چپتر 82: چپتر 82. بسیار فراتر از مجمع اژدها و ققنوس
0بعد از اینکه جین چون-هی را از آن تمرینات جهنمی‌طاقت‌فرساست عبور داد و حتی به او کمک کرد تا به‌طولانی روشنگری برسد، از فرط تخلیه تنش‌ها از پا در آمد.
توی داستان اصلی، او حتی نمی‌توانست از بستر‌مسئله بیماری‌اش بلند شود، اما الان عادی راه می‌رود و‌دارو فقط وقتی احساس خستگی می‌کند به اتاقش پناه می‌برد.
'با این حال، این‌جوان واقعیت که حالش دارد‌عنصر بدتر می‌شود، تغییری نکرده.'
استفاده از گرما درمانی، تجویز‌بهش آنتی‌بیوتیک‌ها، و تزریق اجباری چی‌جگال آتش به او برای جبران انرژی‌اش...
جنگیدن با سرنوشت همیشه طاقت‌فرساست.
جین چون-هی آماده شد‌دوباره تا برای نجات استادش‌مسئله به مرحله بعدی برود.
بعد از پایان‌ارباب آماده‌سازی‌هایش، توضیحات طولانی و‌پنج مفصلی به یوهو داد.
تا وقتی که حرف‌هایش تمام‌بهش شد، بیرون از سالن اصلی‌جگال باران شروع به باریدن کرده بود.
بوی گل و‌آتش لای سرد، نوک‌انرژی‌اش بینی‌اش را قلقلک می‌داد.
جین چون-هی هر دو‌دوباره دستش را دور فنجان‌مسئله چای خود حلقه کرد.
یوهو به حرف آمد:
«این دیگه...مسئله چه چرت و‌بهش پرتیه، ارباب جوان؟»
«من به اکسیر مرموز پنج‌جبران عنصر نیاز دارم. متوجه نمی‌شی؟طاقت‌فرساست می‌خوای دوباره از اول توضیح بدم...؟»
«نه، مسئله این‌می‌خوای نیست. فقط، چرا‌توضیح بهش نیاز داری؟»
اکسیر مرموز پنج عنصر.
داروی مخفی خانواده جگال.
این دارو قابل قیاس با قرص بازگشت بزرگ شائولین و‌طاقت‌فرساست قرص الهی خلوص عالی وودانگ بود، که توسط جگال لین‌طولانی و با ارتقای قرص الهی پنج عنصرِ موجود ساخته شده بود.
در مجموع سه قرص الهی‌اول ساخته شده بود؛ جگال لین‌چرا یکی را مصرف کرده بود.
در حال حاضر، دو‌جوان تا از آن‌ها در‌عنصر انبار باقی مانده بود.
«اما اون‌مسئله داروی نجات‌بخشِ‌چرا جان استاد ماست.»
حرفش درست بود.
اما درست مثل یک قرص آرام‌بخش سنگ‌بدم گاو، این فقط یک درمان موقت برای سرگیجه‌خانواده یا فلجی بود، نه راه‌حلی برای مشکل اصلی.
«خودتم می‌دونی که حتی‌جوان اگه هر دو تا‌عنصر قرص رو هم بخوره بی‌فایده‌ست.»
با شنیدن حرف‌های جین‌چرا چون-هی، هاله‌ای مرگبار از‌مخفی بدن یوهو شکوفا شد.
تق‌تق-
فنجان چای به لرزه درآمد.
سایه یوهو به سه،جوان بعد چهار و سپس‌عنصر پنج قسمت تقسیم شد.
نیت قتل آن‌قدر وحشتناک‌چرا و دلهره‌آور بود که‌مخفی جین چون-هی نمی‌توانست نفس بکشد.
'لعنتی، این‌اجباری یارو آخه چه‌جبران کوفتی یاد گرفته؟!'
جین چون-هی انرژی درونی‌اش‌دوباره را به گردش درآورد‌مسئله تا به حالت عادی برگردد.
نشان دادن هرگونه نشانه‌ای از‌اکسیر ترس و ضعف در اینجا، برایش‌متوجه به یک نقطه ضعف تبدیل می‌شد.
