چپتر 441: چپتر ۴۴۱
0دژ دانموک در‌آهنی اصل برای دفع قبایل‌نکردن عشایری ساخته شده بود.
تو زمان صلح، یه بازار برای تجارت‌بتونه با قبایل خارجی بود، اما تو زمان‌آورده جنگ، به یه دژ جنگی مرگبار تبدیل می‌شد.
تو فاصله قابل توجهی‌اینکه از دژ دانموک، ارتش‌قدرت قبیله سوکسین ظاهر شد.
و در کمال‌ساده تعجب، اون حرومزاده‌ها شروع‌این کردن به شلیک توپ!
بوم، بوممم!
البته، ارتش‌صداش امپراتوری هم‌اونقدر توپ جنگی داشت.
به هر حال، از اونجایی که رعد‌اونقدر لرزاننده آسمان سلاحی بود که از باروت استفاده‌توپ‌هایی می‌کرد، مسخره بود اگه می‌گفتیم نمی‌تونن توپ بسازن.
اما دلیلی که تو‌توجه نبردهای قبلی از توپ‌دوران استفاده نکرده بودن، ساده بود.
با توجه به تکنولوژی ریخته‌گری این دوران، اونا به‌رایج طرز وحشتناکی سنگین بودن و به همین خاطر فقط‌اونقدر تو محاصره‌ها یا دفاع استفاده می‌شدن، نه تو نبردهای میدانی.
توپ‌های این دنیا از ابتدایی‌ترین نوع بودن،بتونه قابل مقایسه با توپ‌های قرن چهاردهم روی زمین،خیلی جایی که جین چون-هی توش زندگی کرده بود.
نمی‌شد این توپ‌های‌بشه اولیه رو با‌کرکننده توپ‌های مدرن مقایسه کرد.
طبیعتاً، زمان زیادی‌ساده می‌برد تا دیوار یه‌این دژ رو خراب کنن.
دلیلش این بود‌آهنی که اونا گلوله‌های توپ‌نکردن آهنی توپر شلیک می‌کردن.
عمل نکردن توپ‌ها رایج بود‌قدرت و کم پیش نمی‌اومد که‌کنه یه توپ از داخل منفجر بشه.
و با اینکه صداش کرکننده بود،کرکننده اونقدر قدرت نداشت که بتونه دیوار یه‌کنه دژ رو با یه ضربه نابود کنه.
تعداد توپ‌هایی هم که‌توجه قبیله سوکسین با خودش‌دوران آورده بود، خیلی زیاد نبود.
با این‌گلوله‌های حال، توپ،توپر توپ بود.
ترسیدن طبیعی بود، چون این یعنی قبیله‌بتونه سوکسین اونقدر تکنسین اسیر کرده بود که‌آورده بتونه ریخته‌گری توپ‌های خودش رو شروع کنه.
با وجود این، ژنرال بزرگ‌صداش یوک هون و ژنرال‌های تحت‌بتونه فرمانش به طرز عجیبی آروم بودن.
اونا از قبل‌ساده می‌دونستن که دشمن‌ریخته‌گری همچین سلاح‌هایی داره.
خود قبایل عشایری شمالی زیاد دور هم جمع‌توپ‌ها نمی‌شدن، اما وقتی تعدادشون زیاد می‌شد، به یه ارتش‌کرکننده عظیم تبدیل می‌شدن که به کشورهای همسایه حمله می‌کردن.
نیروی اصلی اونا سواره‌نظام بود، بنابراین درست بود‌ضربه که تو حمله به دیوارهای دژ ضعیف بودن،زیاد واقعیتی که خودشون هم کاملاً ازش آگاه بودن.
بخش حرص‌درآرش هم همین بود.
مهاجمان ما مردان بی‌رحمی بودن که غارت می‌کردن و از غیرنظامی‌ها‌وحشتناکی به عنوان سپر انسانی در برابر تیرها استفاده می‌کردن، اما در‌ابتدایی‌ترین عین حال، تو شناخت نقاط ضعف خودشون به طرز عجیبی واقع‌بین بودن.
