چپتر 759: چپتر 759
0«آه، اون قضیه. همم... خب، شما مهمان افتخاری هستید که ارباب ایالت‌خوردید تأییدتون کرده، پس فکر کنم اشکالی نداشته باشه بهتون بگم. راستش داستانیه‌تیکه که همه تو شهر می‌دونن، پس برای غریبه‌ها هم خیلی راز محسوب نمیشه.»
خیالم راحت شد.
سرباز ادامه داد:
«ما لطف‌سالمه و موهبت‌چون بزرگی دریافت کردیم.»
«موهبت؟»
«قدیسه فرقه مایتریا‌رده‌پایین‌تر ما رو تبدیل‌می‌رسید به شبه‌بودا کرده!»
«شبه‌بودا؟»
اگر بخوای کلمات رو تحت‌اللفظی‌پرسید معنی کنی، یه چیزی شبیه به‌فاسدی بودا می‌شد، یه نوع بودای رده‌پایین‌تر.
در هر صورت، به‌مثل نظر می‌رسید با یه‌پرسید بودای معمولی فرق داره.
«یعنی چی؟»
«حتی اگه کم غذا بخوریم، اصلاً احساس گرسنگی نمی‌کنیم.طلسم همیشه پر از انرژی و نشاطیم. فوق‌العاده‌ست! حتی اگه‌کوچیک فقط یک‌دهمِ قبل غذا بخوریم، بازم می‌تونیم پرانرژی زندگی کنیم.»
لبخند درخشانی‌سالمه زد و بازوهاش‌پرسید رو نشون داد.
بازوهاش حسابی‌حیاتیش گوشت‌آلود و‌مثل پر بود.
«میشه یه‌بودای لحظه نبضت‌صورت رو بگیرم؟»
«البته.»
حتی بعد از گرفتن نبضش‌پرسید هم، اصلاً شبیه نبض یه‌مثلاً آدم گرسنه و قحطی‌زده نبود.
«توی معده‌اش هیچ غذایی‌مثل نیست، اما انرژی حیاتیش‌پرسید دقیقاً مثل یه آدم سالمه.»
جین چون-هی پرسید:
«نکنه گوشت عجیبی خوردید، یا مثلاً‌مثلاً گوشت فاسدی که با یه جور طلسم‌کافیه شبیه گوشت تازه ذبح‌شده به نظر می‌رسیده؟»
«نه. اصلاً. فقط کافیه هر‌پرسید وقت دلمون خواست یه تیکه‌مثلاً کوچیک نون بخوریم، همین کافیه.»
واقعاً داستان عجیبی بود.
«خب، من دیگه‌رده‌پایین‌تر میرم. خوب استراحت‌می‌رسید کنید، مهمان افتخاری.»
سرباز تعظیم کرد‌گوشت و دوباره رفت تا‌فاسدی دنبال ارباب جوان بگرده.
جاشی در حالی‌جین که رفتنش رو‌نکنه تماشا می‌کرد، گفت:
«اگه حرفاش راست باشه، واقعاً موهبت بزرگیه. اینکه بتونی با‌گوشت غذا خوردن فقط یک روز از هر ده روز زنده‌کافیه بمونی. این همون بهشتی نیست که همیشه آرزوش رو داشتیم؟»
«آدما که‌بودای تاردیگراد نیستن، پس‌نظر آخه چطور ممکنه...»
اصلاً نمی‌تونست درکش کنه.
«اینجا یه جای کار می‌لنگه. مخصوصاً اون بچه که‌خوردید قدرت مقاومت در برابر جادوگری رو داره. این اصلاً یه‌دلمون مسئله عادی نیست. و حالا روی همه اینا، قضیه شبه‌بوداها...»
جاشی این رو‌دقیقاً گفت، در حالی که‌چون غرق در افکارش بود.
جین چون-هی لحظه‌ای به جاشی خیره‌می‌رسید شد و بعد یه بیسکوییت وانونگ از‌غذا توی بارش بیرون آورد و داد دستش.
«انگار ذخیره‌نکنه غذاییت هیچ‌وقت‌عجیبی تموم نمیشه.»
«آخرش فقط‌سالمه همین غذا خوردنه‌پرسید که اهمیت داره.»
به خودش زحمت نداد که‌سالمه بگه چون بدنش خیلی بازدهی‌گوشت پایینی داره، مجبوره مدام غذا بخوره.
