چپتر 867: چپتر 867
0وقتی چشمانش را‌اصلی باز کرد، همه‌چیز‌قبل در اطرافش قرمز بود.
«نه، یعنی‌زیادی دید خودم‌جین قرمز شده؟»
عجیب بود‌کاری که از این‌همه‌مرگ خونریزی نمرده بود.
و با این حال،محافظت خون بدون اینکه زمین‌آن‌ها را خیس کند، ناپدید می‌شد.
می‌دانست این چیست.
بها.
در مرکز‌کاری ویرانه، نوری مثل‌مرگ ماه شناور بود.
یک روح.
روح آن زن،اصلی هرچند حتی اسمش‌قبل را هم نمی‌دانست.
اگر بخواهیم دقیق‌تر بگوییم، «پو».
در جیانگهو می‌گویند پو چیزی شبیه‌ادعا به ته‌نشین است؛ مثل خاطراتی که‌آن‌ها بعد از رفتن «هون» باقی می‌ماند.
در نهایت،ادعا جوهره اصلی روح‌نوادگانش همان هون است.
می‌گویند پو که بعد از ناپدید‌قبل شدن هون باقی می‌ماند، قبل از‌اما پراکنده شدن، در نُه آسمان سرگردان می‌شود.
اما پوی عظیم آن زن در‌مدتی جای خود باقی مانده بود و‌مرگ داشت به ذرات ریزی تجزیه می‌شد.
زمانی کتابی خوانده‌کرده بود که زندگی را‌کار به قاصدک تشبیه می‌کرد.
شاید به همین خاطر بود.
مثل بذرهای قاصدک که در‌شدن باد پخش می‌شوند، پوی او‌سرگردان هم داشت در جایی پراکنده می‌شد.
پوی یک آدم‌می‌برد معمولی با یک‌مدتی وزش باد ناپدید می‌شد.
اما برای چنین وجود عظیمی، حتی‌ادعا پراکنده شدن هم زمان زیادی می‌برد و‌نمی‌شد جین چون-هی مدتی به تماشای آن نشست.
کاری که آن زن‌محافظت کرده بود، بازی با‌آن‌ها مرگ و زندگی بود.
ادعا می‌کرد این کار را برای محافظت از‌نُه نوادگانش انجام داده، اما از دید آن‌ها، نمی‌شد‌خود انکار کرد که کارهایش چقدر بی‌رحمانه بوده است.
و با‌زیادی این حال، حتی‌چون کسی مثل او.
چرا محو شدن‌کرده چنین موجود عظیم و‌کار بی‌رحمی این‌قدر زیبا بود؟
«چرا...؟»
بهایی که جین چون-هی پرداخت کرد،قبل خونش و بخشی از موهایش بود‌اما و بقیه‌اش را یوهو به دوش کشید.
اما با این وجود، به‌چون نظر می‌رسید این بها هنوز برای‌بازی استفاده از قدرت ویرانه کافی نبود.
آن بها،کاری پوی آن‌بازی زن بود.
خودِ او.
او حرف زد.
نه، اصلاً‌زیادی «حرف زدن»جین کلمه درستی بود؟
افکاری که یک‌باره به بیرون سرازیر‌ادعا شدند، هم شبیه به یک هم‌سرایی بودند‌نمی‌شد و هم شبیه به یک سروصدای مبهم.
-در هر حال‌کار یکی از این‌انجام دو راه بود.
-یا تا آخرالزمان بمانم و گندکاری‌قبل بچه‌ها را جمع کنم، یا به نیستی‌پوی برگردم و با خیال راحت استراحت کنم.
-فقط می‌خواستم به آن‌ها‌جین هدیه‌ای بدهم، اما همه‌نشست از آن متنفر بودند.
-اما تو که‌کرده به‌زودی ناپدید می‌شوی،ادعا خیلی زیبا بودی.
روحت آن‌قدر زیبا بود که‌نوادگانش آرزو کردم ای کاش من‌انکار هم روزی مثل تو ناپدید شوم.
نمی‌توانست تمام حرف‌هایش را بفهمد.