به همین‌گلوله‌های دلیل، اونا از‌می‌کردن برده‌ها استفاده می‌کردن.
اونا صنعتگران قبایل دیگه رو اسیر می‌کردن‌بتونه و مجبورشون می‌کردن سلاح بسازن یا از‌آورده چیزایی که غارت کرده بودن استفاده می‌کردن.
احتمالاً اونا از قبل به شهرها یا دژهای حکومت دینی‌بتونه سلیم حمله کرده بودن و حتی ممکنه برای مدت کوتاهی‌نبود از مرز عبور کرده باشن تا صنعتگران رو اسیر کنن.
یا شاید صنعتگرانی که تو جنگ‌های گذشته‌این اسیر شده بودن هنوز زنده بودن و‌خاطر مجبور می‌شدن جانشینانی برای خودشون تربیت کنن.
با شنیدن گزارش‌های اطلاعاتی بی‌شمار از‌عمل این دست، اونا از قبل پیش‌بینی‌داخل کرده بودن که دشمن سلاح‌های محاصره‌ای داره.
«پس در‌صداش نهایت این‌اونقدر یه محاصره دفاعیه.»
و در یک طرف دیوار دژ،کرکننده جین چون-هی به همراه پرنس اون‌نابود داشت به این صحنه نگاه می‌کرد.
هر بار که غرش‌توجه یه توپ به گوش می‌رسید،اونا بخشی از دیوار تخریب می‌شد.
با این حال، دیوارهای ضخیمی که‌عمل توسط بهترین سنگ‌تراش‌ها ساخته شده بودن،داخل فقط کمی لب‌پر می‌شدن و فرو نمی‌ریختن.
البته، طرف‌صداش ما هم داشت‌قدرت توپ شلیک می‌کرد.
برخلاف تیرها، برد‌بشه توپ‌های هر دو طرف‌اونقدر شبیه به هم بود.
'البته، همین موضوع‌ساده به تنهایی برای‌ریخته‌گری امپراتوری یه حقیقت ترسناکه.'
با اینکه در مقایسه با استانداردهای‌عمل مدرن ابتدایی بودن، اما اینا توپ‌هایی بودن‌منفجر که توسط ذهن اسلحه‌سازها طراحی شده بودن.
سخت بود بفهمیم چطور باید با این واقعیت کنار بیایم‌کنه که برد اونا با توپ‌هایی که توسط صنعتگران اسیر و‌یعنی استثمار شده به دست قبیله سوکسین ساخته شده بودن، برابری می‌کرد.
در هر صورت، هر‌اینکه دو طرف سخت مشغول تلاش‌نداشت برای دفع شلیک توپ‌ها بودن.
قبیله سوکسین حصارهای چوبی جلوی توپ‌هاشون برپا کرده بودن تا از‌وحشتناکی اصابت مستقیم جلوگیری کنن، در حالی که توپ‌های روی دیوارهای دژ‌ابتدایی‌ترین دانموک از قاب‌های فلزی در جلوشون به عنوان سپر استفاده می‌کردن.
با تماشای این اتفاقات،توپر جین چون-هی به آرومی‌توپ‌ها یه کام از سیگارش گرفت.
نمی‌دونست چقدر اثر آرام‌بخش‌اونقدر داره، اما حالا اینجا‌ضربه قلب میدان نبرد بود.
افراد جیانگهو هم برای این محاصره‌کرکننده بسیج شده بودن و گهگاه، چهره‌های هنرمندان‌کنه رزمی‌ای که می‌شناخت از جلوش رد می‌شدن.
با این حال، اون عمداً خودش رو‌این مخفی نگه می‌داشت و برای سلام و‌خاطر احوال‌پرسی با اونا از جاش تکون نمی‌خورد.
