چپتر 501: چپتر 501
0صدایی می‌گفت: «این چیزی نیست که به شاهکار خارق‌العاده‌ای‌خودش از استادی مثل جین چون-هی نیاز داشته باشه. باورم‌زدن نمی‌شه که واقعاً می‌شه اینو به تولید انبوه رسوند!»
جین چون-هی خندید و جواب داد: «مشکلی نیست.می‌بود باید یه مقدار قابل‌توجهی روی تجهیزات سرمایه‌گذاری کنیم و‌چشم‌های نیروی کار زیادی به کار بگیریم، اما کاملاً ممکنه.»
درست مثل‌زمین قضیه قرص الهی‌هستی فلس سفید بود.
فقط مسئله این بود‌تبدیل که محدودیت‌های توانایی دست‌دراز انسان رو جابه‌جا کنیم.
جین چون-هی روی زمین‌بزرگ ولو شد و گفت: «خب،خودش با من هستی یا نه؟»
با شنیدن این‌می‌شد حرف، ساما هیون نتونست‌لذت‌بخش جلوی خنده‌اش رو بگیره.
این دیوانه چشم‌آبی هنوز‌گفت نگران بود که مبادا او‌هیون از مسیر انسانیت منحرف بشه.
«محکم و‌پادشاه دلسوز. و در‌دستش عین حال شکننده.»
مگه جواب‌کرد از همون‌بزرگ اول مشخص نبود؟
«دیروز، وقتی داشتیم اپرا می‌دیدیم، هه-آ‌توش هم دست من رو گرفته بود‌می‌تونه و هم دست تو رو، برادر.»
«آره، همین‌طور بود.»
«برام سواله که آیا واقعاً می‌شه وقتی یه‌دراز راه آسون هست، با انتخاب راه سخت به پادشاه‌خودش طلایی تبدیل شد یا نه... اما خب، آره. آره.»
ساما هیون دستش رو‌بزرگ به سمت برادرش که‌گرفت دراز کشیده بود، دراز کرد.
«جواب از‌ختم قبل مشخص‌قدم بود، برادر بزرگ.»
«معلومه که بود.»
برادر بزرگ‌تر،پادشاه دست برادر‌تبدیل کوچک‌ترش رو گرفت.
ساما هیون‌کرد با خودش‌بزرگ فکر کرد.
حتی اگه این مسیر به لبه‌ی‌توش جهنم هم ختم می‌شد، قدم زدن‌می‌تونه توش با برادرش واقعاً لذت‌بخش می‌بود.
نمی‌دونست با پایبندی سفت و‌هستی سخت به مسیر انسانیت، می‌تونه‌نتونست پادشاه طلایی بشه یا نه.
اما با این حال.
تا وقتی‌کرد که خوش می‌گذشت،معلومه همین کافی نبود؟
تا وقتی که این چشم‌های آبی راهنماییش‌لذت‌بخش می‌کردن و خواهر کوچک‌ترش دستش رو می‌گرفت،می‌گذشت اون همیشه همون هیونِ ته‌تغاری باقی می‌موند.
تو زندگی قبلیم،طلایی چیزهای مختلفی رو‌سمت تو یوتوب دیده بودم.
بین اونا، چیزی که فقط سرسری‌بزرگ‌تر ازش گذشته بودم، حالا داشت از‌اگه طریق تکنیک الهی فعال‌سازی مبدأ بازسازی می‌شد.
«همه چیز‌ختم با شیشه‌قدم تخت شروع می‌شه.»
برنامه‌ام این بود که از فرآیند‌شنیدن شیشه شناور که توسط سر آلستر‌خنده‌اش پیلکینگتونِ انگلیسی ابداع شده بود، استفاده کنم.
اول، قلع رو‌طلایی ذوب می‌کنی و‌سمت به حالت مایع درمیاری.
وقتی تو اون حالت بمونه، قلع مایع‌کوچک‌ترش یه سطح کاملاً صاف تشکیل می‌ده. بعد،جهنم شیشه مایع رو آروم روی اون می‌ریزیم.
از اونجایی که قلع سنگینه و‌توش شیشه سبک، شیشه روی قلع شناور‌می‌تونه می‌مونه؛ درست مثل روغن روی آب.
طبیعتاً، اگه به همین حالت رها‌شنیدن بشه، نتیجه‌اش یه ورق شیشه تخت با‌بگیره یه سطح کاملاً صاف و صیقلی می‌شه.
