چپتر 306: پایان روشنگری طولانی
0پایان روشنگری طولانی.
اولین چیزی که به محض‌می‌داد رسیدن به قلمرو دگرگونی حس‌همم کردم، یه بوی گند وحشتناک بود.
«اه...؟»
انگار با ورود به‌لبه قلمرو دگرگونی، تمام ناخالصی‌های‌دیگه‌اش بدنم دفع شده بود.
«اول... بذار ببینم...سعی چه تغییراتی تو‌خراش بدنم ایجاد شده...»
با چهره‌ای که حالا حتی‌می‌داد شفاف‌تر هم شده بود، بی‌دلیل‌همم شبیه یه مرد میانسال حرف می‌زد.
جین چون-هی با صدای‌بیاد تق‌تقی دست‌هایش را کشید و‌صدایی بعد روی یک دست ایستاد.
نگه داشتن وزن بدنش فقط با‌شمشیر یه انگشت، اونم با نوک ناخن، چیزی‌اینکه بود که قبلاً هم می‌تونست انجام بده.
اما این بار، حتی‌دیگه‌اش یه لحظه هم برای‌برسه پیدا کردن تعادلش مکث نکرد.
انگار از همون اول‌آهن تو این حالت بوده؛ کاملاً‌تقریباً طبیعی و بدون هیچ زحمتی.
تو همون حالت،خون آروم ماهیچه‌ها و استخوان‌های‌بریدن خودش رو بررسی کرد.
«قابلیت‌های فیزیکیم‌قوی‌تر قطعاً خیلی‌لبه بهتر شده.»
بوم!
با یه لگد خودش‌آهن رو به بالا پرتاب کرد‌تقریباً و پاهاش به سقف خورد.
و فرودش روی زمین.
نرم و بی‌صدا-
به بی‌صدایی‌شمشیر فرود اومدن‌دیگه‌اش یه پر بود.
«انگار هنرهای‌گوشت خارجیم هم‌آهن قوی‌تر شده، نه؟»
با گفتن این حرف، با لبه دستش چی شمشیر ایجاد‌آهن کرد و آروم سعی کرد دست دیگه‌اش رو ببره، اما حتی‌دنیای یه خراش هم نیفتاد، چه برسه به اینکه قطره‌ای خون بیاد.
قیژ-
حتی موقع بریدن‌سعی گوشت هم، صدایی‌خراش شبیه بریدن آهن می‌داد.
«انرژی درونی‌ام هم انگار‌آهن بیشتر شده؟ تقریباً... همم...بیشتر ۳.۵ چرخه شصت ساله؟»
تو اصطلاحات دنیای رزمی، عبارت‌قیژ قشنگی برای این وجود داشت:آهن «سه و نیم چرخه شصت ساله.»
اما برای یه‌گفتن آدم مدرن، همون‌شمشیر «نیم» خیلی راحت‌تر بود.
«سی سال انرژی درونی همین‌جوری مفتی اضافه شد. واو... یعنی‌قطره‌ای واقعاً این‌قدر شیرینه؟ به خاطر همینه که ملت تو جیانگهو این‌قدر‌درونی‌ام برای رسیدن به روشنگری خودشون رو به آب و آتیش می‌زنن؟»
جین چون-هی بالاخره حس کرد می‌فهمه‌انرژی چرا جنگجوهای میانسال چهل، پنجاه ساله‌شصت حاضرن این‌طور تا پای مرگ پیش برن.
اگه حتی یه بار وسط‌قیژ مبارزه به روشنگری برسی، کل‌آهن زندگیت زیر و رو می‌شه.
«درسته. این واقعاً‌گفتن ارزشش رو داره که‌سعی جونت رو پاش بذاری.»
علاوه بر‌شمشیر این، ذهنش خیلی‌ببره شفاف‌تر شده بود.
مغزش خیلی‌گوشت سریع‌تر از‌آهن قبل کار می‌کرد.
البته، قبلاً هم می‌تونست با تکنیک الهی فعال‌سازی‌گوشت مبدأ به نهایت قدرت تفکر برسه، اما الان‌همم بدون هیچ زحمت خاصی می‌تونست این کار رو بکنه.
«حواسم هم‌قوی‌تر خیلی تیزتر‌لبه و دقیق‌تر شده.»
حالا دویدن دوباره از تو‌ببره اون راهروی پر از تله،قطره‌ای دیگه براش هیچ کاری نداشت.
«خب. به هر حال، برم یه‌انرژی دوش بگیرم. هنوز یکم وقت مونده، پس‌ساله هم خودم رو می‌شورم هم لباسام رو.»
