چپتر 557: رسیدن به شهرک لیائو
0رسیدن به شهرک‌حالی لیائو، یکی از شهرهای‌می‌کرد ساحلی شرقی استان جیانگسو.
شهرک لیائو یک شهر بندری‌این در ساحل بود که به عنوان‌اما پایگاه نیروی دریایی هم استفاده می‌شد.
به همین خاطر، قلعه‌ای در اینجا‌آمد بنا شده بود و بیشتر جمعیتش‌امپراتوری از راه تجارت یا ماهیگیری روزگار می‌گذراندند.
«از اینجا‌داشت به بعد رو‌می‌کرد با کشتی می‌ریم.»
هاپ؟
«گولت نمی‌زنم که. بهت گفتم‌این وقتی واقعاً رسیدیم به قصر‌ناگهانی یخی دریای شمالی، سوارت می‌شم.»
غررر.
«می‌خوای برات‌داشت یکم ماهی‌آرام درست کنم؟»
هاپ!
در حالی که داشت هوانگ‌گو را‌دیگه آرام می‌کرد و وارد دروازه قلعه‌روی می‌شد، سربازی جلوی جین چون-هی را گرفت.
«ببخشید، شما احیاناً‌پرنقش‌ونگارترین دکتر الهی چشم‌آبی، فرماندار‌شاگرد موقت جین چون-هی نیستید؟»
«همم؟ شما‌داشت از کجا‌آرام من رو...»
«خودشه!»
با صدای سرباز، مردانی‌اوه سیاه‌پوش با لباس‌های رزمی‌اینکه از سایه‌ها بیرون آمدند.
ماسک‌هایی که به‌پرنقش‌ونگارترین صورت داشتند و‌آمد حضور عجیب و غریبشان...
«دفتر شرقی...؟»
دفتر شرقی‌کنم اینجا منتظر‌داشت من چیکار می‌کنه؟
مبهوت و گیج زل زده بود‌دیگه که یکی از آن‌ها، همانی که‌روی پرنقش‌ونگارترین ماسک را داشت، به حرف آمد.
«جین چون-هی، شاگرد کنت‌ماسک پزشک سلطنتی و فرماندار موقت،پزشک فرمان امپراتوری را دریافت کن!»
«اوه، این دیگه چیه؟»
با اینکه خیلی ناگهانی بود،هوانگ‌گو اما از روی عادت زانو‌قلعه زد و ادای احترام کرد.
«زنده‌باد، زنده‌باد،امپراتوری زنده و‌اوه جاوید باد امپراتور!»
مأمور دفتر شرقی‌پرنقش‌ونگارترین طوماری را باز کرد‌شاگرد و محتوایش را خواند.
«پرنس اون به‌هوانگ‌گو شدت بیمار است. باید‌دروازه فوراً وارد قصر شوی!»
پرنس اون؟
والاحضرت پرنس اون؟
در حالی که ذهن جین چون-هی کاملاً‌شاگرد خالی شده بود، مأمور دفتر شرقی با‌اوه صدای تقِ خشکی طومار را دوباره لوله کرد.
«همینطور که شنیدید. به‌آرام نظر می‌رسه باید فوراً به‌سربازی سمت قصر امپراتوری حرکت کنید.»
صدای پرطنین چند لحظه پیشش‌هوانگ‌گو ناپدید شده و جای خود را‌سربازی به لحنی بسیار مؤدبانه داده بود.
«آه... من... من‌دریافت قرار بود برم‌دیگه قصر یخی دریای شمالی...»
برای کسی که تازه یک فرمان‌آمد امپراتوری دریافت کرده بود، این جواب‌امپراتوری به شدت گیج‌ومنگ به نظر می‌رسید.
اما این یک‌هوانگ‌گو مهمانی غافلگیرکننده نبود،وارد یک آدم‌ربایی غافلگیرکننده بود!
و اصلاً چرا‌حالی دقیقاً تو این لحظه‌می‌کرد باید این اتفاق می‌افتاد؟
تازه، پرنس اون مریضه؟ دفعه‌این قبلی که نبضش رو گرفتم‌ناگهانی تو سلامت کامل بود که.