او در نهایت‌نیست خونسردی تظاهر کرد و‌داروی چایش را قورت داد.
اصلاً هیچ مزه‌ای حس نمی‌کرد.
طولی نکشید که‌می‌خوای سایه یوهو به‌توضیح حالت عادی برگشت.
نیت قتل هم طوری‌جوان فروکش کرد که انگار‌عنصر از اول اصلاً وجود نداشته.
یوهو غرغر کرد:
«بازم، این زیاده‌روی نیست؟ تو مواقع اضطراری هیچ‌چیزی‌سرنوشت بهتر از اون نیست، اکسیر مرموز پنج عنصر‌برود که الکی نیست این‌طوری در موردش حرف می‌زنی.»
'فقط برای یه‌می‌خوای ذره غر زدن‌توضیح داشتی آدم می‌کشتی؟'
جین چون-هی‌پرتیه در دلش‌جوان نوچی کرد.
پیش خودش فکر کرد‌چرا که این یوهوی عوضی‌مخفی واقعاً یه آشغال تمام‌عیاره.
اما از آنجایی که آدم‌جبران مفیدی بود، باید تا جای‌طاقت‌فرساست ممکن از او استفاده می‌کرد.
«برای بیماری استاد، قرص‌دوباره الهی فلس سفید که‌مسئله من ساختم خیلی مفیدتره.»
«...»
یوهو به فکر فرو رفت.
«برش دار. بعد از اینکه از استاد‌جنگیدن اجازه گرفتم، فوراً بهت می‌دمش. البته، چون‌مرحله درخواست شماست ارباب جوان، حتماً قبول می‌کنه.»
به همین راحتی؟
انتظار داشت مدتی با هم‌اکسیر بحث و کل‌کل کنند، اما‌دارم یوهو به طرز عجیبی مطیع بود.
یوهو دوباره پرسید، در‌چرا حالی که هیچ اثری‌مخفی از خنده در چهره‌اش نبود:
«چیز دیگه‌ای هم نیاز داری؟»
«منو راهنمایی کن به کتابخونه.»
«کتابخونه؟»
«داخلی‌ترین قسمتش، همون‌جا که کتاب‌های راهنمای مخفی مختلف جمع‌آوری‌خانواده شدن. استاد گفت که قبلاً هماهنگی‌ها رو انجام داده،الهی پس نباید مشکل اداری و رویه‌ای وجود داشته باشه.»
«...فهمیدم.»
«نمی‌خوای چیزی بگی؟»
«تو که در هر صورت کار خودت رو می‌کنی،نیاز مگه نه؟ تازه، اگه بعد از این همه کار‌مسئله نتونی درمانش کنی، می‌تونم خیلی راحت بکشمت، ارباب جوان.»
«همیشه با تهدید حرف می‌زنی.»
جین چون-هی خنده کوتاهی کرد.
«این رو به‌می‌خوای این حساب می‌ذارم که‌بدم بهم اعتماد داری، یوهو.»
«وقتی می‌ری کپور آتشین ده‌هزار ساله رو‌پنج بگیری، به همراه نیاز نداری؟ شیطان کمان،دوباره رئیس سالن رزمی، یا من در دسترس هستیم.»
کپور آتشین ده‌هزار ساله.
این یک ماهی کپور بود که در حین‌سرنوشت زندگی در چشمه‌های آب گرم گوگردی به مدت‌برود ده هزار سال، انرژی آتش را جذب کرده بود.
این یک‌نمی‌شی ماده ضروری برای‌اول درمان استادش بود.
جین چون-هی‌پرتیه سرش را‌جوان تکان داد.
«به خاطر طبیعت کپور آتشین ده‌هزار ساله، فقط کسی که هنر الهی پنج عنصر‌قرص رو یاد گرفته باشه به کار میاد. غیرممکنه بشه بدون آسیب دیدن گرفتش، مگر اینکه‌مجموع شخص به درستی روی چی آتش، چی زمین و چی یخ تسلط پیدا کرده باشه.»
