‌کرد، اما نمی‌توانست او را به خاطر توهین به فرقه‌اش‌نگه و تلاش برای اعمال خشونت علیه یک فرد عادی و بی‌دفاع ببخشد.
«با همین مشت، یه‌باید مبارز زنده می‌مونه، اما‌اشکالی یه آدم عادی می‌میره.
نه اینکه الان تو‌کنید وضعیتی باشه که حتی اگه‌خودتون اینا رو بگم گوش بده.»
شلیک انفجاری به‌بیشتر زیر مچ دستش برخورد‌نداره کرد و منفجر شد.
بوم!
حتی اگر نیرویش را تا حد امکان‌کنید ضعیف کرده بود، شلیکی که کلمه «انفجاری»چاره‌ای در نامش بود، در هر صورت منفجر می‌شد.
هنرهای خارجی اون‌استراحت جونگ-مو نتوانستند در‌نداره برابر آن مقاومت کنند.
مچ دستش‌باید در جهت‌استراحت مخالف خم شد.
«کوااارغ!»
جین چون-هی با خونسردی‌باید رو به اون جونگ-موی‌اشکالی در حال فریاد کشیدن گفت:
«تو از حد خودت گذشتی، برای همین‌موقع استخونت رو می‌شکنم. حتی دیوونه‌ترین مبارزها هم‌لطفاً وقتی دستشون تو گچ باشه یکم آروم می‌گیرن.»
با شنیدن این حرف‌ها، ببر سه مطلق که‌موقع در حال جابه‌جایی مجروحان بود، با نگاهی که می‌گفت‌بیاید "عجب حروم‌زاده دیوونه‌ای هستی!" به سمت جین چون-هی برگشت.
اون جونگ-مو فریاد زد:
«مزخرفه! مزخررررفه!»
به خاطر الکل بود؟
ناتوانی در داشتن یک مکالمه‌کنید عادی به دلیل خشم ناشی‌خودتون از مستی... اتفاق رایجی بود.
اما چیز‌اینجایید عجیبی در‌می‌دونید چشمانش وجود داشت.
بدن اون‌خوب جونگ-مو شروع به‌بیشتر متورم شدن کرد.
«اینم یکی‌بیشتر از هنرهای رزمی‌اشکالی خانواده اون جینجوئه...؟»
در این مورد مطمئن نبود.
اون جونگ-مو با دست‌می‌دونید دیگرش یک باد مشت‌لطفاً به سمت جین چون-هی فرستاد.
تکنیک الهی فعال‌سازی مبدأ هیچ بخشی از‌کنید این روند را، از شروع شکل‌گیری باد‌چاره‌ای مشت تا تخلیه آن، از دست نداد.
«باید جاخالی بدم؟ همم... نه.
اگه جاخالی‌باید بدم، تعداد‌استراحت مجروح‌ها بیشتر می‌شه.»
او یک‌اینجایید مهره آهنی‌می‌دونید پرتاب کرد.
به طرز‌خوب شگفت‌انگیزی، مهره می‌چرخید،بیشتر اما بسیار کند.
درست است.
مثل همان فنجان شرابی‌استراحت که یک بار علیه‌موقع اون جونگ-مو استفاده کرده بود.
تلنگر سوراخ‌کننده آسمان.
تکنیک تضعیف‌کننده جین چون-هی.
شلیک چرخشی گام‌بردار----!
با اینکه با انرژی درونی پرتاب‌اشکالی شده بود، آن شلیک چرخشیِ بسیار کند،سرش باد مشت را مستقیماً از وسط شکافت.
جرررر!
و با این‌نشدین حال، همچنان به‌استراحت جلو پیش می‌رفت.
«چطور جرئت می‌کنی‌استراحت دوباره یه نوشیدنی جریمه‌موقع به سمتم پرت کنی!»
در گذشته، وقتی با جین چون-هی دعوا‌نداره راه انداخته بود، جین چون-هی در جواب‌تکان یک فنجان شراب به سمتش پرت کرده بود.
به نظر می‌رسید او به طور غریزی تشخیص‌لطفاً داده بود که اصل عمیق نهفته در آن‌هیون فنجان شراب، حالا درون این شلیک آهنی قرار دارد.
«اوه، حتی‌خوب تو حالت مستی‌بیشتر هم متوجهش شد.»
اون جونگ-مو با خشم‌کنید مشتش را به سمت‌اینجایید شلیک چرخشی تاب داد.
صدای شکستن!
اما در کمال تعجب،می‌دونید چیزی که شکست، مشت‌لطفاً دیگر اون جونگ-مو بود.
«کواااااارغ!»
«این خیلی افتضاحه.
فکر اینکه باید‌بیشتر دوباره اون رو‌اشکالی جا بندازم اعصاب خردکنه.»
با این حال، از آنجا که به فرقه‌اش‌لطفاً توهین کرده و یک فرد عادی را آزار‌هیون داده بود، باید پاسخ درخوری به او داده می‌شد.
و...
«یه چیز عجیبی در مورد‌اشکالی این قضیه وجود داره، چیزی‌می‌دونید بیشتر از یه عادت ساده مستی.»