چپتر 694: چپتر 694
0«اوه، پس تونستی دفعش کنی؟»
چشمان نامگونگ بان برقی زد.
«این همون تکنیک مشت میونگ-گیل‌زدن نیست؟ هه‌هه‌هه... خیلی جالبه. یالا، نشونم‌سطحی بده دیگه چی تو چنته داری!»
فرم شمشیرش تغییر کرد.
آن نیروی سنگین و له‌کننده ناگهان مثل لبه‌فقط یک تیغ تیز شد، طوری که انگار می‌خواست‌است کل بدن جین چون-هی را از وسط نصف کند.
'دیوانه‌کننده‌ست! یعنی می‌تونه‌فقط این‌طوری از فرم‌برای شمشیر امپراتور استفاده کنه؟'
جین چون-هی وحشت کرده بود.
فکر می‌کرد تمام این تکنیک‌نتیجه‌گیری فقط دستکاری چی بی‌شکل برای سرکوب‌نکشید حریف با «وزن» و «فشار» است.
همین خودش تو یک نبرد مرگ و زندگی که‌دستکاری یک دهم ثانیه غفلت به معنای مرگ بود، مزیت‌خودش بزرگی به حساب می‌آمد، چون حرکات حریف را محدود می‌کرد.
اما ماجرا‌تمام به همین‌جا‌دستکاری ختم نمی‌شد.
خود چی بی‌شکل حالا‌پلک تجسم فیزیکی پیدا کرده بود‌فعال‌سازی تا به او حمله کند.
مگر این‌رسید تقریباً همان‌رسیدن شمشیر ذهن نبود؟
'تو فرمول‌وحشت نامگونگ اون اصلاً‌فکر همچین چیزی نبود.'
این یک مبارزه واقعی بود.
قلمرویی که فقط‌اندازه از طریق نبردهای واقعی‌نکشید می‌شد به آن رسید!
زمان رسیدن به این‌رسیدن نتیجه‌گیری حتی به اندازه یک‌زدن پلک زدن هم طول نکشید.
تکنیک الهی فعال‌سازی مبدأ در سطحی از‌تمام تفکر که فراتر از محدودیت‌هایش بود شروع به‌فشار کار کرد و به یک حالت متعالی رسید.
نیت قلب‌تمام رزمی متعالی،دستکاری عدالت انسانی.
نیت قلب‌حتی رزمی متعالی، پیش‌بینی‌زدن مرگ و زندگی.
و اینجا... یکی دیگه.
نیت قلب‌وحشت رزمی متعالی،بود تور بهشتی!
سه نیت قلب رزمی متعالی‌بی‌شکل به‌طور همزمان فعال شدند و بخار‌است از بدن جین چون-هی بلند شد.
فوووش!
همزمان، هنر خارجی او، یعنی تکنیک واجرای آسمان و زمین،طول تا حد نهایی‌اش تحت فشار قرار گرفت و یک گانگ‌کار چی محافظ ایجاد کرد که کل بدنش را در بر گرفت.
حالا دیگر حتی گانگ‌بود چی هم به سختی‌فقط می‌توانست او را زخمی کند!
در آن حالت، جین چون-هی دست‌برای چپش را که با دستکش اژدهای‌همین بال‌دار پوشیده شده بود، دراز کرد.
هیچ‌چیز در این‌اندازه دنیا نمی‌توانست به‌طول این دستکش آسیب برساند!
من اون قدرت‌زمان رو تو این‌حتی دست جمع می‌کنم!
هنرهای کوهستان‌وحشت لاجوردی بزرگ،بود تایجی لاجوردی بزرگ!
با یک نوسان عرفانی، دست چپ جین چون-هی در یک‌فشار دایره چرخید و با ایجاد اختلال در چی بی‌شکلِ فرم‌معنای شمشیر امپراتور، آن را مثل یک گرداب به درون خود کشید.
سپس، با استفاده از اصل تایجی،طول آن را چرخاند و تمام آن نیرو‌فراتر را مستقیماً به سمت نامگونگ بان برگرداند.
'برو!'
البته، او انرژی درونی خودش را‌می‌کرد هم به این حمله اضافه کرد تا‌حریف آن را با سود فراوان پس بدهد.
غرررش!
طبیعی بود که‌اندازه موج قدرتمندی از‌طول گانگ چی ظاهر شود.
