چپتر 553: فصل 553
0«این جماعت، این‌همه واسه جنگ سر و صدا راه انداخته بودن چون‌خوردن فکر می‌کردن دشمن ضعیفه؟ خدای من... اینکه می‌بینم فقط به خاطر اضافه‌اینجا شدن سه تا فرقه از مناطق بیرونی این‌جوری به تکاپو افتادن واقعاً...»
جین چون-هی در حالی که‌آورد در دلش نوچ‌نوچ می‌کرد، فقط‌سیل بی‌صدا به حرف‌ها گوش می‌داد.
«پس به‌زبان این می‌گن‌اوه یه بحث داغ.»
ظاهر حرف زدنشان خیلی رسمی و‌هنرهای محترمانه بود، اما رگ‌های گردن و‌حرص پیشانی همه از عصبانیت بیرون زده بود.
«خوبه که هنرهای رزمی یاد گرفتن. وگرنه با این سن و سال و این‌همه حرص‌خون خوردن، تا الان از فشار خون بالا و سکته افتاده بودن... زنده باد هنرهای رزمی.مگر اگه به خاطر اون نبود، اینجا تا الان تبدیل به بخش مراقبت‌های ویژه شده بود.»
«مگر آن‌ها سال‌ها به مردم عادی آسیب نرسانده‌اند؟ اگر ما از خسارت‌های جنگیدن‌جای با آن‌ها بترسیم و به عدالت و جوانمردی پشت کنیم، دنیا دیگر ما‌پرید را به چشم جناح متعارف نمی‌بیند، بلکه به چشم یک مشت سودجو نگاهمان می‌کند!»
این حرف‌ها را مویونگ شین،برای رئیس خانواده مویونگ، با لحنی‌آمد سنگین و باوقار به زبان آورد.
«اوه. پس برای همین بود که وقتی سیل یانگ‌تسه آمد، به‌سال جای کمک به مردم عادی، با احتکار و دستکاری ذخایر غذایی‌اگه پول به جیب زدید؟ ای وای من، پس کارتان این بود.»
سول‌گیون با‌بیرون طعنه پرید‌خوبه وسط حرفش.
«رهبر فرقه سول! آن‌زبان ماجرا هیچ ربطی به‌همین بحث الان ما ندارد، دارد؟»
«چرا ندارد؟ هان؟ مگر ما الان به خاطر یک هدف‌آمد بزرگ این‌همه سر و صدا راه نینداخته‌ایم؟ اما تو، رئیس‌وای خانواده مویونگ، کسی نیستی که بخواهی از این حرف‌ها بزنی!»
«بچه گستاخ... نکنه چون در‌خوبه سن کم شدی رهبر فرقه،وگرنه دیگر جریانات جیانگهو را درک نمی‌کنی؟»
«خب، نمی‌دانم والا~. اطلاعات، کسب‌هنرهای و کار فرقه گدایان ماست.سال مگر می‌شود من جریانات را ندانم؟»
آن‌ها طوری به هم می‌پریدند و غرش می‌کردند که اصلاً‌سیل معلوم نبود دارند با هم خودمانی و عامیانه بحث می‌کنند‌جیب یا فقط زیر لب به هم بد و بیراه می‌گویند.
جین چون-هی این‌آورد صحنه را تماشا کرد‌وقتی و با خود اندیشید.
«همم! قبلاً این‌قدر این صحنه‌ها رو دیدم که دیگه هیچ حسی بهشون ندارم. از طرفی، کارای آدما همه‌جا شبیه همه.زنده تنها فرقش اینه که اینجا، این بحث‌ها می‌تونه به یه دعوا با شمشیر ختم بشه که توش سعی می‌کنن گلوی‌جنگیدن همو ببرن، اما تو یه بیمارستان دانشگاهی قرن بیست و یکم رو زمین، فقط در حد دشمن‌های کینه‌توز باقی می‌موندن...»
جین چون-هی دوران‌زده حضورش در سیاره زمین‌یاد را به یاد آورد.
