چپتر 714: اگر شانس هفتاد درصد باشد و مهارت سی درصد...
0اگر واقعاً این‌طور بود، جین چون-هی باید‌جگال یک مغازه باز می‌کرد و فقط منتظر‌شروع می‌نشست تا شانس درِ خانه‌اش را بزند.
اما این کارش بیشتر شبیه‌دیوانه این نبود که شانس را گروگان‌دیگه بگیرد و به زور بکشاندش اینجا؟
«هاهاها! استاد. یه استراتژیست واقعی‌چرا باید شانسش رو هم خودش بسازه.پزشکی اصلاً دلیل این مراسم هم همینه!»
شاگردم کجای‌همان راه رو‌زمینی این‌قدر کج رفت؟
«احتمالاً تو اون دنیای‌می‌گفتند دیگه‌ای هم که ادعا می‌کنه‌پیش ازش اومده، همین شکلی بوده.»
اگر آنجا هم بر اساس‌دیوانه اصول انسانی می‌چرخید، قطعاً آنجا‌فکر هم به او می‌گفتند دیوانه.
این چیزی بود‌شاید که جگال لین‌باشد پیش خودش فکر می‌کرد.
«خب دیگه، استاد.حوالی این شاگرد می‌خواد‌ویلای مراسم رو شروع کنه.»
«برو، هر‌می‌چرخید کاری دلت‌می‌گفتند می‌خواد بکن.»
جگال لین در جایگاه افتخاری‌دیوانه نشست و با چشمانی خسته‌فکر به جین چون-هی نگاه کرد.
جین چون-هی‌خانواده از سکو‌تعجب پایین رفت.
جمعیت زیادی از‌حوالی قبل دور هم‌ویلای جمع شده بودند.
جگال لین تنها‌قطعاً کسی نبود که در‌جگال جایگاه افتخاری نشسته بود.
مقامات برجسته شهرستان بکرین هم‌دیوانه حضور داشتند و حتی گا وان‌دیگه از خانواده گا هم آنجا بود.
شاید کسی تعجب می‌کرد که چرا گا وان باید اینجا‌عمارت باشد، اما منطقه چشمه‌های آب گرم که عمارت پزشکی فلس‌حوالی سفید در آن قرار داشت، اخیراً به شدت محبوب شده بود.
گا وان که در همان‌خریده حوالی زمینی خریده بود، یک‌یکی ویلای آب گرم آنجا ساخته بود.
با حضور شخص رئیس خانواده گا، یکی‌جگال از هشت خانواده بزرگ امپراتوری، مقامات دولتی‌شروع حسابی مشغول دست‌وپا زدن و چاپلوسی بودند.
البته، همین موضوع‌قطعاً در مورد جگال‌چیزی لین هم صدق می‌کرد.
همه ناامیدانه تلاش می‌کردند تا‌چرا به هر نحوی که شده نظر‌پزشکی لطف جگال لین را جلب کنند.
«وارث ارل‌همان پزشک سلطنتی‌زمینی واقعاً فوق‌العاده‌ست.»
«او بچه‌ای است که‌می‌گفتند خیلی بیشتر از لیاقت‌لین من، این جگال، می‌ارزد.»
«همون‌طور که حکمای قدیم گفتن، شاگرد پا‌جگال جای پای استادش می‌ذاره. این شاگرد واقعاً‌شروع داره همون مسیری رو می‌ره که استادش رفته.»
«خودش روی پای‌شاید خودش بزرگ شده.باشد من هیچ کاری نکردم.»
جگال لین از شنیدن تعریف و تمجیدهایی‌ساخته که نثار شاگردش می‌شد لذت می‌برد، اما نسبت‌حسابی به تحسین‌هایی که از خودش می‌شد بی‌تفاوت بود.
«راستش رو بخوای،قطعاً راضی کردن کی‌لین خونین‌جگال اصلاً کار راحتی نیست.»
تنها حربه‌ای که روی پزشک الهی‌چیزی فلس سفید، یعنی جگال لین جواب‌شاگرد می‌داد، تعریف کردن از شاگردش بود.
ساده، اما‌خانواده در عین‌تعجب حال سخت.
گا وان‌همان کنار جگال‌زمینی لین نشست.
«بی‌نهایت خوشحالم که‌قطعاً امروز تونستم اینجا‌چیزی در کنار شما باشم.»