عود کرده؟همانی نگو که‌ماسک سرطانش برگشته؟
در حالی که سر‌آرام جین چون-هی گیج می‌رفت،قلعه مأمور دفتر شرقی گفت:
«ما بعداً سفر شما به‌هوانگ‌گو قصر یخی دریای شمالی را ترتیب‌سربازی خواهیم داد، پس لطفاً نگران نباشید.»
و این‌گونه شد که جین‌این چون-هی سوار کشتی نظامی‌ای شد‌ناگهانی که دفتر شرقی آماده کرده بود.
«واو...
عمراً فکرش رو هم نمی‌کردم.»
داشتند او را‌حالی مستقیماً می‌دزدیدند و‌آرام می‌بردند قصر امپراتوری.
«نه، آخه‌همانی چه خبره؟ماسک چی داره می‌شه؟»
یک میلیون علامت سؤال‌آرام تو ذهنش ردیف شده بود،سربازی اما هیچ جوابی براشون نداشت.
به خدایان آسمان و زمین، الله، خدا، پسر، پدر، بودا،قلعه آپولو، شمش، اودین، هاستور و هر کسی که صدایش را‌الهی می‌شنید دعا کرد و فقط التماس کرد که متاستاز نکرده باشد.
بالاخره مهارت‌های پزشکی‌دریافت این دوران هم‌دیگه محدودیت‌های خودشون رو داشتن.
اگه سرطان پخش‌پرنقش‌ونگارترین شده بود، دیگه‌آمد هیچ راه‌حلی وجود نداشت.
«با توجه به آخرین نبضش، بعید‌وارد به نظر می‌رسید، اما این فقط‌چون یه استنتاج بر اساس تجربه منه.
بدن انسان که همیشه‌داشت اون کاری رو که‌وارد دکتر می‌خواد انجام نمی‌ده.»
تا زمانی که به قصر امپراتوری‌دیگه رسید و مستقیم پیش پرنس اون‌روی رفت، اصلاً تو حال خودش نبود.
«اوه، اومدی؟»
«لطفاً مچ‌داشت دستتون رو‌آرام بدید به من.»
«بله، حتماً.»
بعد از‌امپراتوری یک دور‌اوه معاینه نبض.
«... شما‌همانی تو سلامت‌ماسک کامل هستید.»
«همم. سریع فهمیدی.»
مگه نمی‌گفتن‌کنم یه پادشاه هیچ‌وقت‌هوانگ‌گو احساس شرم نمی‌کنه؟
با چهره‌ای کاملاً جدی و‌این با وقاحت تمام اعتراف کرد که‌اما خودش رو به مریضی زده بوده.
«آه، آآآآه...»
تمام استرسش خالی‌هوانگ‌گو شد و همونجا‌وارد رو زمین چمباتمه زد.
دیگه هیچ‌کنم انرژی‌ای براش‌داشت نمونده بود.
آخه چرا این مرد این‌طوریه؟
«بازی دادن‌همانی پزشک‌ها این‌قدر‌ماسک براتون سرگرم‌کننده‌ست؟»
«همم. برای سرگرمی این کار رو‌وارد نکردم، اما واکنشت خیلی جالبه. می‌تونم‌چون بازم از این ترفند استفاده کنم؟»
«باید یه پزشک‌حالی شخصی دیگه برای‌آرام خودتون پیدا کنید.»
«بی‌خیال، از کجا‌دریافت می‌تونم یه پزشک به‌چیه خوبی تو پیدا کنم؟»
عوضش کن، عوضش کن‌ماسک ای انسان لعنتی! هر‌کنت چیزی یه حدی داره!
هزاران فکر‌داشت از ذهنش‌آرام عبور کرد.
«هاا، حالا که می‌دونم بدن یشمی‌تون در سلامت‌وارد کامله، من دیگه رفع زحمت می‌کنم. والاحضرت، نه،ببخشید اعلیحضرت. آه... دیگه نمی‌دونم چی بگم. من رفتم.»