اما فکر می‌کرد می‌تواند احساساتی را که آن‌نشست زن -کسی که فقط پویش باقی مانده بود-نوادگانش در طول زندگی ابدی‌اش تجربه کرده، درک کند.
او به‌کاری اندازه یک‌بازی کودک معصوم بود.
-جونگ-مو، اون‌ادعا جونگ-مو، داشت‌محافظت گریه می‌کرد.
بهم التماس می‌کرد که‌همان برشان گردانم، می‌گفت متأسف‌نُه است، می‌گفت اشتباه کرده.
مدام التماس می‌کرد.
-با هر نفس‌کرده بیشتر از ده‌ادعا بار التماس می‌کرد.
-من فقط‌ادعا می‌خواستم به‌محافظت او هدیه‌ای بدهم.
بله.
با این وضعیت،می‌برد جونگ-مو از آخرالزمان جان‌تماشای سالم به در نمی‌برد.
آن زن نمی‌دانست.
اینکه یک انسان فقط با‌نوادگانش قرار گرفتن در معرض وجود عظیمی‌کارهایش مثل او، دیگر توانایی مقاومت ندارد.
مثل این بود که‌همان یک انسان بخواهد با‌نُه یک مورچه دست بدهد.
انسان فکر می‌کند دارد دست می‌دهد، اما‌تماشای در واقعیت، مورچه به سادگی با آن‌کار نیرو له می‌شود و از بین می‌رود.
به نظر می‌رسید مدت‌ها تماشا کرده بود‌کار که چطور اون جونگ-مو فریاد می‌کشد، در‌انکار حالی که نمی‌توانست در برابر کلماتش مقاومت کند.
پو، هون نیست.
فقط زمان‌جوهره زنده بودنش‌همان را تقلید می‌کند.
مثل این است‌می‌برد که پول داشته باشی‌تماشای اما نتوانی چیزی بخری.
این موجود‌کاری عظیم هم‌بازی همین‌طور بود.
حتی نمی‌توانست تشخیص دهد چیزی‌نوادگانش که می‌بخشد یک «هدیه» است یا‌کارهایش «یأسی» که به مرگ ختم می‌شود.
عظیم بود، اما‌اصلی در نهایت فقط‌قبل یک پو بود.
در نهایت،زیادی نگاهی به‌جین جین چون-هی انداخت.
-گفتی یک‌جوری درستش می‌کنی.
بله.
درست است.
و...
به تکه‌های‌کاری شکسته‌شده مجسمه‌بازی گِلی نگاه کرد.
به نظر‌ادعا می‌رسید به‌محافظت یوهو فکر می‌کند.
هویت یوهو را می‌دانست.
یوهو هم او را می‌شناخت.
-حمایت؟ یعنی می‌خواهی کنارش بمانی؟
«آره. احتمالاً.»
لبخند زد.
-پس من دیگر می‌روم بخوابم.
آن‌سوی آخرالزمان منتظرت‌کرده می‌مانم، پس تو‌ادعا هم، یک روز...
نور پخش‌ادعا شد و‌محافظت پراکنده گشت.
در همان لحظه.
پینگ-
احساسی به او دست‌بازی داد، انگار که یک‌محافظت نخ پاره شده باشد.
بها به‌ادعا طور کامل‌محافظت پرداخت شده بود.
ویرانه باستانی‌جوهره خودبه‌خود شروع‌همان به حرکت کرد.
کوگوگوک-
جین چون-هی طوری که انگار در‌ادعا آستانه مرگ باشد، یک دهان خون دیگر‌نمی‌شد بالا آورد و سپس روی زمین افتاد.
«برادر؟»
«برادـــــر!»
فریادهای برادران‌زیادی کوچکترش در‌جین فضا طنین‌انداز شد.
هوشیاری‌اش یک‌کاری بار دیگر‌بازی محو شد.
«برادر! برادر!»
ساما هیون جین‌می‌برد چون-هی را که در‌تماشای حال افتادن بود، گرفت.
و در کنارش،کرده چون-و با حرکتی‌ادعا کمی کندتر نزدیک شد.
