چپتر 666: فصل ۶۶۶
0وقتی از ساختمان‌پشت مجزا بیرون آمد،کرد جین چون-هی منتظرش بود.
«قرار بود‌دوباره یه چیز خوشمزه‌جمع بخوریم، مگه نه؟»
«تو که هر‌می‌خواد روز چیزای خوشمزه‌چشم‌هایش به من می‌دادی.»
«اما امروز‌بپوش قراره یه چیز‌می‌خواد واقعاً خوشمزه بخوریم.»
گا-وول با صورتی که‌دستش هنوز پف کرده بود،چیزی پرسید منظورش دقیقاً چیه.
جین چون-هی جواب داد:
«امروز تو بازار‌می‌خواد یه نمایش اپرای درست‌پوشاند و حسابی برگزار می‌شه.»
«فروشنده‌های دوره‌گرد دارو هم هستن؟»
«آره. درسته. این‌پشت بار دیگه نیازی به‌زشت‌تر اون کلاه حصیری نداری.»
با شنیدن این حرف‌های جین چون-هی،پشت دوباره اشک تو چشم‌های گا-وول جمع‌شدم شد و با پشت دستش پاکشون کرد.
«زشت‌تر از اون‌می‌خواد چیزی شدم که فکر‌پوشاند می‌کردم. منِ بدون مو.»
«دو تا چشم داری،دلت یه دماغ و یه‌چشم‌هایش دهن. چرا این‌طوری فکر می‌کنی؟»
با این‌جمع حرف، گا-وول بالاخره‌پاکشون زد زیر خنده.
«برای کسی که این‌قدر‌چشم‌های خوش‌قیافه‌ست، واقعاً طرز حرف‌پاکشون زدنت عجیبه، پزشک الهی کوچک.»
«آه، چیزی نیست بابا~»
جین چون-هی‌بپوش سرش را تکان‌می‌خواد داد و گفت:
«پوستت روشنه. اعتماد به نفس داشته باش. همه آرزو دارن پوستی به سفیدی‌بدون یشم سفید داشته باشن. هاله‌ات هم که حرف نداره! پولدار هم که هستی، پس‌این‌قدر فقط لباس‌های پر زرق و برق بپوش و هر جور دلت می‌خواد زندگی کن!»
«هه هه هه...»
با آستینش چشم‌هایش را پوشاند.
سپس به‌بپوش دنبال جین چون-هی‌می‌خواد به راه افتاد.
بالاخره روزی رسیده‌پشت بود که این ساختمان‌زشت‌تر مجزا را ترک کند.
جین چون-هی در‌اشک حالی که انگار با‌دستش خودش زمزمه می‌کرد، گفت:
«چیزای خوبِ زیادی ببین.زندگی غذاهای خوبِ زیادی بخور و‌دنبال با آدم‌های خوبی آشنا شو.»
هیچ جوابی نیامد.
پزشک از حرکت‌پشت ایستاد و ناگهان‌کرد به عقب نگاه کرد.
ناپدید شده بود.
سوووش-
فقط صدای‌بپوش خش‌خش بامبوها‌دلت به گوش می‌رسید.
محوطه اطراف ساختمان مجزای عمارت پزشکی فلس سفید‌چیزی با یک آرایش خاص طراحی شده بود که‌دماغ گم کردن راه در آن بسیار آسان بود.
جین چون-هی که‌اشک جا خورده بود، با‌دستش عجله به عقب دوید.
خوشبختانه، گا-وول هنوز همان‌جا بود.
فقط روی زمین‌جور افتاده بود و خودش‌آستینش را جمع کرده بود.
جین چون-هی با احتیاط دستش‌پاکشون را روی شانه‌های او که‌فکر از گریه به آرامی می‌لرزید، گذاشت.
«تو روستا گروه‌های اپرای کوچیک‌جمع و فروشنده‌های دوره‌گرد دارو هستن...زشت‌تر و مادرت هم اونجا خواهد بود.»
«...»
برخی غم‌ها قدرت انسان را می‌بلعند،زندگی اراده راه رفتن را از بین‌راه می‌برند و آدم را زمین‌گیر می‌کنند.
