چپتر 753: نبرد با محافظان سلطنتی و باز شدن شش دروازه
0چاکراها.
اونم نه پنج‌تا، بلکه شش‌حرف‌های دروازه! با باز شدن شش چاکرا،زبونته قدرت واقعی‌اش تازه داشت آزاد می‌شد.
جین چون-هی هم اصول‌مناطق اولیه چاکراتانت را از‌مشت ایلکانه یاد گرفته بود.
«خیلی قویه.»
در همان زمان، زمین شکافته شد‌رزمی و چهار مومیایی با کلاه‌خودهای یاکشا که‌مثل در ویرانه‌های زیرزمینی دیده بود، بیرون پریدند.
«منو ببخش!می‌کنی همه اینا یه‌حرف‌های فداکاری برای کشوره!»
«خودتم دست‌کمی‌دنیای از یه‌مناطق دیوونه نداری.»
جین چون-هی‌شروع با چهره‌ای‌شاهزاده سرد جواب داد.
مومیایی‌های جلویش کوچک‌تر از‌سیاره آن‌هایی بودند که در‌بیرونی ویرانه‌های زیرزمینی دیده بود.
شاید حدود یک متر و هشتاد سانت‌چیزی قد داشتند؟ و بدن‌هایشان لاغر بود، نه عضلانی؛این به نظر می‌رسید اصلاً برای مبارزه مناسب نیستند.
اما یک جای کار می‌لنگید.
«باندهای سیاه؟»
و روی آن‌ها،این حروف طلسم با رنگ‌مناطق قرمز نوشته شده بود.
«اینا محافظان رده‌بالای باستانی هستن‌حرف‌های که از خانواده سلطنتی ما‌مغز محافظت می‌کنن. بی‌سروصدا تسلیم شو.»
«آها، و اگه تسلیم‌مناطق شم، کارتو با قطع کردن‌عوضی دست و پاهام شروع می‌کنی؟»
شاهزاده با خونسردی‌می‌کنی به حرف‌های جین‌حرف‌های چون-هی جواب داد:
«تنها چیزی‌توی که ازت می‌خوام،دنیای مغز و زبونته.»
اصلاً هم انکارش نکرد.
«توی این سیاره دنیای رزمی، چه تو‌همیشه مناطق بیرونی و چه تو جیانگهو، همیشه یه‌حمله مشت عوضی مثل این قدرت رو دستشون می‌گیرن.»
چهار مومیایی از هر‌شاهزاده چهار طرف هم‌زمان به‌چیزی جین چون-هی حمله کردند.
خنجرهای دوقلوی منحنی‌شان که با‌دنیای گانگ چی آغشته شده بود،همیشه مثل صاعقه به پرواز درآمدند.
«تو این‌می‌کنی وضعیت... باید با‌حرف‌های تمام توانم بجنگم.»
با رسیدن به این فکر، جین چون-هی یک‌مشت بار چشمانش را بست و باز کرد و‌کردند نور آبی‌رنگی با حالت انفجاری شروع به فوران کرد.
نیت قلب‌شروع رزمی متعالی، پیش‌بینی‌خونسردی مرگ و زندگی.
نیت قلب‌توی رزمی متعالی،سیاره تور بهشتی.
نیت قلب‌می‌کنی رزمی متعالی،خونسردی حاکمیت دنیوی.
سه هنر‌دنیای رزمی بی‌نظیر‌مناطق هم‌زمان اجرا شدند.
حجم عظیمی از بخار‌شاهزاده از تمام بدن جین‌چیزی چون-هی به هوا برخاست.
این پدیده‌ای بود که وقتی نصف‌النهارها و رگ‌هایش جوری به جوش‌مشت می‌آمدند که انگار داشت از انرژی نخل یانگ سوزان استفاده می‌کرد، و‌گانگ بعد چی سرد بلافاصله آن گرما را می‌شست و می‌برد، ایجاد می‌شد.