اتفاق بی‌سابقه‌ای مثل حضور یکی از هشت خانواده بزرگ امپراتوری‌فکر در مراسم افتتاحیه یک مغازه دامپلینگ‌فروشی ساده در حال رخ‌جایگاه دادن بود، اما جگال لین به نظر کاملاً بی‌خیال می‌آمد.
«چون بچه خودش گفت‌تعجب می‌خواد این کار رو بکنه،گرم منم باید بهش اجازه می‌دادم.»
«هاهاها، شنیدم دخترم، گا-وول، هم‌خریده زیر نظر اون به خوبی داره‌هشت آموزش می‌بینه و پیشرفت فوق‌العاده‌ای داشته.»
پیشرفت گا-وول واقعاً چشمگیر بود.
به عنوان عضوی از خانواده گا که پایه‌اش در آکادمی‌ها بود،دیگه طبیعی بود که او از مقامات کشوری حمایت کند، اما بعضی‌ها می‌گفتند‌چشمانی او آن‌قدر بااستعداد است که حتی برای مسیر نظامی هم استعداد دارد.
جین چون-هی اصول اولیه را‌چرا به او آموزش می‌داد و‌عمارت جگال لین کاربردها را یادش می‌داد.
در حالت عادی، جین چون-هی باید خودش کاربردها را‌رئیس هم آموزش می‌داد، اما چون نابینا بود و هنرهای رزمی‌اش‌چاپلوسی محدود شده بود، استادش، جگال لین، جای او را گرفت.
این موضوع، در‌قطعاً واقع، به نفع‌چیزی گا وان تمام شد.
هرچند که او و دوست عزیزش ساما هه، شب‌ها‌پیش از حرص مشت به بالشت‌هایشان می‌کوبیدند و فریاد می‌زدند‌دلت «اون یارو جگال»، اما قضیه در همین حد بود.
این یک رابطه عجیب استاد و‌باشد شاگردی، یا بهتر است بگوییم یک‌فلس رابطه عجیب استاد و شاگردِ شاگرد بود.
«آموزش دادن به چنین استعدادی‌خریده برای ما مایه افتخاره. این‌یکی از خوش‌اقبالی بزرگ خانواده گاست.»
«اختیار دارید. نمی‌تونم بگم چقدر‌دیوانه افتخار می‌کنم که دخترم رو‌فکر به نابغه خانواده جگال سپردم.»
آن دو نگاهی‌قطعاً به هم انداختند و‌جگال بعد ریزریز خندیدند: «هوهوهو.»
همین بود.
اتفاق افتاد.
هنر مخفی زندگی اجتماعی.
طلا گرفتن‌می‌چرخید سر و‌می‌گفتند پای یکدیگر!
نکته مهم در اینجا‌تعجب این نبود که از‌چشمه‌های دستاوردهای طرف مقابل تعریف کنی.
باید از دختر‌حوالی یا شاگرد طرف‌ویلای مقابل تعریف می‌کردی.
و تأثیرش هم فوق‌العاده بود.
مراسم در‌می‌چرخید فضایی بسیار‌می‌گفتند دوستانه‌تر آغاز شد.
جین چون-هی که‌شاید لباس سرآشپز پوشیده بود،منطقه سخنرانی‌اش را شروع کرد.
«اول از همه، می‌خوام این مراسم رو در حضور رئیس‌یکی خانواده گا وان که با حضورشون به ما افتخار دادن،البته و استاد عزیزم، ارباب شهرستان بکرین! ارل پزشک سلطنتی، آغاز کنم.»
سخنرانی طولانی‌ای شروع شد.
هیچ‌کس اهمیت نمی‌داد‌قطعاً که آیا قواعد دستوری‌اش‌جگال درست است یا نه.
نکته این‌خانواده بود که فقط‌چرا باید طولانی می‌بود.
درست زمانی که خواب‌آلودگی داشت روی چشمان همه‌شخص سایه می‌انداخت، جین چون-هی بالاخره یک ماهیتابه ووک برداشت‌دست‌وپا و آن را با انرژی یانگ خود روشن کرد.
فوووش!
«اووووه!»
«داره شروع میشه؟شاید آشپزی افسانه‌ای استاد‌باشد جوان عمارت جین!»
«واقعاً، روحیه‌اش‌همان از همون‌زمینی اول کار قابل‌توجه‌ست!»
همه مشت‌هایشان‌می‌چرخید را گره کردند‌دیوانه و تماشا کردند.
در میان آن‌ها‌قطعاً چند جنگجوی مات و‌جگال مبهوت هم حضور داشتند.
