چپتر 470: چپتر 470
0«به قضاوتت اعتماد دارم،باز هی. هممم، اما... قضیه فقط‌درمانگاه‌های گسترش نفوذ عمارت اصلی نیست.»
«... پس چیه؟»
استاد از این سوال‌صدای شاگردش به نوعی راضی‌داد و خوشحال به نظر می‌رسید.
با وجود اینکه شاگردش بزرگ شده بود،نشده‌ست اینکه هنوز چیزی برای یاد دادن به‌گفت او وجود داشت، برای یک استاد لذت‌بخش بود.
«به خاطر کاریه‌تِق که خودت می‌خوای‌داد انجام بدی، هی.»
«ها؟ من؟»
این را با‌بادبزنش چشم‌هایی که از تعجب‌ادامه گرد شده بود پرسید.
این قیافه‌اش حسابی‌مناطق بامزه بود و‌تأیید استاد خنده ریزی کرد.
تو دلش فکر کرد:باز 'پس برای همینه که همه‌درمانگاه‌های تو پیری شاگرد بزرگ می‌کنن.'
«در این استان جیانگسو که عمارت اصلی قرار داره، بهداشت بهتر شده،امنیت تعداد شعبه‌های عمارت پزشکی فلس سفید افزایش پیدا کرده، فروشگاه‌های زنجیره‌ای بکرین با‌باشه قدرت تأسیس شدن و با سازماندهی سیستم لجستیک، زندگی مردم خیلی بهتر شده.»
«بله. بله، درسته.»
«در نتیجه، آمار مرگ و میر نوزادان پایین‌صابون اومده و نرخ درمان و بقای بیماران هم بالا‌امنیت رفته. اما، آیا فقط همین استان جیانگسو این‌طور نبود؟»
استاد بادبزنش را با‌باز یک صدای تِق باز‌دیگه کرد و ادامه داد:
«مناطق دیگه هنوز پر از درمانگاه‌های تأیید نشده‌ست و‌گفت با اینکه صابون فروخته می‌شه، بهداشت فقط کمی بهتر شده‌سامان و نمی‌شه بهش گفت خوب. وضعیت امنیت عمومی هم همین‌طوره.»
«آه... بله. واقعیت داره.»
«پیشروی به سمت ژجیانگ و‌درمانگاه‌های سر و سامان دادن به‌می‌شه اوضاع اونجا کار خوبی می‌تونه باشه.»
«اوه!»
می‌دانست چیزی که استادش‌فروخته جلوی رویش تکان می‌دهد،بهش فقط یک طعمه است.
اما، طعمه‌ای‌نبود بود که‌صدای نمی‌توانست رد کند.
'شاگردی که دیوانه پیشرفت‌دیگه بشریت و نجات آدم‌هاست، حتماً‌فروخته این طعمه رو گاز می‌گیره.'
دقیقاً همان‌طور که انتظار می‌رفت. چشم‌های آبی‌مناطق جین چون-هی مثل گربه‌ای که اسباب‌بازی‌اش را‌می‌شه دیده باشد برق زد و مردمک‌هایش گشاد شد.
«ژجیانگ... به نظر خوب میاد.»
فقط به‌نبود اون چشم‌های هیپنوتیزم‌تِق شده نگاه کنید.
«اما، این رو یادت باشه، هی. بیشتر مردم‌صابون از روی طمع قدرت رو می‌خوان، ولی گاهی‌وضعیت اوقات، برای رسیدن به یک هدف، قدرت واجبه.»
تق!
«آخ!»
بادبزن استاد به‌بادبزنش آرامی روی فرق سر‌ادامه جین چون-هی فرود آمد.
و به شاگردش‌مناطق که تازه به‌تأیید خودش آمده بود گفت:
«در واقع. می‌شه گفت که قدرت برای‌مناطق رسیدن به اهداف ضروریه. البته، اگه قصد‌می‌شه نداشته باشی یه دین جدید تأسیس کنی.»