دو شمشیر اژدهای دوقلو با احساس خطر شمشیرهایشان‌پلک را بیرون کشیدند، در حالی که نامگونگ جین، نام‌گونگ‌فراتر سون و نامگونگ سو با تعجب به عقب رفتند.
«هاهاها! بک‌رین‌وحشت عجب هیولایی‌بود بزرگ کرده!»
با وجود همه‌فقط این‌ها، چشمان نامگونگ بان‌سرکوب از خوشحالی برق می‌زد.
او طوری لبخند زد که انگار یک‌نکشید اسباب‌بازی جدید و سرگرم‌کننده پیدا کرده باشد‌محدودیت‌هایش و شمشیرش را به جلو هل داد.
و جین‌رسید چون-هی آن‌رسیدن را دید.
موج گانگ چی که او ایجاد کرده‌تمام بود، درست مثل معجزه شکافتن دریای سرخ‌وزن توسط موسی، به دو نیم تقسیم شد.
«این شمشیر یک امپراتوره!»
شمشیر به او نزدیک شد.
اما با وجود‌زمان دستپاچگی، جین چون-هی از‌اندازه حرکت بعدی‌اش دست نکشید.
او با دستی که دستکش داشت، قسمت‌تمام پهن تیغه شمشیر را گرفت، مچش را چرخاند‌فشار و کف دستش را پیچ و تاب داد.
مشت تای‌تمام چی، دو‌دستکاری گون گونگ!
مسیر شمشیر‌حتی منحرف شد و‌زدن به لرزه افتاد.
قدرت دو استاد مطلق با هم برخورد کرد‌پلک و در میان کف دست جین چون-هی و‌تفکر شمشیر در هم پیچید و سپس منفجر شد.
بوم!
نیروی انفجار باعث‌فقط شد هر دو تلوتلوخوران‌سرکوب به عقب پرتاب شوند.
بام!
آن دو‌رسید نفر بالاخره از‌نتیجه‌گیری هم جدا شدند.
«هاه، هاه.»
نامگونگ بان با تماشای جین‌بی‌شکل چون-هی که به سختی نفس‌فشار می‌کشید، با خودش فکر کرد:
'واقعاً داره بهش فشار میاد؟ یا این یه‌الهی حقه‌ست که منو آروم کنه تا بتونه قضیه‌کار رو جمع و جور کنه و بزنه به چاک؟'
در ظاهر،رسید او شبیه یک‌نتیجه‌گیری پزشک خوش‌طینت بود.
چهره‌اش آن‌قدر زیبا بود که می‌توانست روح آدم را به لرزه درآورد،سرکوب طوری که باعث می‌شد آدم فکر کند نکند او یک فرشته است، اما‌معنای در درونش یک روباه مکار بود که می‌توانست یک پیرمرد را فریب دهد.
و قدرت‌تمام رزمی‌اش هم دست‌کمی‌بی‌شکل از این‌ها نداشت.
«اوهو، همون‌طور که انتظار می‌رفت. همینه که اون بچه‌های خانواده جگال رو این‌قدر جالب می‌کنه. در اصل، هنرهای‌متعالی رزمی بر پایه بدن استوارن تا جوهره، چی و روح رو شکل بدن... اما اونا سعی می‌کنن جوهره، چی‌خارجی و روح رو بر پایه خود جوهره شکل بدن. و انگار یه چیز جالب هم تو دستت داری، نه؟»
وقتی بحث فلسفه رزمی در میان‌حتی بود، معمولاً به آن ذهن، چی و‌فعال‌سازی بدن می‌گفتند، نه جوهره، چی و روح.
دلیل اینکه این استاد پیر آن را به‌فقط این نام می‌خواند، احتمالاً روش خاص خودش برای‌است بیان چیزی بود که از قلمرو درک خودش می‌دید.
اما چیز دیگری هم‌دستکاری بود که توجه جین‌حریف چون-هی را جلب کرد.
'یعنی دستکش‌حتی اژدهای بال‌دار‌پلک رو شناخت؟'
در حال حاضر، جین چون-هی دستکش اژدهای سفید بافته شده از نخ کرم‌فعال‌سازی ابریشم بهشتی را که هدیه‌ای از ساما هیون بود در دست راستش داشت، و‌انسانی دستکش اژدهای بال‌دار که به عنوان دست مصنوعی‌اش عمل می‌کرد در دست چپش بود.