«کوچیکه. حالش چطوره؟»
«نبضش خوبه... اما وقتی‌همان از اینجا رفتیم بیرون‌نُه باید دقیق‌تر بررسیش کنیم.»
ساما هیون در حین جواب دادن،مدتی متوجه شد که بخشی از موهای‌مرگ جین چون-هی از بین رفته است.
طوری کوتاه شده‌کرده بود که انگار‌ادعا با چاقو بریده باشند.
کوتاه شدن مو در‌محافظت مبارزه چیز عجیبی نبود،آن‌ها اما این فرق داشت.
طوری ناپدید شده بود که‌شدن انگار یک شخص نامرئی آن را‌می‌شود بریده و با خود برده بود.
علاوه بر این، خونی که‌چون برادرشان بالا آورده بود، به‌کرده محض برخورد با زمین ناپدید شد.
جوان باهوش‌کاری بلافاصله فهمید چه‌مرگ اتفاقی افتاده است.
این یک جهش منطقی بدون پایه و اساس‌آن‌ها یا مدرک بود، اما او به سادگی رشته‌های استنتاج‌محو را به هم بافت و تصویری جالب‌تر ترسیم کرد.
«تچ. به نظر می‌رسه برادر طلسمی اجرا‌پراکنده کرده و بهاش رو پرداخته... ظاهراً این‌عظیم کار رو برای نجات ما انجام داده.»
«داری در‌زیادی مورد چی‌جین حرف می‌زنی؟»
صدای چون-و سنگین شد.
«خیلی وقت پیش بود... یه روز، برادر... یهو یکی از انگشت‌هاش رو‌چقدر از دست داد. طبق گفته یه شاهد تو اون زمان، درست بعد از‌بخشی اون اتفاق، ادعا کرد که آینده رو می‌دونه و راه رو نشون داد.»
«...»
«بعدش، اطلاعاتی به دست آوردم که‌مدتی نشون می‌داد خونریزی شدیدی داشته. عجیب اینه‌ادعا که تمام اون خون ناپدید شده بود.»
این اتفاق درست بعد‌بازی از این افتاد که برادرشان‌نوادگانش از ناکجاآباد ظاهر شده بود.
این تمام اطلاعاتی بود‌محافظت که او از فرقه‌آن‌ها خون طلایی جمع‌آوری کرده بود.
ساما هیون تنها با تکیه بر‌قبل شهودش، شروع به کنار هم گذاشتن‌اما این اطلاعات پراکنده و تکه‌تکه کرد.
«بنابراین، مطمئن نیستم، اما مگه نقشه برادر چیزی شبیه به این نیست؟ او تحت شرایط‌محافظت خاصی یه "معجزه" ایجاد می‌کنه و در ازاش چیزی رو از دست میده؟ شرخری و وصول‌این‌قدر بدهی هم تقریباً همین‌طوری کار می‌کنه، مگه نه؟ هرچند اون معجزه‌ایه که با پول انجام میشه.»
«اگه این‌طور باشه.»
«آره. اگه این‌طور باشه، برادر سوم، وقتی‌داده مجبور بشه معجزه‌ای انجام بده که حتی‌بوده با پول هم نمیشه خریدش، چه اتفاقی می‌افته؟»
چون-و نتوانست جوابی بدهد.
فقط به پایین‌می‌برد و به برادر‌مدتی خسته‌اش نگاه کرد.
«اجرای یه طلسم باید با پرداخت یه بها همراه باشه. پس کاملاً طبیعیه. در واقع، خیلی هم جای تعجب داره. برای‌محو معجزه‌ای به این بزرگی، بهاش فقط یه بخش از موهاش و یه مقدار خون بود؟ حتی اگه ویرانه، پو، و یه‌خودِ چیز دیگه‌ای که من ازش خبر ندارم بخشی از این بار رو به دوش کشیده باشن، باز هم معامله خیلی پرسودیه.»
صدای غیرمنتظره‌ای به گوش رسید.
صدا ادامه داد.
«...شاید اون بدن‌می‌برد ارزش جادویی‌ای داره‌مدتی که ما ازش بی‌خبریم.»
