چپتر 705: دونات و قهوه در جیانگهو
0استاد طرز فکر‌سخت‌تر شاگردش را کاملاً‌بخورن عجیب و غریب می‌دانست.
اما این اولین باری‌بیشتر نبود که این پسر‌جون از این حرفهای دیوانه‌وار می‌زد.
جین چون-هی ادامه داد:
«و در کمال تعجب، دامپلینگ می‌تونه یه غذای سالم باشه.ساما اگه خوب درست بشه، آدم می‌تونه فقط با خوردن همون زنده‌میخانه‌اش بمونه. البته تا زمانی که فقط دامپلینگ سرخ‌شده به خوردشون ندی.»
«...»
«البته که فقط قرار نیست‌خانواده‌ها دامپلینگ بفروشم. وانتون و سوپ‌فقرا نودل هم به منو اضافه می‌کنم.»
او همچنین قصد داشت مشروب‌بخرن میخانه ام‌اس‌جیِ ساما هیون را‌معنی هم به لیست اضافه کند.
همان مردی که ام‌اس‌جی را‌قصد کشف کرد، فقط برای اینکه‌ساما میخانه‌اش را به خاک سیاه بنشاند.
شنیده بود که آن‌برن مرد حالا در قبیله‌مسافرخونه‌ها هائو زندگی خیلی خوبی دارد.
با خودم فکر کردم: «باید‌خانواده‌ها به زودی یه نامه برای ساما‌سخت‌تر هیون بفرستم، یا شایدم حضوری ببینمش.»
جین چون-هی گفت:
«خب، با تمام این حرف‌ها، معلومه که اگه خودت غذا درست کنی بهتره، اما تو‌مردی محله‌های فقیرنشین، زن و مرد معمولاً مجبورن کار کنن. فقط اونایی که زمین خودشون رو‌هائو دارن یه کم دستشون بازه؛ بیشتر خانواده‌ها فقط برای خوردن یه فرنی آبکی مجبورن جون بکنن.»
«پس برای فقرا‌سخت‌تر سخت‌تر نیست که برن‌آدما دامپلینگ بخرن و بخورن؟»
«من همون‌دستشون آدما رو تو‌خانواده‌ها مسافرخونه‌ها استخدام می‌کنم.»
استخدام فقط به‌سخت‌تر معنی گرفتن چند تا‌آدما شاگرد و پیشخدمت نبود.
شامل کسانی که غذا درست‌قصد می‌کردند، کسانی که توزیع را بر‌هیون عهده داشتند و خیلی‌های دیگر می‌شد.
«...»
جین چون-هی گفت:
«و برای ناهار، شاید خانواده‌های کشاورز بتونن یه میان‌وعده از زمین‌هاشون گیر بیارن،شاگرد اما اکثریت قریب به اتفاق فقرا گرسنگی می‌کشن. با شکم خالی کار می‌کنن و‌کشاورز قبل از اینکه حتی به سی سالگی برسن، تمام دندون‌هاشون می‌ریزه. اونا سوءتغذیه دارن.»
«به نظر می‌رسه تو‌همچنین این مدت که در جیانگهو‌ام‌اس‌جیِ پرسه می‌زدی، چیزهای زیادی دیدی.»
«آره. چون درمانشون کردم. یه پزشک می‌تونه‌آدما بیماری رو درمان کنه، اما سوءتغذیه چیزیه‌پیشخدمت که ارباب اون سرزمین باید حلش کنه.»
«تو که ارباب نیستی.»
«درسته. برای همین فقط می‌خوام تا‌بخورن جایی که می‌تونم تلاش کنم. اگه‌چند نشد هم که نشد. و تازه...»
جین چون-هی پوزخند زد:
«خودمم دلم می‌خواد وقتی تو سفرم،بخورن بتونم با خیال راحت چند تا‌چند دامپلینگ تمیز به عنوان میان‌وعده بخورم.»
تق.
جگال لین بادبزنش را بست.
«خیلی خب. پس امتحانش کن.»
«اوه. شما... مخالفتی ندارین؟»
برنامه‌ریزی کرده بود که اگر استادش این بار‌جون با ایده‌اش مخالفت کرد، داده‌ها و آمارش را‌مسافرخونه‌ها بیرون بکشد و یک سخنرانی طولانی تحویلش دهد.