آن‌ها از بیرون کاملاً شبیه به هم‌تمام بودند، بنابراین سخت بود که تشخیص داد‌وزن این دو دستکش با هم فرق دارند.
'اینکه فقط بعد از چند رد‌برای و بدل کردن ضربه همچین چیزی رو‌خودش فهمید... نشون می‌ده که آدم معمولی‌ای نیست.'
باید هم همین‌طور باشد که‌زدن تا الان به عنوان پیر هیولای‌سطحی پنهان خانواده نامگونگ زنده مانده است.
جین چون-هی‌رسید عمداً با‌رسیدن لحنی ناراضی گفت:
«ارشد، فکر‌وحشت نمی‌کنی این کار‌فکر یه مقدار زیاده‌رویه؟»
«هه‌هه‌هه، زیاده‌روی... تو گذشته، رئیس خانواده جگالِ شما یه توهین و تخلف خیلی جدی در حق‌زندگی من کرد. واسه همین بود که تو کارای اون بچه، بک‌رین، دخالت نکردم، اما بهش کمکی هم‌حالا نکردم. هومف! جمع شدن دور هم برای نابود کردن یه خانواده با فلسفه خانواده اصلی هم‌خونی نداره.»
نامگونگ بان در حالی‌پلک که این را می‌گفت،الهی شمشیرش را در غلاف گذاشت.
اما حرف‌هایش‌رسید جین چون-هی‌رسیدن را آزار داد.
«اینکه می‌گی دخالت نکردی... پس‌فکر اون چی رعد و برق‌بی‌شکل خانواده نامگونگ که به وضوح...»
«آره. ما یه کمی از هنرهای رزمی پنج عنصر خانواده جگال قرض‌همین گرفتیم. خب که چی؟ تو این جیانگهو که قوی‌ترها حکومت می‌کنن، هنرهای رزمی‌حرکات یه فرقه یا خانواده نابود شده به کسی می‌رسه که اول پیداشون کنه.»
حتی یک ذره‌اندازه هم ریاکاری در‌طول چهره پیرمرد دیده نمی‌شد.
«...»
«خانواده تو هم از هنرهای رزمی فرقه جونجین خوب استفاده می‌کنه، پس چرا‌حریف داری... برای خانواده اصلی ما هم همین‌طوره. احتمالاً نمی‌دونی که صد سال پیش وقتی‌بزرگی قدرت خانواده ما کم شد، مقدار زیادی از هنرهای رزمی‌مون به بیرون درز کرد.»
جین چون-هی‌تمام در دلش یک‌بی‌شکل 'هه...' بی‌صدا گفت.
«خب، بعضی‌ها که برخلاف ما‌زدن هیچ کینه‌ای از خانواده جگال‌مبدأ نداشتن، حتی تو سقوطش نقش داشتن.»
نامگونگ بان هیچ‌زمان شرمی از راه‌حتی و روش خود نداشت.
او مردی از یک خانواده معتبر‌می‌کرد بود، کسی که کینه‌ها و لطف‌ها‌سرکوب را مو به مو پس می‌داد.
از آنجایی که خانواده جگال «چیزی» را از‌حریف خانواده نامگونگ گرفته بود، کاملاً منصفانه بود که خانواده‌دهم نامگونگ هم در عوض چیزی از خانواده جگال بگیرد.
و او‌حتی این کار را‌زدن عملی کرده بود.
«با این حال، من اون بچه، بک‌رین، رو عذاب ندادم و تو فاجعه خون‌مبدأ هم دخالت نکردم. با در نظر گرفتن کاری که رئیس قبلی خانواده جگال با بچه‌های‌اینجا من کرد، حتی اگه اون موقع بک‌رین رو می‌کشتم هم هیچ‌کس یک کلمه حرف نمی‌زد.»
او یک نفس عمیق کشید.
مرده‌ها دیگر برنمی‌گردند.
طبیعت کینه‌ها‌حتی و ابدیت‌پلک همین است.
سنگینی سال‌ها‌رسید روی شانه‌هایش‌رسیدن حس می‌شد.
با این حال، احساس می‌کرد‌فکر باید همه‌چیز را برای پسری‌بی‌شکل که روبرویش ایستاده بود روشن کند.