«...فکر می‌کردم فقط قراره بخندم.پاکشون فکر می‌کردم وقتی بیماریم درمان‌فکر بشه، کاری جز خندیدن ندارم.»
چرا قبل‌دوباره از خنده،چشم‌های اشک‌ها سرازیر شدند؟
این به تنهایی چیزی‌زندگی بود که حتی جین چون-هیِ‌دنبال بالغ هم نمی‌توانست توضیحش دهد.
فقط این بود که احساسات انسانی—شادی، خشم، اندوه‌چشم‌هایش و لذت—بسیار عمیق‌تر، پرشمارتر و آشفته‌تر از آن‌ترک بودند که فقط در این چهار دسته تقسیم شوند.
به‌خصوص این اندوه و حسرت عمیق، مثل خاری بود که‌فکر در پا فرو رفته باشد؛ تا وقتی داخلش بود درد‌می‌کنی داشت و وقتی بیرون کشیده می‌شد، دردش بیشتر هم می‌شد.
با این حال، آیا‌چشم‌های تونستم قبل از اینکه‌پاکشون عفونت کنه، خوب بکشمش بیرون؟
فهمیدنش غیرممکن بود.
اما می‌دانست که آنچه‌دلت در ادامه می‌آید، به‌چشم‌هایش خود او بستگی دارد.
بالاخره دوباره اشک‌هایش‌پشت را پاک کرد و‌زشت‌تر با صدایی گرفته پرسید:
«...می‌تونم با مادرم تماشاش کنم؟»
کودک دوباره تشنه گرما بود.
جین چون-هی با‌جور دیدن این صحنه،زندگی این‌طور جواب داد:
«اگه این چیزیه که می‌خوای.»
یک روز خوب.
یک صبح خوب.
گا-وول بدون‌بپوش کلاه حصیری‌اش‌دلت به بیرون رفت.
دنیایی که از پشت‌دستش کلاه حصیری دیده می‌شد، همیشه‌شدم فقط نصف یک دنیا بود.
نصف زمین‌دوباره و نصف‌چشم‌های پاهای مردم.
او هرگز چهره‌هایشان را نمی‌دید.
اما امروز، گا-وول‌جور جین چون-هی را‌زندگی در بیرون دید.
پزشک الهی کوچک که حالا با دید کامل دیده‌شدم می‌شد، کمی خسته به نظر می‌رسید، اما لبخندش از‌چرا هر کس دیگری گرم‌تر بود و گا-وول دوباره گریه کرد.
فکر می‌کرد تمام اشک‌هایش را ریخته است،دستش اما خود گا-وول هم تعجب کرد که‌می‌کردم فهمید هنوز کمی اشک برایش باقی مانده.
آن اندوه و حسرت‌زندگی باید خیلی عمیق در‌سپس وجودش ریشه دوانده باشد.
بیرون کشیدنش خیلی دردناک بود.
جین چون-هی با‌پشت دیدن گریه او‌کرد و لب‌های لرزانش گفت:
«می‌خوای قبل‌دوباره از رفتن‌چشم‌های صورتت رو بشوری؟»
«آره.»
آن روز، گا-وول‌جور دستمال پزشک الهی‌زندگی کوچک را گرفت.
آن دستمال‌جمع تبدیل به‌دستش گنجینه او شد.
اینکه گا-وول و گا وان،آستینش رئیس خانواده، چه مکالمه‌ای با هم‌افتاد داشتند، غیرممکن بود که کسی بداند.
اما گا وان همچنان همان رئیس‌زندگی خانواده سرد و خشک بود و گا-وول‌افتاد قطعاً چنین مادری را عمیقاً دوست داشت.
رابطه‌ای که دیدنش‌پشت برای یک فرد‌کرد بالغ واقعاً دلخراش بود.
با این حال، از‌چشم‌های اینجا به بعد، این‌پاکشون زندگی خود بیمار بود.
«دیگه کاری‌دلت از دست‌زندگی یه پزشک برنمیاد.»