با انفجار توپ‌ها در هر دو طرف، نه اون و نه‌نمی‌اومد اونا حوصله این چیزا رو نداشتن و نمی‌تونست تضمین کنه اگه‌ضربه یه چهره آشنا تو جنگ کشته بشه، چه واکنشی نشون میده.
ناگهان، نگاه‌صداش جین چون-هی به‌قدرت فرقه وودانگ افتاد.
در میان اونا، چون-و به‌صداش خاطر جثه بزرگ و منحصربه‌فردش‌بتونه به راحتی به چشم می‌اومد.
شاید با احساس کردن‌توجه نگاه جین چون-هی، چشم‌های چون-و‌اونا هم به سمت اون چرخید.
جین چون-هی سرش رو کمی‌می‌کردن تکون داد و بعد نگاهش رو‌نمی‌اومد چرخوند تا دنبال قبیله هائو بگرده.
پیدا کردن‌صداش ساما هیون هم‌قدرت کار سختی نبود.
تو این میدان نبرد، کسی که برای همرنگ شدن با‌بتونه جماعت لباس سیاه پوشیده بود اما به طرز عجیبی با زیورآلات‌ترسیدن پر زرق و برق تزئین شده بود، قطعاً ساما هیون بود.
با این حال، ساما‌توجه هیون از قبل داشت‌دوران به جین چون-هی نگاه می‌کرد.
جین چون-هی با آرزوی سلامتی برای اون، یه‌توپ‌ها بار دیگه سر تکون داد و بعد دوباره‌صداش نگاهش رو به بیرون از دیوارهای دژ برگردوند.
«قبیله سوکسین توپ جنگی داره.»
«فکر می‌کنی خودشون نمی‌دونن محاصره نقطه ضعفشونه؟ صد سال پیش،بتونه قبل از اینکه توپی در کار باشه، اونا حتی نقشه‌های منجنیق‌ترسیدن رو به دست آوردن و خودشون ساختن و ازش استفاده کردن.»
«منجنیق... منظورت هموناییه‌ساده که تو دوره‌ریخته‌گری سه پادشاهی استفاده می‌شد؟»
«تا صد سال پیش، سلاح‌های محاصره عالی‌ای بودن. البته،رایج الان توپ‌ها بهترن... به همین خاطره که دیوارهای دژ‌اونقدر رو ضخیم‌تر کردن تا بتونن در برابرشون مقاومت کنن.»
پس همچین تاریخچه‌ای پشتش بود.
کوانگ!
هووووش-
همونطور که تو دلش داشت شگفت‌زده‌عمل می‌شد، یه گلوله توپ به سمت‌داخل پرنس اون و جین چون-هی پرواز کرد.
چشم‌های پرنس اون از‌اونقدر تعجب گشاد شد و‌ضربه افسران نظامی اطراف فریاد زدن.
«اعلی‌حضرت! زود باشین، پناه بگیرین...»
«دیگه دیر‌بودن شده. با بدنتون‌تکنولوژی جلوش رو بگیرین.»
درست همون لحظه که افسران نظامی خودشون رو به جلو‌پیش پرت کردن تا از پرنس محافظت کنن، جین چون-هی دستش‌نداشت رو دراز کرد و به آرومی گلوله توپ رو گرفت.
تو اون لحظه‌کرکننده زودگذر، چشم‌های همه‌نداشت از حیرت گشاد شد.
دو دست سفید جین چون-هی با سرعتی که برای‌نداشت یه آدم معمولی نامرئی بود، گلوله توپ رو گرفت، اون‌زیاد رو چرخوند و بعد با کف دستش بهش ضربه زد.
کاملاً مشخص بود که یه اصل عمیق از‌دوران هنرهای رزمی تو این حرکت نهفته‌ست، اما هیچ‌کس‌محاصره‌ها از حاضران نمی‌تونست تشخیص بده اون اصل چی بود.
پونگ--!
