چپتر 1169: برخورد ابعاد
0فضای پهناور درون آستین زیر‌حرکت و رو شد، منبسط شد‌دانش و باز هم گسترش یافت.
مسیر بازگشت موقتی که دو بک-ها‌روی برای فرستادن جین چون-هی به بیرون‌هزار ساخته بود (یک جور بُعد لایه‌ای).
این مسیر، با فضای‌پاشید فرعی درون آستین که‌هزار یانگ-ریوک ساخته بود، برخورد کرد.
بوم!
«آزمایش اینکه اگه یه 'بُعد لایه‌ای' ساخته‌ی‌ترق انسان با یه 'بُعد لایه‌ای' ساخته‌ی هیولا برخورد‌رفت کنه چه اتفاقی می‌افته، کار خیلی سختی بود.
اینکه نتیجه‌اش رو‌کنم تو یه مبارزه‌روی واقعی مثل الان ببینم...»
اگه قرار بود مثل یه نقاشی توصیفش‌ده‌ها کنم، انگار یانگ-ریوک رنگ‌هاش رو روی بوم‌حتماً سیاهی که دو بک-ها ساخته بود، پاشید.
صدها، هزاران و‌خوبه ده‌ها هزار آیتم‌یخی به بیرون سرازیر شد.
اگه سازنده‌اش، یعنی یانگ-ریوک این رو‌نمی‌کرد می‌شنید، حتماً می‌پرسید کدوم دیوانه‌ای از کیسه‌فضایی فضای فرعی به عنوان سلاح استفاده می‌کنه.
اما حداقل، این‌کنم تصمیم و قضاوت‌روی جین چون-هی بود.
اینکه الان دقیقاً وقتش بود.
فضا منبسط شد‌خوبه و گسترش پیدا‌یخی کرد و بعد...
جـررر.
پاره شد.
پزشک و پروفسور داستان‌پاشید ما، حتی این لحظه گذرا‌آیتم رو هم از دست نداد.
«همم، تا اینجای‌خوبه کار که داره طبق‌همون فرضیه من پیش می‌ره.
خوبه.»
شمشیر کریستال یخی‌کنم از همون شکاف‌روی به داخل نفوذ کرد.
وارث خانواده جگال‌سیاهی هیچ‌وقت طبق میل و‌ده‌ها خواسته بقیه حرکت نمی‌کرد...
ترق!
و هیچ‌وقت هم متوقف نمی‌شد.
«دانش من در‌کنم مورد جادوی فضایی‌روی یه پله رفت بالاتر.»
برنامه‌اش این بود که بعداً دیتای‌هزاران بیشتری جمع کنه و یه کتابچه مخفی‌می‌شنید (یا همون پایان‌نامه) جداگانه در موردش بنویسه.
«یه عنوان خوب برای این کتابچه‌یخی می‌تونه این باشه: [تحلیلی بر برخورد‌خانواده ابعاد: با تمرکز بر کیسه فضای فرعی].»
پروفسور با منطقی‌خواسته سرد و حساب‌شده‌نمی‌کرد با خودش فکر کرد.
در سالن تحقیق، جین چون-هی‌صدها به طور مداوم روی آرایش‌ها‌سرازیر و جادوگری مطالعه کرده بود.
اون همچنین داستان‌های عامیانه، اسطوره‌ها‌کریستال و افسانه‌های این دنیا رو‌نفوذ جمع‌آوری و بررسی کرده بود.
اخیراً، جذاب‌ترین‌میل موضوع برای اون‌حرکت «ساختار جهان» بود.
برای یه محقق، هیچ موضوعی جذاب‌تر‌روی از دنیایی نبود که واقعاً با‌هزار اصول یین-یانگ و پنج عنصر اداره می‌شد.
فرضیه‌ای که‌روی جین چون-هی مطرح‌صدها کرد این بود:
اینکه درون یک‌خوبه بُعد واحد، ابعاد‌یخی لایه‌ای متعددی وجود دارن.
اینکه دنیا‌میل مثل یه ورق‌حرکت کاغذ لایه‌ای سنتیه.