جگال لین‌نشده‌ست یک آدم‌فروخته واقع‌بین بود.
او می‌دانست که هدف شاگردش‌تِق چیزی نیست که بشود بدون‌دیگه پول یا قدرت به آن رسید.
«چشم، استاد. فراموش نمی‌کنم.»
می‌دانست جگال لین سعی‌باز دارد چه چیزی را‌دیگه به او یادآوری کند.
اینکه هرگز نباید در‌فروخته حالی که واقعیت را نادیده‌گفت می‌گیرد، به سمت ایده‌آل‌هایش بدود.
موول به حرف آمد:
«پس من یک‌مناطق برنامه تنظیم می‌کنم و‌نشده‌ست گزارش جداگانه‌ای ارائه می‌دم.»
«لطفاً همین کار رو بکن.»
«چشم، استاد عمارت.»
سپس، جگال لین گفت:
«قبل از اینکه‌مناطق بری، بیا اینجا‌تأیید تا نبضت رو بگیرم.»
«بله؟»
چشم‌های موول گشاد شد.
'یعنی بالاخره استاد‌بادبزنش عمارت من رو‌باز به رسمیت شناخت؟!'
با دیدن این صحنه،دیگه یوهو و جین چون-هی‌صابون با خودشان فکر کردند:
'داره به‌صدای گاو کاریش آب‌ادامه و علف می‌ده.'
شاید می‌شد اسمش را گذاشت به رسمیت‌نمی‌شه شناختن... اما در واقع مقدمه‌ای بود برای اینکه‌واقعیت در آینده حتی بیشتر از او کار بکشد.
جین چون-هی گفت:
«منم برات‌داد یه داروی‌دیگه تقویتی آماده می‌کنم.»
«خدای من،صدای خود نایب‌رئیس عمارت...ادامه ممنونم. خیلی ممنونم!»
باید خوب بهش غذا بدی.
باید خوب‌نبود بخوره تا بتونه‌تِق خوب کار کنه.
دلال یعنی واسطه.
اکثر آن‌ها افرادی بودند که در بخشی زیر نظر یک انجمن‌وضعیت تجاری کار می‌کردند و کسانی که الان با جین چون-هی سر و‌خوبی کار داشتند، از انجمن تجاری پوتوئو بودند؛ بزرگ‌ترین انجمن تجاری در هانگژو.
«باید بگم که این مکان تو خیابون اصلی قرار داره، که کار‌تأیید لجستیک رو راحت می‌کنه و با داشتن جمعیت شناور زیاد، یه منطقه‌عمومی تجاری عالی هم محسوب می‌شه. این ساختمون هم فقط ده سال ساختشه...»
دلال انجمن تجاری پوتوئو‌دیگه به توضیح دادن چیزهایی‌صابون برای جین چون-هی ادامه داد.
جین چون-هی حالا به‌باز دستور استادش در هانگژو، بزرگ‌ترین‌درمانگاه‌های نقطه کلیدی در ژجیانگ بود.
به زبان مدرن،صابون یک منطقه داغ‌کمی برای سفته‌بازی املاک!
دلیل این‌نبود قیمت‌های دیوانه‌کننده مسکن‌تِق چیزی نبود جز:
۱. اینجا‌داد مرکز استان‌دیگه ژجیانگ است.
۲. اما در‌تِق عین حال یک‌داد شهر بندری هم هست.
۳. آن‌قدر کالا و اجناس‌می‌شه فراوانی دارد که به عنوان‌خوب شهر تفریح و تجمل شناخته می‌شود.
این مکان، که آلفا و امگای تمام‌ادامه مناطق تفریحی در دشت‌های مرکزی بود، طبیعتاً‌صابون قیمت مسکن و هزینه‌های زندگی سرسام‌آوری داشت.
«پس مکان‌داد بعدی رو‌دیگه بهتون نشون می‌دم.»
همان‌طور که حرکت می‌کردند،باز جین چون-هی یک بار‌دیگه دیگر به هانگژو فکر کرد.