وقتی در یک بیمارستان دانشگاهی استاد‌اوه می‌شدی، باید پروژه‌های مختلفی را انجام‌آمد می‌دادی، تحقیق می‌کردی و مقاله منتشر می‌کردی.
این یک شغل طاقت‌فرسا بود که در آن باید تأثیر‌آمد خوبی روی رئیس بیمارستان و اعضای هیئت مدیره می‌گذاشتی و‌وای اصلاً نمی‌توانستی آمار بالای شکست در جراحی را تحمل کنی.
او پول خوبی درمی‌آورد، اما به عنوان یک یتیم از‌وگرنه پرورشگاه، نقطه شروع جین چون-هی با بقیه دکترها فرق داشت،زنده بنابراین آن‌قدرها هم ثروتمند نبود که بشود به او گفت پولدار.
با این حال، او موفق شده بود، از هیچ‌وگرنه به همه‌چیز رسیده بود، اما آن‌قدر سرش شلوغ بود‌افتاده که وقتی برای قرار گذاشتن یا هیچ کار دیگری نداشت.
چیزهای کثیف و پستی‌زبان که آدم در طول‌همین چنین زندگی‌ای می‌بیند، بی‌نهایت است.
مهمانی‌های کاری، تأیید‌آورد بودجه، در دسترس بودن‌وقتی تخت‌ها، تخصیص شیفت پرستارها...
«استاد واقعاً... فکر می‌کنه من بچه‌ام؟ این‌جور چیزا مال خیلی خیلی وقت پیشه... البته‌الان از طرفی هم، من اینجا خیلی از این چیزا رو تجربه نکردم. از دیدگاه‌مراقبت‌های استاد، این احتمالاً یه فرصت عالی بوده تا من بتونم کمی تجربه کسب کنم.»
با این فکر،زده از چای زالزالک‌رزمی و تنقلاتش لذت برد.
«بنابراین، این راهب حقیر این‌طور فکر می‌کند. نظرتان چیست‌وقتی که پزشک جین چون-هی، استاد جوان عمارت پزشکی فلس‌غذایی سفید، شخصاً قصر یخی دریای شمالی را متقاعد کند...؟»
«آخ. یهویی؟ از کجا پیداش شد؟ وایسا.وقتی رشته کلام از دستم در رفت. زیادی‌دستکاری غرق تنقلات شده بودم. این‌طوری نمی‌شه. هوپ!»
تأثیر شگفت‌انگیز‌عصبانیت تکنیک الهی‌زده فعال‌سازی مبدأ!
حتی مکالماتی که موقع غرق شدن در افکار،گرفتن از یک گوش شنیده و از گوش دیگر بیرون‌سکته رفته بودند هم، می‌شد از اعماق حافظه بیرون کشید!
نتیجه.
جین چون-هی‌زبان محتوای بحث‌اوه را فهمید.
جناح غیرمتعارف داشت برای جنگ آماده‌هنرهای می‌شد، اما مشکل این بود که‌حرص اتحاد رزمی نمی‌توانست حمله پیشگیرانه انجام دهد.
اتحاد رزمی همان جناح‌خوبه متعارف است و بدون یک‌وگرنه دلیل موجه نمی‌تواند حرکتی کند.
اگر آن‌ها بدون‌باوقار دلیل موجه با جناح‌برای غیرمتعارف وارد جنگ می‌شدند...
این کار می‌توانست ناخواسته‌اوه بهانه‌ای به دست یک شخص‌یانگ‌تسه ثالث بدهد تا مداخله کند.
جایی مثل قصر امپراتوری،زده یا قصر امپراتوری، یا‌یاد شاید هم قصر امپراتوری.
مگر همین الانش پرنس‌های طلا و نقره به فکر‌وگرنه له کردن این عوضی‌های جیانگهو نیستند، یک گروه مسلح‌افتاده خصوصی که حتی مالیاتشان را هم درست حسابی نمی‌دهند؟
برای آن‌ها، سلسله‌باوقار چوسان باید چیزی شبیه‌برای به یک رؤیا باشد.
