چپتر 74: فصل 74
0«ایل-گول، رئیس شعبه،گداها پدر و مادر‌این‌طوری سول-گیون رو کشته بود.»
پدر و مادرش از شیاطین‌مستقیم جناح غیرمتعارف بودن که کلی‌لقب کارهای شرورانه انجام داده بودن.
اونا شیاطینی بودن که حتی برای‌فلس ایل-گول که از جون گرفتن ابا‌می‌کشه داشت هم ارزش خون ریختن داشتن.
و نه ایل-گول و‌الهی نه خود سول-هوا نمی‌دونستن‌اژدهای که اون بچه همون شیاطینه.
حتی بعد از فهمیدن حقیقت، اصلاً آسون نبود‌توی که به کسی که قاتل پدر و مادرشه به‌مدام چشم استادش احترام بذاره و بهش ارادت داشته باشه.
سول-هوا، گل برفی، که‌شاگرد یه زمانی دختر دردانه گداها‌سفیده بود، در نهایت دیوانه شد.
این‌طوری بود که‌مستقیم اون تبدیل شد‌فلس به سول-گیون، سگ برفی.
توی اون چرخه عذاب بی‌پایان،فلس مثل سگی که دنبال دم‌یدک خودش می‌دوئه، مدام دور خودش می‌چرخید.
در آخر همه این‌ها. «وقتی هشت سال رو صرف جستجو کرد، دو‌مثل سال رو به آماده‌سازی گذروند، و بعد از ده سال تمام، خودش‌هشت رو به سمت شیطان آسمانی پرتاب کرد. پیش خودش چی فکر می‌کرد؟»
سول-گیون رو به جین چون-هی کرد و گفت: «پس‌سفیده تو همون بچه پررویی. همونی که شاگرد مستقیم پزشک الهی‌چسباند فلس سفیده و لقب پزشک اژدهای سفید رو یدک می‌کشه.»
جین چون-هی در حالی که خودش‌فلس رو به مظلومیت می‌زد، مشت‌هاش رو‌می‌کشه به هم چسباند و گفت: «آه، سلام!»
سول-گیون گفت: «من گدای جانشین، سول-گیون هستم.لقب لقبی که بهم دادن چون شبیه سگ برف‌زده‌ام.مشت‌هاش سول-گیون یا سول-گه، هرکدوم که راحتی صدام کن.»
با بی‌خیالی چوب سگ‌زنی خودش رو تو هوا انداخت و گرفتش.بی‌پایان «ممنون که هوانگ‌گو رو نجات دادی. می‌دونی، غذای اون سگ ولگرد‌این‌ها خیلی خوشمزه‌ست. اون پیرمرد هوانگ‌گو رو لوس و ننر بار آورده. هههه.»
به نظر می‌رسید توصیف‌شاگرد دزدیدن غذای سگ توسط‌فلس اون، اصلاً اغراق‌آمیز نبود.
جین چون-هی متوجه شد که چطور گوشه‌های‌سفیده لبش پشت اون خنده، به حالت پیچیده‌ای‌مظلومیت کج شد و این از چشمش دور نموند.
«پس این مال‌پزشک قبل از اینه که‌لقب جوابش رو پیدا کنه.»
سگ برف‌زده‌دردانه هنوز جوابش رو‌دیوانه پیدا نکرده بود.
فقط داشت دور خودش‌شاگرد می‌چرخید و سعی می‌کرد‌فلس دم خودش رو گاز بگیره.
جین چون-هی با‌مستقیم بی‌خیالی کیفش رو‌فلس روی شونه‌اش انداخت.
عذاب هر‌مستقیم کسی به‌الهی خودش ربط داره.
این موضوع‌دردانه هیچ ربطی به‌دیوانه جین چون-هی نداشت.
فعلاً فقط باید‌همونی جانی که روبروش‌پزشک بود رو نجات می‌داد.
در مجمع‌شاگرد اژدها و‌پزشک ققنوسِ اتحاد رزمی.