«منظورت اینه که هر‌برای تعداد آدم دیگه‌ای فقط‌سرنوشت دست و پا گیر میشن؟»
«آره. کسی که به درستی روی هنر الهی پنج عنصر تسلط داره‌داری باید بره. یا این، یا کسی که روی هنر یک چی آسمان‌الهی و زمین فرقه شیطانی یا چی حقیقی یین-یانگ تایجی تسلط پیدا کرده باشه.»
دلیل اینکه کپور آتشین ده‌هزار ساله تا‌پنج الان کشف نشده بود، انرژی‌ای بود که‌دوباره از خودش ساطع می‌کرد و همین‌طور محل زندگی‌اش.
نه تنها رسیدنِ امن به آنجا‌داری دشوار بود، بلکه کشتنش بدون آسیب دیدن‌قیاس هم یک معضل بزرگ به حساب می‌آمد.
علاوه بر این، بعد از کشتنش بدون آسیب، شخص‌همیشه باید با استفاده از چی زمین از آن محافظت می‌کرد‌توضیحات تا در مسیر برگشت، چی آتشِ آن از بین نرود.
برای همین، هنرهای‌می‌خوای رزمی‌ای که در بالا‌بدم ذکر شد، حیاتی بودند.
«پس بعد‌پرتیه از انزوای‌جوان تمرینی‌ات می‌ری؟»
«کاملاً مشخصه که‌نیست این موضوع از‌داری استاد مخفی می‌مونه.»
«هاه، اگه بفهمه، زندانی‌ات می‌کنه. اون آدمیه که‌سرنوشت فقط با دریافت یه نامه در مورد تو،برود با عجله از اتحاد رزمی برمی‌گرده، ارباب جوان.»
«درسته. حتی اگه به قیمت‌اول غل و زنجیر کردن پاهام‌چرا هم باشه، جلوم رو می‌گیره.»
«هاهاها، اتفاقاً، داشت سعی می‌کرد مقداری آهن سرد ده‌هزار ساله‌دارم گیر بیاره. با دیدن اینکه چطور داشت سایز مچ پای تو‌بهش رو برانداز می‌کرد ارباب جوان، احتمالاً کار ساختش به‌زودی تموم می‌شه.»
«راستش رو‌مسئله بخوای، شوخی‌هات خیلی‌بهش از حد می‌گذره.»
جین چون-هی غرغر کرد.
یوهو گفت:
«حرفم رو باور نمی‌کنی؟ به هر‌مرموز حال، فهمیدم. فقط می‌خوای به استاد‌نمی‌شی در مورد انزوای تمرینی بگم، درسته؟»
«آره. همینه.»
«چرا داری تمام نقشه‌هات رو‌جبران به من می‌گی، به جای‌طاقت‌فرساست اینکه از منم مخفیشون کنی؟»
«دو تا دلیل داره. اول اینکه،توضیح اگه بهت نمی‌گفتم، هیچ‌وقت اکسیر مرموز‌داری پنج عنصر رو بهم نمی‌دادی. و دوم.»
پسرک جرعه‌ای‌پرتیه از چایش نوشید‌اکسیر و ادامه داد:
«عمر استاد برای تو از کسی مثل من خیلی‌خانواده مهم‌تره، مگه نه؟ پس تو می‌خوای نجاتش بدی حتی‌الهی اگه به قیمت نابود شدن زندگی من تموم بشه.»
«...»
یوهو جوابی نداد.
کمی بعد، همان‌ارباب لبخند آرام و‌مرموز همیشگی‌اش را زد.
«اون برای دل کندن از اکسیر مرموز‌داروی پنج عنصر بی‌میل خواهد بود. اگه بخوریش‌قرص و بعد بمیری، یه ضرر بزرگ می‌شه.»
«فقط این‌طور در نظر بگیر که‌انرژی‌اش یه مبادله در ازای قرص الهی فلس‌استادش سفید بوده. پس، تا فردا آماده‌اش می‌کنی؟»
«نیازی به این‌می‌خوای کار نیست. همین‌توضیح الان آماده‌اش می‌کنم.»
با دیدن آن‌ارباب لبخند مرگبار، عرق‌مرموز سردی بر پشتش نشست.