تو این‌نشده‌ست محله حتی‌فروخته آب هم می‌فروشن.
در دوران مدرن، خریدن آب معدنی یک چیز عادی است،دیگه اما در این دوره و زمانه، بیشتر مردم می‌پرسیدند وقتی می‌توانی‌خوب از رودخانه یا چاه آب بکشی، دیگر چه کسی آب می‌خرد.
اما در‌داد هانگژو، آدم‌هایی هستند‌درمانگاه‌های که آب می‌فروشند.
البته، شاید از روی وجدان، این‌داد آب با گیاهان دارویی دم کشیده باشد،فروخته اما آن هم فقط یک ظاهر‌سازی است.
قدم زدن در هانگژو‌فروخته با دلال، خاطرات را‌بهش یکی یکی برایش زنده کرد.
اول از همه، او ساما هیون و ساما هه را‌دیگه نجات داده بود و از همین‌جا بود که به سمت‌گفت مجمع‌الجزایر ژوشان، جایی که فرقه پوتوئو قرار داشت، حرکت کرده بود.
«من تاندرکوئیک رو اینجا دیدم.»
غییییژ-
تاندرکوئیک که از بودن در یک‌کمی مکان آشنا خوشحال بود، از همین‌امنیت حالا داشت بال‌هایش را به هم می‌زد.
«گوشت خوک‌نبود دونگپو هم‌صدای خوشمزه بود.»
هاپ!
با شنیدن اسم گوشت‌باز خوک دونگپو، هوانگ‌گو دمش‌دیگه را با هیجان تکان داد.
«صبر کن،نشده‌ست فقط یه‌فروخته لحظه صبر کن.»
هاپ، هاپ، هاپ!
حتماً کلمه‌داد گوشت خوک دونگپو‌درمانگاه‌های رو حفظ کرده.
این وروجک!
در نهایت، جین چون-هی به جای گوشت خوک دونگپو، یک تکه‌وضعیت گوشت خوک خشک شده به هوانگ‌گو داد و به خاطر اعتراض‌کار شدید تاندرکوئیک که می‌گفت «چرا من نه؟»، کمی هم به او داد.
'تاندرکوئیک یه‌کم وزن اضافه نکرده؟'
او می‌دانست که جانوران روحی معمولاً‌تأیید چاق نمی‌شوند، اما به دلایلی، گوشت شکم‌بهش و پاهای تاندرکوئیک تپل به نظر می‌رسید.
'نه. حتماً‌صدای همش پُرز‌باز و پره.
خوب پرواز‌نشده‌ست می‌کنه، پس‌فروخته چه مشکلی داره.'
در همان لحظه،بادبزنش دلال همراه از‌باز انجمن تجاری پوتوئو گفت:
«همشون تپل و بامزه‌ن.»
«اوم... تپل به نظر میان؟»
«بله. این‌نشده‌ست ظاهر پر و‌می‌شه پیمونشون خیلی دوست‌داشتنیه.»
درسته.
بچه‌های من‌داد پر و‌دیگه پیمونن، چاق نیستن.
دلیل اینکه این جین چون-هی داشت‌داد با یک دلال از انجمن تجاری پوتوئو‌فروخته قدم می‌زد، چیزی نبود جز دستور استادش.
-هی.
تو سعی کن‌بادبزنش پیشروی به سمت‌باز ژجیانگ رو مدیریت کنی.
برنامه‌ای که‌داد مدیرکل موول ارائه‌درمانگاه‌های داده، کاملاً کاربردیه.
سعی کن‌صدای اون برنامه رو‌ادامه خودت اجرا کنی.
تو این‌نشده‌ست روند چیزهای‌فروخته زیادی یاد می‌گیری.
پس بیماران چی؟
در جواب این‌مناطق سوال، استادش سرش‌تأیید را تکان داده بود.
-نگران بیماران نباش.
مهارت‌های پزشکان ارشد به شدت‌می‌شه پیشرفت کرده و حالا می‌توانند‌خوب بیشتر هنرهای جراحی را انجام دهند.