شعبه موقت‌مستقیم عمارت پزشکی‌الهی فلس سفید.
فنجان چای جگال لین شکست.
ترق.
شاید «شکستن» کلمه درستی نبود.
فنجان چای توی دست‌الهی جگال لین داشت پودر می‌شد‌سفید و به هیچی تبدیل می‌شد.
«پـ، پزشک الهی... فلس سفید؟»
افراد خانواده سومون‌همونی با دیدن جگال لین‌الهی رنگ از رخسارشان پرید.
«هنرهای رزمی پزشک‌مستقیم الهی فلس سفید‌فلس حتماً بازم پیشرفت کرده.»
«یعنی اون هیولا‌پزشک از اینی هم‌سفیده که بود هیولاتر شده؟»
«نه، می‌گفتن اون با زمان قرض‌این‌طوری گرفته شده زنده‌ست و به زودی می‌میره،سگی اما هر بار که می‌بینمش قوی‌تر می‌شه.»
ترسناک‌تر از اون، نیت‌شاگرد قتلی بود که از‌فلس جگال لین پخش می‌شد.
غرررر.
نیت قتلی که از استادی‌فلس فراتر از قلمرو دگرگونی ساطع‌یدک می‌شد، شعبه موقت رو پر کرد.
«آخه تو اون‌گداها نامه چی نوشته شده‌تبدیل که این‌قدر عصبانیش کرده؟»
مجمع اژدها و‌همونی ققنوس در اتحاد رزمی‌الهی در حال برگزاری بود.
این یعنی راهپیمایی‌مستقیم طاقت‌فرسای عمارت پزشکی فلس‌سفیده سفید شروع شده بود.
زیر نظر جگال لین، چهار رئیس‌سفیده سالن داشتن خودشون رو برای درمان‌حالی انواع و اقسام بیماران ترومایی هلاک می‌کردن.
به عنوان استاد عمارت، جگال لین در خط‌توی مقدم کار نمی‌کرد، اما به بیماران بدحالی رسیدگی‌می‌دوئه می‌کرد که رؤسای سالن از پس درمانشون برنمی‌اومدن.
«واو، پزشک الهی اینجاست!»شاگرد جنگجویان جوان شادی کردند‌فلس و به او خوش‌آمد گفتند.
«...اصلاً پیر نمی‌شه. اون هیولا.»
«نه، آخه چرا مردی‌الهی که قرار بود به زودی‌سفید بمیره این‌قدر سرزنده و سالمه.»
بزرگان فرقه‌های مختلف که تاریخچه‌دیوانه عمیق و خونین دنیای رزمی‌عذاب رو می‌دونستن، با تعجب نوچ‌نوچ می‌کردند.
جگال لین با لبخندی زیبا‌مستقیم و چهره‌ای آرام، به وظایفش به‌اژدهای عنوان پزشک الهی ادامه داده بود.
عجیب این بود که حتی تو‌فلس این وضعیت شلوغ، حتی یه چروک‌می‌کشه هم روی لبه لباسش نیفتاده بود.
با این حال، این مرد همین الان به‌اژدهای خاطر یه نامه که از عمارت پزشکی فلس‌چسباند سفید فرستاده شده بود، از کوره در رفته بود.
«پزشک الهی؟ پزشک الهی؟»
«...»
غرررش.
«پزشک الهی!مستقیم لطفاً آروم‌الهی باشید. پزشک الهی!»
جگال لین جوابی نداد.
سرمایی که ایجاد کرده‌شاگرد بود، به معنای واقعی‌فلس کلمه سرمای مرگباری بود.
درست در‌شاگرد همون لحظه، در‌الهی کشویی باز شد.
«استاد عمارت!»
این رئیس‌دردانه سالن رزمی،نهایت دوکگو جونگ-هو بود.
با شنیدن صدای زیردست وفادارش، به نظر می‌رسید‌فلس جگال لین به خودش اومده و نیت قتلش‌مظلومیت طوری ناپدید شد که انگار شسته شده باشه.