چون-و بلافاصله گارد گرفت‌بازی و با جسارت قدمی‌محافظت به سمت صدا برداشت.
در همین حین، ساما هیون‌نوادگانش با بدنش از پشت سپر جین‌کارهایش چون-هی شد و نگاهش را برگرداند.
«رئیس خانواده اون گون!»
«برام جالبه بدونم، آیا من‌چون هم مثل اون جونگ-مو با کنار‌بازی هم قرار گرفتن تیکه‌ها بازسازی شدم~؟»
اون گون.
او با چهره‌ای‌کار به رنگ‌پریدگی یک‌انجام جسد آنجا ایستاده بود.
لباس‌هایش پاره‌پوره بود،اصلی اما بدنش سالم‌قبل به نظر می‌رسید.
اما او‌زیادی یک جیانگشی بود؟چون یا یک انسان؟
کدامشان بود؟
«من اون‌طوری بازسازی‌کار نشدم. ویرانه خانواده‌انجام اصلی دیگه نابود شده.»
رئیس خانواده اون‌اصلی گون با نگاهی بی‌تفاوت‌پراکنده به اطراف نگاه کرد.
«او... همه ما‌می‌برد اعضای خانواده اصلی‌مدتی رو نجات داد.»
«منظورت از این حرف چیه؟»
«اگه بخوام ساده بگم، اون قدرت ویرانه رو معکوس کرد. قدرتی که زنده‌ها رو به‌کسی مرده تبدیل می‌کرد تا جیانگشی بسازه رو وارونه کرد و این بار، مرده‌ها رو به زنده‌نظر تبدیل کرد. هاه... حتی اگه معکوس کردن هم باشه، هیچ‌وقت تصور نمی‌کردم چنین چیزی ممکن باشه...»
با شنیدن حرف‌های رئیس‌همان خانواده اون گون، چشمان‌نُه ساما هیون سرد شد.
«پس به خاطر همینه که برادر‌مدتی خون بالا آورد و مقداری از‌مرگ موهاش رو از دست داد... همینه؟»
«اون قسمتش حتی حیرت‌انگیزتره. در حالت عادی، تمام بدنش، حتی روحش‌داده باید به عنوان بها پرداخت می‌شد و باز هم ممکن بود‌موجود کافی نباشه... با این حال، فقط مقداری خون و مو بود.»
«واو... این‌ادعا پیرمرد واقعاً داره‌نوادگانش میره رو اعصابم.»
ساما هیون دیگه حتی تظاهر به‌قبل نشون دادن حداقل احترام به اون‌اما گون رو هم کنار گذاشته بود.
دست‌هاش رو مشت کرده بود‌چون و کاملاً مشخص بود که‌کرده می‌خواد یارو رو کتک بزنه.
«کوچیک‌تره. آروم باش.»
«تو عصبانی نیستی، برادر سوم~؟»
«برادر بزرگمون‌جوهره هنوز به هوش‌شدن نیومده. آروم باش.»
در حالی که‌می‌برد این دو نفر‌مدتی داشتن حرف می‌زدن.
دررررر-
زمین شکافت‌ادعا و چیزی از‌نوادگانش زیرش بیرون زد.
یک ناقوس غول‌پیکر بود.
ناقوسی بزرگ‌تر از یک انسان.
لحظه‌ای که دو برادر قسم‌خورده اون‌ادعا ناقوس ترک‌خورده رو دیدن، هم‌زمان حس‌آن‌ها شومی و قداست بهشون دست داد.
«هاه. همون‌طور که‌کار انتظار می‌رفت، تقریباً‌انجام خراب شده. خب پس...»
رئیس خانواده،جوهره اون گون،همان نزدیک شد.
و بدون اینکه کسی جلوش‌چون رو بگیره، دستش رو دراز کرد‌بازی و ناقوس خانواده رو خرد کرد.
کواررررنگ!
ناقوس تکه‌تکه شد.
ناقوسی که مدت‌ها پیش به خاطر‌قبل نسل‌های آینده ساخته شده و پر از‌پوی آرزو و امید بود، دیگه کار نمی‌کرد.