اگر کسی در شمشیرزنی کمی مهارت‌همین داشت، مگر همه‌شان نمی‌رفتند در آزمون نظامی‌احتکار شرکت کنند تا یک پست دولتی بگیرند؟
اما اینجا جیانگهوی بی‌قانون است.
پست دولتی؟ مگر بهتر‌خوبه نیست به جایش انرژی‌گرفتن درونی بیشتری جمع کنی؟
دنیایی که چنین‌باوقار آدم‌های دیوانه‌ای در‌اوه آن جمع شده‌اند.
آن‌ها حتی دارند برای یک‌برای جنگ داخلی به اسم جنگ بین‌جای جناح متعارف و غیرمتعارف آماده می‌شوند.
فکر کردن به اینکه مردم‌خوبه عادی قرار است در این جنگ‌سال گرفتار شوند، باید خیلی اعصاب‌خردکن باشد.
حالا که بحثش شد، قصر امپراتوری‌رزمی نقشه‌ای نکشیده که یک‌دفعه از شر‌خوردن همه‌شان خلاص بشود؟ یا شاید هم نکشیده؟
بنابراین، موضع‌سنگین اتحاد رزمی‌زبان این است:
- خیلی عالی می‌شود‌اوه اگر آن عوضی‌ها زودتر‌سیل به ما حمله کنند.
به عبارت دیگر، فقط بعد از خوردن‌رزمی مشت اول است که آن‌ها «توجیه» لازم‌الان برای مجازات جناح غیرمتعارف را پیدا می‌کنند.
«مشکل اینجاست که جمع کردن تمام نیروهای متحد برای جناح غیرمتعارف کلی زمان می‌بره. می‌گفتن دارن یه اتحاد تشکیل می‌دن... پس‌اگه حتماً هنوز تو مرحله مذاکره‌ن. اینکه بعد از تموم شدن همه مذاکرات، جنگجوها دور هم جمع بشن... خدای من. حداقل یه‌جوانمردی سال طول می‌کشه تا جنگ بین جناح متعارف و غیرمتعارف شروع بشه. پس تایم‌لاین واقعی دنیای هنرهای رزمی این‌طوریه. خیلی زمان می‌بره.»
طوری رفتار می‌کنند انگار ممکن است هر لحظه حمله‌وقتی کنند، اما حدس می‌زنم این به خاطر این است‌غذایی که اینجا دنیایی است که از سوخت‌های فسیلی استفاده نمی‌کند.
طوری رفتار می‌کنند انگار یک‌برای برنامه یک ساله، چیزی است‌آمد که باید فوراً انجام شود.
آدم‌های مدرن واقعاً خوش‌شانس‌اند.
او تمام این‌ها را‌خوبه در مدت زمان دو‌گرفتن بار پلک زدن فکر کرد.
«درسته. اگه تو نیوتیوب ویدیو ببینی، می‌گن حتی محاصره یه قلعه هم ممکنه یکی دو سال طول بکشه... پس، نقشه مدیرکل‌زدید دوکگو سون اینه که تو این مدت سعی کنن کاری کنن قصر یخی دریای شمالی از اتحاد بیرون بیاد؟ و اونا می‌خوان‌بخواهی من این کارو بکنم؟ اگه بشه که خوبه، اگه هم نشد که فدای سرشون؟ این آدما ذهنیت راهزنای سر گردنه رو دارن.»
زمانی که طول کشید تا در حین‌وقتی نوشیدن چایش به بخش بعدی فکر کند،دستکاری به اندازه سه بار پلک زدن بود.
جین چون-هی‌عصبانیت دهانش را‌زده باز کرد.
سپس، طوری که انگار داشت یک‌رزمی منظره را نقاشی می‌کرد، زبانش را‌خوردن با آرامش حرکت داد و گفت:
«از آنجا که راهب محترم چنین پیشنهادی می‌دهند، اطاعت از آن شایسته است، اما عمارت‌احتکار پزشکی فلس سفید ما در اصل به اتحاد تعلقی ندارد و از جناح غیرمتعارف هم‌سول فاصله می‌گیرد. بنابراین، اینکه ما بخواهیم به قصر یخی دریای شمالی برویم، برخلاف منطق نیست؟»
پیش خودتون چی فکر کردین‌برای که می‌خواین از من مفت‌کشی‌آمد کنین؟ یه چیزی بهم بدین دیگه.