در عین حال، این‌خونسردی صدای غژغژ بدن او بود‌می‌خوام که استعداد رزمی چندانی نداشت.
«هوو، این یکی حسابی تنده.»
در میان لحظات زمان.
در خط زمانی زودگذری که‌دنیای برای انسان‌ها ساخته نشده بود، پزشک‌مشت همه‌چیز را به وضوح احساس می‌کرد.
برگ‌های در حال سقوط، کف سنگی‌تنها در حال خرد شدن، و آخرین‌انکارش فریاد هوایی که داشت شکافته می‌شد.
حتی در این وضعیت، مورچه‌ای‌بیرونی در حال خزیدن بود و جسد‌دستشون حشره‌ای ناشناخته را با خود می‌کشید.
انگار داشت‌شروع هنرمند رزمی‌شاهزاده را مسخره می‌کرد.
انگار داشت‌توی بشریت را‌سیاره مسخره می‌کرد.
در حالی که جهان خرد را‌تنها حس می‌کرد، حالا حرکت ابرها را‌انکارش در آسمان تاریک شب احساس می‌کرد.
از آن زاویه‌رزمی دید، یک انسان دقیقاً‌همیشه مثل همان مورچه بود.
آن واقعاً جهان کلان بود.
خرد و کلان.
با هنر الهی ذهن‌خونسردی دوگانه، دنیای ذهن خود را‌می‌خوام به دو نیم تقسیم کرد.
با حس کردن هم‌زمان‌مناطق دو دنیا، آن لحظه زودگذر‌عوضی را شکافت، و دوباره شکافت.
او می‌دید که برگ‌ها به آرامی‌حرف‌های به هوا می‌روند، سپس تا بی‌نهایت کند‌انکارش می‌شوند، و دوباره آن را احساس می‌کرد.
این شبیه یک‌این داستان ریاضی بود که‌مناطق در کودکی خوانده بود.
پارادوکس زنو.
این پارادوکس که یک اسب هرگز نمی‌تواند به هدفش برسد، چون اول‌می‌گیرن باید نیمی از مسافت را طی کند، بعد نیمی از مسافت باقی‌مانده‌درآمدند را، و بعد نیمی از آن نیمه را، و همین‌طور تا ابد.
پارادوکسی که می‌شد به راحتی با یک سری هندسی بی‌نهایت‌می‌خوام ردش کرد، اما در میدان دید تکنیک الهی فعال‌سازی مبدأ، واقعاً‌بیرونی این حس را می‌داد که انگار آن لحظه هرگز فرا نمی‌رسد.
در آن زمانِ یخ‌زده،سیاره بدنش احساس می‌کرد که‌بیرونی انگار در اعماق دریاست.
با این حال، مغز‌خونسردی جین چون-هی حریصانه در‌ازت حال بلعیدن اطلاعات اطراف بود.
«باندهای سیاه‌دنیای پر از‌مناطق قدرت طلسم هستن.»
«قبلاً این حروف‌می‌کنی رو تو متون‌حرف‌های باستانی ندیده بودم؟»
«یعنی گانگ چی شیطان جسد با‌رزمی جذب انرژی محیط از طریق طلسم‌ها‌عوضی ایجاد می‌شه؟ باید سر از کارش دربیارم.»
«اون یارو شاهزاده، استاد‌خونسردی دروازه ششم چاکراتانته. خودشو‌ازت خوب قایم کرده بود.»
یک قدم به جلو.
«شمشیر منحنی چپ.»
قبل از اینکه شمشیر منحنی حتی‌رزمی بتواند شتاب بگیرد، جین چون-هی شمشیر کریستال‌مثل یخی را به مچ دست آن رساند.
فقط با همین‌شاهزاده حرکت، بازوی شیطان‌تنها جسد قطع شد.
اما مقاومت‌دنیای بدنش کاملاً‌مناطق سنگین حس می‌شد.
