چپتر 857: چپتر ۸۵۷
0حرکاتی نرم،کار درست مثل‌چون یک انسان.
اما رفتارشان مثل جانوران‌چون وحشی‌ای بود که عقلشان‌جور را از دست داده باشند.
با ورود به عمارت،همیشه صدها جیانگشی با این وضعیت‌داشت از هر طرف بیرون ریختند.
همه‌شان لباس خدمتکاران‌سمتت خانواده اون را‌داشت به تن داشتند!
و در میان آن‌ها‌چون جیانگشی‌هایی هم بودند که‌جور از هنرهای رزمی استفاده می‌کردند.
آن‌ها همان‌هایی بودند‌می‌کنه که لباس‌های رزمی خانواده‌دیگه اون را پوشیده بودند.
برخلاف بقیه جیانگشی‌ها، آن‌ها جیغ‌همین‌طوری نمی‌کشیدند و با چهره‌هایی بی‌احساس‌کار و در سکوت حمله می‌کردند.
اما.
همه این‌ها‌کار در برابر‌چون هوانگ‌گو بی‌فایده بود!
بوم!
«هیونگ! چرا‌رعشه هوانگ‌گو این‌قدر‌همیشه گنده شده؟!»
«نمی‌دونم! هی‌همین‌طوری زیاد غذا خورد‌قدرت و این‌طوری شد!»
او واقعاً‌کار یک ارابه‌چون جنگی زنده بود.
وقتی هوانگ‌گو دست جلویی‌اش را تاب‌داره می‌داد، حریفش، چه جیانگشیِ رزمی‌کار بود چه‌آغوش نبود، له می‌شد و به پرواز درمی‌آمد.
او روی هر چهار دست‌همین‌طوری و پایش و با تمام‌کار وزنش به جلو هجوم می‌برد.
انگار پوزه‌اش یک دژکوب بود.
بام!
با برخورد به بدن او، جیانگشی‌ها هر چقدر‌جور هم که سرسخت بودند، به دیوار یا زمین‌صاحبش کوبیده می‌شدند و دست و پایشان به رعشه می‌افتاد.
«هوانگ‌گو همیشه همین‌طوری‌می‌افتاد به سمتت حمله می‌کرد!می‌کرد همیشه این‌قدر قدرت داشت؟!»
«چی، چرا، چی شده!می‌کرد هوانگ‌گو این کار رو‌می‌کنه می‌کنه چون دوستم داره.»
«هیونگ، این‌کار دیگه چه جور‌دوستم تمرین هنرهای خارجیه؟!»
چون-و با ناباوری فریاد زد.
آغوش شادمانه بین یک سگ‌همین‌طوری و صاحبش، در واقع یک جلسه‌می‌کنه عاشقانه از تمرین هنرهای خارجی بود.
چون-و با خودش فکر کرد.
«یعنی تمام این مدت، این‌دوستم ضربه پوزه رو با این‌خارجیه قدرت توی شبکه خورشیدی‌اش تحمل می‌کرده؟!»
دقیقاً.
او تا‌رعشه این حد‌همیشه قوی بود.
حالا داشتند ثمره تمرینات متقابل‌قدرت هنرهای خارجی‌شان را که در‌دوستم قالب بازی پنهان شده بود، می‌چیدند.
شیری در میان گله گوسفندان.
نه، این هیچ فرقی‌چون با یک بولدوزر که‌جور ساختمانی را خراب می‌کند نداشت.
چیِ ملموس تمام بدن هوانگ‌گو را در‌می‌کرد بر گرفته بود و جیانگشی‌ها به سادگی مثل‌دیگه عروسک‌های کاغذی مچاله می‌شدند و به هوا می‌رفتند.
اگر رئیس خانواده اون‌می‌کرد این صحنه را می‌دید، فکش‌چون از تعجب به زمین می‌چسبید!
«واو، هوانگ‌گوی ما‌می‌کنه داره حسابی کیف‌داره می‌کنه. خیلی خوشحالم.»
«هیونگ. ممکنه با این کارت بمیری! می‌میری‌ها! بهش بگو‌تمرین دیگه هیچ‌وقت این‌طوری بهت حمله نکنه! تحمل همچین ضربه‌ای‌جلسه به شبکه خورشیدی، یه رزمی‌کار معمولی رو درجا می‌کشه.»
هاپ هاپ هاپ♥
به لطف همین، توانستند موج جیانگشی‌ها را که در‌چون غیر این صورت عبور از آن‌ها سخت بود، با‌آغوش یک حرکت بشکافند و به منبع صدای زنگ برسند.
دینگگگگگگگ!