درست همون‌طور که لایه‌های متعددی از الیاف‌سیاهی گیاهی روی هم قرار می‌گیرن تا یه «ورق‌سازنده‌اش کاغذ» واحد رو بسازن، این دنیا هم همین‌طوره.
بنابراین، مکان‌هایی مثل دنیای مردگان که آدما بعد از مرگ‌سرازیر به اونجا می‌رن و قلمرو آسمانی که می‌گن جاودانه‌ها به‌سلاح اونجا صعود می‌کنن، در واقع به لبه‌های یک بُعد واحد چسبیده‌اند.
این الیاف‌می‌ره گیاهی از چیزهای‌کریستال بی‌شماری تشکیل شدن.
نه فقط لایه‌های ضخیم‌بقیه و سنگینی مثل دنیای‌متوقف مردگان یا قلمرو آسمانی.
اون معتقد بود که گذشته‌هایی که‌روی تجربه کردیم و قطعات خرد شده‌ی‌هزار اون‌ها هم به این بُعد متصل هستن.
داستان‌های عامیانه‌ای وجود داره در مورد کسی که شراب‌آیتم می‌خوره، وارد یه غار می‌شه و وقتی به خودش‌کیسه میاد، می‌بینه به زمان پادشاهان یائو و شون برگشته.
بعد از اینکه اونجا حسابی خوش‌یخی می‌گذرونه، برای برگشتن به خونه وارد همون‌جگال غار می‌شه و به زمان حال برمی‌گرده.
اما تا اون موقع، یک سال‌نمی‌کرد گذشته بوده و خانواده‌اش حتی مراسم‌جادوی ختمش رو هم برگزار کرده بودن.
اون با خودش فکر می‌کرد‌رنگ‌هاش که شاید فراوانی این‌جور داستان‌ها‌هزاران دقیقاً به همین دلیل باشه.
تو دنیای مدرن، داستان‌های عامیانه فقط‌هزاران قصه‌های خیالی در نظر گرفته می‌شن‌یعنی که سینه به سینه نقل شدن.
اما تو این دنیا، به طرز‌یخی عجیبی به نظر می‌رسید که این‌خانواده داستان‌ها حقیقت رو تو خودشون پنهان کردن.
با این حال، تحقیقات‌بقیه اون هنوز از مرحله‌متوقف فرضیه فراتر نرفته بود.
برخلاف آرایش‌ها که‌کنم مستقیماً با خود‌روی فضا سروکار دارن.
دلیلش این بود که جادوی مرتبط با فضا‌هزار به شدت نادر بود و یادگیری اون برای‌کدوم یه انسان فانی مثل جین چون-هی بی‌نهایت سخت بود.
یه دلیل دیگه‌اش هم این‌کریستال بود که یانگ-ریوک حاضر نبود‌نفوذ تو آزمایش‌های تکراری شرکت کنه.
«یانگ-ریوک تحت‌میل نظارت جاشی‌بقیه کار می‌کنه.»
جاشی با ساخت‌کنم چنین کیسه فضایی‌روی موافقت کرده بود.
اما آزمایش‌هایی که تحت نظارت سالن‌هزاران تحقیق انجام می‌شدن، زمان زیادی می‌بردن‌یعنی و سالن جادوگری هم حسابی شلوغ بود.
احتمالاً نیروی انسانی‌خوبه اضافه‌ای نداشتن که بخوان‌همون برای سالن تحقیق بفرستن.
در هر صورت، این بار اون‌نمی‌کرد تونسته بود شواهدی به دست بیاره‌جادوی که نشون می‌داد فرضیه‌اش ممکنه درست باشه.
اولین شاهد، همین پدیده‌انگار برخورد فضاهای فرعی بود که‌صدها تازه به چشم دیده بود.
و بعدی...
«گذشته‌ای که دارم می‌بینم.»
در یک چشم‌خواسته به هم زدن،نمی‌کرد در تاریکی فرو رفت.
بعد از گذشت زمانی که اگه کوتاه در نظرش‌صدها می‌گرفتی کوتاه بود، و اگه طولانی در نظرش می‌گرفتی‌حتماً طولانی بود؛ در حد سه چهار بار پلک زدن.
متوجه شد‌روی که منظره‌پاشید اطرافش تغییر کرده.
