چپتر 159: فصل ۱۵۹
0با اتمام‌شکل تمام آمادگی‌ها، وارد‌دادند اتاق عمل شدند.
پرنس اون مراحل تجویز شده قبل از جراحی را کامل کرده،واسه جوشانده آماده شده را نوشیده و پس از دریافت طب سوزنی‌نظر و مهر و موم نقاط طب سوزنی به خواب رفته بود.
فقط یک چیز باقی مانده بود؛ او هنوز نقاب‌دقیقاً روی صورتش داشت، اما تا زمانی که جین چون-هی و‌نبود بک‌رین حضور داشتند، کسی جرئت نمی‌کرد به آن دست بزند.
پزشکان عمارت وظایف محول‌نیست شده خود را به‌نبود بی‌نقص‌ترین شکل ممکن انجام دادند.
جین چون-هی با تماشای اینکه چطور‌تماشای بدون هیچ وقفه‌ای ضدعفونی قبل از برش‌برش را انجام می‌دادند، تحت تأثیر قرار گرفت.
«قبلاً چقدر‌حالا دست و‌سالن پا چلفتی بودن.»
او اولین جراحی در عمارت پزشکی‌دانششان فلس سفید را به یاد آورد‌بیمار و لبخند محوی روی لبانش نشست.
وقتی وانگ گاک-یون‌پزشک را درمان می‌کردند،نمی‌ماند همه مضطرب بودند.
این اضطراب حتی بیشتر هم بود،تماشای چون نمی‌توانستند مطمئن باشند که آیا‌ضدعفونی اصلاً دانششان درست است یا نه.
دقیقاً مثل زمین بود.
بیمار فقط به‌باشند این خاطر که پزشک‌درست آماده نیست، منتظر نمی‌ماند.
چه پزشک تازه‌کار‌پزشک بود چه نبود،نمی‌ماند بیماران را می‌آوردند.
آن تازه‌کارهای آن زمان، حالا‌دادند رشد کرده و به پزشکان‌هیچ سالن جراحی تبدیل شده بودند.
جین چون-هی‌حالا با احساس‌سالن غرور گفت:
«اوه، حالا‌مطمئن دیگه واسه خودتون‌اصلاً حسابی حرفه‌ای شدین.»
او جلوی بیمار ایستاد، با‌منتظر اعتماد به نفسی که تا‌می‌آوردند حدودی حرص‌درآور به نظر می‌رسید.
«همون‌طور که می‌دونین، این جراحی چندان سخت نیست. اما‌بدون مشکل، احتمال بروز متغیرهاست. همم. علاوه بر اون، معده‌گرفت و روده‌های بیمار از همون اول هم آسیب دیده بودن.»
معده و روده‌هایش که از‌تبدیل زمان سوءقصد با سم ضعیف‌دیگه شده بودند، مستعد التهاب‌های مکرر بودند.
با اینکه توانسته بودند با دارو‌دانششان و طب سوزنی آن را تسکین‌بیمار دهند، اما نمی‌توانستند کاملاً مطمئن باشند.
«خب. بیاید کاری که از‌منتظر دست انسان برمیاد رو انجام‌می‌آوردند بدیم. بقیش رو می‌سپاریم به آسمان.»
انسان‌ها خدا نیستند، اما‌انجام دو پا دارند که با‌بدون آن به جلو حرکت کنند.
و با همان پاها، جین‌تبدیل چون-هی تصمیم گرفت امروز کار‌دیگه یک انسان را انجام دهد.
و با‌مطمئن این فکر، شکم‌اصلاً پرنس را شکافت.
«برش.»
جین چون-هی‌حالا توانست بلافاصله تومور‌تبدیل را پیدا کند.
توده‌های سرطانی در کولون نزولی سمت چپ‌درست ریشه دوانده بودند؛ وضعیتی که تومورهای بدخیم‌پزشک و خوش‌خیم در کنار هم وجود داشتند.