کتابخانه باز شد.
خانواده جگال به داشتن‌دوباره استراتژیست‌هایش معروف بود و‌مسئله استراتژی هم از کتاب‌ها می‌آمد.
کتابخانه‌ای که کتابچه‌های مخفی در‌اکسیر آن جمع‌آوری شده بود، می‌توانست‌دارم هسته اصلی خانواده جگال نامیده شود.
آنجا مکانی بود که تمام رزمی‌کاران و استراتژیست‌ها آرزو داشتند‌جگال حداقل یک بار از آن دیدن کنند؛ جایی که گفته می‌شد‌وودانگ تمام متون کمیاب و باستانی دنیا در آن گردآوری شده است.
به جین چون-هی اجازه‌برای داده شده بود تا به‌همیشه عمیق‌ترین بخش آن مکان برود.
این یعنی او‌می‌خوای همان اختیارات رئیس‌توضیح خانواده را داشت.
با این حال، جایی که جین چون-هی به سمتش‌نیاز رفت، کتابخانه عمومی بود که هرکسی با کوچکترین ارتباطی‌مسئله با خانواده جگال می‌توانست به آن دسترسی داشته باشد.
«کتابچه‌های مخفی اینجا چیزی جز‌بهش مهارت‌های متفرقه نیستند که تو‌جگال بازار هم پیدا میشن. چرا باید...؟»
یوهو با گیجی پرسید.
جین چون-هی جوابی نداد.
'اگه بهش بگم چون‌جوان آینده رو می‌دونم بهشون نیاز‌نیاز دارم، حرفم رو باور نمی‌کنه.
و اگه باور‌نیست هم بکنه، خودش‌داری یه دردسر دیگه‌ست.'
بچه‌ای که آینده را می‌داند.
هیچ ابزاری بهتر‌می‌خوای از این برای‌توضیح سوءاستفاده وجود نداشت.
او نمی‌خواست با او مثل یک دیوانه‌پنج رفتار کنند و نمی‌خواست یک ابزار باشد،دوباره بنابراین فقط دهانش را بست و لبخند زد.
وقتی مژه‌هایش را پایین انداخت‌بهش و لبخند ملایمی زد، پزشکانی که‌دارو از آنجا رد می‌شدند، سرخ شدند.
زیبایی بی‌نظیری که از تسلط بر‌انرژی‌اش «هنر الهی پنج عنصر» تا بالاترین‌نجات حدش به دست آورده بود، می‌درخشید.
اما فقط یوهو طوری با‌اول انزجار مطلق نگاه می‌کرد که‌چرا انگار یک حشره دیده باشد.
«دلت می‌خواد بمیری، ارباب جوان؟»
«خب، نگاه کن. من بهت لبخند‌داری زدم و تو هنوزم تهدید می‌کنی‌قابل که منو می‌کشی. خیلی جسور شدی، یوهو.»
«خیلی جالبه. فکر اینکه اون‌جبران یه صورت خندون بود... چنان‌طاقت‌فرساست لرزه‌ای به تنم انداخت که...»
بهترین کار این‌می‌خوای بود که با‌توضیح این عوضی حرف نزند.
جین چون-هی نوچ‌نوچی کرد‌جوان و قفسه‌های کتاب را‌عنصر یکی یکی از نظر گذراند.
همان‌طور که از خانواده جگال انتظار می‌رفت،داروی حتی کتاب‌های متفرقه در گوشه و کنار هم‌بازگشت بر اساس فهرست مطالب به‌درستی مرتب شده بودند.
او مدتی انگشتانش را روی‌جبران عطف کتاب‌ها کشید تا اینکه‌طاقت‌فرساست دستش در نقطه خاصی متوقف شد.
«به کتابچه مخفی‌می‌خوای "جاخالی سگ در‌توضیح حال سقوط" نیاز داری؟»
جاخالی سگ در حال سقوط.
این یک تکنیک‌نیست غلت زدن روی زمین‌داروی برای جاخالی دادن بود.
ظاهر آن به یک سگ‌جبران در حال غلتیدن تشبیه می‌شد،طاقت‌فرساست بنابراین شرم‌آور به حساب می‌آمد.