«اینجا دیگه کجاست...؟»
اینجا روستای‌میل چشمه شکوفه‌بقیه هلو نبود.
یه جای کاملاً متفاوت بود،رنگ‌هاش یه جایی تو یه روستای‌هزاران کوچیک و تا حدودی مخروبه.
اما رشته‌کوهی که احاطه‌اش‌پاشید کرده بود، خیلی شبیه به‌آیتم رشته‌کوه چشمه شکوفه هلو بود.
و...
در یک طرف روستا، جسدهایی که با حصیر پوشونده‌نمی‌شد شده بودن، تو چند ردیف چیده شده بودن و‌بعداً از داخل روستا، صدای شیون و زاری به گوش می‌رسید.
«گذشته؟»
با نگاه کردن به لباس‌های مردم،هزاران سبک خانه‌ها و صورت‌های فلکی تو‌یعنی آسمون، وارث خانواده جگال متوجه شد.
اینجا گذشته بود.
یه گذشته خیلی دور.
روستایی که‌توصیفش یه طاعون داشت‌رنگ‌هاش توش پخش می‌شد.
«همم، این یه توهم نیست.
این یه تیکه از گذشته‌ست.
با این حال، چون فقط یه‌نمی‌کرد تیکه‌ست، غیرممکنه که بتونم مستقیماً چیزی‌جادوی رو دستکاری کنم یا تغییر بدم.»
مردم جین‌توصیفش چون-هی رو‌انگار نمی‌دیدن و نمی‌شناختن.
انگار یه «رویا» بود.
شبیه همون چیزی‌خوبه که همه هر‌یخی شب تجربه‌اش می‌کنن.
جین چون-هی فقط تماشا می‌کرد‌حرکت که چطور این تیکه از‌دانش گذشته داره جریان پیدا می‌کنه.
«آها، می‌فهمم.
این دیدگاه‌روی و زاویه دید‌صدها یه نفر دیگه‌ست.
اگه بخوام با اصطلاحات‌شمشیر گیمینگ بگم، یه چیزی شبیه‌داخل زاویه دید اول شخص ناظره؟»
می‌شد گفت شبیه‌خواسته تناسخه، اما کاملاً‌نمی‌کرد باهاش فرق داشت.
این چیزی نبود‌کنم که جین چون-هی‌روی بتونه کنترلش کنه.
اون کنجکاو بود که بدونه چرا این پدیده اتفاق‌آیتم افتاده و چند تا فرضیه هم به ذهنش رسید، اما‌عنوان حتی اون فرضیه‌ها هم مثل حباب ترکیدن و محو شدن.
خیلی زود، صاحب‌خوبه این زاویه دید به‌همون سمت جلو حرکت کرد.
اونجا، شخصی رو‌خواسته دید که با یه‌ترق حصیر پوشونده شده بود.
یک زن.
هنوز نفس می‌کشید، اما اصلاً‌صدها عجیب نبود اگه هر لحظه‌سرازیر جونش رو از دست می‌داد.
«مادر...»
کسی که این کلمات رو به‌نمی‌کرد زبون آورد، صاحب همون بدنی بود‌جادوی که جین چون-هی الان توش قرار داشت.
احساسات و خاطرات‌کنم اون تو یه‌روی لحظه سرازیر شدن.
«یه مادر مهربون.»
«حتی وقتی هیچی برای خوردن‌کریستال نداشتیم، همیشه اول به ما می‌رسید...وارث اما الان داره از طاعون می‌میره.»
«پدر که قبلاً رفته.
فقط من‌توصیفش و خواهر و‌رنگ‌هاش برادر کوچیکترم موندیم.»
«به نظر می‌رسه‌سیاهی مادر هم به‌هزاران زودی از پیشمون می‌ره.»
بچه هیچ سوادی نداشت،شمشیر اما غیرممکن بود که‌شکاف ندونه وضعیت فعلی چقدر ناامیدکننده‌ست.
به زودی مادرش می‌مرد‌بقیه و بعدش، اون و خواهر‌نمی‌شد و برادر کوچیکترش هم می‌مردن.
در همون‌توصیفش لحظه، صدایی‌انگار به گوش رسید.
