چپتر 493: فصل ۴۹۳
0جوش‌های چرکی‌قیمتی تمام صورتش را‌بیفتن پر کرده بود.
یک پزشک پایه‌محله‌های سعی می‌کرد به‌گرفتن صورت بچه نگاه نکند.
احتمالا به این‌بهونه خاطر بود که ظاهرش‌برن خیلی وحشتناک شده بود.
حتی اگر این بچه الان‌روش کاملا هم خوب شود، دیگر‌شکرش نمی‌تواند صورت قبلی‌اش را داشته باشد.
آبله بیماری‌ای بود که‌یکم ترس‌های بنیادین بشریت را تحریک‌بهونه می‌کرد و باعث تبعیض می‌شد.
«شاید اگر‌مردم او هم‌فقیرنشین مثل چون-و،
تسلیم کردن‌نفر هانگژو خودش یه‌موجودی اتفاق خوب بود.
«فعلاً به لطف همه کارایی که‌گاوی تو هانگژو کردی، مردم محله‌های فقیرنشین‌معمولاً برای گرفتن روش آبله گاوی صف می‌کشن.»
«هه هه‌قیمتی هه. واقعاً‌یکم جای شکرش باقیه.»
«تو معمولاً قدرت لطف و جبران رو دست‌کم می‌گیری. وقتی کسی که خانوادشون رو نجات‌قدرت داده، در ازاش چیزی نمی‌خواد و تازه یه راه دیگه برای زنده موندن بهشون پیشنهاد‌زنده می‌ده، کیه که رد کنه؟ تازه بماند که اینا حرفای مردیه که بهش می‌گن دکتر الهی.»
«ولی... اشراف‌زاده‌ها چی.»
«برای اونا، فقط‌برای کافیه قیمت واکسن‌گاوی رو ببری بالا.»
«چی؟»
«یه قیمتی بذار که حتی اشراف‌زاده‌ها هم یکم به شک‌واقعاً بیفتن، بعد چند نفر رو به بهونه اینکه موجودی واکسن‌کسی کمه رد کن برن. بعدش دیگه خودشون با پای خودشون میان.»
«یعنی هم گرون‌تر بشه و‌موجودی هم پیدا کردنش سخت‌تر، ولی‌پای اونا بیشتر از قبل دلشون بخواد؟»
«آره. واکسن رو هم یه مقدار باکلاس‌تر و خاص‌تر جلوه بده.باقیه اینطوری نه تنها فقرا، بلکه اشراف و اون آدمای طبقه متوسطی‌ازاش که زیر دستشون کار می‌کنن همشون می‌خوان که واکسن رو بزنن.»
«چی... می‌گه قیمت‌بذار رو ببرم بالا.بعد نه اینکه کمش کنم.»
اصلاً نمی‌تونستم روان‌شناسی‌محله‌های این آدمای پولدار‌گرفتن رو درک کنم.
ولی کسی‌نفر که این حرفو‌موجودی می‌زد، استادم بود.
از اونجایی که هیچ‌کس تو جنگ‌گاوی روانی به گرد پای استادم هم‌معمولاً نمی‌رسید، احتمالاً... کار درستی... بود؟ نبود؟
چند روز بعد، در حالی که‌گرفتن هنوز یه جورایی به نقشه درخشان استادم‌باقیه شک داشتم، قیمت واکسن رو بردم بالا.
«چی؟ این‌قدر گرون‌بهونه شده؟ نکنه داری به‌برن ارباب من بی‌احترامی می‌کنی؟»
جین چون-هی با خونسردی گفت:
«شما فقط گفتید که دارید پرس‌وجو می‌کنید، نگفتید که‌بهونه حتماً واکسن رو می‌زنید. ما هم الان با کمبود‌یعنی موجودی واکسن روبه‌رو هستیم و همین باعث این وضعیت شده.»
«هومف.»
«حتی اگه این پولو هم‌موجودی بدید، بازم نمی‌تونم تضمین کنم‌پای که واکسن بهتون می‌رسه یا نه.»
«این دیگه چه وضعشه...»