شستن لباس تو اون آب چشمه لوکس‌بریدن که دست‌کمی از اکسیر نداشت، یکم عذاب‌بیشتر وجدان بهش می‌داد، اما خب که چی.
یه سوراخ فاضلاب اونجا‌لبه بود، پس می‌تونست راحت‌دیگه‌اش آب رو همون‌جا خالی کنه.
جین چون-هی یه کاسه طلایی‌ببره بزرگ و لوکس رو که‌قطره‌ای معلوم نبود از کجا اومده، برداشت.
شینگ-
علی‌القاعده باید به طرز وحشتناکی سنگین می‌بود،بریدن اما برای جین چون-هی که حالا به قلمرو‌تقریباً دگرگونی رسیده بود، مثل یه پر سبک بود.
علاوه بر این، وقتی بهش نور تابوند، حروفی باورنکردنی‌ببره روی سطحش نوشته شده بود که نشون می‌داد این چیز‌بریدن هم به احتمال خیلی زیاد یه جور سلاح الهی بود.
«اما حالا که‌سعی افتادی دست من، فقط‌نیفتاد یه لگن لباس‌شویی هستی.»
اگه این رو با خودش می‌برد‌انرژی بیرون، صد درصد تو آینده براش دردسر‌ساله می‌شد، پس تصمیم گرفت همون‌جا ولش کنه.
فقط کارش رو‌خون می‌کرد، خوب خشکش می‌کرد‌بریدن و می‌ذاشتش سر جاش.
و این‌گونه، جین چون-هی از گنجینه‌ای که بر هفتمین مورد از‌نیفتاد هشت تریگرام در بایگانی مخفی قصر امپراتوری حکومت می‌کرد، یعنی کاسه‌آهن سوترا مایتریا الماسی طلایی، به عنوان یه لگن ساده استفاده کرد.
ده روز موعود گذشته بود.
وقتی خواجه ارشد اومد تا جین چون-هی‌بریدن رو ببره، جین چون-هی کتابی که داشت‌بیشتر می‌خوند رو پایین گذاشت و بلند شد.
«زمان موعود فرا رسیده.»
به محض اینکه با‌دیگه‌اش هم روبه‌رو شدن، خواجه‌برسه ارشد ناگهان ادای احترام کرد.
«این دستاورد بزرگ‌صدایی رو به شما‌انرژی تبریک می‌گم، ولی‌نعمت!»
«آخه تو از کجا فهمیدی؟»
لباس‌هاش رو تمیز شسته بود.
حتی تمام مدارک‌سعی و شواهد رو‌خراش هم پاک کرده بود.
اما نتونسته بود‌صدایی چشم‌های این خواجه‌انرژی رو گول بزنه.
انگار که ذهن جین‌بیاد چون-هی رو خونده باشه،گوشت خواجه ارشد به حرف اومد.
«هاهاها. این پیرمرد روستایی شاید چیز زیادی ندونه، اما چشم‌هام‌خراش معروفن به اینکه از همه تیزترن. فقط با نگاه کردن‌گوشت به چی شما، می‌تونستم حس کنم که به دستاورد بزرگی رسیدید.»
«یعنی وقتی شهودت به اوج‌ببره می‌رسه می‌تونی همچین چیزایی رو‌قطره‌ای ببینی؟ نه، نمی‌تونه این باشه.»
این حرف‌ها یعنی‌صدایی خواجه ارشدِ روبه‌روش هم‌درونی‌ام یه استاد قابل‌توجه بود.
«شما لطف دارید.»
انکار کردنش تو‌گفتن این نقطه فقط‌شمشیر شک بی‌مورد ایجاد می‌کرد.
بهتر بود حقیقت رو بپذیره.
«نکنه به قلمرو دگرگونی رسیدید؟»
حالت چهره‌اش مثل یه خواجه بود که‌بریدن داره یه اتفاق خیلی شاد رو تبریک می‌گه،تقریباً اما دیدنش باعث شد مورمورِ جین چون-هی بشه.
«آخه تو‌قوی‌تر از کجا‌لبه اینو می‌دونی؟»
حتی اگه می‌پرسید‌سعی از کجا فهمیده، بعید‌نیفتاد بود جواب درستی بگیره.
احتمالاً فقط نیشخند می‌زد و می‌گفت‌انرژی این پیرمرد روستایی یه حدسی زد‌شصت و از قضا درست از آب دراومد.
«یعنی برای اینکه محرم‌بیاد اسرار امپراتور باشی، باید‌گوشت تا این حد خفن باشی؟»
«بله. کتاب‌های راهنمای هنرهای‌لبه رزمی تو بایگانی مخفی‌دیگه‌اش قصر امپراتوری خیلی کمک کردن.»