«خلاصه بگم، خانواده اصلی‌دستکاری هیچ پشیمونی‌ای نداره. اون بچه،وزن بک‌رین، هم اینو خوب می‌دونه.»
«...؟!»
چشمان جین چون-هی گشاد شد.
«رئیس قبلی خانواده؟»
حالا که به آن‌دستکاری فکر می‌کرد، استادش به‌ندرت‌حریف مراسم یادبود برگزار می‌کرد.
علاقه‌اش به خانواده‌اش کمرنگ‌پلک بود و هیچ‌وقت حرفی‌الهی از رئیس قبلی خانواده نمی‌زد.
حتی داستان‌ها و خاطراتی که‌نتیجه‌گیری بیشتر مردم از گذشته‌شان دارند را‌نکشید هم برای شاگردش تعریف نکرده بود.
«آخه رئیس قبلی‌کرده با خانواده نامگونگ‌می‌کرد چیکار کرده بود؟»
تا الان، حتی جین چون-هی هم می‌توانست‌سرکوب حدس بزند که رئیس قبلی کینه‌های بزرگی‌نبرد در جیانگهو برای خودش جمع کرده است.
اوضاع آن‌قدر خراب بود که استادش بعد از‌الهی اینکه فقط یک بار اسم جگال را آورد، دیگر‌حالت هیچ‌وقت حرفی از انتقال این اسم به او نزد.
«آه... خب، الان دیگه آدمای خیلی کمی‌اندازه این قضیه رو یادشونه. اون زمان وقتی‌مبدأ کینه‌ها تسویه شد، دستور سکوت مطلق صادر کردن.»
«وقتی می‌گید فاجعه خونین...؟»
«همم، چطور مگه؟ استادِت در مورد این‌جور چیزا بهت چیزی یاد نداده؟همین همون موقع که به‌جای پسرخونده، تو رو به‌عنوان شاگردش قبول کرد و اسمش‌حرکات رو بهت نداد، حس کردم که واقعاً با دقت و وسواس بزرگت کرده.»
نامگونگ بان‌حتی این را گفت‌زدن و ادامه داد:
«جواب این سوال رو باید‌نتیجه‌گیری از استاد خودت بگیری. حداقل‌طول از زبون خانواده نامگونگ چیزی نمی‌شنوی.»
اتفاقی که‌وحشت باعث صدور دستور‌فکر سکوت شده بود.
جین چون-هی‌تمام به نامگونگ‌دستکاری بان نگاه کرد.
دلیلش چی بود؟
در این مورد،زمان به نظر می‌رسید‌حتی کاملاً مطمئن است.
«چه جور فاجعه خونینی بوده؟ نکنه رئیس‌تمام قبلی خانواده جگال یکی از اعضای خانواده نامگونگ‌فشار رو دزدیده و روش آزمایش‌های انسانی انجام داده؟»
با این‌تمام فکر سرش‌دستکاری را تکان داد.
«نه، امکان نداره. با عقل‌زدن جور درنمیاد. هر چی باشه‌مبدأ اونا جزو جناح متعارف هستن.»
اصلاً نمی‌توانست‌رسید چنین چیزی‌رسیدن را تصور کند.
«آخه رئیس‌وحشت قبلی چه‌بود غلطی کرده بود؟»
جین چون-هی به حرف آمد.
«خب، مشکلی نیست. منم‌پلک تصمیم گرفتم در این مورد‌فعال‌سازی چیزی از خانواده نامگونگ نپرسم.»
«اوه؟ عجیبه. فکر‌زمان می‌کردم الان قشقرق‌حتی به پا می‌کنی.»
«اوه... خب... دلیلش اینه که‌فکر نامگونگ اون به‌خاطر اینکه می‌خواست‌بی‌شکل منصف باشه، همه‌چیز رو بهم گفته...؟»
پیرمرد اصلاً تصور هم‌دستکاری نمی‌کرد که یک جاسوس داخل‌وزن خانواده نامگونگ وجود داشته باشد.
نامگونگ اون.
مردی که به‌خاطر‌زمان دستور سکوت، جزئیات‌حتی کامل را نمی‌دانست.
از چیزهایی که شنیده بود،فکر اگر گیر می‌افتاد مجازاتش فقط یک‌برای سفر ساده به زندان آسمان نبود.