مرد کاملاً‌قیمتی و علناً‌یکم ناراضی بود.
«استاد بهم گفت‌محله‌های که یکم تندتر‌گرفتن باهاشون برخورد کنم.»
جین چون-هی‌نفر با لحنی‌اینکه قاطع گفت:
«لطفاً بفرمایید بیرون. اینکه واکسن بزنید‌گاوی یا نه انتخاب خودتونه، این چیزی نیست‌قدرت که عمارت پزشکی بتونه کاری براش بکنه.»
«نه، وایسا، یه لحظه وایسا...»
«مدیرکل یو. لطفاً‌محله‌های ایشون رو به‌گرفتن بیرون راهنمایی کنید.»
«چشم.»
«چطور جرئت می‌کنید! من این رفتار توهین‌آمیزتون رو به‌جای اربابم گزارش می‌دم، اونوقت می‌بینیم که اصلاً پامو دوباره‌کسی تو این عمارت پزشکی فلس سفید می‌ذارم یا نه!»
به این ترتیب، یوهو‌یکم اون خدمتکار رو با برخورد‌بهونه تندی به بیرون هدایت کرد.
یه نگاهی انداختم و‌فقیرنشین دیدم استادم از دور داره‌می‌کشن با رضایت سر تکون می‌ده.
«نکنه الکی الکی واسه خودمون دردسر درست‌برن کنیم؟ واقعاً با این طرز برخوردی که باهاشون‌پیدا داشتم بازم برای واکسن زدن میان؟ مگه می‌شه؟»
حالا اگه نقشه‌برای نگرفت، اون موقع یه‌می‌کشن فکری به حالش می‌کنم.
در هر صورت، نمی‌تونستم‌یکم همین‌طوری دست رو دست‌نفر بذارم و هیچ کاری نکنم.
به همین ترتیب، چند تا‌برای خدمتکار دیگه رو هم بی‌رحمانه‌واقعاً دست‌به‌سر کردم و فرستادم رفتن.
و دو روز بعد.
همون خدمتکاری که بیرونش‌گرفتن کرده بودم با صورت‌واقعاً سرخ‌شده برگشت و داد زد:
«اربابم گفت خودشون شخصاً میان!»
«چی؟»
«و... می‌شه منم یکی بزنم؟»
این همون آدمی بود که موقع رفتن داد می‌زد‌جای دیگه عمراً پاشو برای درمان تو عمارت پزشکی فلس‌کسی سفید بذاره و این عمارت لعنتی باید ورشکست بشه.
با التماس گفت:
«من زود تصمیم گرفتم،فقیرنشین پس... هنوز یکم از موجودی‌می‌کشن واکسن‌ها باقی مونده، مگه نه؟»
وقتش بود که‌بهونه بریم سراغ مرحله‌کمه دوم نقشه استادم.
«واو، خیلی شانس‌برای آوردی! اگه الان بیای،می‌کشن می‌تونی همین الان بزنیش.»
«اوووه!»
«از این‌مردم شانس‌ها زیاد پیش‌برای نمیاد، واقعاً خوش‌شانسی.»
و این‌جوری شد که‌اینکه تونستم ارباب، کل خانواده‌اش و‌خودشون همه خدمتکاراش رو واکسینه کنم.
طولی نکشید که دو تا خدمتکار دیگه‌می‌کشن از یه خانواده سرشناس دیگه تو هانگژو‌جبران پیداشون شد، و بعدش سه تای دیگه.
و طرفای غروب،بذار استادم از دور داشت‌چند سرش رو تکون می‌داد.
«اوه، ای بابا...!محله‌های یعنی دیگه نباید‌گرفتن به کسی واکسن بزنم.»
با دنبال‌نفر کردن اشاره‌اینکه استادم، گفتم:
«الان دیگه چیزی نمونده.»
«چی... من‌قیمتی که این‌قدرها‌یکم هم دیر نیومدم.»
«شرمنده‌ام. هنوز‌مردم بار جدید‌فقیرنشین به دستمون نرسیده.»