«می‌خوای زنده بمونی؟»
بچه سرش را بلند کرد.
کسی آنجا ایستاده بود.
آدمی با‌توصیفش یک ماسک،انگار یک مرد.
او ببر سه مطلق نبود.
فقط از همین یک مورد، جین چون-هی‌همون نتیجه گرفت که این شخص باید جاودان‌هیچ‌وقت شکوفه هلو از حداقل چند نسل پیش باشد.
بچه سر تکان داد.
«من نجاتت می‌دم.»
او یک‌روی هلو به‌پاشید بچه داد.
عجیب بود،می‌ره اما هلو‌شمشیر آبی‌رنگ بود.
رنگش با هلویی‌خواسته که برای فداکاری‌نمی‌کرد می‌گرفتند فرق داشت.
مرد این‌طور گفت.
که آن‌روی را تقسیم‌پاشید کنند و بخورند.
بچه آن را با‌شمشیر مادر و خواهر و‌شکاف برادر کوچکترش تقسیم کرد.
بعد از خوردن‌خواسته آن، مادرش کم‌کم‌نمی‌کرد به هوش آمد.
«این دیگه...توصیفش چیه؟ هلویی‌انگار که الان خوردیم...؟»
بچه نمی‌دانست.
نمی‌دانست آن مرد نیکوکار کیست،کریستال و نه حتی می‌دانست هلویی که‌وارث تازه خورده بود چه خاصیتی داشت.
بچه گریه کرد.
اشک شوق و تسکین.
این‌گونه، روستا نجات پیدا کرد.
اما همان‌طور‌می‌ره که در بیشتر‌کریستال موارد پیش می‌آید.
این یک رستگاری کامل نبود.
دوباره زمان گذشت.
مرده‌ها دفن شدند و بچه‌هایی‌کریستال که دوباره جان گرفته بودند‌نفوذ در روستا دور هم جمع شدند.
بچه‌ای که نجات پیدا‌بقیه کرده بود، با تمام وجود‌نمی‌شد پیرو جاودان شکوفه هلو شد.
جاودان شکوفه هلو گفت:
«عصر هرج و مرج فرا رسیده.هزاران طاعون فعلاً عقب رانده شده، اما شما‌می‌شنید هنوز هم نمی‌تونید زندگی درستی داشته باشید.»
«یک بهشت پر از سعادت وجود‌یخی داره. اگه به اونجا برسید، می‌تونید در‌جگال هماهنگی با طبیعت، زندگی آرومی داشته باشید.»
«اما بهایی داره.»
«به خاطر خانواده‌هاتون،کنم یک نفر باید‌روی خودش رو فدا کنه.»
در آن‌روی لحظه، بچه قدم‌صدها به جلو گذاشت.
«من. من‌می‌ره این کار‌شمشیر رو می‌کنم.»
زمان جبران‌میل آن لطف‌بقیه فرا رسیده بود.
وقتی به عقب نگاه کرد،رنگ‌هاش صدای فریادهای مادر و خواهر‌هزاران و برادر کوچکش را می‌شنید.
خشکسالی خیلی طولانی شده بود.
طاعون خیلی‌می‌ره عمیق ریشه‌شمشیر دوانده بود.
بچه‌هایی مثل‌میل او یکی‌یکی‌بقیه جلو آمدند.
مادرش حتی در‌کنم آن لحظه هم به‌سیاهی او می‌گفت که برگردد.
اما بچه متوقف نشد.
آیا واقعاً بهشت فرا می‌رسید؟
بچه باور داشت.
لبخندی که مادرش‌کنم آن زمان هنگام خوردن‌سیاهی هلو بر لب داشت.
چیزی بود که او‌پاشید در تمام زندگی‌اش هرگز‌هزار نتوانسته بود طعمش را بچشد.
«آره، درسته. من خوشحالم.»
ناگهان بچه متوجه شد.
شاید فقط‌توصیفش نمی‌خواست دوباره شاهد‌رنگ‌هاش مرگ مادرش باشد.
شاید آن‌قدر از این‌پاشید موضوع می‌ترسید، آن‌قدر وحشت داشت‌آیتم که پا پیش گذاشته بود.