گلوله توپ سریع‌تر‌کرکننده و قوی‌تر از چیزی‌بتونه که اومده بود، برگشت.
و بعد مستقیم خورد‌اینکه به یکی از توپ‌های‌قدرت قبیله سوکسین و داغونش کرد.
کواگواگواگواگوانگ!
پرنس اون‌گلوله‌های زیر لب‌توپر زمزمه کرد.
«نکنه... مشت تای چی بود؟»
تنها کسی‌منفجر که متوجهش شد،صداش پرنس اون بود.
جوهره تایجی!
با دیدن این صحنه‌توپر حیرت‌انگیز، حتی چشم‌های پرنس اون‌رایج هم از تعجب گرد شد.
افسرها و سربازهای‌کرکننده اطراف همه مات‌نداشت و مبهوت مونده بودن.
و بعد، با‌بشه کمی تاخیر، صدای‌کرکننده غرش همه بلند شد.
«ووووووااااااه!»
«وااااااااااه!»
«دکتر دیوانه‌صداش چشم‌آبی! دکتر‌اونقدر دیوانه چشم‌آبی!»
«خدای رزمی! خدای رزمی!»
جین چون-هی که از تشویق‌های یهویی جا‌این خورده بود، کمی دستپاچه شد اما لبخندی‌خاطر زد و سعی کرد عادی جلوه بده.
«جنگ جنگه دیگه. حتی‌توپر گلوله‌های توپ سرگردان هم پرواز‌رایج می‌کنن و میان سمت آدم.»
«هاه... چطور‌صداش همچین چیزی‌اونقدر برات ممکنه؟»
با وجود اینکه پرنس اون‌صداش منطقش رو فهمیده بود، اما‌بتونه هنوز شگفت‌زده به نظر می‌رسید.
«من استاد قلمرو دگرگونی‌ام.توجه امکان نداره با یه گلوله‌اونا توپ ساده از پا دربیام.»
یه توپ آهنی کند که‌می‌کردن حتی خودش منفجر نمی‌شد، عمراً می‌تونست‌نمی‌اومد یه استاد قلمرو دگرگونی رو بکشه.
اگه از فاصله نزدیک منفجر‌قدرت می‌شد، شاید موج انفجارش بهش آسیب‌تعداد می‌زد، اما این که چیزی نبود.
البته، تکنیک اضافه کردن قدرت خودش به گلوله‌قدرت توپی که داره میاد و برگردوندنش، چیزی نبود‌خودش که هر استاد قلمرو دگرگونی‌ای بتونه انجام بده.
‘هاه، حالا‌بودن که بهش‌توجه فکر می‌کنم...’
جین چون-هی چشماش‌آهنی رو چرخوند و‌عمل رفت تو فکر.
‘یه رمان رزمی نخونده بودم که توش‌بتونه یکی از دیوار قلعه می‌پرید پایین، رعدهای لرزاننده‌خیلی آسمان رو می‌انداخت رو سلاح‌های محاصره و برمی‌گشت؟’
بین رمان‌های رزمی که تو کره خونده بود، گاهی‌نداشت اوقات رمان‌هایی پیدا می‌شدن که بهشون می‌گفتن «هنرهای رزمی واقع‌گرایانه»زیاد و توشون خبری از گانگ چی یا چی شمشیر نبود.
یاد یه نبرد محاصره‌ای تو رمانی به اسم «اکسیر‌اونا شهاب‌سنگ کلاس بی» افتاد، جایی که استاد یه تکنیک‌می‌شدن حرکتی به اسم حمله الهی هوابرد همچین کاری کرده بود.
‘آه... دلم می‌خواد دوباره بخونمش.’
اینکه تو همچین وضعیتی هم این فکرا به‌ضربه سرش می‌زد، احتمالاً به خاطر این بود که‌زیاد تا مغز استخوان یه خوره هنرهای رزمی بود.
یا شایدم تقصیر‌بشه اون سیگاری بود که‌اونقدر استادش بهش داده بود.