یهو ها-ریون گفت:
«وقتی شب شد،گوشت گشت و گذار‌مثلاً رو شروع می‌کنیم.»
جاشی موافقت کرد:
«این بهترین کاره. تازه، جین چون-هی، اون قضیه راکشاسا‌نکنه که از ارباب ایالت شنیدی هم خودش یه مشکله. کی‌می‌رسیده فکرش رو می‌کرد چیزی از افسانه‌های تیانژو اینجا پیدا بشه.»
جین چون-هی شونه‌ای بالا انداخت.
«وقتی لایه‌ها‌نکنه رو کنار‌عجیبی بزنیم، خودمون می‌فهمیم.»
«انگار اصلاً تعجب نکردی.»
شیاطین جسد و جادوگری.
جین چون-هی اعماق‌رده‌پایین‌تر تاریکیِ انسان‌ها رو‌می‌رسید به چشم دیده بود.
با خودش فکر می‌کرد که‌خوردید دیگه چیزی نمونده که بتونه‌تازه بیشتر از این شوکه‌اش کنه.
«بیشتر از‌سالمه اون، نگران‌چون ایلکانه هستم.»
در حالی که خورشید غروب‌نظر می‌کرد، جین چون-هی چیزهای مختلفی درست‌حتی کرد و بین همه تقسیم کرد.
دلش می‌خواست آتیش روشن کنه، اما نمی‌تونست‌فاسدی وارد آشپزخونه بشه، برای همین مجبور شد‌وقت غذاها رو با انرژی یانگ خودش گرم کنه.
در همین حین، چندتا قرص بی‌نام و نشان، یه سرنگ‌مثلاً و چندتا بطری شیشه‌ای شفاف رو توی یه محفظه مال جناح‌تیکه خون طلایی گذاشت، اون رو دور کمربندش پیچید و آماده شد.
«هیونگ، خیلی چیزا آماده می‌کنی.»
«قانون اول و دوم پزشکی،نظر تجهیزاته. بدون دارو، سرنگ یا‌یعنی مواد ضدعفونی‌کننده چیکار میشه کرد؟»
یهو ها-ریون با دیدن اینکه او‌مثلاً حتی باندها رو با دقت آماده‌می‌رسیده می‌کرد، مات و مبهوت مونده بود.
«این همه‌سالمه وسیله چطوری اون‌پرسید تو جا میشه؟»
جین چون-هی مچ‌بندی که‌مثل پشت دستش رو پوشونده‌پرسید بود، بهش نشون داد.
«داخلش سوزن‌های بلند و سوزن‌های جراحی قرار داره. استادم‌داره پول زیادی خرج کرد تا اینو از همون موادی‌نمی‌کنیم بسازن که سلاح‌های مخفی خانواده تانگ سیچوان رو باهاش می‌سازن.»
«همین یه‌نکنه تیکه باید محافظت‌خوردید فوق‌العاده‌ای داشته باشه.»
«مثل اینه که سلاح‌های مخفی خانواده تانگ سیچوان رو به صورت فشرده، هم افقی و‌ذبح‌شده هم عمودی کنار هم چیده باشن، پس آره، فکر کنم همین‌طوره. اما خیلی سنگینه. خود‌استراحت مچ‌بند اگه از نخ کرم ابریشم بهشتی نباشه، حداقل از نخ کرم ابریشم صدساله بافته شده.»
«واقعاً درسته که استادت همچین‌سالمه کاری کنه؟ هرچی بیشتر از‌گوشت یه شاگرد محافظت کنی، ضعیف‌تر میشه.»
جاشی که به نظر می‌رسید‌نظر از محافظت بیش از حد‌یعنی جگال لین ناراضیه، سرفه خشکی کرد.
جین چون-هی جواب داد:
«رابطه استاد و شاگردی ما به‌نکنه عنوان پزشک، با رابطه جادوگرا یا‌جور آدمای دنیای رزمی خیلی فرق داره.»
«حتی یه‌حیاتیش کارآموز رو هم‌سالمه این‌قدر لوس نمی‌کنن.»
«هاهاها، از صنعتگرای کارگاه شیشه‌گری زیاد‌می‌رسید شنیدم. می‌گفتن موقع یادگیری اون‌قدر از‌اگه استاداشون کتک می‌خوردن که به گریه می‌افتادن.»
«همه اینا یه نوع عشقه.»
«درسته... اما. استاد من‌چون به ندرت بیرون از مبارزه‌های‌خوردید تمرینی دست به خشونت می‌زنه.»