یعنی پزشکان ارشد‌بادبزنش را بیش از‌باز حد خوب تربیت کرده‌ام؟
دقیقاً همان‌طور‌داد بود که‌دیگه استادش می‌گفت.
در اصل، پزشکان عمارت پزشکی‌ادامه فلس سفید افرادی بودند که‌تأیید هنرهای رزمی یاد گرفته بودند.
آن‌ها هنرهای رزمی را برای قوی شدن‌نمی‌شه یاد نگرفته بودند، بلکه هنر الهی پنج‌همین‌طوره عنصر را برای درمان بیماران جیانگهو آموخته بودند.
از بعضی جهات، مهارت دست‌تِق آن‌ها حتی از پزشکان مدرن‌دیگه روی زمین هم بالاتر بود.
آن‌ها به جای تجهیزات پزشکی مدرن، تشخیص نبض‌صابون داشتند و می‌توانستند بخیه‌ها و بریدگی‌هایی را انجام‌وضعیت دهند که حتی برای افراد مدرن هم سخت بود.
«البته، این فقط‌تِق به این معنیه که‌مناطق از بعضی جهات بهترن.
اگه ازم بپرسن که اینجا رو با دنیای‌بهش مدرن و تجهیزات پزشکی پیشرفته و آنتی‌بیوتیک‌هاش عوض‌پیشروی می‌کنم یا نه، خب معلومه که عوض می‌کنم.»
با این حال،بادبزنش مهارت‌های جراحی آن‌ها‌باز واقعاً چشمگیر بود.
علاوه بر این‌ها، به جز جین چون-هی، کسی‌صابون که می‌شد به او لقب دکتر الهی داد،وضعیت پزشک الهی فلس سفید، یعنی جگال لین بود.
او هم متخصص داخلی بود و‌داد هم جراح، به این معنی که‌صابون تقریباً می‌توانست هر بیماری را درمان کند.
شاگرد در جواب حرف‌های استادش گفته بود‌نمی‌شه که متوجه شده است و بعد از‌همین‌طوره دریافت نقشه، به هانگژو در ژجیانگ آمده بود.
«خب...
حس می‌کنم تا وقتی‌دیگه که من نیستم، قراره استاد‌فروخته حساب چند نفر رو برسه...»
به نظر می‌رسید استادش نگران بود که مبادا شاگرد مهربانش‌تأیید از دیدن ذات واقعی او وحشت کند و غش کند،وضعیت اما در واقعیت، جین چون-هی اصلاً به این موضوع اهمیتی نمی‌داد.
اگر قرار بود از چنین‌می‌شه چیزی بترسد، هیچ‌وقت با یهو ها-ریون‌وضعیت یا ساما هیون برادر قسم‌خورده نمی‌شد.
«بهتره فقط‌نبود دنبال یه‌صدای ملک بگردم.»
و به این ترتیب، بعد‌درمانگاه‌های از دریافت نقشه، او به‌می‌شه هانگژو در ژجیانگ آمده بود.
دلیل گشتن‌صدای دنبال ملک‌باز هم ساده بود.
«این یه تمرینه تا سعی‌می‌شه کنم همه چیز رو از‌خوب صفر و با دستای خودم بسازم.»
سطح سختی این کار، زمین تا‌باز آسمان با خریدن یک تکه زمین در‌نشده‌ست دژ سونموک بعد از جنگ فرق می‌کرد.
آن زمان، زمین‌های متعلق به مردگان‌تأیید بیشتر از زنده‌ها بود و مردم‌نمی‌شه برای فروش زمین‌هایشان سر و دست می‌شکستند.
صحنه بعد‌صدای از جنگ‌باز همیشه همین‌طور بود.
مهم نبود چقدر افتخار، مدال‌می‌شه یا طلا داشته باشی، غذا‌خوب از همه چیز باارزش‌تر بود.