«شاید من اشتباه می‌کنم، اما اون‌باشد الان فقط با اراده‌اش چی یانگ‌فلس سوزان رو احضار کرد و آتیش ساخت؟»
«... منم دارم فکر می‌کنم نکنه اشتباه‌ساخته دیدم. به نظر می‌رسه داره ازش فقط‌دولتی برای داغ کردن یه ووک استفاده می‌کنه.»
«و مهارت چاقوکشیش... انگار بدون‌دیوانه هیچ انرژی درونی‌ای، تو یه لحظه‌دیگه سه تا برش زد، این‌طور نیست؟»
دقیقاً همین‌طور بود.
جنگجویانی که چشمانی تیزبین‌تعجب داشتند، به دلیل کاملاً‌چشمه‌های متفاوتی شوکه شده بودند.
«شنیده بودم که موقتاً بیناییش رو از دست‌شخص داده، اما به نظر می‌رسه تو این مدت‌مشغول دستاوردهای عظیمی داشته. چطور بدون انرژی درونی ممکنه... چرا...؟»
اینکه چطور‌می‌چرخید چنین چیزی ممکن‌دیوانه بود را نمی‌دانستند.
اما مگر این‌قطعاً اتفاق درست جلوی‌چیزی چشمانشان رخ نمی‌داد؟
«نه، آخه اگه همچین روشن‌بینی‌ای داره، چرا به‌چشمه‌های جای اینکه تو یه دوئل یا رقص شمشیر‌اخیراً نشونش بده، داره موقع پختن دامپلینگ پز می‌ده!»
صدایش به‌همان طور طبیعی آشفته‌خریده و عصبی شد.
در همان لحظه، احساس‌می‌گفتند سرمای گزنده‌ای را زیر‌لین سیب آدمش حس کرد.
برگشت و دید‌قطعاً که جگال لین دارد‌جگال به او نگاه می‌کند.
«هوک...!»
با مواجه شدن با آن نیت‌ویلای قتل وحشتناک، برای لحظه‌ای توهمی دید‌بزرگ که انگار توسط یک مار بلعیده می‌شود.
مرگ، مرگ، مر. گ.
تاریکی او‌می‌چرخید را در‌می‌گفتند بر گرفت.
با خودش فکر‌شاید کرد که شاید این‌منطقه جادوگری باشد، اما نبود.
این صرفاً تصویری بود‌زمینی که ذهن خودش در مواجهه‌رئیس با وحشت مطلق ساخته بود.
تنها زمانی که مرد در آستانه‌چیزی خیس کردن خودش بود، جگال لین نگاهش‌می‌خواد را برداشت و جنگجو دهانش را بست.
بقیه بزرگان با‌قطعاً تماشای او با‌چیزی خودشان فکر کردند.
«شخصیت کی‌لین خونین... واقعاً که.»
«...اون احمق نمی‌فهمه که این وضعیت، که‌ساخته یه شاگرد داره روشن‌بینی خودش رو موقع پختن‌حسابی دامپلینگ نشون می‌ده، اصلاً یه چیز عادی نیست!»
با این حال، جگال لین با آرامش‌جگال خودش را باد می‌زد، لبخند می‌زد و‌شروع می‌گفت که دست‌پخت شاگردش درجه یک است.
شاگرد با حمایت‌قطعاً کامل استادش، با اعتماد‌جگال به نفس آشپزی می‌کرد.
دامپلینگ‌ها داخل بخارپز رفتند.
برنج سرخ‌شده‌ای که قرار بود در‌ویلای کنار آن‌ها سرو شود، جلز و‌بزرگ ولز می‌کرد و به رنگ طلایی می‌درخشید.
او حتی یک سوپ جامپونگ‌دیوانه گوشت گاو تند هم درست‌فکر کرد تا با آن‌ها سرو کند.
سووووش!
اینکه هنگام ریختن سوپ داخل ووک‌باشد حتی یک قطره از آن به بیرون‌سفید نپاشید، به وضوح در قلمرو اراده بود.
گردبادی از سوپ قرمز پیچ و‌ویلای تاب می‌خورد و با هر چرخش،بزرگ طعم آتشین را به خود جذب می‌کرد.
«... اونم یه هنر رزمیه؟»
«چه جور سرآشپزی با سوپ،دیوانه یه اژدهای در حال چرخش‌فکر و پیچ و تاب درست می‌کنه؟»
«... واقعاً،خانواده اون دیوانه‌تعجب یکتای آسمان‌هاست.»