فقط مشکل این بود که‌سالمه مبارزه‌های تمرینی اون‌قدر طاقت‌فرسا بود‌گوشت که آدم دلش می‌خواست بالا بیاره.
«حالا که فکرش رو‌صورت می‌کنم، شاید استاد توی‌فرق جیانگهو یکم آدم عجیبی باشه.»
شاید به خاطر همین بود‌خوردید که او و جین چون-هی‌تازه این‌قدر خوب با هم کنار می‌اومدن.
یهو ها-ریون گفت:
«اون جونت رو نجات داده، پس حداقل باید همین‌قدر‌نکنه برات مایه بذاره. تازه، این‌طوری هم نیست که تو‌ذبح‌شده مثل بقیه پزشک‌ها فقط به جاهای امن سفر کنی، هیونگ.»
«مگه نه؟»
«اگه اون نگران این‌عجیبی موضوعه، کی‌لین خونین باید تو‌طلسم رو بفرسته به فرقه شیطانی.»
آخه چرا‌سالمه نتیجه‌گیری به‌چون اونجا ختم شد؟
جین چون-هی بعد از اینکه تا اینجای‌چون قضیه فکر کرد، مقداری از بارش رو‌فاسدی به گردن و پشت هوانگ‌گو منتقل کرد.
واق!
«داشتن هوانگ‌گو این‌گوشت دور و بر، واقعاً‌فاسدی کار رو راحت می‌کنه.»
چقدر زمان‌سالمه به این‌چون شکل گذشت؟
از پنجره‌حیاتیش می‌تونست ببینه که‌سالمه داره غروب میشه.
بعد از اینکه کمی بیشتر نشستن و وقت گذروندن، حتی نگهبان‌هایی‌حتی که از ویلای خصوصی محافظت می‌کردن هم غیبشون زد و سکوت‌فوق‌العاده‌ست آرومی که فقط با صدای جیرجیرک‌ها شکسته می‌شد، همه‌جا رو فرا گرفت.
بیرون از پنجره، هر از‌خوردید گاهی خونه‌هایی با شمع‌های روشن به‌ذبح‌شده چشم می‌خورد، اما همه‌اش همین بود.
برخلاف شهرهای دیگه، به نظر‌پرسید می‌رسید آخر شب تقریباً هیچ‌مثلاً مغازه یا کسب‌وکاری باز نیست.
«راه بیفتیم؟»
با این حرف،رده‌پایین‌تر هر سه نفر هم‌زمان‌معمولی قدم به بیرون گذاشتند.
«جاشی، اگه پا‌گوشت به پا اومدن برات‌فاسدی سخته، سوار هوانگ‌گو شو.»
«نیازی به این کار نیست.»
یعنی احضار روح واقعاً‌مثل می‌تونست بدن رو تا‌پرسید این حد تقویت کنه؟
جین چون-هی یه حدس‌هایی می‌زد که هنر ممنوعه‌ای‌فرق که جاشی ازش استفاده می‌کنه چقدر خطرناکه، اما‌احساس راهی برای شکستن و باطل کردنش به ذهنش نمی‌رسید.
مگه نه اینکه‌گوشت تمام جادوها بهای‌مثلاً خودشون رو داشتن؟
خاطره اینکه پرنس رادان‌چون چطور مرده بود، هنوز‌عجیبی براش زنده و واضح بود.
جین چون-هی سرش رو تکون داد‌جین تا این خاطره رو از ذهنش‌خوردید پاک کنه و قدم به خیابان گذاشت.
«نگرانی بی‌فایده‌ست.
فقط باید به‌گوشت فکر پیدا کردن‌مثلاً یه راه باشم.»
تکنیک الهی فعال‌سازی مبدأ و هنر الهی ذهن‌عجیبی دوگانه بهش این امکان رو می‌دادن که به طور‌کافیه مداوم چندتا فکر رو هم‌زمان تو ذهنش مدیریت کنه.
«تسلیم نشو.
اگه فکر کنم، و بازم‌نظر فکر کنم، و بازم بیشتر فکر‌حتی کنم، بالاخره یه جوابی پیدا می‌کنم.»
مگه دقیقاً به همین دلیل نبود‌مثلاً که بنیان‌گذار خانواده جگال، ژوگه لیانگ،می‌رسیده این هنر الهی رو خلق کرده بود؟
یهو ها-ریون به جین‌چون چون-هی نگاه می‌کرد، به چشم‌های‌خوردید آبی هیونگش خیره شده بود.