در مقایسه با آنجا،صدای قیمت زمین در هانگژو‌داد سر به فلک می‌کشید.
«تازه، اگه حواست‌مناطق نباشه خیلی راحت‌تأیید سرت کلاه می‌ذارن.»
در این دنیا که هیچ بنگاه‌داد املاک معتبری وجود نداشت، اگر کسی حواسش‌فروخته را جمع نمی‌کرد، کلاهبرداری اتفاقی عادی بود.
در حالی که او با دلال ملک در‌بهش حال پرسه زدن بود، محافظش که به دنبال‌پیشروی جین چون-هی می‌آمد، مدام اطراف را زیر نظر داشت.
«استاد جوان عمارت،بادبزنش بیایید کمی با‌باز احتیاط بیشتر حرکت کنیم.»
«چی؟»
«یه نگاه به اطرافتون بندازید.»
«همم؟»
در تمام اطرافش، رهگذرانی را‌تِق می‌دید که جمع شده بودند‌دیگه تا جین چون-هی را دنبال کنند.
آیا به خاطر این بود که‌تأیید پرتره‌اش خیلی معروف شده بود؟ یا‌نمی‌شه به خاطر هوانگ‌گو و تاندرکوئیک بود؟
وقتی با بچه‌ای چشم تو‌ادامه چشم شد، صورت بچه سرخ شد‌نشده‌ست و سریع پشت جمعیت پنهان شد.
می‌توانست بشنود‌نشده‌ست که مردم می‌گویند‌می‌شه «دکتر دیوانه چشم‌آبی».
«این‌طوری... دفعه بعد‌بادبزنش مجبورم سگ یا‌باز پرنده رو جا بذارم.»
واق واق!
جیغغغ!
«اگه نمی‌خواید این کار رو‌می‌شه بکنید، حداقل باید یه کلاه حصیری‌وضعیت نقاب‌دار بپوشید تا صورتتون رو بپوشونه.»
«تو هانگژو‌نبود حسابی برای‌صدای خودم سلبریتی شدم.»
و نگرانی‌های مانسون بیشتر شد.
مانسون، رهبر‌صدای جوخه چهارم‌باز از جوخه بکرین.
جوخه بکرین چه بود؟ با افزایش‌کمی نفوذ عمارت پزشکی فلس سفید، نام جوخه‌عمومی رزمی به جوخه بکرین تغییر یافته بود.
و دوباره سازماندهی‌بادبزنش شده بود تا‌باز بسیار بزرگ‌تر شود.
در نتیجه، رهبر جوخه چهارم‌درمانگاه‌های مانسون و ده نفر از‌می‌شه زیردستانش او را همراهی کرده بودند.
در حین بررسی‌تِق املاک، جین چون-هی‌داد با خود فکر کرد.
«من این کار رو می‌کنم چون استادم‌نمی‌شه بهم گفته... اما دستوریه که اگه بقیه اربابان‌واقعیت جوان بشنون، براشون خیلی عجیب به نظر می‌رسه.»
دستور استادش دقیقاً این بود:
۱. اول،داد یک تکه‌دیگه زمین بخر.
۲. بعد،صدای یک درمانگاه‌باز باز کن.
۳. پزشکان را‌صابون خبر کن و‌کمی شروع به کار کن.
۴. سپس، به فرقه‌های جناح غیرمتعارف‌باز اطراف حمله کن و با آن‌ها‌تأیید درگیر شو تا دارایی‌هایشان را جذب کنی.
۵. جین چون-هی باید‌دیگه تمام این کارها را‌صابون خودش شخصاً انجام دهد.
«صبر کن...
قدم‌های اول تا سوم‌فروخته رو می‌فهمم، اما قضیه‌بهش شماره چهار دیگه چیه؟»
غیرممکن بود که‌بادبزنش در این فرآیند‌باز کینه‌ای به وجود نیاید.
با این حال، قصد استادش این‌تأیید بود که او حتی با به‌نمی‌شه دوش کشیدن این کینه‌ها هم مبارزه کند.