و اگر گا وان فردی با محبت عمیق بود، معلوم نبود که‌راه آیا خانواده گا می‌توانست جایگاه خود را به عنوان یکی از هشت خانواده‌ببین بزرگ امپراتوری در طول کشمکش‌های گذشته برای تخت امپراتوری حفظ کند یا نه.
چیزی که قطعی بود این بود که‌زشت‌تر مادر و دختر برای مدت طولانی به‌چشم تماشای نمایش بازار و رقص اژدها ایستادند.
اینکه در‌دوباره راه برگشت‌چشم‌های شیرینی‌های زیادی خریدند.
و اینکه کسانی بودند که‌آستینش شاهد دست در دست هم‌راه راه رفتن آن دو نفر بودند.
در واقعیت، بیشتر شبیه این بود که گا وان فقط راه‌دنبال می‌رفت و گا-وول آستین او را چسبیده بود، اما باز هم برای‌خوبِ او که این‌قدر شجاعت به خرج داده بود، کار بزرگی محسوب می‌شد.
گا-وولِ گذشته‌جمع حتی نمی‌توانست آستین‌پاکشون مادرش را بگیرد.
«شنیدم که رئیس خانواده‌چشم‌های گا وان، چایی که‌پاکشون می‌خوره رو عوض کرده.»
«حتماً چاییه که‌می‌خواد طبعش برای یه‌چشم‌هایش زن باردار خیلی سرده.»
«دقیقاً. حالا که رئیس بعدی‌می‌خواد خانواده مشخص شده، گا وان‌سپس حتماً داره تدارکات لازم رو می‌بینه.»
همان‌طور که می‌گویند،پشت یک قایق فقط به‌زشت‌تر یک ماهیگیر نیاز دارد.
«اگه تو بدترین حالت ممکن وارث ناگهان‌دستش بمیره، برام سواله که آیا اصلاً کسی‌می‌کردم رو از خانواده فرعی میاره یا نه...»
در هر صورت، حالا زمانی بود که‌پوشاند به یک وارث قوی نیاز داشتند که‌ترک بتواند حمایت کامل خانواده را دریافت کند.
احتمالاً به این نتیجه‌دلت رسیده بود که نباید‌چشم‌هایش وارث دومی وجود داشته باشد.
از این نظر، گا وان حتی‌کرد از خودش هم کاملاً به عنوان‌منِ یک مهره در صفحه شطرنج استفاده می‌کرد.
«در جریان درگیری‌های گذشته برای تخت امپراتوری، اون‌پاکشون یه بار جلوی امپراتور خنجر تو سینه خودش فرو‌چشم کرد و گفت که کینه‌های قدیمی رو پاک می‌کنه.»
«کینه؟»
«چون خانواده گا هم تو ترور امپراتورهای جوان و مادرشون دست داشت. البته، از اونجایی که کار‌کند یه خانواده فرعی بود، احتمال اینکه گا وان اون تصمیم رو گرفته باشه کمه، و تو اون‌حرکت زمان، قدرت امپراتور تو ضعیف‌ترین حالت خودش بود، بنابراین کشتن سریع اون‌ها و شروع دوباره به نفعشون بود.»
«این باید قبل‌پشت از بیداری پرنس‌کرد ژو بوده باشه.»
«آره. بدون پرنس ژو، اون دو‌پشت امپراتور فقط بچه‌هایی بودن که اگه‌شدم از راه دور بهشون حمله می‌شد، می‌مردن.»
«...»
«حتی اگه کسی بتونه ذهن مردم رو بخونه و کنترل کنه، جیانگهو خیلی پهناوره. حتی اگه افکارشون رو‌حالی بخونی، نمی‌تونی تغییرشون بدی، و چقدر آدم هستن که می‌تونن قبل از اینکه حتی حرف بزنی، تو رو‌ناگهان بکشن؟ اگه بارونی از تیر از راه دور شلیک می‌شد چی؟ آیا اون دو امپراتور می‌تونستن متوقفش کنن؟»
با اینکه حرفش در حد خیانت‌کرد به نظر می‌رسید، استادش بدون هیچ‌منِ مکثی آن را به زبان آورد.