«چی شمشیر بهش آسیبی نمی‌زنه.خونسردی به اصطلاح جیانگهو، این همون‌می‌خوام بدن مقاوم در برابر تیغه‌ست؟»
«اما تا وقتی که‌سیاره فرم انسانی داره، نقاط‌بیرونی ضعفش هم مثل انسانه.»
«البته حس‌می‌کنی نکردن درد،خونسردی فرقش با انسانه.»
حتی با وجود قطع شدن مچ دستش،همیشه نه تنها فرار نکرد، بلکه به جلو هجوم‌حمله آورد و دست سالم دیگرش را تاب داد.
جین چون-هی به جای عقب‌نشینی از‌حرف‌های این موجود، یک قدم دیگر به جلو‌انکارش برداشت و وارد محدوده حمله آن شد.
سپس، تیغه‌ای که مچ دستش‌دنیای را قطع کرده بود، این‌همیشه بار به نرمی روی گردنش کشید.
نیازی به‌می‌کنی اعمال نیروی‌خونسردی زیادی نبود.
شواش—
سر اولین‌شروع شیطان جسد‌شاهزاده قطع شد.
ناحیه قطع شده به‌سیاره خاطر قدرت شمشیر کریستال یخی‌جیانگهو یخ زد و خرد شد.
لحظه‌ای که قطعات پخش‌خونسردی شدند، او به نیم‌تنه بدون‌می‌خوام سر شیطان جسد ضربه زد.
بوم!
بدن شیطان جسد مستقیم به‌خونسردی سمت یک شیطان جسد دیگر پرواز‌مغز کرد و با آن برخورد کرد.
بام!
یکی از دور خارج شد.
آن یکی هم‌رزمی برای لحظه‌ای بر‌جیانگهو اثر ضربه بی‌حرکت شد.
دو تا موندن؟
تمام این‌ها در یک چشم‌دنیای به هم زدن اتفاق افتاد،همیشه حتی یک ثانیه هم طول نکشید.
موجوداتی به مراتب قدرتمندتر‌خونسردی از شیطان جسدِ ویرانه‌های زیرزمینی‌می‌خوام داشتند به سمتش هجوم می‌آوردند.
باندهایی که این موجود پوشیده بود آن‌قدر نفرین‌شده بودند که زمین‌دستشون اطرافشان در حال پوسیدن بود، و سمی چنان قوی که می‌توانست‌صاعقه تنها با یک خراش کوچک آدم را بکشد، از آن ساطع می‌شد.
فسس—
صخره‌های اطراف نتوانستند در‌سیاره برابر سم مقاومت کنند‌بیرونی و شروع به پوسیدن کردند.
در همان حال،شاهزاده افکار جین چون-هی‌تنها با آرامش ادامه داشت.
«همم، از اونجایی که محافظان سلطنتی‌جیانگهو هستن، نزدیک شدن بهشون آسون نیست. حمله‌طرف غافلگیرانه هم دیگه جواب نمی‌ده، مگه نه؟»
او با لبخندی‌می‌کنی بر لب، به‌حرف‌های نرمی صحبت می‌کرد.
در همین لحظه،این دست جین چون-هی بی‌صدا‌مناطق به جلو حرکت کرد.
اولین حرکت،می‌کنی تلنگر سوراخ‌کننده‌خونسردی آسمان بود.
و نه نسخه‌رزمی نفوذی‌اش، بلکه شلیک‌جیانگهو انفجاری با قدرت انفجاری.
در حالت عادی، او از یک شلیک‌تنها فریبنده ضعیف‌شده استفاده می‌کرد تا حریف را نکشد،توی اما الان دیگر نیازی به این کار نبود.
از آنجایی که حریف‌سیاره به هر حال انسان نیست،جیانگهو پس به خاکستر تبدیل شو.
تلنگر سوراخ‌کننده آسمان، قدرت انفجاری—!!
دستی که شمشیر کریستال یخی‌بیرونی را نگرفته بود، پشت سر‌مثل هم ده قدرت انفجاری پرتاب کرد.