تق!
در یک چشم به هم زدن،چیزی غذاهایی که قرار بود برای همه افراد‌می‌خواد حاضر در محل سرو شود، آماده شد.
«اگه بازم‌می‌چرخید می‌خواین، فقط‌می‌گفتند کافیه بگین!»
یوهو که به زور بیرون‌چرا کشیده شده بود، با قیافه‌ای‌عمارت ترش‌رو کاسه‌ها را دست همه داد.
همان موقع‌همان بود که یوهو‌خریده او را دید.
اون حرومزاده ساما هیونه.
پیرزنی که در ردیف‌می‌گفتند عقب نشسته بود، بدون‌لین شک ساما هیون بود.
یعنی هنر تغییر چهره‌اش به‌چرا چنان اوجی رسیده بود که حتی‌پزشکی می‌تونست بوش رو هم مخفی کنه؟
با این حال، نمی‌توانست چشمان یوهو را‌ساخته که حتی می‌توانست از ورای تغییر چهره خون‌آفرین‌حسابی پیر هیولا هم واقعیت را ببیند، فریب دهد.
همم، بهتره وانمود کنم نمی‌شناسمش.
با دیدن اینکه او مخفیانه غذا می‌خورد‌جگال و حتی جین چون-هی را هم فریب داده‌کنه بود، تصمیم گرفت به حال خودش رهایش کند.
به نظر می‌رسید به خاطر‌چرا مسائل داخلی قبیله هائو، حضورش‌عمارت در اینجا نباید فاش می‌شد.
راستش، وقتی بهش فکر می‌کرد، اون‌ویلای یارو چقدر بعد از شنیدن خبر‌بزرگ کور شدن برادرش بهش چسبیده بود؟
او حتی یک ملک‌می‌گفتند در روستای پایین عمارت‌لین پزشکی فلس سفید خریده بود.
کاملاً طبیعی بود که‌می‌گفتند این کار باعث حرف و‌پیش حدیث در قبیله هائو شود.
با این وجود، دیدنش در لباس‌باشد مبدل که داشت در مراسم افتتاحیه‌فلس برادرش دست می‌زد، حسابی عجیب بود.
حرومزاده دیوونه.
به هر حال، یوهو وانمود کرد که متوجه چیزی نشده و کاسه‌شاگرد را زمین گذاشت. ساما هیون، نه، پیرزنی که ساما هیون خودش را‌خسته به شکل او درآورده بود، با چشمانی درخشان شروع به خوردن کرد.
طوری از غذا لذت می‌برد‌دیوانه که انگار نمی‌خواست حتی یک دانه‌دیگه برنج را هم از دست بدهد.
در همان لحظه.
«یوهو، خسته نباشی. می‌خوام‌زمینی یه دامپلینگ مخصوص فقط‌شخص برای خودت درست کنم.»
جین چون-هی از‌قطعاً طریق انتقال صدا‌چیزی پیامش را فرستاد.
این یک دامپلینگ بود که‌دیوانه بوی زهم گوشتش با مستی‌فکر هزار روزه گرفته شده بود.
نفس استفاده از مستی هزار روزه ارزشمند برای گرفتن بوی زهم گوشت، یک‌سفید ولخرجی محض بود، اما عطر آن به قدری عمیق بود که بعد از‌رئیس بخارپز کردن دامپلینگ‌ها، الکل تبخیر می‌شد و تنها رایحه‌اش در گوشت نفوذ می‌کرد.
طبیعتاً، هزینه مواد‌حوالی اولیه‌اش به تنهایی‌ویلای سر به فلک می‌کشید.
و او گفته بود‌می‌گفتند که می‌خواهد آن را‌لین برای یوهو درست کند.
«پس استادمون چی؟»
«استاد گفت دامپلینگ‌هایی که‌تعجب همینجا و همین الان‌چشمه‌های درست شدن رو دوست داره.»
آشپزی فقط به معنای‌زمینی طعم نبود، بلکه خاطرات‌شخص را هم شامل می‌شد.
جگال لین حتماً می‌خواست کارهایی که‌چیزی این شاگرد عجیب و غریبش انجام می‌داد‌می‌خواد را برای مدت طولانی به خاطر بسپارد.
«که این‌طور. پس لطفاً‌می‌گفتند به منم همون چیزی رو‌پیش بده که به بقیه میدی.»
«ممکنه به‌خانواده مذاقت خوش‌تعجب نیاد یوهو. مطمئنی؟»
«... دردسر داره.»