موهای بلند نقره‌ای رنگش که‌الهی مثل طوفان به این‌ور و اون‌ور‌یدک شلاق می‌زد، سر جاش آروم گرفت.
«هووو...»
جنگجویان و‌دردانه اعضای خانواده همگی‌دیوانه نفس راحتی کشیدند.
جگال لین‌پررویی گفت: «برام قلم‌مو‌مستقیم و کاغذ بیارید.»
دوکگو جونگ-هو با عجله کشویی رو باز‌سفیده کرد و گفت: «آه، منظورتون قلم‌مو و‌مظلومیت کاغذه تا جواب کبوتر نامه‌بر رو بدید.»
جگال لین سرش رو تکون داد.سفیده «نه، این نیست. این نامه‌ایه که‌حالی باید برای ارباب اتحاد رزمی فرستاده بشه.»
«منظورتون از این حرف چیه...؟»
جگال لین با لبخند روشنی‌مستقیم گفت: «می‌خوام خدمات پزشکی‌ام رو‌لقب همین‌جا تموم کنم و برگردم.»
با شنیدن این‌مستقیم حرف، همه قیافه‌ای‌فلس بهت‌زده به خودشون گرفتن.
«امـ، اما مجمع اژدها‌الهی و ققنوس که هنوز‌اژدهای تموم نشده، منظورتون چیه؟»
جگال لین از جاش بلند شد و گفت: «هاهاها، اون مجمع‌بی‌پایان پیش‌پاافتاده اژدها و ققنوس. حالا که فکرش رو می‌کنم، اصلاً نیازی‌این‌ها به نامه هم نیست. لطفاً حرف‌هام رو به خوبی بهشون منتقل کنید.»
و بعد‌پررویی از اقامتگاه‌شاگرد موقت بیرون رفت.
«استاد عمارت! اسـ، استاد‌پزشک عمارت! من قلم‌مو و‌لقب کاغذ رو پیدا کردم! بفرمایید!»
بدون توجه به اون،الهی جگال لین مستقیم به‌اژدهای سمت یک جا رفت.
اصطبل.
به طور دقیق‌تر،همونی جایی که سریع‌ترین‌پزشک اسب نگهداری می‌شد.
«لطفاً به خانواده نامگونگ‌پزشک اطلاع بدید که من‌لقب قراره یه اسب قرض بگیرم.»
اسبی که جگال لین انتخاب‌فلس کرد یه اسب سیاه غول‌پیکر‌یدک به اندازه یه خونه بود.
«نکنه اسب سیاه‌گداها حاکم رو... صـ،این‌طوری صبر کنید، استاد عمارت!»
با همون کلمات آخر، جگال لین از قبل‌فلس ناپدید شده بود و فقط ابری از گرد‌مظلومیت و غبار پشت سرش به جا گذاشته بود.
«آخه تو اون نامه چی نوشته‌فلس شده بود که باعث شد با‌می‌کشه این عجله بره؟ اصلاً داره کجا می‌ره؟»
دوکگو جونگ-هو به‌پزشک جایی که جگال‌سفیده لین نشسته بود برگشت.
اونجا، نامه‌ای که‌گداها جگال لین خونده بود،تبدیل مچاله شده افتاده بود.
نامه که نتونسته بود نیت قتل جگال لین رو‌سفیده تحمل کنه، نه تنها جوهرش پخش شده بود، بلکه کاغذش‌چسباند هم پاره شده و محتواش رو غیرقابل خوندن کرده بود.
اون فقط می‌تونست‌مستقیم تشخیص بده که‌فلس دست‌خط یوهو بود.
و فقط یه‌پزشک کاراکتر به سختی‌سفیده قابل تشخیص بود.
کاراکتر شادی، «هی».
همش همین بود، یه‌شاگرد کاراکتر تنها که نشون‌دهنده‌فلس استاد جوان عمارت بود.
«استاد عمارت... استاد عمارت!پزشک اگه همین‌طوری بذارید برید، من‌اژدهای باید چی‌کار کنم؟ استاد عماااارت!»