«بالاخره... بالاخره‌زیادی از سلطه این‌چون ویرانه آزاد شدیم.»
ارتباط با ویرانه قطع شد.
حقایقی که به‌طور‌کار طبیعی می‌دونستن، کم‌کم‌انجام رو به فراموشی رفت.
اما چرا؟
هم‌زمان، شروع کردن‌می‌برد به فاصله گرفتن‌مدتی از اون جنون.
وقتی اون گون برگشت و‌مرگ به جین چون-هی نگاه کرد،انجام چشماش کاملاً شفاف و هوشیار بود.
«اوممم...»
بدنش داشت تکون می‌خورد.
وقتی آروم پلک‌هاش رو باز کرد،ادعا دیدش یه‌جورایی بالا بود و پشت‌آن‌ها سر چون-و رو از خیلی نزدیک می‌دید.
«برادر، بیداری؟!»
با شنیدن حرف‌اصلی ساما هیون، جین‌قبل چون-هی به حرف اومد:
«آه... آره.زیادی چرا... یکی‌جین منو کول کرده؟»
«از هوش رفتی،کرده واسه همین کولت کردیم.کار البته زیاد طول نکشید.»
«آره. قبل از اینکه غش‌نوادگانش کنم، قبل از اینکه پو پراکنده‌کارهایش بشه. فکر کنم... یه چیزی دیدم.»
چیزهای کوچیک‌جوهره و زرد‌همان رنگی دیده بود.
تو حالت عادی باید بانمک‌چون می‌بودن، اما بنا به دلایلی،کرده به طرز وحشتناکی ترسناک بودن.
تا جایی که‌کرده با خودش فکر‌ادعا کرد نکنه کابوس دیده.
«یادم نمیاد چی بود.
کوچیک و زرد...اصلی جوجه؟ مگه تو کابوس‌پراکنده آدم جوجه هم میاد؟»
تا اونجایی‌زیادی یادش بود که‌چون یوهو کشوندشون بیرون.
همین و بس.
«آها، گفت‌ادعا نباید تسلیم‌محافظت جنون بشم.»
در این صورت،اصلی یعنی با جنون‌قبل خودش روبه‌رو شده بود؟
جین چون-هی از خودش پرسید.
عمیقاً فکر کرد، اما فقط‌مرگ سرش جوری شروع به درد گرفتن‌داده کرد که انگار می‌خواست متلاشی بشه.
هیچی یادش نمیومد.
انگار که‌جوهره از همون اول‌شدن اصلاً وجود نداشته.
«چقدر بی‌هوش بودم؟»
«یه مدت‌کاری کوتاه؟ دیگه رسیدیم‌مرگ به خروجی، برادر.»
با حرف‌ادعا چون-و، جین چون-هی‌نوادگانش سر تکون داد.
«خیلی خب. بذارینم زمین.»
«فعلاً همین‌جوری بمون،می‌برد برادر. به نظر میاد‌تماشای خیلی بهت فشار اومده.»
«درسته. پس‌زدگی قرارداد هنوز‌بازی نباید تموم شده باشه،محافظت پس بهتره استراحت کنید.»
این صدای‌ادعا رئیس خانواده،محافظت اون گون بود.
جین چون-هی با تعجب برگشت.
یک چهره آشنا اونجا بود.
«اوه... زنده‌اید؟»
«مگه خودتون نجاتم ندادید؟»
«عقلم می‌دونست،جوهره ولی تا لحظه‌شدن آخر مطمئن نبودم.»
«اینکه حتی بعد از انجام یه کار به‌نشست این بزرگی بازم مطمئن نبودید... دقیقاً شبیه خودتونه.نوادگانش با این حال، همه‌چیز خوب پیش رفت، مگه نه؟»
صدای رئیس‌کاری خانواده اون‌بازی گون می‌لرزید.
«صداتون... آروم شده.»
«جنون از بین رفته، پس‌شدن معلومه که آروم میشه. ما‌سرگردان حالا از سلطه ویرانه آزاد شدیم.»