وقتی نسخه کمی تغییریافته داستان رو‌ریخته‌گری که با این دنیا جور درمی‌اومد‌سنگین تعریف کرد، پرنس اون سر تکون داد.
«همچین رمان‌هایی هم هست؟ رمان‌های عامه‌پسند واقعاً جالبن.توپ‌ها هرچند، شخصیت اصلی همچین رمانی حتماً خیلی رو اعصابه.کرکننده کاری که الان کردی هنر تغییر مسیر نیرو نبود؟»
تو چی می‌فهمی! تو‌اونقدر از حال و هوای‌ضربه رمان‌های رزمی واقع‌گرایانه چی می‌دونی!
‘همه‌اش تقصیر این رمان‌های رزمی بازگشت به‌اونقدر گذشته، تناسخ و انتقال به دنیای دیگه‌ست.تعداد این چیزا گند زدن به این ژانر.’
جین چون-هی، این فن‌توجه متعصب رمان‌های رزمی کلاسیک،دوران این‌طوری با خودش فکر می‌کرد.
طبق این منطق، خودش هم‌می‌کردن شخصیت اصلی‌ای بود که به‌پیش یه کتاب منتقل شده بود.
اما خب‌صداش این یه جور‌قدرت استاندارد دوگانه بود.
چیزی که متعصب‌های‌بشه هنرهای رزمی توش‌کرکننده مهارت خاصی داشتن.
اون فن متعصب هنرهای رزمی تو‌ریخته‌گری قلبش از گور بلند شد، اما‌سنگین اون باید تو دنیای واقعی زندگی می‌کرد.
جونش خیلی باارزش‌تر از این‌می‌کردن بود که بخواد دست به کار‌نمی‌اومد احمقانه‌ای مثل سرزنش کردن امپراتور بزنه.
یه زندگی اجتماعی که توش‌قدرت باید در برابر ضعیف‌ها قوی‌کنه باشی و در برابر قوی‌ها ضعیف.
یه فن متعصب‌بشه هنرهای رزمی تو کنترل‌اونقدر خشمش هم مهارت داره.
وقتی این‌طوری بهش فکر‌توجه می‌کنی، به جز دراگون بال،اونا مگه همه‌شون مثل هم نیستن؟
‘پرنس اون، با همین منطق، اگه شخصیت‌نکردن اصلی یه رمان فانتزی بازی‌مانند که سیستم داره‌اینکه ما رو می‌دید، براش خیلی رو اعصاب بودیم.’
اون بچه‌ها می‌تونن با گفتن Warp تلپورت کنن و با گفتن Heal شفا بدن.
بسته به دنیایی که نویسنده خلق کرده، فقط با Level up کردن می‌شه همه بیماری‌ها رو درمان کرد و بدن رو به حالت اول برگردوند.
یه هانتر هر چقدر هم که شدید زخمی شده باشه، فقط با خوردن یه معجون HP بدنش پر می‌شه و شفا پیدا می‌کنه.
دنیایی بود‌گلوله‌های که دکترا‌توپر توش بیکار بودن.
این مکالمه‌ای بود که می‌تونست تو‌نداشت ذهنش داشته باشه، چون شاهزاده عمراً یه‌خودش وب‌ناول مدرن از زمین رو خونده بود.
«راستی، هنر تغییر مسیر نیرویی که‌کرکننده الان نشون دادی رو تا حالا از‌کنه هیچ‌کدوم از استادای قلمرو دگرگونی ندیده بودم.»
«چون-و... احتمالاً بعداً می‌تونه این کار رو بکنه. هنر تغییر مسیر‌وحشتناکی نیرو از فرقه وودانگ جدایی‌ناپذیره، و کسی مثل استاد من، امپراتور‌ابتدایی‌ترین مشت، طبیعتاً خیلی بهتر از من این کار رو انجام میده.»