هاپ!
هوانگ‌گو که تو بغل سول‌گیون‌دیوانه جا خوش کرده بود، با‌عذاب دماغش مسیر رو نشون داد.
او از طریق بو، مکان رئیس‌پزشک شعبه رو پیدا کرده بود و‌سفید داشت راه رو بهشون نشون می‌داد.
(در حالت عادی، اون‌پزشک سگ ولگرد، هوانگ‌گو، باید‌لقب مدت بیشتری استراحت می‌کرد، اما...)
با توجه‌مستقیم به شرایط،الهی چاره دیگه‌ای نبود.
گروهی از شاگردان فرقه گدایان، جین چون-هی‌تبدیل و پزشکان درمانگاه از عمارت پزشکی فلس‌دنبال سفید، با هم روی کوهستان برفی می‌دویدند.
اگه بخوام دقیق‌تر بگم،شاگرد فقط شاگردان فرقه گدایان‌فلس و جین چون-هی داشتند می‌دویدند.
پزشکان عمارت پزشکی فلس سفید‌الهی اون‌قدر نفس‌کم آورده بودند که‌سفید در نهایت روی زمین ولو شدند.
«هاه، هاه... لطفاً شما‌الهی برید جلو. ما... ما...اژدهای از پشت سرتون میایم... هاه...»
(فقط یه ذره دویدن،نهایت اما دارن مثل چی‌توی عرق می‌ریزن. نوچ نوچ.)
البته این «یه‌همونی ذره» بر اساس‌پزشک استانداردهای جین چون-هی بود.
در وهله اول، اون‌ها فقط پزشکانی تو جیانگهو‌لقب بودند که می‌دونستند چطور از انرژی درونی استفاده کنند،چسباند نه آدم‌های دنیای رزمی که با شمشیر زندگی می‌کردند.
فقط استانداردهای پزشک الهی‌الهی فلس سفید یا جین چون-هی‌سفید یه کوچولو (؟) بالا بود.
سول‌گیون گفت: «لعنتی‌ها، وقتی این‌قدر ضعیفید چطور می‌تونید به عنوان پزشک‌بی‌پایان کار کنید؟ یه کم غذای درست و حسابی بخورید. محض رضای‌این‌ها خدا، شما از ما گداها که برای غذا التماس می‌کنیم هم ضعیف‌ترید.»
همون‌طور که این‌همونی رو می‌گفت، درشت‌هیکل‌ترین‌پزشک پزشک رو کول کرد.
(در حالت عادی، از زیردست‌هاش می‌خواست این‌سفیده کار رو بکنن، اما اینکه خودش اون‌مظلومیت رو کول کرده بود جای تعجب داشت.)
همه پزشکان، از‌پزشک جمله جین چون-هی،سفیده غافلگیر شده بودند.
با این حال، شاگردان فرقه گدایان انگار‌تبدیل که به این کار عادت داشته باشند، آهی‌خودش کشیدند و بقیه پزشکان رو یکی‌یکی کول کردند.
«خواهر، آخه اینجا کی بیشتر‌مستقیم از تو استقامت داره؟ خودمون‌لقب هم داریم از خستگی می‌میریم.»
شاگردان فرقه گدایان‌مستقیم غرغر کردند، اما‌فلس بلافاصله دنبالش راه افتادند.
همین مسئله به تنهایی‌الهی نشون می‌داد که چقدر‌اژدهای برای او احترام قائل بودند.
جین چون-هی با خودش فکر کرد: (در‌تبدیل حالت عادی، پزشکان نباید تو تیم جستجو باشن‌خودش چون سرعت رو کم می‌کنن، اما چاره‌ای نیست.)
یه بیمار مسن روزها‌شاگرد تو یه کوهستان برفی به‌سفیده حال خودش رها شده بود.
اگر وضعیتش همون‌طور که تو‌الهی نامه توصیف شده بود باشه،سفید بیمار ممکنه حین انتقال بمیره.