«باید درد زیادی کشیده باشه.»
حتی تصور عذابی‌ممکن که پرنس اون تحمل‌اینکه کرده بود، سخت بود.
جین چون-هی با قوی‌سالن کردن اراده‌اش، بلافاصله به‌گفت سراغ ارزیابی بعدی رفت.
«بزرگ‌ترین مشکل اینه که تو این‌دانششان وضعیت، نمی‌تونم بفهمم آیا به غدد‌بیمار لنفاوی هم نفوذ کرده یا نه.»
تأیید این‌خاطر موضوع با چشم‌منتظر غیرمسلح غیرممکن بود.
در هر صورت، حتی یک توده بدخیم کوچک‌چطور به اندازه نقطه مداد، اگر به جای دیگری سرایت‌قرار می‌کرد، در آنجا ریشه می‌دواند و دوباره رشد می‌کرد.
دقیقاً مثل‌حالا هاگ‌های یک‌سالن قارچ بود.
ناگهان به یاد آورد که وقتی در حال‌است انجام دبریدمان روی پای مارکیز یورنگ بود، چطور‌منتظر برای پیدا کردن محل التهاب، چی آتش فرستاده بود.
«شاید بتونم تومور بدخیم‌نیست رو هم با یه‌نبود روش مشابه پیدا کنم...؟»
این کار فقط در حین جراحی امکان‌پذیر بود، چون باید‌هیچ تماس مستقیمی با تومور برقرار می‌کرد، اما آیا اینکه بتواند‌چقدر مرحله آن را در همان لحظه تشخیص دهد، کمک بزرگی نبود؟
«این کار‌حالا تو گذشته‌سالن غیرممکن بود.»
همین سال گذشته، این حالتی‌اصلاً بود که حتی در خواب‌مثل هم نمی‌توانست به آن برسد.
اما حالا، با مهارت‌هایی که تا‌نمی‌ماند حد نهایی خود صیقل یافته بودند،زمان آیا چنین تشخیص دقیقی امکان‌پذیر بود؟
«هرچند، سطح سختی‌ممکن این کار با تشخیص‌اینکه التهاب خیلی فرق داره...»
او بلافاصله دستش‌رشد را دراز کرد و‌غرور انرژی درونی‌اش را فرستاد.
برای تومورها،مطمئن چی آب‌آیا مناسب بود.
استفاده از چی آب‌نیست در چنین موقعیت‌هایی ذاتاً‌نبود سخت‌تر از چی آتش بود.
اما حریف او،ممکن یک توده متراکم‌تماشای و بدون کپسول بود.
او چی تولیدکننده آب‌سالن خود را فرستاد و‌گفت سعی کرد تشخیصی انجام دهد.
«...»
استادش به شاگرد خود نگاه‌منتظر می‌کرد و در این فکر‌می‌آوردند بود که چه اتفاقی دارد می‌افتد.
اما هیچ سؤالی نپرسید‌انجام و فقط کارهای جین‌چطور چون-هی را مشاهده کرد.
او می‌دانست که شاگردش‌سالن کسی نیست که بدون‌گفت دلیل کاری انجام دهد.
لحظاتی بعد،مطمئن جین چون-هی‌آیا دستش را برداشت.
«کمی به کولون صعودی سرایت‌منتظر کرده، اما به نظر نمیاد‌می‌آوردند متاستاز دوری وجود داشته باشه.
به نظر می‌رسه بین T1 تا T2 باشه.»
حرف T مخفف تومور بود.
به بیان ساده، این یک‌اصلاً وضعیت مرحله یک تا اواسط‌مثل مرحله دو با پیش‌آگهی خوب بود.
از آنجا که این اولین باری‌نمی‌ماند بود که جین چون-هی این کار‌زمان را امتحان می‌کرد، نمی‌توانست کاملاً مطمئن باشد.