«اندازه شیشه با اندازه ظرفی که قلع رو نگه می‌داره تعیین می‌شه، پس تا وقتی‌کوچک‌ترش تجهیزات مناسب رو داشته باشیم، می‌تونیم هر چقدر که دلمون می‌خواد بزرگشون کنیم. البته، ساختن‌نمی‌دونست یه شیشه خیلی خیلی بزرگ ممکنه یکم سخت باشه، اما می‌تونیم تا حد معقولی بزرگشون کنیم.»
«واو... واقعاً ممکنه؟»
«دقیقاً. ساختن همچین شیشه تختی بدون... یوهو‌لذت‌بخش سخته، اما تبدیل کردنش به آینه، اون‌می‌گذشت رو به یه گنجینه حتی خارق‌العاده‌تر تبدیل می‌کنه.»
خب، حالا وقتشه‌ولو با این یه پولی‌حرف به جیب بزنیم، نه؟
حالا که داشتم از امتیاز ویژه اهل‌برادرش یه دنیای دیگه بودن استفاده می‌کردم، بهتر بود‌کوچک‌ترش یه قدم فراتر برم و پول بیشتری دربیارم.
«معمولاً وقتی مردم به آینه فکر می‌کنن، بیشتر منظورشون آینه‌های دستی یا آینه‌هاییه که‌جهنم فقط به اندازه دیدن صورتشون بزرگه. به هر حال، تا الان قدرت انعکاس نور‌همین خوب نبود و هیچ تکنولوژی‌ای هم برای ساخت یه سطح کاملاً صاف وجود نداشت.»
پیش به سوی آینه قدی!
ساما هیون با شنیدن نقشه جین چون-هی، چرتکه‌اش رو بالا پایین کرد و گفت: «اول از‌هنوز همه، بیا قیمت هر کدوم رو هزار نیانگ طلا بذاریم. هزینه تولید احتمالاً فقط حدود پنج‌نبود نیانگ طلا می‌شه، درسته؟ هزینه تجهیزات هم پونصد نیانگ طلا درمیاد. سودش وحشتناک زیاد می‌شه، مگه نه؟»
آه، تو‌پادشاه خبر نداری. این‌دستش قدرت یه زمینیه.
«ای مردم دشت‌های مرکزی. احتمالاً فکر می‌کنید من‌گرفت فقط می‌تونم پنی‌سیلین و استرپتومایسین بسازم، اما اگه‌می‌شد اراده کنم، می‌تونم آینه شیشه‌ای هم درست کنم!»
البته، چلوندن خاطرات زمینیم با تکنیک‌توش الهی فعال‌سازی مبدأ، مثل انداختنشون تو خشک‌کن‌خوش ماشین لباسشویی، داشت مغزم رو سرخ می‌کرد!
تونستم! موفق شدم! انجامش دادم!
ساما هیون گفت: «اول، این رو به اعلیحضرت امپراتور‌کشیده تقدیم می‌کنیم و بعد به والاحضرت پرنسس ژو، رهبر‌فکر مد و فشن. این‌طوری دیگه کار تمومه، مگه نه~؟»
اصلاً کلمه «گیم‌قبل اور» رو از‌بزرگ‌تر کجا یاد گرفتی؟
نکنه داری هر کلمه‌ای‌قدم که برادرت می‌گه رو‌می‌بود با روش خودآموز حفظ می‌کنی؟
دیگه داشت‌زمین یه خورده ترسناک‌هستی می‌شد، بچه پررو.
«به هر حال، خوشت اومد؟»
«معلومه که آره. تو‌بزرگ جوری کارا رو پیش می‌بری‌خودش انگار داری تقلب می‌کنی، برادر.»
ساما هیون لبخند محوی زد.
بعد دهنش‌زمین رو باز کرد‌هستی تا چیزی بگه.
«به دلایلی، حس کردم‌تبدیل اون قلعی که زیر کار‌کشیده قرار می‌گیره شبیه توئه، برادر.»
«چی؟»
«بدون تو، برادر، من فقط یه تیکه‌لذت‌بخش شیشه شکسته می‌شدم. مگه نه اینکه الان داشتم‌همین تو خیابون می‌چرخیدم و به مردم چاقو می‌زدم؟»
«همم...»
ساما هیون همیشه‌طلایی با لحنی خودتحقیرانه‌سمت درباره خودش حرف می‌زد.