این یه‌مستقیم مسئله مرگ‌الهی و زندگی بود.
سول‌گیون گفت: «کوهوهو، چقدر غر می‌زنی.این‌طوری هی، بچه جون. تو خوبی؟ می‌خوای‌مثل تو هم سوار کول یه گدا بشی؟»
او داشت‌پررویی با جین‌شاگرد چون-هی حرف می‌زد.
جین چون-هی‌شاگرد سرش رو تکون‌الهی داد: «من خوبم.»
سول‌گیون با شنیدن این‌الهی حرف سوت زد: «تحسین‌برانگیزه. این‌سفید بچه از بزرگترها هم بهتره.»
«خواهر!»
«خواهــــر!»
«بی‌خیال، خواهر!»
او گفت: «کوهوهو، خفه شید، پدرسوخته‌ها.» و‌لقب بعد به پزشکی که روی کولش بود‌می‌زد گفت: «پشتم برات به اندازه کافی راحت هست؟»
پزشک بالاخره با سختی تونست احساسات‌این‌طوری واقعیش رو به زبون بیاره: «اگه‌مثل فقط بتونیم یه کم استراحت کنیم...»
«هی، منم دلم می‌خواد استراحت کنم. اما بیا بعد از اینکه‌اژدهای اون پیرمرد رو دیدیم استراحت کنیم. خب، اون یه پیرمرد سرسخته،جانشین مثل ببر قویه، پس نمی‌میره، اما بازم باید قیافه‌اش رو ببینم.»
«آخ، می‌فهمم.»
«که‌که‌که.»
سول‌گیون با این‌گداها خنده، تکنیک حرکتی‌این‌طوری خودش رو اجرا کرد.
حرکتی که در اون حالت بدنش‌پزشک رو پایین آورد و طوری دوید‌سفید که انگار مماس با زمین پرواز می‌کرد.
حرکت پای‌شاگرد سگ عجیب‌پزشک فرقه گدایان.
این اسم به این دلیل روی اون گذاشته شده‌سفید بود که شبیه دویدن یه سگ گرسنه بود، اما برخلاف‌جانشین اسمش، از اکثر تکنیک‌های حرکت پا سریع‌تر و بی‌سروصدا‌تر بود.
حرکتی شبیه به‌گداها یه سگ وحشی که‌تبدیل برای شکار آماده می‌شه.
او به سبکی روی دشت‌های‌مستقیم برفی می‌دوید، زمینی که چندین‌لقب برابر سخت‌تر از زمین هموار بود.
«آه، خواهر...شاگرد بهت گفتم‌پزشک بهمون سخت نگیر.»
شاگردان فرقه‌مستقیم گدایان به‌الهی دنبالش دویدند.
اگرچه در سطح سول‌گیون‌نهایت نبودند، اما تکنیک‌های حرکتی اون‌ها‌چرخه هم کاملاً سطح بالا بود.
با این حال، هیچ‌کدوم از شاگردان فرقه‌الهی گدایان نتونستند به او که طوری روی‌می‌کشه کوهستان برفی می‌دوید انگار خونه خودش بود، برسند.
به جز یک نفر.
تاپ.
جین چون-هی‌دردانه دقیقاً دوش‌به‌دوش‌نهایت سول‌گیون می‌دوید.
«که‌که‌ک، خوب می‌دوی، بچه جون.»
با اینکه او در حالی که یه نفر رو‌اژدهای کول کرده بود می‌دوید، سرعتش چیزی نبود که یه‌سلام آدم معمولی از دنیای رزمی بتونه باهاش همگام بشه.
با این حال، جین چون-هی‌فلس بدون اینکه عقب بیفته، دقیقاً‌یدک کنارش با او همگام بود.
«خیلی عجیبه. فرمت کاملاً‌نهایت حرکت پای سه جوهره‌توی است، اما جهت‌گیریت خیلی آزاده.»
جین چون-هی‌پررویی با دستپاچگی خندید:مستقیم «هه هه هه.»