«هاهاها، که این‌طور.سعی این یه اتفاق فرخنده‌ست.نیفتاد یه اتفاق خیلی فرخنده.»
با گفتن این حرف،آهن جین چون-هی رو به‌بیشتر سمت بیرون راهنمایی کرد.
در حالی که پشت‌بیاد سر خواجه ارشد راه می‌رفت،صدایی جین چون-هی نفس راحتی کشید.
«انگار در مورد برخوردم‌لبه با اژدهای بال‌دار چیزی‌دیگه‌اش حدس نزده. چه خیالی راحتی...»
تا حدودی انتظار‌سعی داشت که سطح‌خراش قلمروش لو بره.
اما در نهایت، حتی خواجه‌می‌داد ارشد هم متوجه ردپای پایین‌همم رفتنش به زیرزمین کتابخونه نشده بود.
به هر قیمتی شده باید اون ردپاها‌بریدن رو مخفی می‌کرد، حتی اگه به قیمت از‌تقریباً دست دادن کلی وقت برای مطالعه تموم می‌شد.
«باید ماجرای روبه‌رو شدن‌لبه با اژدهای بال‌دار رو‌دیگه‌اش یه راز نگه دارم.»
دلیلش این بود‌سعی که هیچ ایده‌ای در‌نیفتاد مورد این بدن نداشت.
با کنار هم گذاشتن داستان‌هایی که اژدهای‌درونی‌ام بال‌دار بهشون اشاره کرده بود، کاملاً مشخص بود‌دنیای که این بدن داستان‌های زیادی برای گفتن داره.
«و نمی‌دونم چرا، حس‌بیاد می‌کنم این بدن درگیر‌گوشت یه ماجرای پیچیده شده.»
بعضی وقتا نادونی نعمته.
حس می‌کرد اگه حقیقت رو‌ببره بفهمه، یه اتفاق به شدت‌قطره‌ای رو اعصاب و دردسرساز می‌افته.
خواجه ارشد گفت.
«اعلی‌حضرت الان سرشون‌خون شلوغه... برای همین بعیده‌بریدن بتونید ایشون رو ببینید.»
چه بهتر.
کارم تموم شده، پس‌دیگه‌اش می‌تونم هر چه زودتر‌برسه از اینجا بزنم بیرون.
«پس لطفاً‌گوشت سلام من‌آهن رو بهشون برسونید.»
«حتماً این کار رو می‌کنم.»
«پس امیدوارم‌قوی‌تر دوباره شما‌لبه رو ببینم.»
خوشبختانه، بدون اینکه کسی‌آهن جلوش رو بگیره، سریع‌بیشتر از قصر امپراتوری بیرون اومد.
بعد از پس گرفتن تمام وسایلش،موقع به سمت مسافرخونه‌ای رفت که از اول‌درونی‌ام قرار بود با چون-و اونجا قرار بذاره.
از قضا، چون-و نزدیک ورودی‌دستش بود؛ نودل سفارش داده بود‌خراش و داشت یه لقمه می‌خورد.
«ها، هیونگ؟»
«آره!»
چشم‌های چون-و‌قطره‌ای برای لحظه‌ای گشاد‌قیژ شد و پرسید.
«هیونگ، یه‌قوی‌تر چیزی در‌لبه موردت عوض شده.»
«واقعاً؟»
جین چون-هی‌گوشت خندید و‌آهن روبه‌روی چون-و نشست.
هاپ!
هوانگ‌گو اون‌قدر خوشحال بود که‌دستش دمش رو با سرعتی تکون‌خراش می‌داد که اصلاً دیده نمی‌شد.
جین چون-هی خندید‌سعی و با دست محکم‌نیفتاد روی سر هوانگ‌گو کشید.
جیک، جیک!
تاندرکوئیک هم همین‌طور بود.
انگار که منتظر بوده باشه،دستش روی سر جین چون-هی نشست‌خراش و بال‌هاش رو به هم زد.
چون-و دهنش رو باز کرد.
«حس عجیبیه. وقتی اولین بار دیدمت، می‌تونستم با‌بیشتر نگاه کردن به چیِ تو تا حدی قدرتت‌رزمی رو حدس بزنم، اما الان هیچی حس نمی‌کنم...»
درسته.
این طبیعیه.
خواجه ارشد کسیه که عجیبه.
«فکر کنم‌گوشت به قلمرو‌آهن دگرگونی رسیدم.»
با شنیدن این‌خون حرف، چشم‌های چون-و‌موقع از تعجب گرد شد.