اما اصلاً‌فقرا انتظار چنین تأیید‌بخرن فوری‌ای را نداشت.
البته جای تعجب هم نداشت.
جین چون-هی هیچ راهی نداشت که بداند‌آدما تمام این‌ها، در واقع تله‌ای است که جگال‌شامل لین قدم به قدم برایش پهن کرده است.
«فکر کنم تا یه‌بیشتر مدت بتونم حسابی از دامپلینگ‌های‌بکنن شاگردم بخورم و سیر شم.»
«و سوپ نودل.»
«بله. سوپ‌اضافه نودل هم همین‌طور.قصد مشتاقانه منتظرش می‌مونم.»
گا جون-هوا از عمارت درنای‌خانواده‌ها سفید راه درازی را از‌فقرا پایتخت امپراتوری طی کرده بود.
با وجود اینکه این موضوع با یک نامه هم‌استخدام قابل حل بود، اما ملاقات حضوری او نشان می‌داد‌توزیع که خودش تا چه حد این مسئله را مهم می‌داند.
جین چون-هی بلافاصله شیرینی‌های‌همچنین شکری سرخ‌شده را به‌میخانه عنوان میان‌وعده برایش آورد.
این نسخه‌فقرا او از‌برن دونات بود.
آن‌ها را کوچک درست کرده بود تا‌آبکی راحت با یک دست خورده شوند و‌بخورن رویشان را با شکر درخشان پوشانده بود.
مینی دونات‌های شکری.
«این یه غذای آزمایشیه؟»
«آره، آره. چطوره؟»
خرچ.
کربوهیدرات و‌فقرا قند همیشه‌برن جواب درستی بودند.
این لذتی بود که فقط در دنیای جیانگهو امکان‌پذیر بود؛ جایی که‌لیست مردم عادی برای یادگرفتن خواندن و نوشتن هر روز از دو کوه عبور‌شنیده می‌کردند و اهالی دنیای رزمی بیشتر از ورزشکاران حرفهای بدنشان را فرسوده می‌کردند.
«خوشمزه‌ست. اما روغن‌سخت‌تر زیادی برده، برای همین‌آدما احتمالاً فروشش گرون درمیاد.»
«این یکی رو فعلاً بدون‌خانواده‌ها در نظر گرفتن هزینه‌ها درست‌فقرا کردم. این رو هم امتحان کن.»
او چایی دم کرده‌برن بود تا طعمش تا حد‌استخدام ممکن شبیه به قهوه باشد.
هورت.
همان‌طور که انتظار می‌رفت، گا جون-هوا که‌آدما ابروهایش از تلخی چای کمی در هم رفته‌شامل بود، یک گاز از مینی دونات شکری زد.
قهوه و دونات.
جین چون-هی بعد از اینکه او‌بخورن را به سمت یک بمب کالری‌چند بی‌نهایت سوق داد، با بی‌خیالی گفت:
«مردم جیانگهو کمبود کالری دارن، برای همین خیلی‌میخانه خوب می‌شه اگه وقتی دارن از کنار مسافرخونه‌ای‌ام‌اس‌جی رد می‌شن، یکی از اینا بگیرن و بخورن.»
«اما هزینه‌اش...»
جین چون-هی‌دستشون سرش را‌بیشتر تکان داد.
«آره. باید‌فقرا فکری به‌برن حال هزینه‌اش بکنیم.»
«با این حال، با دیدن فروش‌داشت فوق‌العاده قرص غلات عسلی، فکر نمی‌کنم‌لیست این ایده هم پتانسیل نداشته باشه.»
گا جون-هوا با احتیاط گفت:
«هرچند، تو این به جای عسل از‌آبکی شکر زیادی استفاده شده و نگهداریش هم یه‌آدما مسئله‌ست، پس بیا بعداً در موردش فکر کنیم.»
این بینش کسی‌سخت‌تر بود که واقعاً یک‌آدما مسافرخانه را اداره می‌کرد.
برای جین چون-هی، صرفاً گذاشتن یک چیز‌مشروب خوشمزه در دهان یکی از آشنایانش یکی از‌مردی لذت‌های زندگی بود و همین برایش کفایت می‌کرد.
اما نگاه‌فقرا دیگران به جین‌بخرن چون-هی متفاوت بود.