در حالی که گلوله‌های گانگ چی به اندازه نخود‌ازت با سرعت به پرواز درآمدند، شیطان جسد مومیایی یاکشا‌دنیای سعی کرد با دو شمشیر خمیده‌اش آن‌ها را دور کند.
از اول‌توی هم نقشه‌ام‌سیاره همین بود.
جین چون-هی شمشیر کریستال یخی را به سمت بدنش می‌کشد‌مغز و حتی قبل از اینکه شلیک‌های انفجاری به شمشیرهای خمیده‌بیرونی آن‌ها برسند، تیغه‌اش را برای یک ضربه نفوذی به جلو می‌راند.
این یک‌دنیای ضربه نفوذی‌مناطق ساده نیست.
یک بار آن را‌شاهزاده به عقب می‌کشد و‌چیزی بعد به جلو می‌راند.
درون همین حرکت ساده،سیاره یک اصل رزمی مهیب‌بیرونی و دستکاری انرژی نهفته است.
در همان لحظه.
بوم!
انفجاری رخ می‌دهد.
انگار خورشیدی بود‌این که یک هنرمند‌رزمی انتزاعی نقاشی کرده باشد.
انفجاری خیره‌کننده، اطراف را‌خونسردی با نوری به رنگ‌ازت زرد کانولا پر می‌کند.
و نیروی فیزیکی ناشی از‌بیرونی انبساط گانگ چی، دو شیطان‌مثل جسد را در خود بلعید.
همین که حرکات شیاطین جسد محدود شد،تنها جین چون-هی بلافاصله از فرم شمشیر جاودانه قطع‌کننده‌توی عالی، یعنی «ابر روان سوراخ‌کننده آسمان‌ها» استفاده کرد.
او سر یکی از شیاطین‌دنیای جسد را طوری شکافت که‌همیشه انگار دارد پنیر توفو را می‌برد.
قرچ— بوم!
سر شیطان جسد منفجر شد.
اما شمشیر جین چون-هی‌شاهزاده نه تنها کند نشد،چیزی بلکه شتاب بیشتری هم گرفت.
شمشیری که به صورت افقی تاب‌رزمی خورده بود، حالا داشت گردن دومین‌عوضی شیطان جسد مومیایی یاکشا را می‌برید.
در همین حین، با دست‌حرف‌های دیگرش انرژی را برای یک‌مغز شلیک انفجاری دیگر شارژ می‌کند.
پرنس رادان از این‌مناطق تکنیک‌های به هم پیوسته‌مشت و روان شگفت‌زده شده بود.
«در برابر‌شروع چهار نگهبان‌شاهزاده باستانی این‌قدر سریع؟!»
جرینگ!
در حالی که دومین شیطان جسد به زحمت شمشیر‌می‌خوام خمیده‌اش را برای دفاع در برابر حمله بالا آورده بود،مناطق شلیک‌های انفجاری که تازه شارژ شده بودند، رویش آوار شدند.
در آن لحظه، بدن شیطان جسد که به خاطر‌عوضی دفع شمشیر کریستال یخی بی‌دفاع مانده بود، با پنج‌دوقلوی شلیک انفجاری کوبیده شد و باندهای سیاهش منفجر شدند.
بوم!
«آره. انفجار یه هنره.»
دیوانه یکتا کلمات جنون‌آمیزی به زبان آورد‌چیزی و بدنش را چرخاند تا از انفجاری‌توی که خودش ایجاد کرده بود، جاخالی بدهد.
در یک چشم به‌مناطق هم زدن، کار سه‌مشت شیطان جسد تمام شد.
او دید همانی که با‌خونسردی پرتاب اولین جسد زمین خورده بود،مغز بالاخره بلند شد و غرش کرد.
اما در یک نبرد تن‌دنیای به تن، او به هیچ‌همیشه وجه حریف جین چون-هی نمی‌شد.
«آخریش!»