«پس اون‌نفر رعیت‌ها دارن‌اینکه چی می‌زنن؟»
با شنیدن این حرف،گرفتن جین چون-هی رفت سراغ‌واقعاً مرحله سوم نقشه استادم.
«اون واکسنی که اونا می‌زنن با چیزی که‌نفر برای خانواده‌های سرشناس استفاده می‌شه یه کم فرق‌پای داره. اگه بخواید، می‌تونم از همون بهتون بزنم؟»
تو این جامعه هرمی و طبقاتی،گرفتن کله‌گنده‌ها و اشراف‌زاده‌ها عمراً دلشون می‌خواست‌شکرش با مردم عادی و رعیت‌ها قاطی بشن.
«اهم، نمی‌تونم این کارو‌اینکه بکنم. اگه فردا بیام‌بعدش ممکنه برام گیر بیاری؟»
«راستش رو بخواید در این مورد‌گاوی هم مطمئن نیستم... ولی اگه زودتر‌معمولاً بیاید، شاید بشه یه کاریش کرد.»
«هومف. فهمیدم.»
«آهان. ولی‌مردم ممکنه قیمتش‌فقیرنشین بره بالاتر.»
«حالا که همه عالم و‌موجودی آدم دارن واکسن می‌زنن، چاره‌ای‌پای نیست. اینو به اربابم اطلاع می‌دم.»
اینو گفت و رفت.
«چرا وقتی می‌تونستن راحت گیرش بیارن، می‌گفتن حتی اگه‌بهونه مجانی هم بهمون بدی نمی‌خوایم، ولی حالا که واقعاً‌یعنی موجودیمون تموم شده، همه واسه گرفتنش سر و دست می‌شکنن؟»
مردم عادی که خیلی‌فقیرنشین راحت و بدون دردسر اومدن‌می‌کشن واکسنشون رو زدن، مگه نه؟
کی فکرشو می‌کرد حالا‌اینکه که گرون‌تر و کمیاب‌تر‌بعدش شده، بیشتر دلشون بخواد.
جین چون-هی اصلاً‌برای نمی‌تونست این مدل‌گاوی روان‌شناسی رو درک کنه.
وقتی در این مورد از‌بیفتن استادم پرسیدم، در حالی که‌اینکه بادبزنش رو تکون می‌داد، لبخندی زد.
«ممم، درک این موضوع‌فقیرنشین برای هیِ ما یه‌گاوی کم سخته. واقعاً هم همینطوره.»
«شما درکش می‌کنید، استاد؟»
جگال لین در جواب گفت:
«البته که درک می‌کنم.»
«دلیلش چیه؟»
«ساده‌ست. انسان هرچی بیشتر‌اینکه داشته باشه، حفره بزرگ‌تری‌بعدش تو قلبش به وجود میاد.»
«چی؟»
«تا یه حد خاصی مشکلی نیست. اما وقتی از‌بهونه اون حد بگذری، چیز دیگه‌ای غیر از پول تو‌یعنی ارزش‌گذاری مادیات مهم می‌شه. چیزایی مثل اعتبار، کمیاب بودن، یا...»
جین چون-هی در‌محله‌های حالی که چونش‌گرفتن رو می‌مالید جواب داد:
«...پس یعنی همون طرز‌اینکه فکرِ "حالا که این‌قدر گرونه،خودشون حتماً یه چیزی توش هست".»
«یه چیزی تو همین مایه‌ها.»
حس می‌کردم یه جورایی‌یکم دارم می‌فهمم، ولی هنوزم‌نفر درکش برام سخت بود.
جگال لین گفت:
«فردا اشراف و خانواده‌های‌اینکه سرشناس بیشتری میان. باید از‌خودشون قبل خودت رو آماده کنی.»
«چی؟ چقدر بیشتر؟»
«همم، بذار ببینم.بذار فکر کنم حداقل‌بعد دو برابرِ امروز بیان.»
دو برابر؟
اما الان، دیگه اون‌اینکه شاگردی نبودم که بخوام‌بعدش به نقشه استادم شک کنم.
و روز بعد.
سه برابرِ تعداد‌بذار خدمتکارای خانواده‌های سرشناس‌بعد به عمارت سرازیر شدن.