«خب، شنیدم که اون حرومزاده‌های نقاب‌دار رو که حقشون‌اژدهای مرگ بود دست‌به‌سر کردی، اون بهمن رو راه انداختی‌سلام و زنده موندی. که‌که‌ک، بچه، تا کجا می‌تونی پیش بری؟»
سول‌گیون با دقت به جین‌فلس چون-هی نگاه کرد و بعد‌یدک سرعتش رو حتی بیشتر هم کرد.
تاپ.
رد پاهایش‌پررویی عمیقاً در‌شاگرد برف نقش بست.
در همون حال،مستقیم تصویر پس‌زمینه‌اش حتی‌فلس محوتر هم شد.
این یه‌مستقیم چالش بود: اگه‌فلس می‌تونی منو بگیر.
(هوو.)
جین چون-هی نفس عمیقی کشید.
همزمان، اصول عمیق حرکت پای سه‌فلس جوهره و بصیرت فرمول بادِ هنر‌می‌کشه الهی پنج عنصر رو به یاد آورد.
بدن جین چون-هی شروع به حرکت‌سفیده با سرعتی کرد که بیشتر به یه‌مظلومیت حیوان وحشی نزدیک بود تا یه انسان.
عجیب بود که با وجود اینکه سرعتش به‌توی وضوح افزایش پیدا کرده بود، اما تعداد دفعاتی‌می‌دوئه که پاهاش با زمین تماس پیدا می‌کرد ثابت موند.
جین چون-هی به‌همونی او رسید و‌پزشک دقیقاً کنارش دوید.
نگاهی از تحسین تو چشم‌های‌الهی سول‌گیون ظاهر شد: «به هر‌سفید حال یه نابغه، نابغه‌ست دیگه.»
هاپ! هاپ‌مستقیم هاپ! هوانگ‌گو‌الهی پارس کرد.
سول‌گیون گفت: «می‌گه همین‌جاست.»
در قله‌پررویی کوه، یه آبشار‌مستقیم یخ‌زده پدیدار شد.
هیچ نشانه‌ای از حضور انسان‌الهی دیده نمی‌شد، اما هوانگ‌گو مدام‌سفید به سمت آبشار پارس می‌کرد.
اما تنها چیزی که‌الهی روبروشون قرار داشت، یه‌اژدهای توده غول‌پیکر یخ بود.
نه تنها پزشکانی که با اون‌ها‌این‌طوری اومده بودند، بلکه گداهای نامدار فرقه‌مثل گدایان هم نتونستند سردرگمی‌شون رو پنهان کنند.
فقط سول‌گیون خونسرد موند: «یخ‌مستقیم این‌طوریه دیگه. اون پیرمرد از‌لقب عقلش استفاده کرده، مگه نه؟»
او گارد گرفت‌مستقیم و به آرومی چوب‌دستی‌سفیده سگ‌زن خودش رو چرخاند.
هجده نخل تسخیرکننده اژدها.
فرم اول.
سگ گرسنه‌پررویی به سمت‌شاگرد غذا خیز برمی‌دارد.
این اسم به خاطر شباهتش به‌فلس یه سگ گرسنه که برای غذاش‌می‌کشه خیز برمی‌داره روی اون گذاشته شده بود.
مسیری که‌مستقیم حتی ذره‌ای ظرافت‌فلس توش دیده نمی‌شد.
اما چرا وحشتناک‌تر از مسیرهای شمشیری‌این‌طوری به نظر می‌رسید که توسط افراد‌مثل درجه‌یک دنیای رزمی به نمایش گذاشته می‌شد؟
کرا-بوووم!
او با یه‌مستقیم ضربه آبشار یخ‌زده‌فلس رو در هم شکست.
چوب‌دستی سگ‌زن که از آهن ساخته‌سفیده نشده بود و فقط از چوب تراشیده‌مظلومیت شده بود، حتی یه خراش هم برنداشت.
(حتی متوجه نشدم‌گداها که با چی‌این‌طوری شمشیر آغشته شده بود.)