شمشیر جین چون-هی، پر از سرعت‌جیانگهو و چابکی، شیطان جسد باقی‌مانده را‌می‌گیرن با یک ضربه از پا درآورد.
بام—
بدن شیطان‌توی جسد مثل یک‌دنیای کوه فرو ریخت.
با دیدن این‌شاهزاده صحنه، پرنس رادان دندان‌هایش‌چیزی را به هم سایید.
«هیولا...»
«همم؟ این‌شروع چیزیه که‌شاهزاده استادم زیاد می‌شنوه.»
«تو هم یه هیولایی!»
جین چون-هی برای لحظه‌ای با خودش فکر کرد‌ازت که آیا باید از اینکه به عنوان یک شاگرد‌دنیای همان توهین استادش را شنیده خوشحال باشد یا نه.
این تفکر، بیشتر از زمانی‌بیرونی که برای کشتن آن چهار شیطان‌دستشون جسد صرف کرده بود، طول کشید.
«تو انسان نیستی! اما فکر می‌کنی من می‌بازم؟چیزی من یه شاهزاده‌ام! وظیفه منه که هر کاری‌این لازمه بکنم تا این کشور قوی و مرفه بشه!»
«...مسیر تو اینه؟»
در جواب سؤال‌شاهزاده تحقیرآمیز جین چون-هی،تنها شاهزاده دندان‌غروچه‌ای کرد.
او نمی‌داند.
که چقدر برای‌می‌کنی حفظ این پادشاهی‌حرف‌های زحمت کشیده است.
و چقدر به‌این خاطر طاعون گاوی‌رزمی عذاب کشیده است!
او می‌داند این مرد که با دانشی غیرقابل درک‌می‌خوام برای او، آن مشکل را به این راحتی حل کرده،مناطق هرگز نمی‌تواند در همان مسیری قدم بگذارد که او می‌رود.
او باید‌دنیای آن دانش‌مناطق را کنترل کند.
اگر فقط‌شروع می‌توانست آن مغز‌خونسردی را داشته باشد...!
«درخت گل اژدها! اوه، درخت گل اژدها!مناطق به عنوان وارث برحق خانواده سلطنتی، از‌دستشون تو تمنا دارم. به من قدرت بده!»
در آن لحظه، ریشه‌های درخت انگار‌تنها که زنده باشند بیرون جهیدند و‌انکارش مچ پاهای شاهزاده را سوراخ کردند.
«کوک!»
او احساس‌شروع کرد مایع قدرتمندی‌خونسردی وارد بدنش می‌شود.
بدنش شروع‌توی به متورم‌سیاره شدن کرد.
«این قدرت! با‌شاهزاده این قدرت می‌تونم‌تنها دنیا رو فتح کنم!»
جین چون-هی تماشا می‌کرد که‌بیرونی چطور بدن او تا هشت،مثل نه، ده فوت قد می‌کشد.
او برای‌شروع امتحان یک‌شاهزاده مشت پرتاب کرد.
بوم!
گودالی به‌می‌کنی شکل مشت روی‌حرف‌های زمین کنده شد.
قدرت شروع به فوران کرد.
«هاهاها! دیدی! من،می‌کنی من تو رو‌حرف‌های شکست می‌دم... اوغ؟!»
در آن لحظه، بدن‌سیاره شاهزاده مثل یک کمان‌بیرونی به عقب خم شد.
عضلاتش شروع‌می‌کنی به چروکیده‌خونسردی شدن کردند.
بدن غول‌پیکرش مثل یک‌مناطق سیب خشکیده داشت چروک‌مشت می‌خورد و پیر می‌شد.
«این چیه... چرا؟! چرا! چرا؟!»
جین چون-هی مدت‌این طولانی به تقلا‌رزمی کردن شاهزاده خیره شد.
سپس کلماتی را که‌خونسردی استاد جادویش، جاشی، به‌ازت او گفته بود زمزمه کرد.
«همه جادوها بهایی دارن.»
«اما درخت الهی! درخت الهی!»