«امپراتور مشت... باید‌آهنی اونا رو هم‌عمل به میدون جنگ می‌آوردیم.»
آوردن کسی تو‌کرکننده اون سطح از فرقه‌بتونه وودانگ کار راحتی نبود.
مخصوصاً که امپراتور مشت یه آدم‌کرکننده عجیب‌وغریب بود که اگه اوضاع خیط‌نابود می‌شد، ممکن بود ول کنه و بره.
‘باید بی‌خیال‌بودن استادای در سطح‌تکنولوژی رهبر فرقه بشی.’
حتی استادای در سطح نایب‌رهبر فرقه هم‌نکردن برای فرار کردن خارش گرفته بودن، مگه همه‌شون‌اینکه برای پیدا کردن یه راه فرار دست‌وپا نمی‌زدن؟
‘حالا که بهش فکر می‌کنم، تانگ آه‌بتونه اهل سیچوانه، پس برام سواله که به‌آورده نیروی اصلی دوم ملحق شده یا نه.’
پیدا کردن یه آشنا تو‌صداش این نبرد پر هرج‌ومرج، مثل‌بتونه چیدن یه ستاره از آسمون بود.
فقط تو خود‌ساده واحد سیار هنرهای رزمی،این یگان‌های زیادی وجود داشت.
«راستی، پرنس اون.»
«چیه؟»
«داشتم بهش فکر می‌کردم، به نظرم اگه‌اونقدر بانو توگوئه اینجا بود، واقعاً ممکن می‌شد.تعداد همون داستانی که الان براتون تعریف کردم.»
«منظورت پریدن از دیوار قلعه، نابود کردن توپ‌ها‌دوران و برگشتنه؟ همم، درسته، برای توگوئه، یکی از‌محاصره‌ها ده استاد برتر زیر آسمان، شاید ممکن باشه.»
اون از‌گلوله‌های خدمت سربازی‌توپر معاف بود.
با وجود اینکه دستور قتلش صادر شده‌بتونه بود، مدت‌ها زنده مونده بود، پس بعید‌آورده بود الان به یه احضاریه جواب بده.
حالا که بهش فکر می‌کرد، استادی که‌اونقدر از روی نگرانی دنبال شاگردش تا اینجا‌تعداد اومده بود، به طرز غیرعادی‌ای عجیب بود.
‘برای همینه که همه دارن‌تکنولوژی با چشم‌های عجیب‌وغریب به من‌طرز و برادر رزمیم نگاه می‌کنن.’
اگه یه شاگرد‌آهنی بره جنگ و‌عمل بمیره، خب مرده دیگه.
اینکه یه شخص در سطح استاد عمارت شخصاً‌ضربه از روی نگرانی پا بشه بیاد، تو این‌زیاد مکان چیزی بود که تا حالا کسی نشنیده بود.
به هر حال،بشه برگردیم به بحث‌کرکننده اصلی، توگوئه گونگیا گون.
اینکه می‌گفتن سرعتش طوری بود که حتی شیطان آسمانی‌اونا که به قلمرو دگرگونی رسیده بود هم نمی‌تونست بهش‌می‌شدن برسه، یعنی اون یه لامبورگینی انسانی بود، یه جت انسانی.
تو دنیایی که آدما می‌تونستن بمب‌های هسته‌ای کوچیک‌توپ‌ها بسازن و کوه‌ها رو منفجر کنن، کی می‌گفت‌صداش نمی‌تونن با سرعت صدها کیلومتر در ساعت بدون؟
‘جنگجوهایی هستن که می‌تونن تو‌قدرت یه لحظه برای چند قدم‌کنه این کار رو بکنن، اما...’
در هر صورت،بشه توگوئه می‌تونست این‌کرکننده کار رو بکنه.
اگه توگوئه بود.
پرنس اون گفت.
«همم... یعنی الان‌کرکننده هیچ استاد این‌چنینی‌نداشت تو این قلعه نیست؟»