«در جیانگهو، دیوانه یکتا به عنوان‌فرنی آدم عجیبی شناخته می‌شه که از‌برن چیزهای عجیب و غریب پول زیادی درمیاره.»
مشکل این بود که برادر قسم‌خورده‌اش،بخورن ساما هیون، آن‌قدر به او چسبیده بود‌شاگرد که جای کمی برای دیگران باقی می‌گذاشت.
اما خانواده گونگسون و فرقه پوتوئو تنها‌مشروب دو نمونه از افراد و گروه‌های بسیاری بودند‌مردی که از معامله با او سود برده بودند.
اگر کسی می‌توانست به طریقی ساما هیون از‌مسافرخونه‌ها جناح خون طلایی را از سر راه بردارد،کسانی به جیب زدن یک ثروت هنگفت کار ساده‌ای می‌شد.
با این حال، ساما هیون آدم مکار و‌جون زیرکی بود و برخلاف ظاهرش، در معاملاتش بی‌رحم عمل‌استخدام می‌کرد؛ همین باعث می‌شد کنار زدنش کار سختی باشد.
از طرف دیگر، خود گا جون-هوا‌بخورن هم به نوعی به یکی از‌چند زیردستان دیوانه یکتا تبدیل شده بود.
علاوه بر این، دیوانه یکتا‌قصد به این معروف بود که هوای‌هیون آدم‌های خودش را خیلی خوب دارد.
مگر این خبر در جیانگهو نپیچیده‌بخورن بود که پزشکان عمارت پزشکی فلس سفید‌شاگرد چقدر بیشتر از بقیه پزشکان درآمد دارند؟
به لطف همین موضوع، درمانگاه‌های‌خانواده‌ها کوچک و متوسط بی‌شماری در‌فقرا جیانگهو به هم ریخته بودند.
هیچ‌چیز نمی‌توانست‌فقرا بر قدرت‌برن پول غلبه کند.
«می‌گین قصد دارین نه تنها عمارت‌داشت درنای سفید رو گسترش بدین، بلکه‌لیست یه مسافرخونه کاملاً جدید هم تأسیس کنین؟»
به همین دلیل بود که گا جون-هوا در‌مسافرخونه‌ها طی کردن این مسیر طولانی تردید نکرده بود؛ تا‌می‌کردند به او نزدیک‌تر شود و با او دوست شود.
«کاملاً درسته.»
«اگه پرفکت جین دستور بدن، با‌بخورن کمال میل این کار رو به عهده‌شاگرد می‌گیرم. از پیدا کردن آدم‌ها شروع کنم؟»
«نه. نیازی نیست. کاری که‌قصد برای شما در نظر دارم،ساما مدیر گا، یه چیز دیگه‌ست.»
«چه کاری؟»
«یه منوال.»
«یه... منوال؟»
جین چون-هی با حالتی‌همچنین که انگار سوتی داده‌میخانه باشد، حرفش را اصلاح کرد:
«یه کتابچه‌فقرا راهنمای عملیاتی‌برن برای مسافرخونه می‌خوام.»
گا جون-هوا با خودش فکر کرد:فرنی «به خاطر اینه که از خانواده‌برن جگال میاد؟ طرز حرف زدنش خیلی منحصربه‌فرده.»
هرچند که زمانی در آستانه نابودی قرار داشت—و در واقع، از آنجا‌چند که جگال لین تنها عضو باقی‌مانده‌اش بود، بسیاری هنوز آن را عملاً منقرض‌شده‌شاید می‌دانستند—خانواده جگال در طول نسل‌ها آدم‌های عجیب و غریب زیادی پرورش داده بود.
مگر بنیان‌گذارشان‌اضافه از همان ابتدا‌قصد آدم عجیبی نبود؟
اگر کسی می‌گفت که او‌بخرن هم آن روحیه را به ارث‌گرفتن برده، چندان عجیب به نظر نمی‌رسید.
«اوهو.»
جین چون-هی ادامه داد.
«لطفاً هر چیزی رو که از روی تجربه‌ت فکر‌ام‌اس‌جیِ می‌کنی ضروریه، مثل مدیریت پرسنل و طرز برخورد و‌کرد رفتاری که خدمتکارهای مسافرخونه باید داشته باشن، برام بنویس.»
«من تو نوشتن مهارتی ندارم.»