این را گفت، بلند شد‌این و چرخید تا برود، اما‌ناگهانی مرد او را صدا زد.
«یه لحظه صبر کن. درسته‌حرف که خودم رو به مریضی‌سلطنتی زدم، اما دلیل موجهی براش دارم.»
«...»
«به حرفم گوش می‌دی؟»
جین چون-هی سر جایش ایستاد.
«یه حسی بهم‌پرنقش‌ونگارترین می‌گه این قضیه قراره‌شاگرد به شدت دردسرساز بشه.»
«هاهاها، تو تنها کسی هستی‌می‌کرد که این‌طوری با من حرف می‌زنی،جین پزشک شخصی من. بیا، اینجا بشین.»
با بی‌میلی‌کنم همان‌طور که راهنمایی‌هوانگ‌گو شده بود نشست.
پرنس انگار که منتظر همین لحظه‌دیگه بود، بشکنی زد و مأموران دفتر شرقی‌عادت شروع کردند به چیدن کوهی از غذا.
تنقلات مجلل دربار امپراتوری‌ماسک شکوه و جلال خود‌کنت را به رخ می‌کشیدند.
در میان میان‌وعده‌های رایج،آرام حضور سیب‌زمینی سرخ‌کرده به‌قلعه طرز خاصی باشکوه بود.
یعنی از وقتی دستور‌داشت پختش رو بهش داده بودم،دروازه همش داشته از اینا می‌خورده؟
«حسابی زدی تو خط شکم‌گردی.»
البته بازم، نبضش نشون‌ماسک می‌داد که تو بهترین وضعیت‌پزشک سلامتیه، پس چه اهمیتی داشت؟
خرت-
لایه ترد بیرونی سیب‌زمینی سرخ‌کرده تو‌آرام دهانش خرد شد و مغز پف‌دار‌جلوی و نرمش روی زبانش آب شد.
«می‌دونستی تو سرزمین‌های یخ‌زده‌ای که قصر‌دیگه یخی دریای شمالی اونجا قرار داره،روی مکانی به اسم پادشاهی آیشا وجود داره؟»
«بله. از‌همانی روی نقشه‌ها‌ماسک در موردش می‌دونم.»
«این‌قدر خودت رو به اون راه‌وارد نزن. مگه اونا با یه سرعت‌چون سرسام‌آور دارن ازت اوندول وارد نمی‌کنن؟»
«خب...»
حقیقت داشت.
پادشاهی آیشا هم‌پرنقش‌ونگارترین داشت با سرعت‌آمد ترسناکی اوندول وارد می‌کرد.
شاید به این خاطر‌آرام که پای مرگ و‌قلعه زندگی در میون بود.
شنیده بود که‌حالی اوندول با شتاب‌آرام فوق‌العاده‌ای در حال گسترشه.
«حالا که داری می‌ری‌اوه اونجا، یه معاهده دوستی‌اینکه با پادشاهی آیشا ببند.»
«من که فرستاده سیاسی نیستم.»
«شنیدم شاهزاده‌شون از نصف‌النهارهای قطع شده رنج‌دروازه می‌بره. اگه درمانش کنی، متحد و همسایه خوبی‌شما برای هم می‌شید، پس نیازی به نگرانی نیست.»
«... جدی‌کنم می‌گید، نصف‌النهارهای قطع‌هوانگ‌گو شده این‌قدر رایجه؟»
پرنس اون با‌دریافت بی‌خیالی به این‌دیگه حرف جواب داد:
«اگه هر بیماری دیگه‌ای بود، یه پزشک دیگه می‌فرستادم. اما وقتی پای نصف‌النهارهای قطع شده در میون باشه،اینکه هیچ‌چیزی نمی‌تونه روی دست مهارت‌های پزشکی عمارت پزشکی فلس سفید بلند بشه. تازه، پزشک الهی فلس سفید که‌محتوایش به حرف من گوش نمی‌ده، می‌ده؟ فوری بهونه می‌آورد که خیلی مریضه و نمی‌تونه بره، بعدش هم غیبش می‌زد.»