بعداً با آزمایش روی‌انجام خوک‌ها یا گاوها می‌توانست‌چطور با اطمینان متوجه شود.
اما حسی که از‌سالن این تشخیص دریافت کرد،گفت شبیه به زمان دبریدمان بود.
او حس کرده بود که چی تولیدکننده آب‌است غشا را سوراخ کرده، در امتداد تومور حرکت‌منتظر کرده و سپس در نقطه خاصی متوقف شده است.
«به یک روشنگری رسیدی.»
«نمی‌تونم مطمئن باشم.»
«خوشحال به نظر می‌رسی.»
«چون اگه روشنگری‌باشند من درست باشه، بیمار‌درست می‌تونه بیشتر عمر کنه.»
جین چون-هی‌خاطر پس از‌نیست برداشتن دستش، گفت:
«همی‌کولتومی چپ.»
این روشی برای برداشتن و اتصال مجدد روده بزرگ به شکل حرف L بود.
تومور بدخیم‌مطمئن با تومور‌آیا خوش‌خیم فرق دارد.
باید تا حد‌پزشک امکان به طور‌نمی‌ماند گسترده برداشته شود.
پزشکان عمارت همگی نگاه‌انجام خود را روی جین چون-هی‌بدون و جگال لین متمرکز کردند.
«شنیده بودم که‌رشد سرطان قابل درمان‌احساس نیست، اما واقعاً امکان‌پذیره؟»
مجموعه‌ای از فرآیندها:باشند برش، پاکسازی و‌دانششان دوباره بخیه زدن.
حفظ پیوستگی روده بالاترین اولویت را داشت؛تازه‌کار حتی اگر روده برداشته می‌شد، آن‌ها باید به‌سالن بیمار کمک می‌کردند تا به زندگی ادامه دهد.
جگال لین به طور مداوم‌دادند کمک می‌کرد و خود را‌هیچ با حرکات جین چون-هی هماهنگ می‌ساخت.
در حالی که آرایش را حفظ‌احساس می‌کرد، مدام چیزهایی را که جین‌خودتون چون-هی نیاز داشت به دستش می‌داد.
«استاد، می‌خواید این‌باشند بار شما بخیه‌دانششان زدن رو امتحان کنید؟»
«همم. راستش رو بخوای،نیست فکر کنم تو بخیه‌نبود زدن از تو بهتر باشم.»
جین چون-هی با‌ممکن شنیدن حرف شوخ‌طبعانه جگال‌اینکه لین، به نرمی خندید.
«البته که همین‌طوره.رشد هر چی باشه‌احساس شما استاد کی هستید؟»
با این کلمات،باشند استاد و شاگرد یک‌درست بار دیگر تمرکز کردند.
امپراتور خوابی دید.
خوابی از مرگ مادرش.
پونگ ها-اون و پونگ ها-گوم.
یکی با کلمات، اعمال را کنترل‌نمی‌ماند می‌کرد و دیگری از طریق لمس،زمان خاطرات را می‌خواند و دستکاری می‌کرد.
پس از فاش شدن توانایی‌هایشان، تمام شاهزاده‌ها،اینکه شاهدخت‌ها و خانواده‌های مادری‌شان هر کاری که در‌تحت توان داشتند برای کشتن آن دو انجام دادند.
اگر هر یک از‌سالن آن‌ها به تخت امپراتوری‌گفت می‌رسیدند، چه اتفاقی می‌افتاد؟
مادرش دست ها-اون را گرفت.
«از این لحظه‌پزشک به بعد، والاحضرت همراه‌تازه‌کار با این مادر مرده.»
مادر امپراتور در‌ممکن حالی که خون سیاه‌اینکه بالا می‌آورد، حرف می‌زد.
«پونگ ها-اون بعد از اینکه‌تبدیل یه جام زهر رو با‌دیگه این مادر شریک شد، مرد. می‌فهمی؟»
«مادر...»