«مشکلی نیست. خودم و بقیه کار مرتب کردنش‌جون رو انجام می‌دیم. هدف اینه که این اطلاعات‌مسافرخونه‌ها رو برای آیندگان تبدیل به یه کتاب کنیم.»
«این شبیه همون کاریه که جناح خون طلایی انجام می‌ده. پس برنامه‌ت اینه که آدم‌ها‌شامل رو بیاری به این عمارت، قبل از اینکه مسافرخونه‌شون رو راه بندازن بهشون آموزش بدی،زمین‌هاشون و بعد به صورت دوره‌ای تیم‌های بازرسی بفرستی تا مطمئن بشی کیفیت کارشون حفظ می‌شه؟»
«...می‌دونستم داره آدم‌ها رو آموزش می‌ده، اما تا‌میخانه این حد؟ اون مرد حتی پاش رو هم تو‌کشف دنیای مدرن نذاشته، ولی داره همچین سیستمی پیاده می‌کنه.»
ترسناکه.
ساما هیون!
عجب بینشی داشت‌سخت‌تر که تونست ام‌اس‌جی‌بخورن رو کشف کنه!
اما تو این مورد، به عنوان برادر بزرگ‌تر، وارث‌ام‌اس‌جیِ عمارت پزشکی فلس سفید و جانشین هنرهای مخفی خانواده‌کرد جگال که استاد پخت پیراشکی بودن، نمی‌تونست کم بیاره.
«درسته. تازه می‌خوام جزئیاتش رو بیشتر کنم و‌مسافرخونه‌ها تو کتاب‌ها ثبتش کنم. یه نیروی کار متخصص‌کسانی هم برای همین کار تشکیل می‌دم. بهشون می‌گیم مربی.»
«مربی برای مدیریت کسب‌وکار... تا‌خانواده‌ها جایی که من می‌دونم، حتی جناح‌سخت‌تر خون طلایی هم همچین چیزی نداره.»
این در واقع‌سخت‌تر برنامه‌ای برای تاسیس‌بخورن یه آکادمی کامل بود.
«راستش رو بخوای، آکادمی‌ها معمولاً سواد، حساب‌مشروب و کتاب یا پزشکی یاد می‌دن. این‌جور‌همان مهارت‌ها معمولاً از طریق شاگردی کردن منتقل می‌شه.»
درست مثل تاریخ زمین، تو‌بخرن جیانگهو هم آشپزی معمولاً از‌معنی طریق شاگردی کردن یاد گرفته می‌شد.
طرف باید تقریباً یه دهه مثل سگ زیر دست یه سرآشپز‌سخت‌تر معروف کار می‌کرد و جون می‌کند تا تازه اون موقع تکنیک‌های‌پیشخدمت مخفی رو یاد بگیره و بتونه کسب‌وکار خودش رو راه بندازه.
تو اون مدت‌سخت‌تر هم هیچ حقوق‌بخورن ماهیانه‌ای بهشون نمی‌دادن.
چون این کار‌می‌کنم بخشی از پروسه‌داشت یادگیری محسوب می‌شد.
در نتیجه، این دوره معمولاً با توهین‌های کلامی‌مسافرخونه‌ها و فیزیکی همراه بود که بعضی وقت‌ها به‌کسانی عنوان نشونه‌ای از یه استاد واقعی ستایش می‌شد.
این قضیه فقط محدود به‌خانواده‌ها آشپزی نبود؛ آهنگری و نجاری هم‌سخت‌تر معمولاً به همین شکل پیش می‌رفت.
«این رسم و رسوم‌برن تو کره مدرن تا‌مسافرخونه‌ها حد زیادی از بین رفته.»
تو اون دوران، عمر آدم‌ها کوتاه بود،مشروب با این حال جوری ازشون کار می‌کشیدن‌همان که انگار قراره تا ابد زنده بمونن.
«شاید بشه این رو به عنوان رمانسِ‌آدما یه میراث دید که از یه مغازه‌پیشخدمت قدیمی به مغازه دیگه منتقل می‌شه، اما...»
برای یه آدم مدرن قرن‌خانواده‌ها بیست و یکمی، این فقط‌فقرا استثمار و بیگاری کشیدن بود.
اگه کسی قبل از اینکه بتونه‌بخورن مستقل بشه از شدت کار زیاد‌چند می‌مرد، مسئولیتش پای خودش بود، نه استادش.