احتمالاً عضلات و نصف‌النهارهای دست‌بی‌شکل و پایش را قطع می‌کردند و‌است دانتیانش را مهر و موم می‌کردند.
در جیانگهو که بویی از حقوق‌طول بشر نبرده، چیزهایی مثل درآوردن چشم‌تفکر و بریدن زبان تازه اول کار است.
جین چون-هی آن‌زمان زمان این راحتی نمی‌دانست، اما به‌هرحال...
«من دیگه هیچ‌کرده کینه‌ای از خانواده‌می‌کرد نامگونگ به دل ندارم.»
جیانگهو پیچیده است.
و یک‌حتی پزشک پایان این‌زدن کینه‌ها را نمی‌داند.
با این حال، نامگونگ بان که‌حتی قضیه را به شکل دیگری اشتباه‌الهی برداشت کرده بود، دهان باز کرد.
«چقدر عجیب. اگه هر جگال دیگه‌ای این حرف‌فقط رو می‌زد، به احتمال نود درصد فکر می‌کردم داره‌همین دروغ می‌گه. اما عجیبه که حرفات بوی صداقت می‌ده.»
«بله؟»
«انگار واقعاً به‌اندازه آرامش رسیدی و‌طول ذهنت باز شده.»
او با دست‌زمان غول‌پیکرش سر جین‌حتی چون-هی را نوازش کرد.
«هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم بچه‌ای مثل تو‌می‌کرد وارد خانواده جگال بشه. اون بک‌رین‌سرکوب حق داره این‌قدر برات ارزش قائل باشه.»
«...»
جین چون-هی‌حتی کمی عذاب‌پلک وجدان گرفت.
«من از کینه بک‌رین کاملاً آگاهم. برای همین فاجعه خونینی‌طول که به بار آورد رو انکار نمی‌کنم. کینه‌ها و لطف‌ها‌کار همیشه تکرار می‌شن، این مثل یه قانون تو جیانگهو می‌مونه.»
«...که این‌طور.»
«با این حال، وجود تو واقعاً عجیبه. تو‌حریف تو یه مسیر کاملاً متفاوت قدم برمی‌داری. شاید‌زندگی به همین خاطره که بهت می‌گن دیوانه یکتا.»
«من...»
عذاب وجدان‌رسید دوباره به جان‌نتیجه‌گیری جین چون-هی افتاد.
«تو آدم فوق‌العاده‌کرده و بافضیلتی هستی.می‌کرد ازت خوشم میاد.»
«آه، ارشد جان. من باید‌بی‌شکل رازم با نامگونگ اون رو‌فشار با خودم به گور ببرم.»
کینه‌های جیانگهو مدام تکرار می‌شوند.
جین چون-هی‌رسید غرق در‌رسیدن افکارش شد.
«این همون جیانگهوئه.»
کینه‌ای که استادش به دل‌بی‌شکل داشت و کینه‌هایی که خانواده‌های‌فشار دیگر نسبت به پدر استادش داشتند.
نمی‌توانست بگوید کدامشان سنگین‌تر بود،زدن اما در نهایت، این کینه‌ها یک‌سطحی چرخه کامل را طی کرده بودند.
و به یک نحوی،رسیدن این باید غریزه مکانی‌پلک به اسم جیانگهو باشد.
استادش حتی حاضر نبود در مورد‌می‌کرد کینه‌های خودش حرفی بزند، پس عمراً در‌حریف مورد کینه‌های رئیس قبلی خانواده چیزی می‌گفت.
«احتمالاً نمی‌خواد دستای شاگردش‌دستکاری حتی به یه ذره‌حریف از این کثافت‌ها آلوده بشه.»
این روش خاص‌اندازه جگال لین برای عشق‌نکشید ورزیدن به شاگردش بود.
اما اینکه بشود اسمش را‌نتیجه‌گیری یک محبت ساده گذاشت، با‌طول هنجارهای جیانگهو در تضاد بود.
مخصوصاً از آنجایی که‌بود می‌دانست خانواده برای یک‌فقط رزمی‌کار چقدر مهم است.
احساسی سرد‌تمام و دور در‌بی‌شکل وجودش رخنه کرد.
نامگونگ بان از‌اندازه بالا به جین‌طول چون-هی نگاه کرد.
«اون قویه.»
حتی در این وضعیت هم،فکر این بچه سعی داشت شرایط‌بی‌شکل را عینی و بی‌طرفانه ارزیابی کند.