عجیب بود، اما یک‌چون راه‌پله عظیم که به‌جور زیر زمین می‌رفت نمایان شد.
مشعل‌هایی روی دیوارهای داخلی‌همیشه آویزان بود که اجازه‌قدرت می‌داد پایین را ببینند.
اما تا زمانی‌سمتت که پایین نمی‌رفتند،داشت نمی‌فهمیدند عمقش چقدر است.
صدای زنگ‌کار از همان پله‌ها‌دوستم به گوش می‌رسید.
«این به‌کار نظر یه‌چون تله میاد، نه~؟»
«اما جیانگشی‌ها‌رعشه دیگه به‌همیشه اینجا نزدیک‌تر نمی‌شن.»
دقیقاً همان‌طور‌همین‌طوری بود که‌می‌کرد چون-و می‌گفت.
وقتی جلوی ورودی‌می‌کنه پله‌ها ایستادند، دیدند که‌دیگه جیانگشی‌ها دیگر جلوتر نمی‌آیند.
انگار چیزی‌کار راهشان را‌چون بسته بود.
فقط در‌رعشه فاصله مشخصی‌همیشه ایستاده بودند.
«لابد یه دعوت‌نامه مودبانه‌ست.»
«منظورت... این پایینه.»
«تچ. به نظر میاد این‌دوستم یابوها حسابی خودشون رو آماده کردن...ناباوری اما چرا باید همچین تدارکاتی ببینن؟»
«کی می‌دونه. حتماً خیلی‌همیشه دلشون می‌خواد ما رو‌قدرت به اون پایین دعوت کنن.»
هر سه‌همین‌طوری نفرشان نگاهی‌می‌کرد به هم انداختند.
«هوانگ‌گو. تو و تاندرکوئیک‌چون همین‌جا بمونین، اگه جیانگشی‌ای‌جور حمله کرد، جاخالی بدین. فهمیدی؟»
هاپ!
هوانگ‌گو دقیقاً جلوی پله‌ها نشست.
تاندرکوئیک روی‌همین‌طوری سر هوانگ‌گو‌می‌کرد فرود آمد.
تاندرکوئیک هم به طرز عجیبی بزرگ شده بود، طوری که حالا‌ناباوری به نظر می‌رسید می‌تواند یک مرد بالغ را با چنگال‌هایش بقاپد‌فکر و بدنش در هاله‌ای از رعد و برق پیچیده شده بود.
«اما وقتی هوانگ‌گو می‌جنگه،چون تاندرکوئیک هیچ کاری نمی‌کنه.جور نکنه مریضه یا چیزی...؟»
«نه، فقط تنبله. اگه‌همیشه هوانگ‌گو کارش رو خوب انجام‌داشت بده، این فقط سواری می‌گیره.»
درست همان موقع، تاندرکوئیک بال‌هایش‌قدرت را باز کرد، انگار می‌خواست ثابت‌داره کند هر وقت بخواهد می‌تواند بجنگد.
جیییییغ-غرش!
یک صاعقه آبی‌رنگ به یک جیانگشی برخورد‌دیگه کرد، سپس مثل تار عنکبوت پخش شد و‌بین بقیه جیانگشی‌ها را همزمان سوزاند و کباب کرد.
صاعقه زنجیره‌ای!
چشمان چون-و‌همین‌طوری از تعجب‌می‌کرد گشاد شد.
«با وجود این دو تا،دوستم نمی‌تونن کل جیانگشی‌های برنزی یا‌خارجیه جیانگشی‌های آهنی رو نابود کنن؟»
«شاید بشه. اما با در نظر‌داره گرفتن مردم عادی توی شهر، این‌فریاد کاری نیست که بتونیم بی‌پروا انجامش بدیم.»
این یعنی حتی‌می‌افتاد جانوران روحی هم‌سمتت با کمی خویشتن‌داری می‌جنگیدند.
«هیونگ دقیقاً‌همین‌طوری چی به‌می‌کرد خورد اینا داده؟»
مگه فقط برنج نبود؟
همان برنجی که خودشان می‌خوردند.
فوق‌العاده خوشمزه‌رعشه بود، اما اکسیر‌همین‌طوری که نبود، بود؟
آن موجودات کوچکی که از بچگی‌داشت بزرگشان کرده بود، حالا داشتند به‌دیگه چیزهای عظیم‌الجثه و غیرقابل‌توصیفی تبدیل می‌شدند.
«بذارین پشت سرمون رو‌چون به این دو تا‌جور بسپاریم و بریم پایین.»
و به این ترتیب،چون سه برادر قسم‌خورده شروع به‌تمرین پایین رفتن از پله‌ها کردند.