اما دلیلش چی بود؟ آینده‌هایی که ساما هیون گاهی بهشون اشاره‌حتی می‌کرد، با خودِ قبلیش زمانیکه شیطان بهشتی متعالی بود ترکیب می‌شد‌نمی‌دونست و باعث می‌شد نتونم فقط با یه خنده از کنارشون بگذرم.
برای همین،ختم به جاش‌قدم این‌طوری جواب دادم:
«پس تویی که‌ولو الان اینجایی، باید یه‌حرف ورق شیشه تخت باشی.»
«فکر کنم همین‌طور باشه. هرچند نمی‌دونم کاملاً تراز هستم یا نه. خب،بزرگ حتی برای یه تیکه شیشه بی‌ارزشی مثل من هم واضحه که ذوب کردن‌قدم خودت برای اینکه یکی دیگه بتونه صاف و هموار بشه، کار خیلی سختیه.»
بعد از‌کرد گفتن این‌بزرگ حرف، نشست.
جین چون-هی گفت: «پس، قلع.»
ذوب شدن و سفت شدن، و بعد دوباره ذوب شدن برای حمایت و نگه داشتن‌چشم‌آبی یه نفر دیگه... نه به زیبایی و سختی طلا، نقره، مس یا حتی فولاد بود؛اول فقط یه تیکه فلز ساده بود، اما به دلایلی، جین چون-هی از این تشبیه خوشش اومد.
و به این ترتیب،بزرگ یه آینه قدی کاملاً‌گرفت به دست صنعتگران ساخته شد.
ساما هیون و ساما هه در‌توش حالی که به آینه قدی تکمیل‌شده نگاه‌خوش می‌کردن، برای مدتی زبونشون بند اومده بود.
این اولین باری بود‌گفت که آینه‌ای با این‌ساما قدرت انعکاس بالا می‌دیدن.
«واو... خیلی‌پادشاه شفافه، بدون هیچ‌دستش نقطه تاری، ولی‌نعمت.»
«آه، شما خبر‌قبل ندارین. به این‌بزرگ‌تر می‌گن یه آینه قدی.»
«...؟»
آخ، همون‌طور که‌ولو انتظار می‌رفت، هیچکس‌شنیدن منظورم رو نگرفت.
همه اینا به خاطر این بود که‌برادرش تو یه دنیای رزمی گیر افتاده بودم. اگه‌کوچک‌ترش یه دنیای فانتزی بود، شاید اوضاع فرق می‌کرد.
یا شاید هم نه. شاید یک کوتوله با ترحم به او‌حتی نگاه می‌کرد و می‌گفت: «قلع؟ این تلاش ناامیدانه یه نژاد پست‌تره‌نمی‌دونست که حتی نمی‌تونه با دستای خودش یه تیکه شیشه رو صاف کنه؟»
برای همینه که غریبه بودن سخته. زندگی‌لذت‌بخش تو خونه یکی دیگه سخته، پس چطور‌می‌گذشت زندگی تو دنیای یکی دیگه می‌تونه آسون باشه؟
با این حال، حتی اگه اون دو نفر نمی‌تونستن شوخی‌ها و‌جلوی کنایه‌هایی که جین چون-هی می‌پروند رو بگیرن، به نظر می‌رسید که‌بشه از آینه خوششون اومده و مدت طولانی‌ای بهش خیره شده بودن.
ساما هیون‌پادشاه گفت: «هه-آ،تبدیل یکی بهت می‌دم~»
«نه، برادر. نیازی نیست.»
ساما هه‌ختم با تعجب دست‌هایش‌زدن را تکان داد.
در نگاه اول‌ولو حتماً خیلی گرون‌شنیدن به نظر می‌رسید.
ساما هیون گفت: «مشتری عزیز، این چیزا رو اول باید به خانواده داد~معلومه این یکی یه کم زمخته، برای همین می‌دم یه صنعتگر طرحی که دوست‌زدن داری رو روی حاشیه‌اش حکاکی کنه. طرح خاصی مدنظرته؟ مثلاً یه اژدهای سیاه؟»
«...من... من خوبم، باشه؟ فکر کردی‌بزرگ‌تر من از این نوجوون‌های دنیای رزمی‌ام‌اگه که از این‌جور چیزا خوششون میاد؟»
اگه یکی از اعضای‌قدم فرقه شیطانی این رو‌می‌بود می‌شنید، احتمالاً قلبش می‌شکست.
«امم... یه‌زمین شوریکن خانواده‌گفت تانگ سیچوان...»