اما همه‌چیز درست می‌شد.
این احساس صادقانه بود.
کسانی که می‌خواستند خودشان را‌رنگ‌هاش فدا کنند، وارد دایره سفیدی شدند‌ده‌ها که جاودان شکوفه هلو کشیده بود.
جاودان شکوفه هلو گفت:
«فداکاری شما، راهنمای شما به سمت‌یخی بهشت خواهد بود. اونجا نه بیمار می‌شید‌جگال و نه به این راحتی‌ها پیر می‌شید.»
جوانه—
جوانه‌ها شروع به‌کنم بیرون زدن از‌روی بدن بچه کردند.
دردی نداشت.
زجرآور نبود.
فقط خواب‌آلودگی‌میل عمیقی وجودش‌بقیه را فرا گرفت.
جوانه، جوانه—
جوانه‌ها از بدن تمام کسانی‌صدها که در دایره بودند بیرون‌سرازیر زدند و پوستشان سفت شد.
خواب‌آلودگی عمیقی‌می‌ره آن‌ها را‌شمشیر فرا گرفت.
آن‌ها فهمیدند که زیر‌بقیه زمین، مکانی تاریک و آرام‌نمی‌شد است؛ جایی خوب برای خوابیدن.
فریادها و دعاهای مردم.
در میان‌روی گریه‌ها و شگفتی‌ها،صدها درختی شکوفه داد.
یک درخت هلوی غول‌پیکر.
اولین—
«تأسیس چشمه شکوفه هلو.»
بچه بالاخره‌روی فهمید که‌پاشید می‌تواند عمیقاً بخوابد.
-مادر.
خداحافظ.
تازه آن‌توصیفش موقع بود که‌رنگ‌هاش جین چون-هی فهمید.
«این گذشته درخت هلوئه.»
صاحب این‌می‌ره «رؤیا»، خود‌شمشیر درخت هلو بود.
جین چون-هی در همان جایی که‌نمی‌کرد درخت هلو قرار داشت، تحت تأثیر‌جادوی جادوی ببر سه مطلق قرار گرفته بود.
درست قبل از اینکه به زور جابه‌جا‌سیاهی شود، بُعد را شکافته بود، بنابراین حتماً‌سرازیر برای مدت کوتاهی به مکانی مجاور افتاده بود.
این گذشته‌ی درخت هلو بود.
رؤیای درخت هلو.
رؤیای چشمه شکوفه هلو.
آدم‌های بی‌شماری خودشان‌کنم را فدا می‌کنند‌روی و خیلی‌های دیگر برمی‌گردند.
بچه با خودش فکر می‌کند:
«تو می‌خوای‌می‌ره یکم بیشتر زندگی‌کریستال کنی. پس برگرد.»
«تو... از همه‌چیز دست کشیدی. پس‌نمی‌کرد بیا از اینجا با هم تماشا‌جادوی کنیم. ما تا ابد زندگی می‌کنیم.»
«اوه، نه دو‌کنم نفر. اونی که‌روی تنها بمونه گناه داره.»
«برگرد. برگرد.»
«اون نوزاد سیصد سال اینجا‌کریستال زندگی می‌کنه. پس بیا با‌نفوذ هم یه آواز بی‌پایان بخونیم.»
ریشه‌هایش عمیق‌تر‌میل شد و‌بقیه تنه‌اش ضخیم‌تر.
«دوران آدم‌خواری‌توصیفش دوباره برگشته. اشکالی‌رنگ‌هاش نداره. اینجا امنه.»
«جنگ؟ نگران‌روی نباش. اینجا از‌صدها این خبرا نیست.»
«هیچ بیماری بدی وجود‌شمشیر نداره. مریض نمی‌شید. ریشه‌های من‌داخل تا این حد پهن شدن.»
بچه در حالی که ریشه‌هایش را‌نمی‌کرد در زیر سرزمین چشمه شکوفه هلو‌جادوی پهن می‌کرد، با خود فکر کرد:
بذار عمیق‌تر برم.
بذار گسترده‌تر بشم.
تا جایی که‌خوبه مکانی ساخته بشه که‌همون هیچ‌کس توش مریض نشه.