و شاگرد هم‌اشک به همان اندازه‌پشت راحت و بی‌پرده بود.
«پس پرنس ژو‌می‌خواد نقش مهمی تو‌چشم‌هایش برگردوندن ورق داشته.»
«اگه پرنس ژو به خاطر راحتی خودش، دو‌چشم‌هایش تا برادر کوچیکترش رو رها می‌کرد، احتمالاً امروز‌ترک امپراتوری جای متفاوتی بود. اما این کار رو نکرد.»
با دیدن این موضوع،دستش گا وان تصمیم گرفت‌چیزی که سوار کدوم موج بشه.
او تصمیم گرفت سوار‌چشم‌های موج امپراتوری بشه که‌پاکشون قطعاً ازش متنفر بود.
«اون خنجر رو‌می‌خواد تو سینه خودش فرو‌پوشاند کرد اما زنده موند.»
جگال لین جواب داد.
«نمی‌شه فهمید که واقعاً قصد مردن داشته یا از قبل حساب همه‌چیز رو کرده بوده و طوری به‌چرا خودش ضربه زده که به نقاط حیاتی آسیبی نرسه. با این حال، وقتی رئیس خانواده داوطلبانه همچین کاری‌بابا~ می‌کنه تا طلب بخشش کنه، امپراتور اون زمان چاره‌ای جز این نداشت که اعلام کنه کینه‌های قدیمی پاک شدن.»
حتی اگه از قبل حساب‌جمع همه‌چیز رو کرده بود، بازم‌زشت‌تر این یک بدن انسانی بود.
این یک هنر جراحی نبود که توسط یک پزشک انجام بشه،افتاد بلکه یک جنگجو بود که تو یه موقعیت اضطراری به خودش‌زیادی خنجر می‌زد و همزمان سعی می‌کرد به نقاط حیاتی ضربه نزنه.
اندام‌ها و رگ‌های خونی هر آدمی کمی‌آستینش متفاوت از بقیه قرار گرفتن و آدم‌ها می‌تونن‌رسیده به طور ناگهانی در اثر عفونت خون بمیرن.
تا حالا چند تا بیمار با همچین وضعیتی‌چیزی به عمارت پزشکی آورده شده بودن و چند‌دماغ نفرشون حتی یک روز هم دوام نیاورده بودن؟
گا وان از جون‌چشم‌های خودش به عنوان یه مهره‌کرد تو صفحه شطرنج استفاده کرد.
و امپراتور‌دلت هم چاره‌ای جز‌آستینش قبول کردنش نداشت.
«احتمالاً به خاطر‌جور این بوده که‌زندگی هیچ قدرتی نداشته.»
«درسته. اون زمان، هیچ پایگاه قدرت قابل توجهی‌چیزی نداشت که بشه ازش حرف زد. اون نیاز‌دماغ داشت که خانواده گا رو سمت خودش بکشونه.»
«...»
«با این حال، حتی بعد از رسیدن به تاج و تخت هم‌روزی این وضعیت برنگشت. از اونجایی که قبلاً جرایم گذشته‌شون رو بخشیده بود،غذاهای خیلی بد می‌شد اگه بعد از اینکه دیگه به دردش نمی‌خوردن، دورشون می‌انداخت...»
جین چون-هی‌بپوش حرف استادش‌دلت رو کامل کرد.
«...خانواده گا از اون‌دستش دسته آدمایی نیستن که‌چیزی به راحتی جبهه عوض کنن.»
«دقیقاً. تا زمانی که آب و‌پشت هوا عوض نشه، اونا به پارو‌شدم زدن قایقشون روی امواج امپراتور ادامه می‌دن.»
استادش در حالی که‌زندگی غرق در افکارش بود،سپس حرف دیگه‌ای اضافه کرد.