ناگهان تصویر استادش با آن قیافه‌وارد روی اعصاب که داشت انگشت وسطش‌چون را نشان می‌داد، در ذهنش نقش بست.
«خب... کنار آمدن‌حالی با استاد من‌آرام اصلاً کار راحتی نیست.»
«برای همین هم دارم‌اوه از شاگرد نه‌چندان راحتش‌اینکه استفاده می‌کنم، مگه نه؟»
'آخ که این یارو‌ماسک واقعاً رو اعصابه! فقط چون‌پزشک پرنسی فکر کردی کی هستی!'
برای سه ثانیه به این فکر‌وارد کرد که آن لپ‌های نفرت‌انگیز را‌چون بکشد و یک کودتا راه بیندازد.
مگر لپ‌های‌کنم یک امپراتور از‌هوانگ‌گو بقیه سفت‌تر بود؟
«هاهاها، البته که قصد ندارم مجانی ازت کار بکشم. و...ناگهانی یادت نره. من می‌میرم برای اینکه رسماً تو را به‌جاوید عنوان پزشک امپراتوری استخدام کنم، اما نمی‌توانم چون خواهرم مانعش می‌شود.»
درست می‌گفت.
دلیل اینکه تور پرنس‌های طلا و نقره بسته مانده بود، این بود که‌گرفت پرنس ژو برای جبران لطف نجات جانش، پایش را توی یک کفش کرده بود‌سرباز و اعلام کرده بود که مسیر او را برای ورود به دربار مسدود می‌کند.
اصلاً نمی‌فهمید چطور لطف نجات دادن جان‌می‌کرد یک نفر با مسدود کردن مسیر شغلی‌اش جبران‌گرفت می‌شود، اما خب قضیه از این قرار بود.
«پاداش مناسبی بهت می‌دهم.»
«چه چیزی بهم می‌دهی؟»
در حالی که جین چون-هی‌می‌کرد غر می‌زد، پرنس اون به‌جلوی جای جواب دادن فقط لبخند زد.
داشت با خودش کلنجار می‌رفت که فضولی‌می‌کرد کند و حس کنجکاوی‌اش را ارضا کند‌چون یا نه، که پرنس به حرف آمد.
«مدیریت تو در شهرستان بکرین‌این واقعاً تحسین‌برانگیزه. همه چیز را‌ناگهانی درباره وضعیت فعلی آنجا شنیده‌ام.»
مهارتش در عوض‌پرنقش‌ونگارترین کردن نامحسوس بحث‌آمد واقعاً حرفهای بود.
یعنی برای‌داشت امپراتور شدن‌آرام باید این‌طوری می‌بودی؟
«مخصوصاً شنیده‌ام که نرخ مرگ و میر نوزادان به یک‌سی‌ام مناطق دیگر کاهش پیدا کرده. نه تنها این،احیاناً بلکه از وقتی آنجا تبدیل به شهرستان بکرین شده، مالیات‌های جمع‌آوری شده سی درصد افزایش یافته، امنیت عمومی خیلی‌ماسک‌هایی بهتر شده و حتی تعداد کشاورزانی که از مناطق دیگر به آنجا مهاجرت می‌کنند هم به سرعت بالا رفته.»
کمی در‌امپراتوری فکر فرو رفت‌این و بعد پرسید.
«چطور چنین شاهکاری کردی؟»
«حتماً تا‌داشت الان گزارش‌های کتبی‌اش‌می‌کرد به دستت رسیده.»
«درسته، خیلی‌کنم مرتب دسته‌بندی‌شان کردی‌هوانگ‌گو و فرستادی بالا.»
«من فقط از طریق مهندسی عمران سیستم آبرسانی را مدیریت‌ناگهانی کردم، میرزابنویس‌ها را فرستادم کار میدانی کنند، همه را مجبور کردم‌باد از صابون استفاده کنند و واکسیناسیون آبله را هم اجباری کردم.»