«اون-آه. دیگه هیچی نگو.»
پونگ جو-ها اونجا نبود.
او خیلی دور بود‌سالن و داشت تو یه‌گفت جنگ مرگ و زندگی می‌جنگید.
این توطئه‌ای بود که‌آیا وقتی خدای جنگ دور‌است بود، چیده شده بود.
«پس، یکی از شماها باید فرار کنه.تازه‌کار اگه داخل تابوت این مادر قایم بشی، فرار‌سالن از این قصر امپراتوریِ پهناور کار سختی نیست.»
مادرش با گفتن این حرف،دادند با آخرین قطره‌های قدرتش که داشت‌وقفه‌ای تحلیل می‌رفت، یه شمعدون رو انداخت.
رختخواب آغشته به روغن‌سالن آتیش گرفت و شعله‌ها‌گفت به سرعت پخش شدن.
برادرش جیغ کشید.
پونگ ها-اون‌خاطر برادر هیستری و‌منتظر وحشت‌زده‌اش رو گرفت.
بدن دست و پا‌انجام زننده‌اش پر از کبودی‌چطور و جای چنگ بود.
مادر گفته بود‌رشد یکی‌شون باید شهر‌احساس امپراتوری رو ترک کنه.
فقط یه تابوت وجود‌آیا داشت و فرار هر دوشون‌دقیقاً غیرممکن بود، حتی برای مادرشون.
چون یه نفر باید می‌موند‌منتظر و مطمئن می‌شد که تابوت‌می‌آوردند از شهر امپراتوری خارج می‌شه.
ها-اون و‌شکل ها-گوم، کی‌انجام باید می‌رفت؟
اون دو‌حالا تا به‌سالن هم نگاه کردن.
تصمیم‌گیری زیاد طول نکشید.
تابوت مادرشون،خاطر متعلق به‌نیست مادرشون بود.
از قضا، جسد سوخته‌ای که مادرشون‌تماشای از قبل آماده کرده بود، می‌تونست به‌برش جای ها-اون یا ها-گوم جا زده بشه.
دو کودک‌حالا تصمیم گرفتن تبدیل‌تبدیل به همدیگه بشن.
بیا یه‌مطمئن بهانه و‌آیا مدرک بی‌نقص بسازیم.
در حالی که یکی‌نیست درگیر سیاست می‌شه، اون‌نبود یکی ترورها رو انجام می‌ده.
بیا مطمئن بشیم که حداقل یکی‌تماشای از ما تا آخر زنده می‌مونه‌ضدعفونی و به این وضعیت پایان می‌ده.
شعله‌ها همه چیز رو بلعیدن‌تبدیل و عقل و منطق دوقلوها‌دیگه هم باهاش شروع به سوختن کرد.
اما این‌مطمئن به تنهایی‌آیا کافی نبود.
به یه‌خاطر نفر دیگه‌نیست نیاز بود.
سه نفر یه ببر می‌سازن.
می‌گفتن اگه سه نفر با‌تبدیل هم تبانی کنن، می‌تونن حتی‌دیگه از هیچی یه ببر بسازن.
فقط با حضور اون دو‌اصلاً تا، حتی ناپدید کردن یه‌مثل آدم زنده هم سخت بود.
توی باتلاق عمیقی‌پزشک که نمی‌تونستن درست رو‌تازه‌کار از غلط تشخیص بدن.
یه نفر باید‌ممکن می‌تونست اون دو‌تماشای تا رو کنترل کنه.
اون موقع بود که‌سالن پونگ جو-ها با شنیدن خبر‌اوه مرگ مادرش، با عجله برگشت.
و وقتی برادرش که فکر می‌کرد‌دانششان مرده، زنده جلوش ظاهر شد، در حالی‌خاطر که گریه می‌کرد یه مشت بهش زد.