ناگهان فکری‌رعشه به ذهن‌همیشه ساما هیون رسید.
«هیونگ. هوانگ‌گو به طرز‌می‌کرد عجیبی قویه، نمی‌تونست اون‌می‌کنه پایین هم به درد بخوره؟»
«هوانگ‌گو قوی‌تر شده، اما... اون بیشتر در برابر تعداد‌تمرین زیادی از نوچه‌ها مؤثره. جثه بزرگی داره و بدنش یه‌عاشقانه بدن الماسی تخریب‌ناپذیره. اما در برابر یه استاد واقعی ضعیفه.»
«آه.»
«شنیدم این ویژگی جانوران‌همیشه روحیه. اینکه به راحتی‌قدرت توسط اساتید واقعی شکار می‌شن...»
«برای همه‌شون این‌طور نیست. اون مار سمی روحی شش شاخ که تو‌دیگه فرقه پنج سم دیدیم، فوق‌العاده بود. این دو تا هنوز تو اون سطح‌خارجی نیستن و براشون سخته که تو یه گذرگاه باریک مثل اینجا حرکت کنن.»
همان‌طور که چند کلمه‌ای با هم‌داره رد و بدل می‌کردند، به یک‌فریاد در آهنی محکم و بسته رسیدند.
دینگگگگگگگ----!!
صدای زنگ عمیق‌می‌افتاد و طنین‌اندازی از‌سمتت داخل به گوش رسید.
صدا حالا به قدری بلند بود‌داشت که گوش را کر می‌کرد، انگار‌دیگه که به منبع آن نزدیک بودند.
اگر گوش‌هایشان را با‌چون انرژی درونی محافظت نکرده‌جور بودند، پرده گوششان پاره می‌شد.
غیژژژژ!
وقتی چون-و نزدیک شد و دستش را‌می‌کرد روی در گذاشت، با اینکه هیچ نیرویی‌داره وارد نکرده بود، در خودبه‌خود باز شد.
و در‌همین‌طوری داخل، یک‌می‌کرد غار پدیدار شد.
اتاقی ساخته شده از سنگ.
مشعل‌ها دورتادور آویزان بودند‌چون و حتی یک سایه هم‌تمرین در داخل باقی نگذاشته بودند.
یک فضای‌رعشه سنگی زیرزمینی‌همیشه بدون هیچ‌گونه وسیله‌ای.
اما در مرکز‌سمتت آن، مردی در‌داشت حالت مدیتیشن نشسته بود.
«فقط یه نفر؟ پشت سرش پله‌داره هست... این دیگه چیه؟ یعنی باید‌فریاد شکستش بدیم تا بتونیم رد بشیم؟»
مردی که با چشمان بسته در‌داره حال مراقبه نشسته بود، رنگ و روی‌آغوش سالمی داشت و بدنش کاملاً متناسب بود.
هیکلی نه‌رعشه خیلی بزرگ و‌همین‌طوری نه خیلی کوچک.
«این از اون مدل بدن‌هایی نیست که تو جیانگهو‌چون استعداد رزمی حساب بشه... به علاوه، می‌تونم حس کنم که‌شادمانه زنده‌ست و رنگ و روش هم خوبه. یعنی جیانگشی نیست؟»
«بالاخره اومدین!»
مرد با‌کار صدایی رسا و‌دوستم پرطنین صحبت کرد.
سپس، از‌رعشه همان حالت نشسته‌همین‌طوری به هوا پرید.
پاهایش را در‌سمتت هوا صاف کرد و‌کار روی زمین فرود آمد.
با دیدن این صحنه،چون ساما هیون و چون-و‌جور با خود فکر کردند.
«یه استاد فوق‌العاده.»
«احساس می‌کنم‌رعشه قبلاً یه‌همیشه جایی دیدمش~؟»
اما برخلاف دو‌سمتت برادر کوچکترش، برادر بزرگتر‌کار با خودش فکر کرد:
«امکان نداره. از‌می‌کنه همون حالت نشسته، یه‌دیگه پرش عمودی انجام داد!؟»
«...»
«اسم من اون‌می‌افتاد جونگ-موئه! کی قراره‌سمتت با من روبرو بشه؟»
ساما هیون گفت:
«اون جونگ-مو. یادم اومد.چون اسمش تو فهرست افراد‌جور دنیای رزمی قبیله هائو بود~»
اون جونگ-مو.
یکی از ده‌می‌افتاد استاد برتر از‌سمتت سیصد سال پیش!
استاد تکنیک‌های جیانگشی، می‌گفتند‌می‌کرد که حتی می‌تواند در برابر‌چون گانگ چی هم مقاومت کند.