ها، فقط فکر‌پرنقش‌ونگارترین کردن دوباره به‌آمد آن هم هیجان‌انگیز بود.
این یعنی قدرت.
قدرت اینکه همه‌حالی را مجبور کنی‌آرام دست‌هایشان را بشویند.
جین چون-هی‌امپراتوری غرق در‌اوه شادی شد.
«سیستم اوزان‌همانی و مقیاس‌ها را‌حرف هم استاندارد کردی.»
«به هر‌داشت حال آن‌آرام اساس مالیات‌گیری است.»
اینکه مالیات بر اساس‌داشت طول پای یک مدیر‌وارد تعیین شود، اصلاً منطقی نبود.
علاوه بر این، این نوع مهندسی‌دیگه مدیریت آب نیاز به دقت داشت،روی بنابراین استانداردسازی اوزان و مقیاس‌ها ضروری بود.
آن‌ها مدتی درباره شهرستان بکرین با هم بحث‌کنت کردند و پرنس اون در حالی که چانه‌اش‌دیگه را روی دستش گذاشته بود، با دقت گوش می‌داد.
«اما این فقط به این دلیل امکان‌پذیره که شهرستان‌سربازی بکرین اندازه‌ای است که من می‌توانم مدیریتش کنم. اگر از‌چشم‌آبی این بزرگ‌تر شود، دوباره شکاف‌های اداری خودش را نشان می‌دهد.»
«من هم همینطور فکر می‌کنم.»
«من فقط کاری را‌اوه می‌کنم که از دستم‌اینکه برمی‌آید. فقط در حد توانم.»
با این حرف‌ها، پرنس اون‌حرف لبخند محوی زد و برای مدت‌فرمان طولانی به جین چون-هی نگاه کرد.
«همیشه همین حرف را می‌زنی.»
جین چون-هی گونه‌اش را خاراند.
حضور در‌امپراتوری کنار پرنس‌اوه اون معذب‌کننده بود.
شاید به خاطر راز تولدش‌حرف بود، اما رفتار نامحسوس و‌سلطنتی مرموز پرنس او را مضطرب‌تر می‌کرد.
'هوو، نمی‌توانم‌داشت همین‌طوری درباره راز‌می‌کرد تولدم هم بپرسم.'
اگر این همان جین چون-هی بود‌آرام که فقط یک بار زندگی کرده بود،جین حتماً این جعبه پاندورا را باز می‌کرد.
همان‌طور که‌امپراتوری می‌گویند، کنجکاوی‌اوه گربه را کشت.
حتی آن گربه هم حتماً‌حرف با آمادگی برای مردن از شدت‌فرمان کنجکاوی، آن را باز کرده بود.
'اما الان،داشت زندگی روزمره‌ام برایم‌می‌کرد خیلی باارزش شده.'
حتی اگر چیزهایی بود که‌هوانگ‌گو نمی‌دانست، حتی اگر زندگی روزمره‌اش با‌سربازی دروغ یا تظاهر پوشیده شده بود.
که چی؟
یک فرد بالغ قصد ندارد فقط‌آمد برای یاد گرفتن یک چیز جدید،امپراتوری دست از چیزهایی که دارد بکشد.
«برایت یک‌داشت پاکسازی مغز‌آرام استخوان انجام می‌دهم.»
«واو، واقعاً قصد‌حالی نداری بپرسی. خیلی‌آرام لجبازی. خیلی لجباز.»
«نمی‌فهمم درباره چی حرف می‌زنی،این اما حالا که اینجام، این‌ناگهانی کار را برایت انجام می‌دهم!»
«واقعاً نمی‌خواهی بپرسی؟ آدم‌ها معمولاً از‌آمد کنجکاوی نمی‌میرند؟ درباره اینکه مادر واقعی‌شان‌امپراتوری کیست، یا چیزهایی شبیه به این.»
آاااه، نمی‌شنوم، نمی‌شنوم!