«درخت الهی فقط یه درخت الهیه. تمام‌مناطق این مدت، بقیه آدما داشتن بهای جادوهای‌دستشون تو رو می‌دادن. از طریق قربانی کردن انسان‌ها.»
اما دیگر نه.
درخت ویرانه‌های باستانی که از‌بیرونی طریق ریشه‌ها متصل بود، توسط جین‌دستشون چون-هی تطهیر و سوزانده شده بود.
تمام ارواح‌شروع کینه‌توز به‌شاهزاده آرامش رسیده بودند.
آن‌ها به‌توی جایی که‌سیاره تعلق داشتند بازگشتند.
پس حالا، چه کسی‌خونسردی باید بهای جادوهایی که‌ازت شاهزاده استفاده می‌کند را بپردازد؟
«می‌فهمم. تو هیچ‌وقت‌رزمی هیچ کاری رو با‌همیشه دستای خودت انجام ندادی.»
«نگاه نکن.شروع به من... به‌خونسردی من نگاه نکن!»
شاهزاده بدن‌توی زشت و‌سیاره بدترکیبش را می‌پوشاند.
«...»
اما جین چون-هی با‌مناطق چشمان آبی‌اش از بالا‌مشت به او نگاه می‌کند.
بدون اینکه‌شروع حتی لحظه‌ای‌شاهزاده نگاهش را برگرداند.
به آن ریاکاری که بیشتر از هر کسی‌بیرونی از اهمیت دادن به مردمش حرف می‌زند، در‌طرف حالی که از بهای مرگ آن‌ها تغذیه می‌کند.
درست در همان لحظه.
«تو بالاخره از حد گذروندی!»
صدای یک پیرمرد.
با نگاه به‌این پشت سر، پادشاه‌رزمی پیر آنجا ایستاده بود.
«پدر...»
«وقتی فهمیدم داری بدون اجازه‌بیرونی از آثار مقدس ویرانه‌های باستانی‌مثل استفاده می‌کنی، باید جلوتو می‌گرفتم...»
«شما... شما می‌دونستید...»
پادشاه پیر‌توی لنگ‌لنگان به‌سیاره سمت پسرش می‌رود.
«با اینکه پیرم، اما‌خونسردی هنوز پادشاهم. فکر کردی‌ازت نمی‌فهمم داری چیکار می‌کنی؟»
«پدر... خواهش‌دنیای می‌کنم، قربانی انسانی...بیرونی لطفاً... نجاتم... بده...»
شاهزاده بهای جدیدی می‌خواست.
او می‌خواست کسی‌این بهای جادویی که اجرا‌مناطق کرده بود را بپردازد.
پدرش، اگر پدرش‌شاهزاده بود، می‌توانست این‌تنها کار را بکند.
او می‌توانست به نگهبانان پشت‌بیرونی سرش دستور بدهد که از‌مثل هر کسی استفاده کنند، مگر نه؟
فقط یک‌شروع کلمه، فقط یک‌خونسردی کلمه کافی بود!
«...»
اما پادشاه‌می‌کنی پیر هیچ‌خونسردی کاری نمی‌کند.
او فقط‌دنیای پژمرده شدن پسرش‌بیرونی را تماشا می‌کند.
«پـ-پدر؟ پدر؟»
در آن لحظه، پادشاه‌سیاره پیر طوری صحبت کرد که‌جیانگهو انگار تصمیمش را گرفته است.
«اقلیت رو فدای اکثریت کن.»
«چی؟»
«اقلیت رو فدای اکثریت کن.»
«پـ-پدر!»
پدرش همان کلماتی را‌خونسردی گفت که او در تمام‌می‌خوام عمرش به زبان آورده بود.
«تو آدمای زیادی رو کشتی.بیرونی حالا، باید خودت رو فدا‌مثل کنی تا امپراتوری زنده بمونه.»
پس، اقلیت‌شروع را فدای‌شاهزاده اکثریت کن.