«واو! ازت همین انتظار می‌رفت، هیونگ!شمشیر تبریک می‌گم! نمی‌تونیم همین‌جوری اینجا بشینیم. هیونگ،اینکه چی دوست داری بخوری؟ غذای اینجا فوق‌العاده‌ست.»
با گفتن این حرف،دیگه‌اش این و اون رو‌برسه به پیشخدمت سفارش داد.
جین چون-هی واقعاً ممنون بود.
'درسته.
تو تمام این مدت فقط داشتم قرص‌های پرهیز از غلاتِ‌خراش ساخت قصر امپراتوری رو می‌خوردم، برای همین اگه بتونم یه‌گوشت غذای درست و حسابی بخورم، باید خدا رو شکر کنم.'
به عنوان یه قرص پرهیز از غلات‌نیفتاد بد نبود، اما اگه بپرسید که از‌موقع یه غذای واقعی خوشمزه‌تره یا نه، قطعا نه.
پیشخدمت ظرف‌ها‌گوشت رو یکی‌یکی‌آهن روی میز گذاشت.
برای گرم کردن معده‌اش، جین‌قیژ چون-هی آب‌گوشتِ سوپ نودل مرغ‌آهن رو یه ضرب سر کشید.
«آآه... چه می‌چسبه.»
«داغ نیست؟»
«نه. خیلی می‌چسبه. طعم دلچسب‌می‌داد یعنی همین. تمام مسیر گلوم‌همم رو داره می‌سوزونه و پایین می‌ره.»
چون-و سرش رو‌خون کج کرد و‌موقع بعد سر تکون داد.
به نظر می‌رسید فقط داره این قضیه‌سعی رو می‌پذیره، با این فکر که هیونگش‌قطره‌ای از همون اول هم آدم عجیبی بوده.
«حالا که من به‌دیگه‌اش قلمرو دگرگونی رسیدم، تو‌برسه هم به زودی بهش می‌رسی.»
با شنیدن این‌صدایی حرف، چهره چون-و‌انرژی برای لحظه‌ای تاریک شد.
«...واقعاً می‌تونم؟»
چرا این‌طوری می‌کرد؟ اون اعتمادبه‌نفسی که‌شمشیر تو مجمع اژدها و ققنوس از خودش‌اینکه نشون داده بود، دیگه اصلاً دیده نمی‌شد.
«تو این سن، همین‌قدر قوی بودن هم‌نیفتاد تو رو جزو ۱ درصد برتر قرار‌موقع می‌ده. نه، احتمالاً جزو ۰.۱ درصد برتری.»
«هیونگ، داری اغراق می‌کنی.»
«نه. حقیقته.قطره‌ای چون-و. تو‌بیاد می‌تونی انجامش بدی!»
تازه اون‌قوی‌تر موقع بود‌لبه که متوجه شد.
چون-و، امپراتور مشت‌سعی وودانگ رو در‌خراش کنار خودش داشت.
اون یکی از دو امپراتور زیر آسمان بود، کسی‌تقریباً که از سنین پایین تو مرحله پنجمش بی‌نظیر بود‌قشنگی و هیچ‌وقت با هیچ مانعی روبه‌رو نشده بود، اما...
با این حال، اون‌بیاد هنوز استادش بود، پس‌گوشت طبیعی بود که قوی باشه.
احتمالاً فکر می‌کرد که حتی اگه‌شمشیر نتونه به اون سطح برسه، می‌تونه به‌اینکه چیزی پایین‌تر از اون دست پیدا کنه.
و بعد، با شرکت‌دیگه‌اش تو مجمع اژدها و ققنوس،اینکه با جین چون-هی آشنا شد.
وقتی داشت فلسفه رزمی هیونگش‌می‌داد رو با تمام وجودش دریافت‌همم می‌کرد، چه فکری پیش خودش می‌کرد؟
و شمشیر یهو ها-ریون، ستاره قاتل آسمانی رو‌گوشت به چشم دید و ساما هیون رو تماشا کرد‌چرخه که با وجود رفتار راحتش، تو کارهاش بی‌رحم بود.
مردهایی که برادران قسم‌خورده‌اش بودن.
اون‌ها با‌شمشیر هم در برابر‌ببره یائو تیان‌جون جنگیدن.
البته که‌گوشت چون-و هم‌آهن یه نابغه بود.
استعدادش تو‌قطره‌ای هیچ زمینه‌ای‌بیاد کم نمی‌آورد.
با این حال، یهو ها-ریونی وجود داشت که حتی قبل از پیوستن‌برسه به فرقه شیطانی با مردان سیاه‌پوش می‌جنگید و بعد از پیوستن به‌انرژی اونجا، برای رسیدن به هر چیزی باید مدام جونش رو به خطر می‌انداخت.