«باشه.»
جین چون-هی این را‌می‌گفتند گفت و دامپلینگ‌ها را‌لین از بخارپز بیرون آورد.
همان دامپلینگ‌هایی‌خانواده که برای بقیه‌چرا سرو شده بود.
«واو، این دامپلینگ‌ها حرف ندارن!»
«واقعاً می‌تونن‌می‌چرخید اینو با‌می‌گفتند این قیمت بفروشن؟»
«اشتباه نکن. این به خاطر اینه که‌جگال دیوانه یکتا درستش کرده. اگه یه آشپز دیگه‌کنه با همین مواد درستش می‌کرد، طعمش فرق داشت.»
همه با خوشحالی از‌تعجب غذایی که جین چون-هی‌چشمه‌های درست کرده بود لذت می‌بردند.
جین چون-هی‌همان زیر لب‌زمینی به یوهو گفت:
«دسر هوتوک داریم. قراره از خود غذا گرون‌تر دربیاد،پیش برای همین وقتی درستش می‌کردم اصلاً نگران هزینه‌اش نبودم.دلت به هر حال، مغازه‌های خیلی کمی این منو رو دارن.»
باز هم‌می‌چرخید داشت از کلمات‌دیوانه عجیبی استفاده می‌کرد.
با این حال،شاید یوهو کم و‌باشد بیش منظورش را فهمید.
جین چون-هی به روغن در حال‌ویلای جوش نگاه کرد و با دقتی مثل‌امپراتوری یک جراح در حال عمل، تمرکز کرد.
کربوهیدرات به علاوه‌قطعاً شکر همیشه یک‌چیزی ترکیب برنده بود.
مخصوصاً وقتی سرخ بشه!
پزشک شرور جیانگهو‌شاید شروع به سرخ‌باشد کردن هوتوک کرد.
جلییییز-
و در‌می‌چرخید کنارش، سیب‌زمینی‌های کوچک‌دیوانه آغشته به شکر!
دلم می‌خواد‌می‌چرخید برم یه‌می‌گفتند استراحتگاه بین‌راهی.
این طعم‌خانواده خانه او بود،چرا طعم سیاره زمین.
حدود هفت رستوران‌قطعاً تخصصی دامپلینگ در‌چیزی شهرستان بکرین وجود داشت.
هفت تا شاید زیاد‌می‌گفتند به نظر می‌رسید، اما‌لین شهرستان بکرین مساحت عظیمی داشت.
در واقع،خانواده این تعداد‌تعجب بسیار کمی بود.
«من برای خوردن‌حوالی یه دامپلینگ از‌ویلای دو تا کوه گذشتم!»
«من از‌می‌چرخید سه تا‌می‌گفتند کوه گذشتم!»
دقیقاً همین‌طور بود.
در دنیایی که عبور هر روزه از یک کوه برای رفتن‌پزشکی به آکادمی چیز مهمی برای پز دادن نبود، طی کردن این‌خریده مسیر طولانی فقط برای خوردن یک دامپلینگ واقعاً کار شگفت‌انگیزی بود.
با این حال، میل‌زمینی به تجربه چیزهای جدید‌شخص فراتر از زمان بود.
مردم برای‌می‌چرخید خوردن دامپلینگ‌ها‌می‌گفتند صف کشیده بودند.
«خوشمزه‌ست، اما واقعاً‌قطعاً ارزش این‌همه تو صف‌جگال موندن رو داره... نمی‌دونم؟»
زمان انتظار‌خانواده حسابی طولانی‌تعجب شده بود.
«با این حال، امتحان کردنش خوب‌ویلای بود. باید دامپلینگ‌های باقی‌مونده رو تو یه‌امپراتوری لوله بامبو بپیچم و با مادرم بخورم.»
حالا که پایه‌ها گذاشته شده‌دیوانه بود، وقت آن بود که‌فکر به سراغ کار بعدی برود.
تنها چیزی که‌قطعاً باقی مونده، احیای‌چیزی زمین در مقیاس بزرگه.
احیای زمین.
این یکی از اولین‌زمینی و آخرین کارهایی بود‌شخص که بیشتر حاکمان انجام می‌دادند.
«واقعاً قصد‌می‌چرخید دارین به همین‌دیوانه روش پیش برین؟»
جین چون-هی‌می‌چرخید به سوال‌می‌گفتند موول پاسخ داد:
«آره. زمینی که هر شخص‌چرا احیا کنه، بعد از سه‌عمارت سال به خودش داده میشه.»