«هیونگ داره‌حیاتیش سعی می‌کنه به‌سالمه چه نتیجه‌ای برسه؟»
همیشه همین‌طور بود.
دکتر الهی کوچک‌گوشت همیشه کسی بود که‌فاسدی اوضاع را دگرگون می‌کرد.
حتی در اعماق‌جین جهنم هم این‌نکنه موضوع صدق می‌کرد.
او مثل‌حیاتیش گلی رو‌مثل به نور می‌شکفت.
حتی اگر‌بودای ریشه‌هایش به‌صورت خاطر آن می‌سوختند.
«هر چقدر هم که می‌گردیم،پرسید هیچ ردی از اعضای فرقه‌مثلاً شیطانی خورشید و ماه نمی‌بینم.»
«فقط این نیست. هیچ‌مثل اثری از فرقه مایتریا یا‌نکنه فرقه جاودانه خون هم نیست.»
«درسته. و‌بودای هیچ دام و‌نظر حیوونی هم نمی‌بینم.»
شب بود، برای همین صدای‌خوردید قوقولی‌قوقوی خروس‌ها شنیده نمی‌شد، اما معمولاً‌ذبح‌شده انتظار می‌رفت صدای پارس سگ‌ها بیاید.
در سکوتی‌سالمه که حتی آن‌پرسید هم وجود نداشت.
هر سه‌حیاتیش نفر در تاریکی‌سالمه مطلق قدم می‌زدند.
جین چون-هی گفت:
«انگار اگه از هم‌عجیبی جدا بشیم و بگردیم‌جور سریع‌تر به نتیجه می‌رسیم.»
و به این‌جین ترتیب، هر سه نفر‌گوشت از هم جدا شدند.
جین چون-هی، هوانگ‌گو‌دقیقاً را برداشت و اول‌چون به سمت مسافرخانه رفت.
آنجا تنها مکان این حوالی بود‌می‌رسید که چراغش روشن بود و می‌شد‌اگه حضور آدم‌ها را در آن حس کرد.
وقتی وارد مسافرخانه شد،عجیبی چند نفر را دید‌جور که مشغول نوشیدن بودند.
«باز هم‌سالمه خبری از مزه‌پرسید و غذا نیست.»
همه فقط‌حیاتیش داشتند جام‌هایشان‌مثل را سر می‌کشیدند.
نگران وضعیت معده‌هایشان بود، اما‌نظر این‌ها کسانی بودند که کلاً هر‌حتی ده روز یک بار غذا می‌خوردند.
«یعنی واقعاً‌نکنه تبدیل به این‌خوردید به‌اصطلاح شبه‌بوداها شدن؟»
جاشی گفته بود.
اگر چنین چیزی ممکن بود،سالمه این همان بهشت موعودی بود‌گوشت که آدم‌ها در خواب می‌دیدند.
«یعنی واقعاً راسته؟»
صاحب مسافرخانه‌نکنه با شناختن‌عجیبی جین چون-هی گفت:
«تو باید همون غریبه‌ای‌چون باشی که تو روز رسیدی.خوردید شنیدم مهمان حاکم استان هستی...»
صاحب مسافرخانه با آن ظاهر‌سالمه گشاده‌رویش، با خنده‌ای از ته‌گوشت دل به جین چون-هی خوش‌آمد گفت.
«شایعه‌اش به‌بودای این زودی‌صورت پخش شده؟»
«این روزا غریبه‌ها خیلی کم میان اینجا. قدیما حداقل زاهدها سر می‌زدن، اما‌کافیه از وقتی طاعون گاوی اومده، همون هم متوقف شده. به لطف همین، کسب‌وکارم داره‌کنید می‌میره. البته بازم، وقتی چیزی برای خوردن نیست، یه غریبه به چه دردی می‌خوره.»
شهری که همه‌جین در آن تبدیل به‌گوشت یک شبه‌بودا شده بودند.
مکانی که هیچ‌کس نیازی‌مثل نداشت برای غذا جانش‌پرسید را به خطر بیندازد.
به نظر می‌رسید دل‌صورت مردم اینجا از هر‌فرق جای دیگری آسوده‌تر است.
صاحب مسافرخانه پرسید:
«خب، چی برات‌جین بیارم؟ تنها چیزی که‌گوشت برای ارائه دارم، مشروبه.»