افکار درونی‌عصبانیت جین چون-هی‌زده این‌طوری بود.
«استاد جوان عمارت جین.خوبه یعنی هیچ فکری به‌گرفتن حال صلح جیانگهو نمی‌کنی؟»
پنگ دو-چون،سنگین رئیس خانواده‌زبان پنگ هبی.
او هم استادی در حد و اندازه‌ی ده استاد‌یانگ‌تسه برتر جیانگهو بود، اما مردی بود که نتوانسته بود‌جیب لقب پادشاه شمشیر را از استاد گروه مار دریایی بگیرد.
در جواب حرف‌های‌بیرون او، جین چون-هی‌هنرهای این‌طور پاسخ داد:
«من همیشه شبانه‌روز برای صلح امپراتوری کار‌یاد می‌کنم. مردم عادی رو درمان می‌کنم و در‌خون حال اجرای سیاست‌های پیشگیرانه هستم تا بیمار نشن.»
به نظر می‌رسید جواب‌زبان بی‌ربطی باشد، اما معنی‌همین پنهان حرفش این بود:
آره~ من‌زبان بیشتر از شماها‌برای آدم نجات می‌دم.
شماها فقط کار خودتونو بکنین~
یعنی معنیش را فهمیدند؟
صورت پنگ‌سنگین دو-چون از عصبانیت‌آورد در هم رفت.
«حالا، حالا. بهتر نیست این‌قدر تند نریم؟ با‌سیل اینکه عمارت پزشکی فلس سفید به اتحاد تعلق نداره،پول اما می‌شه اون رو بخشی از جناح متعارف دونست.»
نامگونگ چول، رئیس خانواده نامگونگ.
او مرد میانسال و خوش‌قیافه‌ای‌هنرهای بود که درست شبیه نسخه‌سال بزرگسالی نامگونگ اون به نظر می‌رسید.
با این حرف،باوقار پنگ دو-چون با چهره‌ای‌برای ناراحت دهانش را بست.
اما این بار،آورد شخص دیگری شروع‌همین به صحبت کرد.
اون گون،عصبانیت رئیس خانواده‌زده اون جینجو بود.
سپس، رهبر فرقه‌زده وودانگ با اون‌رزمی گون درگیر شد.
و به این‌باوقار ترتیب، آن‌ها دوباره شروع‌برای به جنگ لفظی کردند.
جین چون-هی به آرامی‌اوه افراد حاضر در سالن‌سیل جلسه را زیر نظر گرفت.
رهبر اتحاد غرق در افکارش بود‌هنرهای و نامگونگ چول، رئیس خانواده نامگونگ،حرص نسبت به او نظر مساعدی داشت.
تماشای احساسات درهم‌تنیده‌ی حسن‌خوبه نیت، حسادت، خشم و نفرتی‌وگرنه که نسبت به یکدیگر داشتند...
با دیدن‌سنگین این صحنه با‌آورد خودش فکر کرد:
«واو، حتی بعد از استاد‌برای شدن، قدرت گرفتن و پیر‌آمد شدن، آدما تهش همونن که هستن.»
در هر صورت‌بیرون نمی‌شود جلوی این‌هنرهای جنگ را گرفت.
جنگ با‌بیرون قبیله سوکسین‌خوبه هم همین‌طور بود.
اما این‌سنگین جنگ با آن‌آورد زمان فرق داشت.
جناح غیرمتعارف و اتحاد رزمی.
جنگی بود که در آن‌خوبه یکی از این دو باید‌وگرنه به طور قطعی در هم می‌شکست.
کاملاً با‌بیرون جنگ بین‌خوبه کشورها متفاوت بود.
از یک نظر، بیشتر شبیه یک‌اوه جنگ داخلی بود، فقط یک دعوا‌آمد در داخل گروه خاصی به نام جیانگهو.
«باید بی‌خیالش بشم.