«کسی که بهش می‌گن گا وان، آدمی‌ـه که به طرز عجیبی هیچ عشقی به خودش نداره. اون کسیه‌حالی که رهبری می‌کنه و حتی کاپیتان رو هم بخشی از کشتی می‌دونه. اون کسیه که برای حفظ و شکوفایی‌عقب خانواده گا هر کاری می‌کنه. و این موضوع در مورد گا-وول و بچه‌ای که تو شکمشه هم صدق می‌کنه.»
جین چون-هی آهی کشید.
«درک کردن‌دوباره این طرز تفکر‌جمع برام خیلی سخته.»
«همینه که هست. آدمای خانواده‌های بزرگی که تا این حد بالا‌افتاد رفتن، طرز تفکر متفاوتی نسبت به ما دارن. در واقع، این گا-ووله‌ببین که با اون ذات مهربون و حساسش، قراره روزگار سختی رو بگذرونه.»
«اما مگه‌بپوش استعدادش تو پنج‌می‌خواد عنصر فوق‌العاده نیست؟»
«چرا. استعدادش تو پنج عنصر به تنهایی از هر کس دیگه‌ای‌می‌کردم برجسته‌تره. به هر حال، کسانی که با همچین شرایطی تو خانواده‌بالاخره گا به دنیا میان، همیشه به خاطر ذهن درخشانشون معروف بودن.»
«شنیدم که‌دوباره استعداد رزمی‌چشم‌های هم داره.»
«بله. به همین دلیله که نسل‌هاست اونا‌پوشاند رو یا می‌کشن یا زندانی می‌کنن تا‌ترک جلوی هر دردسری تو آینده رو بگیرن.»
پس با اونا فقط مثل بیمار رفتار‌آستینش نمی‌شد، بلکه به عنوان عناصر خطرناکی دیده‌روزی می‌شدن که می‌تونستن باعث دودستگی تو خانواده بشن.
این یه منطق بی‌رحمانه بود.
«شاید... وقتی پاروی مادرش رو به دست‌دستش بگیره، خانواده گا به چیز متفاوتی تبدیل‌می‌کردم بشه. یه قایق همیشه از پاروزنش پیروی می‌کنه.»
سپس، استادش‌دلت یه چیز دیگه‌آستینش هم اضافه کرد.
«این موضوع‌بپوش در مورد تو‌می‌خواد هم صدق می‌کنه.»
«بله؟»
«عمارت پزشکی فلس سفید که من رهبریش‌دستش می‌کنم و عمارت پزشکی فلس سفید که‌می‌کردم تو قراره رهبریش کنی، مکان‌های متفاوتی خواهند بود.»
«تصور کردنش برام سخته.»
«می‌دونم. اما امواج عقبی‌دلت رودخانه یانگ‌تسه همیشه امواج جلویی‌پوشاند رو به جلو هل می‌دن.»
جین چون-هی با‌پشت شنیدن حرف‌های استادش‌کرد سر تکون داد.
'بستگی به موج جلویی داره.'
با اینکه شاید این‌طور به‌آستینش نظر نمی‌رسید، اما او گاهی‌راه اوقات این‌طوری وانمود به فروتنی می‌کرد.
پاداش خانواده‌جمع گا از‌دستش راه رسید.
مبلغی بود که واقعاً برازنده‌جمع شهرت و اعتبار یکی از‌زشت‌تر هشت خانواده بزرگ امپراتوری بود.
علاوه بر اون، چند تا کسب‌چشم‌هایش و کار و حق مالکیت یه‌روزی مسافرخونه تو پایتخت امپراتوری هم توش بود.
'درسته که فقط حق مالکیت‌می‌خواد یه مسافرخونه‌ست، اما اینکه تو‌سپس پایتخت امپراتوریه خیلی اهمیت داره.'
حتی با داشتن پول‌دستش هم خرید زمین تو‌چیزی پایتخت امپراتوری کار سختیه.
دلیلش اینه‌دوباره که تقریباً هیچ‌جمع فروشنده‌ای وجود نداره.
زمین‌دارانی که در حال حاضر تو پایتخت‌پوشاند امپراتوری زمین دارن، فقط کسانی هستن که‌ترک از قدیم‌الایام اونا رو در اختیار داشتن.