این رقت‌انگیزترین فرمی بود که‌اول یک رزمی‌کار باید به هر‌چرا قیمتی از آن دوری می‌کرد.
جین چون-هی گفت:
«آره. واقعاً‌مسئله بهش نیاز‌چرا دارم. واقعاً!»
سپس، چند کتاب دیگر برداشت.
یکی از آن‌ها یک کتاب‌اول مستهجن بود، آن‌قدر وقیح که‌چرا باعث می‌شد آدم سرخ شود.
«...این یکی رو‌ارباب فقط به بزرگسالا‌مرموز امانت میدن، ارباب جوان.»
جین چون-هی‌مسئله با آرامش‌چرا جواب داد:
«ذهن من یک بزرگساله.»
یوهو آهی کشید.
همان‌طور که‌پرتیه انتظار می‌رفت، حرفش‌اکسیر را باور نکرد.
«آره، آره~ پس‌نیست طوری برات ثبتش‌داری می‌کنم که انگار هستی.»
چند کتاب دیگر‌آتش از این قبیل‌انرژی‌اش برداشت و رفت.
همه آن‌ها بیشتر‌می‌خوای کتاب‌های مهارت‌های متفرقه بودند‌بدم تا کتابچه‌های هنرهای رزمی.
سپس، پس از بسته‌بندی تنها وسایل‌مرموز ضروری، بدون اینکه نگاه دومی بیندازد،نمی‌شی به سمت اتاق تمرین درهای بسته رفت.
«تا وقتی که‌نیست زمانش نرسیده، در‌داری رو باز نکن.»
«نگران نباش. حتی‌آتش اگه التماسم هم‌انرژی‌اش بکنی بازش نمی‌کنم.»
جین چون-هی سر تکان داد.
«خوبه، همینه.»
سپس به داخل رفت.
سرمای دیوار سرد‌آتش غار از کف‌انرژی‌اش پاهایش نفوذ می‌کرد.
در پشت‌نمی‌شی سر جین‌دوباره چون-هی بسته شد.
بوم!
درِ محکم بسته شده آن‌قدر سفت‌داری بود که حتی خود جین چون-هی‌قابل هم نمی‌توانست آن را باز کند.
«تمرین درهای بسته شروع شد.»
به دلایلی،نمی‌شی قلبش به‌دوباره تپش افتاد.
'آره.
گل سرسبد‌مسئله دنیای رزمی،چرا تمرین درهای بسته‌ست.'
به طرز عجیبی از اینکه‌جبران خودش کسی بود که این کار‌آماده را انجام می‌داد، احساس خوشحالی می‌کرد.
اگر یوهو حرفش را می‌شنید، نوچ‌نوچی می‌کرد و‌مسئله با خودش فکر می‌کرد که دیوانه‌تر از این‌جگال آدم وجود ندارد، اما جین چون-هی هیجان‌زده بود.
'فقط این‌طوری حبس شدن‌جوان و فقط تمرین کردن!عنصر و فوق‌العاده قوی شدن!'
قدرت مبارزه قهرمان یک رمان هنرهای‌داری رزمی را می‌شد به قبل و‌قابل بعد از تمرین درهای بسته تقسیم کرد.
دیگران هر چه‌آتش می‌خواستند بگویند، جین‌انرژی‌اش چون-هی خوشحال بود.
تمرین درهای بسته.
گل سرسبد‌مسئله رمان‌های هنرهای‌چرا رزمی است.
از طریق تمرین درهای بسته،جبران قهرمان داستان قوی‌تر می‌شود و‌طاقت‌فرساست به قلمروی بالاتری پیشرفت می‌کند.
دوره‌ای از زمان که فرد نمی‌تواند‌توضیح با کسی ملاقات کند و باید‌داری تا حد نیمه‌دیوانه شدن تمرین کند.
دوره‌ای برای تزکیه درون با‌اکسیر خیره شدن به یک دیوار، و‌متوجه پرورش بدن از طریق تمرینات روزانه.