این جمله که «زندگی آدم‌قصد تو دست‌های آسمونه» فقط وقت‌هایی‌ساما که می‌خواستن تسلیم بشن استفاده نمی‌شد.
بلکه برای شونه خالی‌برن کردن از زیر بار‌مسافرخونه‌ها مسئولیت هم به کار می‌رفت.
«من فقط می‌خوام این‌بیشتر کار رو مثل یه‌جون مرکز آموزش فرانچایز اداره کنم.»
آره، قراره‌فقرا تولید انبوه‌برن راه بندازم!
اون بی‌خیال خلق‌می‌کنم کردن بهترین طعم‌داشت زیر آسمون می‌شد.
بدون هیچ حسرتی!
اون مسیر فقط برای سرآشپزهایی ممکن بود که هدفشون‌بکنن رسیدن به قله بود، حالا چه استادان آشپزی تو یه‌گرفتن داستان افسانه‌ای اژدها بودن، چه اژدهای آبی و چه سیاه.
«در مورد خدمات هم... محیط مسافرخونه‌ها‌بخورن تمیز می‌شه و قرار نیست سر‌چند غریبه‌ها کلاه بذارن و پول اضافه بگیرن.»
نیازی نبود تا‌می‌کنم حد استانداردهای مدرنِ‌داشت لبخند زدن پیش برن.
فقط کافی بود تو یه روستای غریبه یه کاسه سوپ‌معنی نودل جلوت بذارن که یه حشره توش شنا می‌کرد تا‌داشتند متوجه بشی، «واو، اینجا دنیای مدرن نیست، این دنیای واقعی رزمیه.»
همون‌طور که هدفش «طعم یکسان‌خانواده‌ها زیر آسمون» بود، باید به‌فقرا «قیمت یکسان زیر آسمون» هم می‌رسید.
به عبارت دیگه، به غریبه‌ها فحش‌بخورن ندن، همون غذای همیشگی رو سرو‌چند کنن و پول اضافه هم ازشون نگیرن.
این اصل اساسی کار بود.
«و... خیلی‌فقرا مهمه که‌برن اختلاس نکنن...»
تصمیم گرفت این‌بازه یکی رو از‌فرنی ساما هیون یاد بگیره.
اگه برادر کوچیک‌ترش داشت از‌بخرن اون الگوبرداری می‌کرد، مگه برادر‌معنی بزرگ‌تر نمی‌تونست همین کار رو بکنه؟
با این حال، در حالی که جناح غیرمتعارف‌میخانه اختلاس‌گرها رو می‌گرفت و تا سر حد مرگ‌ام‌اس‌جی کتک می‌زد، اون قصد نداشت همچین کاری کنه.
حتی اگه به این معنی بود که‌آدما نسبت به ساما هیون پول بیشتری از‌پیشخدمت دست می‌ده، فقط می‌گرفتشون و تحویل مقامات می‌داد.
«اساس کار ما پیراشکیه... پس حتی‌فرنی برای جناح خون طلایی هم راحت‌برن نیست که از این کار تقلید کنه.»
علاوه بر این، از اونجایی که قیمت‌ها‌آدما در پایین‌ترین حد ممکن تعیین می‌شدن، احتمال زیادی‌شامل وجود داشت که سود کار خیلی بالا نباشه.
«درسته.
بیا این کار رو‌برن بکنیم، حتی اگه لازم‌مسافرخونه‌ها باشه چند باری شکست بخوریم.
پس این همه‌بازه پول تو جیبی‌فرنی به چه دردی می‌خوره؟»
سرمایه‌ای که جین‌سخت‌تر چون-هی جمع کرده‌بخورن بود، واقعاً قابل‌توجه بود.
استادش از اون آدم‌هایی نبود که تو‌مشروب پول دادن به شاگردش خساست به خرج‌همان بده، برای همین کیسه پولش حسابی پر بود.
دقیقاً همین‌طور بود.
پول یعنی فرصت.
فرصتی برای اینکه‌سخت‌تر حتی بعد از شکست‌آدما خوردن، دوباره تلاش کنی.
تو گذشته، اون یه قالب صابون رو با‌میخانه دست‌های لرزون می‌فروخت، اما الان می‌تونست بدون نگرانی از‌کشف حرف بقیه، با قدرت به سمت جلو حرکت کنه.