نمی‌تونم از همه محافظت کنم.
نمی‌تونم تا‌بیرون ابد جلوی‌خوبه دعواهاشون رو بگیرم.»
با رسیدن به‌باوقار این نتیجه، جین‌اوه چون-هی به حرف آمد:
«عمارت پزشکی فلس سفید‌اوه ما سعی می‌کنه قصر یخی‌یانگ‌تسه دریای شمالی رو متقاعد کنه.»
همه ساکت شدند.
«اما... یه شرطی داره.»
«بگو شرطت چیه.»
با حرف آک جین،اوه رهبر اتحاد، جین چون-هی به‌یانگ‌تسه آرامی از جایش بلند شد.
«ممنون که من رو به این جمع رهبران جیانگهو دعوت کردین.سال عمارت پزشکی فلس سفید ما حامی رفاه پزشکی برای همه مردمه، و‌اون برای صلح جیانگهو، ما حاضریم با قصر یخی دریای شمالی مذاکره کنیم.»
با چهره‌ای ملایم، نگاهی‌خوبه به اطراف انداخت و‌گرفتن به صحبتش ادامه داد:
«بنابراین، اگه همگی به ما کمک کنین، عمارت پزشکی‌وقتی فلس سفید ما با کمال میل به عنوان پلی‌غذایی بین قصر یخی دریای شمالی و اتحاد رزمی عمل می‌کنه.»
او با لبخندی‌آورد درخشان و لحنی‌همین مهربان حرف می‌زد.
«چه کمکی نیاز داری؟»
«لطفاً به ما زمین بدین.»
«چی؟»
«نه. زمین؟»
پچ پچ، پچ پچ.
برخی عصبانی‌بیرون بودند و‌خوبه برخی آرام.
اما همه با‌باوقار دیدی منفی به خواسته‌برای جین چون-هی نگاه می‌کردند.
«همه ساکت باشین.»
وقتی آک جین، رهبر اتحاد، با صدای‌رزمی ملایمی که با انرژی درونی آمیخته شده‌الان بود صحبت کرد، بالاخره همه ساکت شدند.
سپس، راهب‌بیرون بزرگ وونسون‌خوبه دهان باز کرد:
«نامو آمیتابا بودا، گوانین بودیساتوا... خیررسان جین برای‌همین سود شخصی ساده درخواست زمین نمی‌کنه. ممکنه این راهب‌ذخایر پیر بدونه برای چه هدفی چنین چیزی رو می‌خوای؟»
«قصد دارم باغ‌های گیاهان دارویی احداث کنم. مناطق مختلف آب‌وهوای متفاوتی دارن و آب‌وهوای‌دستکاری متفاوت یعنی خاک متفاوت. بنابراین، در حالی که یه گیاه دارویی خاص ممکنه تو‌سول یه منطقه خوب رشد کنه، یه گیاه دیگه تو یه منطقه دیگه بهتر رشد می‌کنه.»
«گیاهان دارویی؟»
«بله. برای رفاه پزشکی همه مردم، باید مقادیر بیشتری از مواد دارویی رو با قیمت ارزون‌تر و کیفیت‌افتاده بهتر تولید کنیم. من توی مناطق شهری زمین نمی‌خوام. می‌تونین از مناطق دورافتاده و خالی از سکنه‌ای که‌نرسانده‌اند هر فرقه در اختیار داره به ما زمین بدین. البته، به شرطی که برای کشت گیاهان دارویی مناسب باشه.»
با حرف‌های جین‌باوقار چون-هی، حالت چهره‌ی‌اوه اکثریت این‌گونه بود:
«این عوضی واقعاً دیوانه‌ست...»
«خب پس. به نظر می‌رسه دیگه حرفی برای گفتن‌گرفتن تو این جلسه ندارم. لطفاً در مورد پیشنهاد من‌سکته مشورت کنین، ممنون می‌شم اگه بعداً بهم خبر بدین.»
جین چون-هی مشت‌هایش‌زده را به هم‌رزمی کوبید و بیرون رفت.