وقتی این دو با‌چرا هم ترکیب می‌شوند، زمانِ‌مخفی پرورش هنرهای رزمی فرا می‌رسد.
هیچ مدت‌اجباری زمان مشخصی‌برای وجود ندارد.
برخی از قهرمانان داستان چند‌اول ماه وقت صرف می‌کنند، در حالی‌بهش که برخی دیگر دهه‌ها زمان می‌گذارند.
آنچه مهم است این‌جوان است که آن‌قدر قوی‌عنصر شوی که راضی باشی.
اتاق تمرین درهای بسته‌چرا هیچ تفاوتی با آنچه‌مخفی در رمان‌ها دیده بود نداشت.
درون فضای خالی و بزرگ غار، آدمک‌های چوبی و‌همیشه سلاح‌های مختلفی برای تمرین وجود داشت، و همچنین رختخوابی‌آماده‌سازی‌هایش ساده و قرص‌های پرهیز از غلات برای زنده ماندن.
سوراخی در سقف فوق‌العاده بلند‌اول غار حفر شده بود که‌چرا اجازه می‌داد نور به داخل بتابد.
مرواریدهای شب‌تاب نیز در سقف تعبیه شده‌پنج بودند که اجازه می‌دادند فرد بدون توجه‌دوباره به روز یا شب، به تزکیه بپردازد.
برکه‌ای در غار وجود داشت‌بهش که بی‌نهایت زلال بود، انگار‌جگال که از آب‌های زیرزمینی تغذیه می‌شد.
ماهی‌های ناشناخته‌ای در آن شنا می‌کردند که‌جنگیدن طوری پرورش یافته بودند تا هر زمان‌مرحله نیاز داشت بتواند آن‌ها را بگیرد و بخورد.
این فضا دقیقاً برای‌دوباره تمرین هنرهای رزمی بدون‌مسئله مزاحمت هیچ‌کس ساخته شده بود.
روزهای ایده‌آلِ‌پرتیه تمرین درهای‌جوان بسته ادامه یافت.
امروز، جین چون-هی اسکات زدنش را‌داری با یک مجسمه برنجی غول‌پیکر از‌قابل ژوگه لیانگ روی شانه‌هایش شروع کرد.
نام رسمی‌اجباری آن «مجسمه برنجی‌جبران اژدهای خفته» بود.
«نود و‌نمی‌شی هشت، نود‌دوباره و نه، صدددددد...!»
بام!
او مجسمه برنجی اژدهای‌چرا خفته را پایین گذاشت و‌خانواده ست‌ها را با انگشتانش شمرد.
'احتمالاً من تنها کسی‌ام‌برای که از مجسمه اژدهای‌سرنوشت خفته این‌طوری استفاده می‌کنه.'
به نظر می‌رسید این وسیله‌ای‌اول باشد که بنیان‌گذار برای مدیتیشن و‌بهش تزکیه روحی به اینجا آورده بود.
حتی ردپایی از سوزاندن عود در‌مرموز مقابل آن وجود داشت که احتمالاً‌نمی‌شی کار یکی از افراد نسل‌های قبلی بود.
جین چون-هی داشت از‌چرا آن مثل یک هالتر‌مخفی در باشگاه استفاده می‌کرد.
اگر ژوگه لیانگِ مرحوم این را‌انرژی‌اش می‌دید، صحنه‌ای بود که باعث می‌شد‌نجات اشک خون بریزد و از گور برخیزد.
«نه. اندازه و وزنش دقیقاً مناسبه، پس شاید اون هم‌چرا اینو برای همین کار در نظر گرفته بوده. آره، آره،قرص تعادلش خیلی بهتر از اونیه که فقط برای مدیتیشن استفاده بشه.»
جین چون-هی خودش را هیپنوتیزم کرد‌مرموز تا باور کند که به بنیان‌گذار توهین‌می‌خوای نمی‌کند، بلکه از برنامه‌های او پیروی می‌کند.
بعد از اینکه این‌طور‌چرا به قضیه فکر کرد،مخفی به نظر منطقی می‌آمد.
«خب، استراحتم‌اجباری رو کردم، پس‌جبران بیا دوباره بریم!»