مردم عادی که اونجا می‌خورن‌می‌خواد و می‌خوابن، مثل زنبورهای عسلی هستن‌دنبال که به اونا پول تقدیم می‌کنن.
با این حال، یه فرصت‌پاکشون برای این مردم عادی وجود داره‌می‌کردم تا بتونن زمین به دست بیارن.
متناقضاً، اگه اونا به خیانت ارباب زمین‌دارشون‌دستش اعتراف کنن، خانواده ارباب از یک فاجعه‌می‌کردم خونین در امان نمی‌مونن و زمین خالی می‌شه.
معمولاً این زمین‌ها تو حراجی فروخته می‌شن، اما‌سپس حقوق فرد خبرچین به رسمیت شناخته می‌شه و‌حالی امپراتور به اونا حق خرید زمین رو می‌ده.
البته، اتهام دروغین خیانت جرم‌می‌خواد بزرگیه، پس اگه کسی گزارش‌سپس دروغ بده، سرش به باد می‌ره.
مخصوصاً از اونجایی که‌دستش امپراتور فعلی مردیه که‌چیزی می‌تونه خاطرات افراد رو بخونه.
در هر صورت، تو‌چشم‌های چنین شرایطی، داشتن یه مسافرخونه‌کرد واقعاً مثل عسل شیرین بود.
'مردم این دوران به‌زندگی درمان به چشم یه‌سپس مسئله خیلی جدی نگاه می‌کنن.'
چیزی که تو دوران مدرن یه خدمات پزشکی‌چشم‌هایش ساده به حساب میاد، اینجا کاملاً جدی گرفته‌ترک می‌شه، به عنوان لطف نجات دادن یه زندگی.
علاوه بر این، هر چی‌پاکشون شخصی که درمان شده برای‌فکر خانواده‌اش مهم‌تر باشه، پاداشش هم بیشتره.
در نگاه اول،اشک به نظر می‌رسید که‌دستش مسئله حفظ آبرو باشه.
این چیزی بود که فارغ از اینکه طرف از جناح متعارف، جناح غیرمتعارف‌رسیده یا فرقه شیطانی باشه، پاداش دادن به عنوان نوعی خودنمایی عمل می‌کرد و‌آدم‌های به همین دلیله که خیلی از مردم عادی حاضرن به خانواده‌های بزرگ کمک کنن.
'از یه‌بپوش جهتی، اینم‌دلت یه جور استراتژیه.
تو اون سریال فانتزی که‌پاکشون قبلاً می‌دیدم، شعارشون این بود که‌می‌کردم خانواده همیشه بدهی‌هاش رو پرداخت می‌کنه.'
اوضاع تو‌دوباره این محله‌چشم‌های هم تقریباً همین‌طوره.
هر چی شهرت خانواده بیشتر باشه، بیشتر‌پوشاند به یه نوع اعتبار تبدیل می‌شه و‌ترک افراد بیشتری دلشون می‌خواد که بهشون کمک کنن.
در نتیجه، پزشکان تو‌دلت جیانگهو چندین نشان قدردانی با‌پوشاند خودشون این‌ور و اون‌ور می‌برن.
در هر صورت، خانواده گا بهایی‌کرد رو پرداخت کرده بود که تو چشم‌بدون مردم دنیا هیچ کم و کسری نداشت.
از بعضی جهات،اشک حتی بیشتر از‌پشت حد نیاز هم بود.
«اینم یه جور حمایت از گا-ووله که قراره رئیس‌دنبال جدید خانواده بشه. برای اینه که به دنیا نشون بدن‌زمزمه گا وان، رئیس فعلی، چقدر برای وارثش، گا-وول ارزش قائله.»
«پس ما هم‌جور باید نقش خودمون‌زندگی رو بازی کنیم.»
با شنیدن حرف‌های‌پشت جین چون-هی، جگال‌کرد لین سر تکون داد.
«تقریباً همینه. خانواده‌های بزرگ این‌طوری‌جمع حرکت می‌کنن. خب پس، به‌زشت‌تر نظرت ما باید چیکار کنیم؟»