خوشبختانه به نظر‌پزشک می‌رسید قدرتش رو کنترل‌تازه‌کار کرده بود، پس نمرد.
هرچند واقعاً‌شکل اون‌قدر درد داشت‌دادند که می‌تونست بکشتش.
توی این قصر امپراتوریِ‌سالن دیوونه‌خونه، پونگ جو-ها تنها کسی‌اوه بود که دیوونه نشده بود.
همچنین تنها عضو خانواده‌آیا امپراتوری بود که توانایی‌های اون‌دقیقاً دو تا روش کار نمی‌کرد.
متقاعد کردن یه آدم‌نیست عاقل برای انجام یه‌نبود کار دیوانه‌وار چندان سخت نبود.
با آخرین وصیت متوفی و پیوندهای‌تماشای خسته‌کننده خونی، حتی یه آدم عاقل رو‌برش هم می‌شد تبدیل به یه دلقک کرد.
چیزی که‌حالا دوقلوها شرط‌سالن بستن، جونشون بود.
این یه پیمان بود که اگه یه‌درست روز اونا رو غیرقابل‌تحمل دید، می‌تونست سرشون رو‌نیست بزنه و خودش تاج و تخت رو بگیره.
این‌طوری، اون‌خاطر سه نفر‌نیست کامل شدن.
حالا وقتش‌شکل بود که‌انجام یه ببر بسازن.
رؤیا بیشتر‌مطمئن و بیشتر به‌اصلاً گذشته‌های دور رفت.
خیلی خیلی وقت پیش.
زمانی که امپراتور قبلی هنوز‌دادند زنده بود و هر سه بچه‌وقفه‌ای هنوز قدرت‌هاشون رو بیدار نکرده بودن.
پونگ ها-اون‌حالا هیچ‌وقت نمی‌خواست‌سالن امپراتور بشه.
همین موضوع در‌باشند مورد پونگ ها-گوم‌دانششان هم صدق می‌کرد.
برخلاف خواهر پرجنب‌وجوش‌شون، اون دو‌منتظر تا از خوندن کتاب و‌می‌آوردند تماشای بارش بارون لذت می‌بردن.
وقتی اون دو تا‌انجام با هم بودن، هیچ‌چیزی‌چطور بهتر از اون نبود.
روزهایی که بارون می‌بارید، تو اتاقی‌احساس با یه زنگوله بادیِ خوش‌صدا می‌نشستن،خودتون به دیوار تکیه می‌دادن و کتاب می‌خوندن.
ژانر کتاب مهم نبود.
مادرشون هلو می‌خورد.
بعد از خوردنشون، صورتش قرمز‌دادند می‌شد و به سختی نفس می‌کشید،وقفه‌ای اما بقیه مدام بهش هلو می‌دادن.
این زهر نبود، فقط هلوهای‌تبدیل معمولی بود، پس هیچ‌کدوم از‌دیگه آداب و رسوم رو نقض نمی‌کرد.
فقط این خدمتکارهای‌باشند احمق بودن که‌دانششان مدام اونا رو می‌آوردن.
چرا خدمتکارها این‌قدر هلو دوست داشتن؟ حتی اونا رو‌بیماران تو پیراشکی‌ها می‌ریختن و با وجود اینکه با ترکه‌غرور به شدت تنبیه می‌شدن، این کار هیچ‌وقت متوقف نمی‌شد.
«قصر امپراتوری همچین جاییه.»
مادر امپراتور در حالی‌سالن که سر دوقلوها رو‌گفت نوازش می‌کرد، این رو می‌گفت.
«اگه من قدرت‌باشند به دست بیارم،دانششان حافظه خدمتکارها بهتر می‌شه؟»
«قدرت به‌خاطر معنای زور‌نیست بازو نیست.
بلکه قدرتیه که با‌انجام جذب کردن مردم به‌چطور سمت خودت ایجاد می‌شه.
آره.