پس قرار بود نسخه شاه شلاق خونین باشه.دراز هوم، مگه «یه نوجوون دنیای رزمی که از این‌جور‌خودش چیزا خوشش میاد» دقیقاً تعریف خود تانگ آه نیست؟
من که‌کرد ذهن مصرف‌کننده‌بزرگ رو درک نمی‌کنم.
دفعه بعد که تانگ آه‌زدن اومد هانگژو، باید بهش بگم‌پایبندی یه سری به شعبه دوم بزنه.
ابروهای ساما‌زمین هیون کمی در‌هستی هم گره خورد.
حکاکی کردن یه شوریکن خانواده تانگ سیچوان گوشه‌دراز یه آینه کار آسونی نبود. مخصوصاً وقتی معلوم نبود‌خودش این تب و تاب تا کی قراره دوام بیاره.
شاید یه اژدها،قبل ققنوس یا کی‌لین‌بزرگ‌تر سفید بهتر می‌بود.
در نهایت، ستاره‌می‌شد نوظهور جناح خون‌توش طلایی به نتیجه رسید.
«خیلی خب. می‌دیم حکاکیش‌گفت کنن. شاه شلاق خونین‌ساما تا مدت‌ها محبوب می‌مونه.»
«ایول!»
«بهشون می‌گم‌کرد یه ماه بزرگ‌معلومه هم برجسته‌کاری کنن.»
«قرمزش کن. این روزا‌قدم ماه خونین پس‌زمینه محبوبی‌می‌بود برای شاه شلاق خونینه.»
...آدم رو به این فکر می‌انداخت که آیا‌ساما تانگ آه تو این عصرِ بدونِ قوانین حق‌هنوز نشر، هیچ حق امتیازی دریافت می‌کنه یا نه.
درسته. اولین آینه قدی با تکنولوژی بالا و‌دراز بازتاب بیش از هشتاد درصد تو تاریخ سیاره‌گرفت دنیای رزمی، قرار بود نسخه شاه شلاق خونین باشه.
از همون لحظه‌ای که برای اولین بار تانگ آه‌خودش رو دید، یه حسی بهش می‌گفت که این اتفاق‌زدن می‌افته... شوخی کردم... هیچ‌کس نمی‌تونست این رو پیش‌بینی کنه.
به این ترتیب، بعد از تصمیم‌گیری‌توش برای ثبت نسخه شاه شلاق خونین‌می‌تونه در سالنامه‌های تاریخ سیاره دنیای رزمی.
«باید از اینا برای اعلیحضرت امپراتور و والاحضرت پرنسس ژو‌نتونست هم بفرستیم... برای اعلیحضرت، بهتره یکی با حکاکی اژدها تقدیم‌انسانیت کنیم. برای پرنسس ژو هم یه ببر سفید یا قرمز خوبه.»
ساما هیون با چرتکه‌اش حساب‌دستش و کتاب کرد که چطور‌کرد هدایای خراج رو مدیریت کنه.
«برادر، تو‌کرد هم باید یکی‌معلومه داشته باشی، نه؟»
«آه، لطفاً استادم رو به من اولویت بده.می‌بود یه طرح کی‌لین عالی می‌شه، تا عمر خیلی‌کافی طولانی‌ای داشته باشه. تازه، لقب استادم هم هست.»
«باشه~ پس‌زمین مال تو‌گفت رو خودم می‌سازم.»
«کلمات خارجی همون‌قدر طبیعی‌تبدیل از دهنت بیرون میان‌دراز که نفس می‌کشی، هیون.»
جین چون-هی برای لحظه‌ای تو افکارش غرق‌کوچک‌ترش شد و بعد گفت: «فکر کنم بشه‌جهنم از این برای مقاصد پزشکی هم استفاده کرد...»
«مثل همون‌ختم سانتریفیوژی که‌قدم ساختی، برادر؟»
«آره، آره. هاه؟ تو می‌دونستی؟»
«تو یه متن پزشکی دیدم نوشته‌سمت بود که می‌تونه بدون کمک یه رزمی‌کار،معلومه اجزای خون رو از هم جدا کنه.»
«اوووه!»
سریع مطلب رو گرفت.
یکی از کارهایی که جین‌هستی چون-هی تو این دنیا انجام‌نتونست می‌داد، معرفی تکنولوژی‌های مناسب بود.