«اما باید شایعات‌تِق زیادی درباره من‌داد پخش شده باشه...
نمی‌دونم فرقه‌های جناح غیرمتعارف‌فروخته اصلاً جرئت می‌کنن باهام‌بهش درگیر بشن یا نه.
بهتره صورتم رو‌بادبزنش بپوشونم و بعد‌باز این‌ور و اون‌ور برم؟»
یا شاید‌داد عقلانیت جیانگهو را‌درمانگاه‌های دست‌بالا گرفته بود؟
خب، او شنیده بود که حتی با وجود اینکه امپراتور‌تأیید مشت وودانگ به چنین جایگاهی رسیده بود، همیشه توله‌سگ‌های جوانی‌وضعیت پیدا می‌شدند که برای کشتن او هجوم می‌آوردند، مگر نه؟
او به معنای عمیق‌فروخته حرف استادش فکر کرد،بهش اما نتوانست جوابی پیدا کند.
جین چون-هی قبل‌بادبزنش از اینکه حرفی‌باز بزند، لحظه‌ای فکر کرد.
[این منطقه‌داد قراره حسابی‌دیگه شلوغ بشه.]
«چی؟»
مانسون دستپاچه شده بود.
[من فقط یه‌بادبزنش خودی اینجا نشون‌باز می‌دم و بعد می‌رم.
چند روزی استراحت می‌کنم، بعد‌درمانگاه‌های با هنر تغییر چهره، قیافه‌ام‌می‌شه رو عوض می‌کنم و برمی‌گردم.]
[ایده خوبیه.]
[آره.
اگه وقتی می‌خوام عمارت پزشکی‌تِق رو باز کنم مردم این‌طوری‌دیگه جمع بشن، خیلی دردسر می‌شه.
بعد از اینکه عمارت پزشکی باز شد می‌تونم دوباره‌فروخته هویتم رو فاش کنم، درسته؟ تو این مدت، مانسون، لطفاً‌همین‌طوره فقط تظاهر کن که داری منو از اینجا بیرون می‌بری.]
[اوهوم...]
مانسون به فکر فرو رفت.
[اگه میل شماست، تظاهر‌صدای می‌کنم که دارم شما‌داد رو همراهی می‌کنم تا برید.]
[پس ازت‌داد می‌خوام همین‌دیگه کار رو بکنی.]
تو بی‌نقصی.
جین چون-هی سر تکان داد.
«خیلی خب، بیایید همون‌طور‌صدای که استادم دستور داده، از‌مناطق لایه‌های زیرین جیانگهو لذت ببریم.»
اینجا هانگژو بود، جایی‌دیگه که ساما هیون در‌صابون آن تقلا کرده بود.
و هانگژو جایی بود که وقتی آن‌مناطق بچه در حال دست و پا زدن‌می‌شه بود، هیچ‌کس به او کمکی نکرده بود.
در این محله خطرناک، او قصد داشت نه به عنوان سلبریتی‌وضعیت معروفی به نام دکتر دیوانه چشم‌آبی، بلکه به عنوان یک پزشک‌کار معمولی متعلق به عمارت پزشکی فلس سفید شروع به کار کند.
«تو درمان مردم اعتماد به نفس‌باز دارم، اما مشکل اصلی کتک زدن فرقه‌های‌نشده‌ست جناح غیرمتعارف اطراف و اخاذی از دارایی‌هاشونه.»
با این حال، جین‌دیگه چون-هی این وظیفه را با‌فروخته پشتکار ذاتی خود ارزیابی کرد.
به جای اینکه به دوردست‌ها‌ادامه نگاه کند، می‌خواست با چیزی‌تأیید که در دسترسش بود شروع کند.
به عبارت‌نشده‌ست دیگر، بیایید اول‌می‌شه فقط کتکشان بزنیم.
اگر آن‌قدر آن‌ها را‌صدای کتک می‌زد تا پول بالا‌مناطق بیاورند، مطمئناً چیزی دستگیرش می‌شد.