«خاطراتتون...؟»
«انگار یه کابوس دیدم. یه چیزایی رو یادمه، یه چیزایی‌انجام رو نه، هی میاد و میره. در هر صورت، فقط‌چرا ازتون ممنونم. و اینکه فکر کنم جد ما همچین کاری کرده...»
صدایش لرزید.
مگه تمام عمرش رو صرف‌شدن محافظت از خانواده و احترام‌سرگردان عمیق به اجدادش نکرده بود؟
طبیعی بود که‌می‌برد پایه و اساس‌مدتی باورهاش به لرزه دربیاد.
-امیدوارم همه از آخرالزمان جون‌مرگ سالم به در ببرن... امیدوارم بچه‌ها‌داده بتونن از پایان زمان فراتر برن...
صدای «او»ادعا به ذهنش‌محافظت خطور کرد.
زنی بدون نام.
آخرالزمان دیگه چه کوفتی بود؟
چه جور دنیایی باعث می‌شه‌مرگ تبدیل شدن به یه همچین چیزی،داده رستگاری و موهبت به حساب بیاد؟
جین چون-هی چشماش رو بست.
«کی می‌دونه. عشق پدر و مادر‌قبل همینه، مگه نه؟ پدر و مادرهای زیادی‌پوی نیستن که بدونن بچه‌هاشون واقعاً چی می‌خوان.»
خوردن، نوشیدن، نفس کشیدن‌جین و در آغوش گرفتن‌نشست چیزهایی که دوستشون داریم.
ما به زندگی ادامه می‌دیم.
وقتی تعریف اون زن از زندگی با‌داده تعریف بچه‌هاش این‌قدر متفاوت بود، طبیعی نبود‌بوده که هدیه‌اش هم جور دیگه‌ای برداشت بشه؟
بالاخره به بالای پله‌ها رسیدن.
نور اون‌قدر کورکننده‌می‌برد بود که جین چون-هی‌تماشای چشماش رو تنگ کرد.
بیرون دیگه صبح شده بود.
توی اون نور‌کار درخشان، اولین چیزی که‌داده حس کرد صدا بود.
همهمه مردم،جوهره صدای هق‌هق گریه‌شدن و صدای فریاد.
بعد، صداها قطع شد.
وقتی بیناییش برگشت و به‌مرگ اطراف نگاه کرد، تمام افراد‌انجام خانواده اون همونجا جمع شده بودن.
با دیدن‌ادعا جین چون-هی،محافظت فریاد زدن:
«ادای احترام‌جوهره می‌کنیم به‌همان ولی‌نعمت خانواده اون.»
یک نفر‌زیادی به نشانه احترام‌چون به خاک افتاد.
بعد، انگار که از قبل هماهنگ‌ادعا کرده باشن، همه شروع کردن به‌آن‌ها پیروی از اون و ابراز قدردانی کردن.
«ادای احترام می‌کنیم‌کار به قهرمان بزرگ، جین‌داده چون-هی، ولی‌نعمت خانواده اون!»
«ادای احترام می‌کنیم‌اصلی به قهرمان بزرگ... جین‌پراکنده چون-هی، ولی‌نعمت خانواده اون!»
«ادای احترام می‌کنیم‌می‌برد به ولی‌نعمت خانواده اون،تماشای قهرمان بزرگ جین چون-هی!»
حتی با وجود اینکه همه به‌ادعا خاک افتاده بودن، هیچ نشونه‌ای از‌آن‌ها بی‌نظمی نبود؛ همه‌چیز روان و مرتب بود.
با اینکه صداهاشون از شدت احساسات‌انجام می‌لرزید، اما نحوه به خاک افتادن‌چقدر اون جمعیت زیاد، بی‌نقص و یکپارچه بود.
جین چون-هی با‌اصلی تماشای این صحنه،قبل با خودش فکر کرد.
«آه، پس خانواده‌می‌برد اون جینجو همیشه این‌قدر‌تماشای خونسرد و منظم بودن.»
خونسردیشون به‌کاری خاطر جیانگشی‌بازی بودنشون نبود.
مثل یک موج،کار با ولی‌نعمتشون با عمق‌داده و وقار رفتار می‌کردن.