از اونجایی که تکنیک الهی فعال‌سازی مبدأ او به موفقیت بزرگی دست پیدا کرده بود، خاطرات زندگی‌خودش گذشته‌اش روز به روز واضح‌تر می‌شد. به لطف این موضوع، دانش‌های مختلفی که تو گذشته فقط یه‌خوش نگاه گذرا بهشون انداخته بود، مثل شاخه‌های بامبو بعد از یه بارون بهاری شروع به جوانه زدن کردن.
حسی که تو اون موقعیت‌معلومه داشت این بود: «واو، من واقعاً‌حتی تو یه سیلاب اطلاعات زندگی می‌کردم.»
وقتی تو عصر مدرن زندگی می‌کرد متوجهش نشده بود، اما حتی برنامه‌های سبک زندگی صبحگاهی هم داشتن‌چشم‌های اطلاعات منتقل می‌کردن. البته، بینشون مواردی هم بود که به خاطر شرایط بزرگسالانه منابع نسبتاً مشکوکی داشتن...دیده اما حتی تبلیغات اینستاگرام هم خودشون رو به آب و آتش می‌زدن تا اصول محصولاتشون رو توضیح بدن.
وقتی خاطرات داوطلب شدن‌های پزشکی‌اش‌هستی هم به اینا اضافه شد، چیزی‌جلوی که به ذهنش رسید سانتریفیوژ بود.
اون دستگاه می‌تونست بدون نیاز به دست‌های‌برادرش یه جنگجو، سلول‌های خونی و پلاسمای خون‌بزرگ‌تر رو سریع و آسون از هم جدا کنه.
«این همون روشی‌قبل بود که می‌شد باهاش‌کوچک‌ترش مالاریا رو تشخیص داد.»
اغراق نبود اگه می‌گفتیم این وسیله‌توش برای تشخیص مالاریا تو مناطق دورافتاده‌می‌تونه و بدون برق اختراع شده بود.
انگل مالاریا که از پشه‌ها شروع می‌شه، به سلول‌های کبد و گلبول‌های قرمز خون نفوذ می‌کنه تا تکثیر‌مبادا بشه و اونا رو از بین ببره. در نتیجه، گلبول‌های قرمز آلوده به انگل مالاریا چگالی کمتری دارن‌اپرا و می‌شه با استفاده از سانتریفیوژ اونا رو جدا کرد؛ اصلی که می‌شد ازش برای تشخیص مالاریا استفاده کرد.
«البته، برای این‌طلایی کار به یه‌سمت میکروسکوپ نیاز داری.»
اون لایه باید استخراج‌بزرگ می‌شد و زیر میکروسکوپ‌گرفت مورد بررسی قرار می‌گرفت.
کسی که با استفاده از اون سانتریفیوژ تو ساخت تکنولوژی مناسب موفق شده بود، یه میکروسکوپ کاغذی‌چشم‌های هشتصد وونی هم ساخته بود. مزیتش این بود که از میکروسکوپ اولیه‌ای که خودش در ابتدا ساخته‌دیده بود ارزون‌تر تموم می‌شد، اما عیبش این بود که باید اون رو خیلی نزدیک به چشم نگه می‌داشتی.
این واقعیت که فرد ممکنه به پاتوژنِ‌حرف در حال بررسی آلوده بشه هم به عنوان‌چشم‌آبی یه مشکل مطرح بود. مخصوصاً تو این عصر.
علاوه بر این، به اقلام پرجزئیات مختلفی مثل‌دراز مهره‌های کوچیک لنز نیاز بود و او دنبال راهی‌خودش می‌گشت تا بدون سوءاستفاده از یوهو اونا رو بسازه.
این یکی از کارهایی‌بزرگ بود که تو درمانگاه عمارت‌خودش پزشکی فلس سفید انجام می‌شد.
«برای اهداف آموزشی خیلی خوبه.»
آیا می‌شد ازش برای تشخیص استفاده کرد؟ اینکه آیا این وسیله می‌تونست از‌بگیره میکروسکوپ اولیه نسخه بهبودیافته جیانگهو پیشی بگیره یا نه، هنوز جای سوال داشت...حال اما در نهایت، احتمالاً فقط به استفاده از همون میکروسکوپ اولیه ادامه می‌داد.
به همین ترتیب، باید حسابی به مغزش فشار‌دراز می‌آورد تا ببینه آیا می‌شه از این تکنولوژی جدید‌خودش به نوعی برای مقاصد پزشکی استفاده کرد یا نه.
چه استفاده می‌شد‌قبل چه نه، هر‌بزرگ‌تر چی تکنولوژی بیشتر، بهتر.