«انگار حسابی مشروب برات مونده؟»
«با مشروب که نمی‌تونی شکمت رو سیر کنی، مگه نه؟یعنی تازه، اینجا یه شهر معدنیه. ما همیشه ذخیره بزرگی از مشروب‌نشاطیم نگه می‌داشتیم. اما غذاها، تقریباً تو دو ماه کامل تموم شدن.»
صاحب مسافرخانه با لحنی‌عجیبی شوخ‌طبعانه غر زد: «معدنچیا‌جور بدون مشروب کار نمی‌کنن.»
«یه لیوان مشروب‌جین لطفاً. یعنی اصلاً‌نکنه هیچ غذایی نیست؟»
«هست. اما گرونه.»
«چقدر؟»
«یک سکه طلا. اونم‌عجیبی فقط برای دو تیکه گوشت‌طلسم خشک‌شده و کمی سبزیجات خشک.»
یک قیمت مسخره و نجومی.
«نقره نه، طلا؟»
سکه‌های طلا در‌رده‌پایین‌تر اینجا ارزشی مشابه ارز‌معمولی طلای دشت‌های مرکزی داشتند.
در دنیایی با‌گوشت استاندارد طلا، طلا‌مثلاً همه‌جا ارزش مشابهی داشت.
«این دیگه چه قیمت فضایی‌ایه...؟»
اما برای تحقیقات بود.
باید می‌فهمید که آیا‌صورت این یک گوشت خشک‌شده معمولی‌داره و سالم است یا نه.
«یه لیوان مشروب‌گوشت و اون گوشت‌مثلاً خشک‌شده رو هم بیار.»
جین چون-هی این را گفت‌پرسید و با انگشتش یک سکه طلا‌فاسدی را به سمت او پرتاب کرد.
«این که‌حیاتیش پول محلی‌مثل نیست. طلای واقعیه؟»
بعد از گفتن این حرف،نظر یک بار آن را گاز‌یعنی گرفت و سر تکان داد.
«طلای واقعیه.»
«آره.»
«از یه فرستاده از امپراتوری هوآ همین انتظار می‌ره. دست‌ودل‌بازی. جات امنه؟خوردید حتی با همچین سگی، مراقب باش گیر دزدا نیفتی. هرچند، فکر نکنم تو‌کوچیک این شهر آدم‌بدهای بی‌شرمی باشن که سعی کنن پول یکی دیگه رو بدزدن.»
این بار، جین چون-هی یک سکه‌می‌رسید آهنی بیرون آورد و مشتش را‌اگه دور آن باز و بسته کرد.
صاحب مسافرخانه با‌گوشت دیدن مچاله شدن سکه‌فاسدی آهنی مثل کاغذ، پرسید:
«ها... این جادویه؟»
«یه چیزی شبیه چاکراتانت هست.»
«پس یه جنگجویی. با‌صورت این صورت قشنگت، اصلاً بهت‌داره نمی‌خورد. یه لحظه صبر کن.»
وقتی جین چون-هی رفت‌عجیبی و نشست، هوانگ‌گو بی‌سروصدا‌جور جلوی پاهایش دراز کشید.
سپس صاحب مسافرخانه مشروب، دو‌پرسید تکه گوشت خشک‌شده و هویج‌های‌مثلاً خشک را روی میز گذاشت.
واق!
هوانگ‌گو بلافاصله شروع‌رده‌پایین‌تر به التماس برای‌می‌رسید گرفتن سهمش کرد.
«همین الانش‌نکنه این‌همه خوردی،عجیبی بازم می‌خوای؟»
این را گفت‌جین و سپس گوشت‌نکنه را بو کرد.
یک گوشت خشک‌شده معمولی بود.
آن را با هوانگ‌گو تقسیم‌نظر کرد و همان‌طور که انتظار می‌رفت،حتی فقط یک گوشت خشک‌شده ساده بود.
گوشت گاو خشک‌شده.
«انگار گوشت انسان نیست...»
از وضعیت خودش کمی احساس تأسف کرد که هر‌نکنه بار موقع غذا خوردن به جای سم، باید نگران گوشت‌می‌رسیده انسان بودن آن می‌بود، اما این گوشت کاملاً عادی بود.
جین چون-هی‌بودای غرق در‌صورت افکارش شد.
«نه، اینجا‌نکنه هم هیچ‌عجیبی سرنخی نیست.
در این صورت، افراد فرقه شیطانی خورشید‌گوشت و ماه رو از کجا باید پیدا کنم؟ذبح‌شده باید فرقه جاودانه خون رو هم پیدا کنم.»