در نهایت، رئیس خانواده، اون گون،قبل جلوی جین چون-هی روی یک زانو نشست‌پوی و آخرین احترامش رو به جا آورد.
«قهرمان بزرگ، جین چون-هی. از اونجا که‌تماشای شما جون ما رو نجات دادید، ما‌کار با نهایت وفاداری به شما خدمت خواهیم کرد.»
یه‌جورایی خجالت کشید.
جین چون-هی گفت:
«آه، اِهم... لطفاً بلند‌همان شید. نیازی به این کارا‌آسمان نیست. من واقعاً حالم خوبه.»
ساما هیون و چون-و با‌چون دیدن دستپاچگی اون و گوش‌هاش که‌بازی سرخ شده بود، زدند زیر خنده.
بعد از تمام‌کرده اتفاقاتی که افتاده‌ادعا بود، با وجود همه‌چیز.
برادرشون هنوز‌ادعا همون برادر‌محافظت خودشون بود.
و در همون لحظه، جین‌شدن چون-هی ناگهان دوباره خون سرفه‌سرگردان کرد و از پشت چون-و افتاد.
«برادر، برادر!»
«به نظر میاد فشار‌بازی روی بدنش خیلی زیاد‌محافظت بوده. پزشک! اینجا پزشک نداریم؟!»
جین چون-هی در حالی‌محافظت که هوشیاریش داشت محو‌آن‌ها می‌شد، با خودش فکر کرد.
«چرا سرویس‌جوهره بازسازی این‌همان ویرانه این‌قدر افتضاحه؟»
مگه نباید بعد از به‌چون بار آوردن همچین گندی، خودش‌کرده همه‌چیز رو اتوماتیک بازسازی کنه؟
«آه، به لطف‌کرده هنر بازسازی خودمه که‌کار تا الان دووم آوردم.»
اینکه می‌تونست این‌همه خونریزی‌محافظت کنه و نمیره، همه‌اش باید‌نمی‌شد به لطف هنر بازسازی باشه.
این قدرت کی-آرت بزرگ بود.
بی‌دلیل نبود که هنر‌جین اژدهای بهاری توی آرشیو‌نشست مخفی کاخ امپراتوری نگهداری می‌شد.
«آدم باید‌کاری همه‌چیز رو‌بازی یاد بگیره.
همینم از خودم انتظار می‌رفت.
هاه...! فوق‌العاده‌ست.»
افکار دیوانه‌وارش زودگذر بودن.
دوباره از هوش رفت.
دیدش قرمز شد.
«آاااه! برادر!جوهره برادر! به‌همان خودت بیا!»
«یه پزشک، اینجا‌می‌برد هیچ پزشکی نیست؟! ولی‌نعمت!تماشای ولی‌نعمت از حال رفت!»
«این دیوونه‌کننده‌ست، برادر، حالت‌بازی خوبه؟ خواهش می‌کنم، به‌محافظت خودت بیا. برادر. خواهش می‌کنم.»
خانواده اون جینجو‌کار هم تو وضعیت وحشت‌داده و آشوب افتاده بودن.
ولی‌نعمتی که همین الان‌همان اون‌ها رو از جیانگشی‌نُه شدن نجات داده بود.
دقیقاً همون لحظه‌ای که داشتن‌چون ازش تشکر می‌کردن، خون سرفه‌کرده کرده و از حال رفته بود.
«آاااه! حالتون‌کاری خوبه؟! ولی‌نعمت‌بازی بی‌هوش شده!»
«هووووه!»
با پشت سر‌اصلی گذاشتن شوک و‌قبل جیغ و فریاد همه.
حالت چهره جین چون-هیِ‌جین نقش بر زمین، یه‌جورایی مغرورانه‌کاری و پر از افتخار بود.
«اینکه آدم‌کاری بعد از این‌همه‌مرگ اتفاق بازم نمیره...
من، کسی که‌کار هنر اژدهای بهاری رو‌داده به استادی رسونده، برنده‌ام.»
این یه‌جوهره فکر کاملاً‌همان دیوانه‌وار بود.