ساما هیونی بود که با کندن پوست صورت آدم‌ها تو‌قطره‌ای کوچه‌پس‌کوچه‌ها از خانواده‌اش محافظت می‌کرد و بعد از پیوستن به‌انرژی جناح خون طلایی، دست‌هاش کمتر از بقیه آلوده به خون نبود.
اجتناب‌ناپذیر بود که مدام‌آهن تفاوت بین خودش و اون‌تقریباً دو نفر رو مقایسه کنه.
به نوعی، چشم‌های تیزبین‌بیاد و عالی چون-و تبدیل‌گوشت به سم جونش شده بودن.
'همم... درسته.
وقتی آدم‌های فوق‌العاده‌ای‌سعی دورت باشن، ناخودآگاه‌خراش اعتمادبه‌نفست ضربه می‌خوره.'
این شبیه همون احساساتی بود که‌انرژی جین چون-هی تو گذشته ناخودآگاه نسبت‌شصت به نام‌گونگ اون پیدا کرده بود.
البته، این حسی‌خون نبود که از فلسفه‌بریدن رزمی نشأت گرفته باشه.
این همون احساسی بود که یه آدم معمولی نسبت به کسی داره که‌اینکه با استعداد فوق‌العاده و شخصیت عالی به دنیا اومده، تو یه محیط خوب‌بیشتر بزرگ شده و جوری اوج گرفته که انگار از همون اول هم حقش بوده.
با این حال، اون احساس‌ببره و چیزی که تو قلب‌قطره‌ای چون-و می‌گذشت، تفاوتی با هم نداشتن.
«باید سخت تلاش کنم. آره.»
سعی کرد با نشاط‌بیاد حرف بزنه، اما هیچ‌گوشت جونی تو صداش نبود.
'همم... به نظر‌گفتن می‌رسه چون-و نقاط قوت‌سعی خودش رو خوب نمی‌شناسه...؟'
چون-و یه برتری محکم و‌ببره منحصر به فرد داره که هیچ‌خون جنگجوی دیگه‌ای نمی‌تونه به پاش برسه.
انگار هنوز متوجهش نشده.
چون-و پرسید.
«حالا می‌خوای چی‌کار کنی، هیونگ؟»
«باید برگردم به عمارت پزشکی. کارم‌خراش اینجا تموم شده. وقتی برگردم، یه کوه‌قیژ کار ریخته سرم که باید انجام بدم.»
عمداً با‌گوشت لحن سردی‌آهن جواب داد.
«فهمیدم. پس‌قطره‌ای منم باهات‌بیاد میام عمارت پزشکی.»
«اشکالی نداره؟»
«نه! بهم گفت که حداقل برای‌خراش دو سال برم تو جیانگهو سفر‌بیاد کنم. حتی گفت تا اون موقع برنگردم.»
'واو... استاد امپراتور مشت.
دقیقاً همون‌طور که گفتی،بیاد واقعاً داری مثل یه‌گوشت علف هرز بزرگش می‌کنی.'
مانع چون-و، درون خودش بود.
مهم نبود استادش‌سعی چی بگه، این‌خراش مشکل حل نمی‌شد.
در این صورت، به نظر می‌رسید اون رو انداخته بیرون‌همم و بهش گفته بره و تا می‌تونه تو نبردهای مرگ‌داشت و زندگی شرکت کنه، حالا چه زنده بمونه چه بمیره.
'این راه‌قطره‌ای و رسم یه‌قیژ جنگجوی جناح متعارفه.
واقعاً همین‌طوره.'
تو این دو سال، اون‌ببره یا از مانعش عبور می‌کرد یا‌خون تبدیل به یه مشت خون می‌شد.
یکی از‌گوشت این دو‌آهن اتفاق می‌افتاد.
البته، از دید جین‌بیاد چون-هی، چون-و به احتمال زیاد‌صدایی از این مانع عبور می‌کرد.
هم اراده‌اش رو داشت‌لبه و هم پسری بود که‌ببره استعداد این کار رو داشت.
'با این‌شمشیر حال، دو‌دیگه‌اش سال زمان زیادیه.'
خونِ یه کره‌ای‌صدایی نمی‌تونست همچین دوره‌ای‌انرژی رو تحمل کنه.
'تا اون‌قطره‌ای موقع از‌بیاد پیری می‌میرم.
تنها کاری که‌گفتن باید بکنه اینه‌شمشیر که ازش عبور کنه.
فقط کافیه ازش عبور کنه!'