دیگر معلوم نبود که‌بقیه آیا هنوز هم می‌شد به‌نمی‌شد آن «بچه» گفت یا نه.
بچه.
نه، ما—
جوانه.
«باید محافظت کنم.»
وقتی شخصی که برایش اهمیت قائل بود سیصد سال زندگی‌هزاران کرد و به آغوش خاک بازگشت، کسانی که خود را‌کدوم برای آن شخص فدا کرده بودند نیز به جایی رفتند.
یک روز، در حالی‌پاشید که هوای سرد شب‌هزار را با شاخه‌هایش حس می‌کرد.
بچه با خود فکر کرد.
ستاره‌ها زیبا بودند.
سپس، ناگهان‌توصیفش فکری به‌انگار ذهنش خطور کرد.
«آسمان کجاست؟»
گل‌های بی‌شماری که شکوفه‌شمشیر داده بودند، مانند ستاره‌ها‌شکاف در نور ماه می‌درخشیدند.
ووش—
دشتی از گل‌ها.
«من خوشحالم.»
ستاره‌ها روی‌می‌ره ریشه‌ها و‌شمشیر شاخه‌ها شکل گرفتند.
«من تنها نیستم.»
اینجا، کسان‌توصیفش دیگری مثل خودش‌رنگ‌هاش در کنارش بودند.
«سردم نیست.»
گذشته تبدیل به حال می‌شود.
زمان رفته‌رفته سرعت‌خواسته می‌گیرد و تندتر‌نمی‌کرد و تندتر می‌شود.
درخت چشمی‌توصیفش نداشت، اما می‌توانست‌رنگ‌هاش دورتر را ببیند.
درخت دستی نداشت،سیاهی اما می‌توانست چیزهای‌هزاران بیشتری را لمس کند.
درخت به حرف آمد.
«تو... از کی‌خواسته شروع به تماشای‌نمی‌کرد من کردی؟ آه، می‌فهمم.
تو موجودی‌توصیفش متعلق به‌انگار این زمان نیستی.»
با عبور‌روی از زمان‌پاشید و مکان.
درخت متوجه‌می‌ره حضور جین‌شمشیر چون-هی شد.
«تو همین‌میل الانشم داری‌بقیه فداکاری می‌کنی.»
«تو شبیه منی.
تو هم مثل من بی‌شماری.»
«ریشه‌هات چقدر‌می‌ره عمیقن؟ چند‌شمشیر تا میوه دادی؟»
دلیلش چه بود؟
به نظر می‌رسید بچه،انگار جین چون-هی را هم‌پاشید یک «درخت» مثل خودش می‌دانست.
سواااا—
ستاره‌ها از‌می‌ره میان برگ‌ها‌شمشیر پایین آمدند.
درخت الهی‌میل قدرت عبور از‌حرکت ابعاد را داشت.
«بچه‌ای مثل من.
من تو رو می‌فرستم بری.»
«اما نمی‌تونم تو‌خوبه رو به همون‌یخی جای قبلی بفرستم.»
«جاودان شکوفه هلو‌خواسته داره روزگار خیلی‌نمی‌کرد سختی رو می‌گذرونه.»
«دیدن تو باعث‌کنم می‌شه جاودان شکوفه‌روی هلو گریه کنه.»
«آرزوی جاودان شکوفه‌سیاهی هلو چیزیه که حتی‌ده‌ها منم نمی‌تونم برآورده‌اش کنم.»
عطر هلو در هوا پیچید.
باد جین‌میل چون-هی را‌بقیه در آغوش گرفت.
در نهایت، درخت هلو گفت:
«تو رو به‌سیاهی جایی می‌فرستم که جاودان‌ده‌ها شکوفه هلو اونجا نیست.
اما... این مکان، همین مکانه.»
«!»
نوری از‌توصیفش میان برگ‌های‌انگار درخت هلو تابید.
آن نور‌روی تمام دیدش را‌صدها پر کرد، و—
در نهایت.
جین چون-هی‌میل چشمانش را‌بقیه باز کرد.
دشتی از گل‌ها.
یک درخت هلوی غول‌پیکر.
مردی آنجا ایستاده بود.
«یهو ها-ریون...؟»