درست در همان لحظه،مثل صاحب مسافرخانه روی صندلی‌پرسید روبه‌روی جین چون-هی نشست.
«خب، غریبه و‌رده‌پایین‌تر مهمان حاکم استان. این‌معمولی روزها دنیای بیرون چطوره؟»
به نظر می‌رسید‌گوشت دلش می‌خواهد اخبار‌مثلاً بیرون را بشنود.
«این اتفاقاً خیلی خوبه.
باید با این صاحب مسافرخانه رفیق‌جین بشم و سعی کنم یه کم‌خوردید اطلاعات از زیر زبونش بکشم بیرون.»
با این فکر، داستان‌هایی‌صورت از دنیای بیرون را به‌داره شکل مناسبی برایش تعریف کرد.
اینکه پایتخت سلطنتی به حالت عادی برگشته بود و با پایان طاعون‌می‌رسیده گاوی، آن‌ها داشتند غذا و دام‌های مناطق اطراف را می‌خریدند، در حالی‌میرم که قلعه سلطنتی در حال انجام اقداماتی برای عادی‌سازی وضعیت کشور بود.
چیزهایی از این قبیل.
او به طور زیرکانه‌ای داستان‌های‌سالمه مربوط به شاهزاده یا ویرانه‌های‌گوشت زیرزمینی را از قلم انداخت.
«عجب، عجب، به لطف‌صورت تو بالاخره فهمیدم دنیا‌فرق چه شکلی داره می‌چرخه. ممنونم.»
صاحب مسافرخانه‌نکنه بارها از جین‌خوردید چون-هی تشکر کرد.
هر جا‌سالمه چیزی می‌دهی، باید‌پرسید چیزی هم بگیری.
این بار، جین‌دقیقاً چون-هی در عوض سؤالی‌چون از صاحب مسافرخانه پرسید.
«چیزی در مورد رستگاری می‌دونی؟»
چیزی که‌نکنه از نگهبان شنیده‌خوردید بود کافی نبود.
به اطلاعات بیشتری نیاز داشت.
«آهه. قدیس فرقه مایتریا به ما اکسیری عطا کرد که اجازه می‌ده بدون‌مثلاً نیاز به ریاضت کشیدن، تبدیل به یه بودا بشی. راستش رو بخوای، اون‌قدرها‌نون کافی نیست که بشه بهش گفت بودای حقیقی، برای همین بهشون می‌گن شبه‌بودا.»
«شبه‌بودا... اما با یه اکسیر؟»
آیا ممکن است فقط‌عجیبی با خوردن یک دارو‌جور تبدیل به آن شبه‌بودا شد؟
«درسته.»
«اوه.»
«مگه بودا نگفته که رنج‌های دنیوی دقیقاً همون‌فرق دلیلی هستن که مانع رسیدن به روشنگری می‌شن‌احساس و آدم رو در چرخه تناسخ سرگردان نگه می‌دارن؟»
«این حرف درسته.»
«به همین خاطره که قدیس فرقه‌نکنه مایتریا ما رو از شر گرسنگی،جور که یکی از همون رنج‌هاست، خلاص کرد.»
از بین بردن‌دقیقاً گرسنگی برای خاموش‌جین کردن رنج‌های دنیوی.
ایده بدیعی بود.
«درسته.
از نظر‌سالمه دکترین مذهبی...چون یه جورایی منطقیه.
فقط شنیدنش هم جوری به‌سالمه نظر می‌رسه که انگار می‌تونه‌گوشت بهشت رو روی زمین بیاره.»
اما اگر همه‌چیز‌رده‌پایین‌تر فقط همین بود، پس‌معمولی این چه وضعی بود؟
چرا اینجا؟
مرد ادامه داد:
«اگه اون اکسیر رو بخوری، می‌تونی سالم‌چون بمونی و احساس گرسنگی نکنی، حتی اگه‌فاسدی فقط یک‌دهم چیزی رو بخوری که قبلاً می‌خوردی.»
خوردن یک وعده غذا‌صورت فقط یک روز از‌فرق هر ده روز کافی بود.
«همه تو شهر این‌طوری شدن؟»
«درسته. اگه این‌طور نبود،چون تا الان یه عالمه‌عجیبی آدم از گرسنگی مرده بودن.»
این چشم‌ها، آن‌ها را می‌شناخت.
چشم‌هایی که‌بودای به یک‌صورت منجی نگاه می‌کنند.