برای این بچه، خانواده‌دستکاری جگال باید مثل یک‌حریف قانون مطلق بوده باشد.
مگر بچه‌هایی که‌اندازه در خانواده‌های معتبر بزرگ‌نکشید می‌شوند معمولاً همین‌طوری نیستند؟
آن‌ها باور دارند که خانواده‌شان بهترین و برحق‌ترین‌پلک خانواده در جناح متعارف است و با همین‌تفکر باور بزرگ می‌شوند تا با کینه‌های جیانگهو روبرو شوند.
در آن نقطه، آن‌ها معمولاً‌فکر کینه‌ها را انکار می‌کنند و‌بی‌شکل کاملاً طرف خانواده‌شان را می‌گیرند.
این یک چیز طبیعی بود.
خانواده، خانواده‌شان است، ریشه‌شان است.
هیچ بچه‌ای به این‌رسیدن راحتی اشتباهات پدر و‌پلک مادرش را قبول نمی‌کند.
رسم دنیا همین بود.
و به این ترتیب، یک فاجعه خونین‌سرکوب رخ می‌داد، یا آن‌ها می‌مردند یا رقیبشان،نبرد و چرخه کینه‌ها دوباره از نو شروع می‌شد.
«عجب آدم عجیبیه.»
در این بین، کسانی‌رسیدن هم هستند که، هرچند خیلی‌زدن به‌ندرت، اشتباهات خانواده‌شان را می‌پذیرند.
کسانی که به‌وضوح‌کرده می‌بینند خانواده‌شان مظهر‌می‌کرد مطلق جناح متعارف نیست.
آن‌ها می‌بینند که اعضای خانواده‌شان، پدربزرگشان، مادربزرگشان‌سرکوب که با آن‌ها مهربانند، در دنیای بیرون آدم‌های‌مرگ کاملاً متفاوتی هستند و این را قبول می‌کنند.
در این نقطه، آن‌ها معمولاً‌زدن خانواده‌شان را ترک می‌کنند و‌مبدأ تبدیل به یک آواره می‌شوند.
دیوانه یکتا که الان روبرویش بود،حتی نادرترینِ آن‌ها بود، چون به هیچ‌کدام‌الهی از این دو دسته تعلق نداشت.
«نه خانواده جگال‌کرده رو تایید می‌کنه‌می‌کرد و نه انکار.»
دیدگاهش بیشتر شبیه‌فقط تائوئیسم بود تا‌برای دیدگاه یک خانواده.
«شاید به این‌اندازه خاطره که جیانگهو‌طول رو خوب نمی‌شناسه.»
رئیس قبلی خانواده‌زمان جگال خون‌های زیادی‌حتی در جیانگهو ریخته بود.
اما اگر به دلیل این‌همه‌فکر خونریزی نگاه کنی، پای کینه‌ها‌بی‌شکل و عقده‌ی قدرت در میان بود.
و پسرش، جگال لین، شاهد نابودی‌برای خانواده‌اش بود و مجبور شد قتل‌عام اعضای‌خودش بی‌گناه خانواده را هم به چشم ببیند.
«این همون زنجیره کینه‌هاست.پلک یعنی می‌خوای بگی تو‌الهی بیرون از این چرخه می‌مونی؟»
اینکه بگویی چون با آن‌ها‌نتیجه‌گیری هم‌خون نیستی پس به تو‌طول ربطی ندارد، یک دروغ محض است.
مگر در جیانگهو کسی‌بود هست که نداند این پسر‌دستکاری چقدر به استادش وابسته است؟
«و با این‌فقط حال می‌تونه این‌طوری‌برای همه‌چیز رو نادیده بگیره.»
البته، احتمالاً این فقط‌پلک در مورد کینه مربوط‌الهی به خانواده نامگونگ صدق می‌کرد.
از طرف دیگر، جین‌رسیدن چون-هی داشت به چیزی‌پلک کاملاً برعکس فکر می‌کرد.
«...نامگونگ اون.وحشت قضیه از‌بود این قراره.»
در حالی که با عذاب وجدانش دست‌وپنجه‌سرکوب نرم می‌کرد، تصمیم گرفت هر کاری که از‌مرگ دستش برمی‌آید برای نجات نامگونگ اون انجام دهد.