«تو جیانگهو، داشتن یه بدن نابودنشدنی الماسی به این معنیه که می‌تونی در برابر چی شمشیر مقاومت کنی... اما شنیده بودم اون‌فکر مرد که سیصد سال پیش فعال بوده، می‌تونسته در برابر گانگ چی هم دوام بیاره... نه. اما چرا یه مرد از سیصد‌شیری سال پیش باید یهو پیداش بشه؟ تو "شیطان بهشتی عالی" اصلاً همچین چیزی نبود! ممکنه به خاطر پراکنده شدن چی بهشتی باشه...؟»
ظهور بهشت پرآشوب.
این همان چیزی بود که‌همین‌طوری چول‌سان قبل از ناپدید شدنش‌کار بعد از دوئل کوفته‌ها گفته بود.
ساما هیون گفت:
«اوهو. پس پیرمرد، تو واقعاً‌دوستم همون چنگال رباینده صورت‌آبی هستی‌خارجیه که سیصد سال پیش فعالیت می‌کرد~؟»
«همم. فکر نمی‌کردم بچه‌ای باشه که لقب من‌جور رو به یاد بیاره... چقدر تحسین‌برانگیزه. راستی گفتی‌صاحبش سیصد سال؟ به نظر می‌رسه زمان زیادی گذشته.»
مردی که خودش‌می‌افتاد را اون جونگ-مو می‌نامید،می‌کرد سرش را تکان داد.
به نظر می‌رسید کاملاً‌می‌کرد از اتفاقاتی که در‌می‌کنه دنیای بیرون می‌افتاد بی‌خبر بود.
«چقدر عجیب. در ضمن، به‌دوستم نظر می‌رسه هیون همه چیز‌خارجیه رو از اون فهرست یادشه.»
قطعاً مغزش‌کار خیلی خوب‌چون کار می‌کرد.
«کوچیکه. اون مرد کیه؟»
اما امکان نداشت چون-و بداند.
پادشاه مشت فرقه وودانگ چه‌دوستم نیازی داشت درباره یک نفری‌خارجیه از سیصد سال پیش چیزی بداند؟
«یکی از ده استاد برتر از سیصد سال پیش. صورتش آبی بود و استاد هنرهای چنگال بود،واقع برای همین بهش می‌گفتن چنگال رباینده صورت‌آبی. از اونجایی که اهل خانواده اونه، تکنیک‌های جیانگشی هم که براش‌حالا مثل آب خوردنه. در ضمن، اگه چیزی که این مرد ادعا می‌کنه درست باشه، اوضاع خیلی جالب می‌شه.»
ساما هیون لبخند موذیانه‌ای زد.
چشمانش از کنجکاوی برق می‌زد.
لبخندی پر از نیت قتل.
با دیدن این‌می‌کنه صحنه، جین چون-هی‌داره در دل آهی کشید.
مردی که‌رعشه سیصد سال پیش‌همین‌طوری مرده، الان اینجاست.
چیزی که باید‌سمتت می‌مرد و به خاک‌کار برمی‌گشت، دوباره برگشته است.
این دیگر‌کار چه جور دهن‌کجی‌ای‌دوستم به آسمان بود!
«خب. کی قراره‌می‌کنه بیاد جلو تا‌داره با من روبرو بشه؟»
«چرا باید‌رعشه تک‌به‌تک باهات‌همیشه بجنگیم، پیرمرد~؟»
ساما هیون با شیطنت‌می‌کرد خندید و با ملایمت‌می‌کنه حریفش را تحریک کرد.
«هاه! چه بچه بی‌کله‌ای! یعنی بدون اینکه بدونی‌جور تو این لایه اول از تالار پنج لایه خون،واقع فقط دوئل مرگ و زندگی تک‌به‌تک مجازه، وارد شدی؟»
حرف‌های اون جونگ-مو‌می‌کنه هر سه برادر‌داره قسم‌خورده را گیج کرد.
تالار پنج لایه خون؟
«اینجا فقط‌همین‌طوری دوئل مرگ و‌قدرت زندگی تک‌به‌تک مجازه؟»
«درسته! اگه نتونید تک‌به‌تک‌چون پیروز بشید، درِ پشت‌جور سر من هرگز باز نمی‌شه!»
آن‌ها احساس خاصی داشتند.
احساسی مثل‌رعشه اینکه باید‌همیشه نانچیکو می‌چرخاندند.
خنده‌دار بود که به جای اینکه طبقه به طبقه از‌دوستم یک برج بالا بروند، مجبور بودند طبقه به طبقه به‌بین یک زیرزمین پایین بروند، اما به هر حال وضعیت این‌طور بود.