اینکه من و تو با‌هوانگ‌گو هم رابطه خونی داریم یا‌قلعه نه، به من چه ربطی داره!
وقتی جین چون-هی این‌طور‌اوه آشکارا مخالفتش را نشان‌اینکه داد، ابروی پرنس اون پرید.
'این یکی رو باش.'
مطمئناً داشت از کنجکاوی می‌مرد،می‌کرد اما با لجبازی از پرسیدن امتناع‌جین می‌کرد که این موضوع حرص‌آور بود.
شاید این موضوع برای یک‌هوانگ‌گو فرد سلطنتی در زمان آشوب فرق‌سربازی می‌کرد، اما الان زمان صلح بود.
یک فرصت برای پیشرفت اجتماعی.
بی‌دلیل نبود که این‌ماسک موضوع یک سوژه ثابت‌کنت در رمان‌های بازاری بود.
چنین راز تولدی درست روبه‌رویش بود، با‌دروازه این حال این پزشک دهانش را بسته‌ببخشید نگه داشته بود و سرش را تکان می‌داد.
«برادرزاده؟ یا‌کنم برادر کوچک‌تر؟ فکر‌هوانگ‌گو می‌کنی کدامش باشی؟»
«آاااه، دارید‌امپراتوری حرفهای عجیبی‌اوه می‌زنید، اعلی‌حضررتتت!»
تق!
«گیااااه! پیشونیم، پیشونیم!»
«بذار یک بار دیگه بگم.هوانگ‌گو حالا که اینجام، بیا فقط پاک.سربازی سازی. مغز. استخوان را انجام بدیم.»
جین چون-هی با صورتی سرخ شده‌دیگه نفس‌نفس می‌زد و سوزن‌ها را مثل‌روی سلاح‌های مخفی بین انگشتانش نگه داشته بود.
نه، آخه چرا‌هوانگ‌گو مدام سعی دارد آن‌دروازه دروازه را باز کند؟
'من که‌کنم از قبل تکلیفم‌هوانگ‌گو را روشن کرده‌ام.
بیا غریبه باشیم!'
جین چون-هی در حالی که‌حرف پاکسازی مغز استخوان را انجام‌سلطنتی می‌داد، با خودش فکر کرد.
'ترجیح می‌دهم به استاد التماس کنم‌وارد که اجازه دهد به عنوان جگال‌چون چون-هی بمانم تا اینکه پونگ چون-هی شوم!'
اگر استادش در آینده ازدواج می‌کرد و وارثی به دنیا می‌آورد، قصد داشت‌جین یک‌جوری التماس کند که اجازه دهد دوباره جین چون-هی شود، و به او‌کجا بگوید که نگران نباشد و می‌تواند اسم او را از شجره‌نامه خانواده پاک کند.
'اگر بگوید به‌دریافت خاطر کینه‌های خانواده‌دیگه جگال نمی‌تواند چه؟'
اوف، حدس زدنش سخت بود، چون او‌شاگرد هیچ‌چیز از رازهای خانواده جگال نمی‌دانست، فقط‌اوه می‌دانست که آن‌ها عمیق و تاریک هستند.
فقط می‌دانست که‌هوانگ‌گو احساسات استادش نسبت‌وارد به خانواده معمولی نیست.
در حالی که سایر خانواده‌های معتبر برای مراسم‌وارد اجدادی تزئینات مجللی می‌چیدند، استادش به سادگی فقط‌ببخشید یک عود در روز سالگرد روشن می‌کرد و تمام.
او حتی لوح اجدادی رئیس قبلی‌دیگه خانواده را هم خودش پاک نمی‌کرد و‌عادت از یوهو می‌خواست این کار را بکند.
این چیزی بود که‌ماسک او کاملاً فراموشش نکرده‌کنت بود، اما نمی‌توانست رهایش کند.
او می‌دانست.
می‌دانست، اما.
با این‌امپراتوری حال، او‌اوه تنها شاگردش بود.
استاد که اجازه نمی‌داد‌ماسک او را به زور به‌پزشک قصر امپراتوری ببرند، مگر نه؟