تا زمانی که جین‌زبان چون-هی اتاق جلسه را‌همین ترک نکرد، هیچ‌کس حرفی نزد.
همه فکر می‌کنند‌بیرون او یک نقشه‌هنرهای بزرگ و پنهانی دارد.
چون جین‌بیرون چون-هی از‌خوبه خانواده جگال است.
آن‌ها فکر می‌کنند او مخفیانه‌آورد در حال طراحی یک استراتژی‌سیل الهی از خانواده جگال است.
اما در واقعیت، جین چون-هی...
«هه، یعنی همین‌طوری‌بیرون زدم به سیم‌هنرهای آخر؟ آروم باش.
اژدهای کره‌ای درونم!»
کمی از کاری که‌زبان به تازگی انجام داده‌همین بود، احساس پشیمانی می‌کرد.
در داخل سرش، جین چون‌هی‌های کوچک متعددی در حال برگزاری یک جلسه بازپرسی بودند و می‌پرسیدند: «می‌تونی مسئولیت‌جیب کارای اخیرت رو به عهده بگیری؟»، «اگه اوضاع خراب شد، می‌خوای مسئولیتش رو قبول کنی؟»، در حالی که‌هدف بدنش با این فکر که «آه، گور باباش» به سمت درمانگاه عمارت پزشکی فلس سفید در حرکت بود.
در جریان حادثه عمارت پزشکی هواجو هم‌رزمی همین‌طور بود، یک انسان مدرن در اینجا‌الان احساس می‌کند که دارد با دیوار حرف می‌زند.
به عبارت دیگر.
تا یک جایی،باوقار می‌توانند با یکدیگر گفتگو‌برای کرده و همدلی کنند.
اما از یک‌آورد نقطه به بعد،همین برقراری ارتباط غیرممکن می‌شود.
خب، مگه‌عصبانیت همچین داستانی‌زده وجود نداره؟
اینکه یه جایی روی‌خوبه زمین، مکانی هست که کلمه‌وگرنه «رویا» در زبانشان وجود ندارد.
روستاییان در سطح قرون وسطی‌آورد زندگی می‌کنند و دستگاه‌های ارتباطی؟سیل البته که هیچ‌چیز این‌چنینی وجود ندارد.
در دنیایی بدون‌آورد قوانین کار یا حتی‌وقتی خود مفهوم حقوق بشر.
سوال «رویای تو‌بیرون چیه؟» به سادگی‌هنرهای یک عبارت ناشناخته است.
وقتی این مفهوم اصلاً‌خوبه وجود ندارد، متقاعد کردنشان‌گرفتن هم دور از انتظار است.
«باشه.
همه‌تون بین خودتون بجنگین.
من جلوتون رو نمی‌گیرم.
این تله‌ای نیست که فرقه جاودانه خون کار گذاشته باشه، اونا فقط می‌خوان‌الان همدیگه رو لت‌وپار کنن... من چه استعداد خاصی دارم که بتونم متوقفشون کنم؟ فقط‌مراقبت‌های قصر یخی دریای شمالی رو متقاعد می‌کنم، و بقیش دیگه به من ربطی نداره.»
از کارت‌سنگین پیمان عدم‌زبان تجاوز استفاده نمی‌کنم.
اما کاری رو‌آورد که از دستم‌همین برمیاد انجام می‌دم.
در هر صورت، او استادش‌خوبه نبود، پس چه نقشه بزرگ‌وگرنه و عجیبی می‌توانست داشته باشد؟
برای این مبارزه، او از قبل چند فرقه مانند خانواده گونگسون‌حرص و جناح خون طلایی را با تغییر ماهیتشان به ساختاری که جنگ‌نبود در آن ضرر بیشتری به همراه داشت، با خود همراه کرده بود.
اینکه حدود ۳۰ درصد، اگر نگوییم نیمی از‌همین آن‌ها را جدا کند و به صلح فرا‌دستکاری بخواند، نهایت کاری بود که می‌توانست انجام دهد.
«تلاش برای متوقف کردن‌اوه آدمایی که برای جنگیدن‌سیل له‌له می‌زنن هم حدی داره.»