«چرا همون اول بهشون نمیدین؟»
«اگه همون اول داده بشه، مشمول مالیات میشه. فقرایی‌پیش که پولی برای پرداخت مالیات ندارن، مگه نه؟ تازه، احیای‌بکن زمین چیزی نیست که بشه تو یه سال انجامش داد.»
دوستی که در خارج از کشور‌چیزی برای ساختن مزرعه کوه‌ها را پاکسازی‌شاگرد کرده بود، این را گفته بود.
احیای زمین کار انسان نبود.
نه، حتی‌همان کار ماشین‌ها‌زمینی هم نبود.
مهم نبود چقدر درخت قطع کنی‌چیزی و ریشه‌ها را بیرون بکشی، مدام‌شاگرد سنگ‌ها و ریشه‌های جدیدی پیدا می‌شدند.
گیر کردن تراکتور‌قطعاً هم فقط یک یا‌جگال دو بار اتفاق نمی‌افتاد.
بعدش باید تعمیر می‌شد.
بعضی‌ها برای اینکه خودشان آن را تعمیر کنند مدرک تکنسینی می‌گرفتند، یا بدون‌امپراتوری مدرک و با اتکا به چشم تعمیرات موقتی انجام می‌دادند، اما یک کشاورز‌تلاش تازه‌کار که این‌طور نبود، فقط تعمیرکار خبر می‌کرد و پولش را هدر می‌داد.
«حداقل سه سال زمان‌می‌گفتند می‌بره تا زمین به‌لین زحمت قابل استفاده بشه.»
«حدس می‌زنم تو‌قطعاً این مدت براشون‌چیزی غذا تأمین می‌کنین.»
«آره. برای احیای زمین به قدرت‌باشد بدنی نیاز داری. من ذخایر برنج‌فلس رو آزاد می‌کنم تا ازشون حمایت کنم.»
موول کمی اخم کرد.
«مشکلی پیش نمیاد؟ ممکنه‌می‌گفتند یه بازرس امپراتوری از‌لین مقامات بالا فرستاده بشه.»
«اگه همین‌طوری مجانی بدمش بره، خوششون نمیاد.جگال بعداً شصت درصد برداشت رو برمی‌دارم. این‌طوری‌شروع هزینه برنج، زمین و مالیات‌ها پوشش داده میشه.»
«... در این صورت، افراد‌چرا زیادی پیدا میشن که بخوان‌عمارت این کار رو انجام بدن.»
«فقط فقرا پذیرفته میشن.زمینی مردم عادی که از قبل‌رئیس زمین دارن واجد شرایط نیستن.»
موول به جین‌قطعاً چون-هی که جلوتر‌چیزی قدم برمی‌داشت نگاه کرد.
اون تو‌می‌چرخید این‌جور مسائل‌می‌گفتند خیلی سخت‌گیره.
حتی وقتی نابینا بود، حتی وقتی‌باشد انرژی درونی‌اش را از دست داده بود،سفید کارهایی که انجام می‌داد همیشه یکسان بود.
نمی‌توانست بفهمد در‌حوالی پایان همه این‌ها‌ویلای چه چیزی نهفته است.
مطمئناً که‌می‌چرخید نمی‌خواد روی‌می‌گفتند زمین بهشت بسازه.
مگر خود جین چون-هی‌می‌گفتند بهتر از هر کسی‌لین نمی‌دانست که این کار غیرممکنه؟
و با این حال، دلیل اینکه افراد زیادی‌چشمه‌های از او پیروی می‌کردند، شاید به خاطر این‌اخیراً امید بود که می‌توانستند فردایی بهتر از دیروز بسازند.
موول این‌همان ویژگی جین چون-هی‌خریده را دوست داشت.
بنابراین.
«شام امشب چیه؟»
«بولدوجانگ.»
«اوه، چقدر ولخرجانه.»
«باید خوب بخوری‌قطعاً تا بتونی خوب‌چیزی کار کنی. کهه‌هه‌هه‌هت!»
امروز هم‌می‌چرخید این خیرخواه مثل‌دیوانه یک شرور می‌خندید.
با این حال، موول‌تعجب همیشه بابت توجه او‌چشمه‌های به مقامات سپاسگزار بود.
«... و‌همان استاد گفت که‌خریده خودش آشپزی می‌کنه.»
اصلاح می‌کنم.
ممکنه امشب سوءهاضمه بگیرم.
باید زنده بمونم.
موول