«قاضی جین...فقرا شما واقعاً‌برن آدم شگفت‌انگیزی هستین.»
این روش بسیار مودبانه گا جون-هوا‌فرنی برای گفتن این بود که اون‌برن تمام حس ترسش رو از دست داده.
در واقع، اداره کردن یه‌بخرن مسافرخونه چیزی نبود که هر‌معنی کسی بتونه از پسش بربیاد.
«فکر می‌کنی موفق می‌شه؟»
با سوال جین‌سخت‌تر چون-هی، گا جون-هوا‌بخورن کمی مردد شد.
در حالت عادی، چاپلوسی کردن‌خانواده‌ها بدون چون و چرا، راهی‌فقرا برای رسیدن به قلب قدرت بود.
با این‌فقرا حال، طرف مقابلش‌بخرن دیوانه یکتا بود.
اگه به کسی نیاز داشت که‌داشت چاپلوسیش رو بکنه، احتمالاً دنبال یه‌لیست ملاقات خصوصی با گا جون-هوا نمی‌گشت.
لحظه تصمیم‌گیری فرا رسیده بود.
«عذر می‌خوام، اما راستش رو‌خانواده‌ها بخواین، یه حس مقاومت تو‌فقرا درونم نسبت به این قضیه دارم.»
اون تصمیم‌فقرا گرفت صادقانه‌برن حرف بزنه.
چشم‌های جین‌اضافه چون-هی به‌همچنین رنگ آبی درخشید.
«اوه، کجای کار مشکل داره؟»
لحن صداش بالا‌بازه رفت، انگار که از‌آبکی این مخالفت استقبال می‌کرد.
«راز یه مسافرخونه... مثل یه کتابچه مخفی هنرهای رزمیه، چشم‌انداز‌معنی و روش مخفی خودمه. این شامل تمام زندگی من می‌شه، و‌خیلی‌های با اینکه ممکنه پیش‌پاافتاده به نظر برسه، اما یه دارایی ارزشمنده.»
راز مدیریت یه مسافرخونه.
این حرف‌ها که از زبون مردی بیرون‌آدما می‌اومد که تمام زندگیش رو وقف این‌پیشخدمت کار کرده بود، وزن و اعتبار خاصی داشت.
گا جون-هوا این رو گفت‌خانواده‌ها و بعد فنجون چایش رو‌فقرا برداشت تا گلوش رو تازه کنه.
«هوهو، یه‌فقرا کم کشمکش‌برن و ناز کردن...»
از خانواده‌اضافه گا همین‌همچنین انتظار می‌رفت.
خون گا‌فقرا هو به این‌بخرن راحتی‌ها رقیق نمی‌شد.
«درسته، راز مدیریت. تسلط پیدا کردن و خلق کردن همچین چیز بزرگی اصلاً‌بخرن کار آسونی نیست. البته، من ازت نمی‌خوام که این‌ها رو مجانی در اختیارم‌توزیع بذاری. اگه چیزی هست که می‌خوای، تمام تلاشم رو می‌کنم تا برات فراهمش کنم.»
با دیدن جین چون-هی که با هیجانی‌آدما اغراق‌آمیز جوری حرف می‌زد که انگار منتظر همین‌شامل لحظه بود، گا جون-هوا با خودش فکر کرد.
«یعنی انتظارش رو داشت؟»
به نظر می‌رسید اگه سعی‌بخرن می‌کرد بدون هیچ مذاکره‌ای اطلاعات‌معنی رو در اختیارش بذاره، ناامید می‌شد.
«انگار زیاد از‌بازه کسایی که وفاداری‌فرنی کورکورانه دارن خوشش نمیاد.»
شنیده بود که آدم‌های عجیب و غریب زیادی‌مسافرخونه‌ها تو جیانگهو پیدا می‌شن، و استاد جوان عمارت هم‌می‌کردند شخصیتی بود که کاملاً با این توصیف جور درمی‌اومد.
مردی که معامله‌می‌کنم کردن رو به‌داشت وفاداری ترجیح می‌داد.
کدوم حاکمی‌فقرا از همچین‌برن چیزی خوشش می‌اومد؟
اما دیوانه یکتا فرق داشت.
«در این صورت...سخت‌تر اگه جسارت نباشه،بخورن من یه درخواستی دارم...»