«قبل از اینکه وارد یه دوئل مرگ‌دیگه و زندگی بشیم، می‌تونم درخواست یه گفتگوی کوتاه‌بین بکنم؟ اسم من جین چون-هی، شاگرد خانواده جگاله.»
جین چون-هی مشتش‌می‌کنه را در دست‌داره دیگرش گرفت و گفت.
در پاسخ،رعشه حریف لبخندی زد‌همین‌طوری و جواب داد:
«هووو... اون چشم‌های آبی مشخصاً مال تکنیک الهی فعال‌سازی مبدأ خانواده جگاله، اما کسی که جگال نیست اون‌آغوش رو یاد گرفته؟ به نظر می‌رسه تو این سیصد سال اخیر اتفاقات خیلی جالبی افتاده. بسیار خب. بد‌تحمل نیست قبل از اینکه جونمون رو به خطر بندازیم، یه گفتگوی کوتاه داشته باشیم. در مورد چی کنجکاوی؟»
«این مکان که بهش می‌گن تالار پنج لایه‌جور خون چیه؟ ما اومدیم اینجا تا جلوی یه‌صاحبش اتفاق وحشتناک رو که داره بیرون میفته بگیریم...»
«یه اتفاق وحشتناک؟»
«یه ناقوس بزرگ به صدا دراومد‌سمتت و همه به خواب رفتن، در‌چون حالی که نیروی حیاتشون داره کشیده می‌شه.»
با شنیدن حرف‌های‌سمتت جین چون-هی، اون‌داشت جونگ-مو خنده ریزی کرد.
«اون که چیزی نیست. صرفاً به‌داره خاطر اینه که این تالار پنج‌فریاد لایه خون شروع به کار کرده.»
با این حرف، جین چون-هی‌دوستم هم لبخند زد، اما چشمانش‌خارجیه به طرز مورمورکننده‌ای سرد شد.
«که این‌طور. پس چیزی نیست.»
خشم برادر بزرگتر به‌می‌کرد اراده‌ای ملموس تبدیل شد که‌چون محیط اطراف را سرد کرد.
ساما هیون هم خنده‌ای سر داد و شروع به‌تمرین پخش کردن نیت قتل خود کرد، در حالی که‌جلسه چون-و حالت آماده‌باش فرقه وودانگ را به خود گرفت.
«هاهاها. به نظر می‌رسه همه‌تون عصبانی شدید. همم... دنیای‌تمرین بعد از سیصد سال به نظر جای نسبتاً خوبی برای‌عاشقانه زندگی میاد. خب، کی می‌خواد من رو به چالش بکشه؟»
«اوهو، آدم‌ها رو مثل‌همیشه مورچه می‌کشی و مثل‌قدرت یه خدا رفتار می‌کنی~؟»
انرژی نخل هنر الهی‌می‌کرد طلایی از دو دست‌می‌کنه ساما هیون شلیک شد.
انرژی مهیب نخل هوا‌چون را شکافت، اما ناگهان‌جور بدون هیچ هشداری ناپدید شد.
همه با حیرت تماشا کردند.
چون-و زیر لب گفت:
«اینجا... شبیه‌همین‌طوری مکانیه که فراتر‌قدرت از درک بشره.»
همان‌طور که او گفت،چون مسئله فقط این نبود که‌تمرین درِ پشت سرشان باز نمی‌شد.
از طرف‌کار دیگر، دشمن‌چون کاملاً خونسرد بود.
«حریف من کیه؟ تا زمانی‌همین‌طوری که این مشخص نشه، نمی‌تونید حتی‌می‌کنه یه انگشت هم به من بزنید.»
تازه آن زمان بود که‌قدرت جین چون-هی متوجه شد این‌دوستم فضا یک فضای معمولی نیست.
چیزی شبیه به...
مکانی شبیه به‌می‌کنه جایی که اژدهای بال‌دار‌دیگه در آن سکونت داشت.
«فکرش رو بکن همچین‌همیشه چیزی تو زیرزمین خانواده‌قدرت اون باشه... در این صورت.»
درست زمانی که جین‌می‌کرد چون-هی می‌خواست قدم به جلو‌چون بگذارد، چون-و یک قدم برداشت.
او جلوی برادر بزرگترش ایستاد.
با همان‌کار طرز راه رفتن‌دوستم پادشاه مشت فقید.
بوم—
انگار نمی‌خواست حتی‌سمتت ذره‌ای از استقامت‌داشت برادرش هدر برود.
«من حریفت می‌شم.»
چون-و قدم به جلو گذاشت.
«چون-و؟»