اگه این اتفاق‌باشند بیفته، احتمالاً حافظه‌دانششان خدمتکارها بهتر می‌شه.»
اون زمان، امپراتور قبلی هنوز‌منتظر زنده بود و سه بچه‌می‌آوردند هنوز قدرت‌هاشون رو بیدار نکرده بودن.
پونگ ها-اون و پونگ ها-گوم‌دادند از ته دل آرزو داشتن‌هیچ قصر امپراتوری رو ترک کنن.
هر وقت این دو‌سالن کودک احساس ناراحتی می‌کردن، همیشه‌اوه کتاب‌هایی درباره دنیای رزمی می‌خوندن.
اون آدم‌ها‌مطمئن آزاد به‌آیا نظر می‌رسیدن.
با یه قدم کوه‌ها و رودخونه‌ها رو پشت‌نبود سر می‌ذاشتن و به نظر می‌رسید برای رسیدن‌تبدیل به چیزی که درست می‌دونستن، هیچ تردیدی نداشتن.
توانایی‌های ویژه خانواده امپراتوری‌انجام و هنرهای رزمی کاملاً‌چطور با هم فرق داشتن.
هر دو قدرت‌های مهیبی بودن، اما یکی‌غرور از طریق خون منتقل می‌شد، در حالی که‌شدین اون یکی با تلاش و استعداد تعیین می‌شد.
هر دو‌مطمئن به یه مقدار‌اصلاً شانس نیاز داشتن.
با این حال، اونا‌نیست نمی‌دونستن چرا همچین شکل‌های‌نبود متفاوتی به خودشون گرفتن.
ها-اون گفت:
«بیا یه روز شهر‌سالن امپراتوری رو ترک کنیم‌گفت و بریم به دنیای رزمی.»
«توانایی‌هامون چی می‌شه؟»
«شاید هیچ‌وقت بیدارشون نکنیم.
اون‌وقت شاید‌شکل بتونیم مثل آدم‌های‌دادند معمولی زندگی کنیم.»
اون زمان، اونا تو‌سالن سن خامی بودن که‌گفت این‌چیزا رو باور می‌کردن.
«بعداً دزدکی وارد قصر‌آیا امپراتوری می‌شیم و تمام‌است درخت‌های هلو رو قطع می‌کنیم.»
«آه، ایده عالی‌ایه.
بیا با هنر‌ممکن کنترل شمشیر همه‌شون‌تماشای رو خرد کنیم.»
«همه دیوونه می‌شن، نه؟»
«آره.
دیوونه می‌شن.
اون‌وقت دیگه اشکالی‌ممکن نداره اگه حافظه‌تماشای خدمتکارها بد بمونه.
به‌هرحال دیگه‌حالا هیچ هلویی‌سالن وجود نخواهد داشت.»
دوقلوها از هلو متنفر بودن.
اگه ازشون می‌خواستن میوه‌ای رو انتخاب‌نمی‌ماند کنن که باید از دنیا حذف‌زمان بشه، بدون شک هلو رو انتخاب می‌کردن.
این سرنوشتِ‌شکل مادر امپراتورِ‌انجام بدون قدرت بود.
صدای بارون‌حالا تو اتاق‌سالن پیچیده بود.
صدای گاه و‌باشند بیگاه زنگوله بادی،دانششان قلبشون رو آروم می‌کرد.
دو قلوها‌خاطر به خوندن‌نیست ادامه دادن.
دانش خوشمزه بود.
فرقی نمی‌کرد چه‌رشد نوع دانشی باشه، در‌غرور هر صورت همین‌طور بود.
با خوندنِ هر چیزی‌آیا که دستشون می‌رسید، می‌تونستن‌است واقعیت رو فراموش کنن.
بچه‌هایی که به کتاب‌ها پناه برده بودن،تازه‌کار تو جزیره بارونی‌شون به این فکر می‌کردن‌رشد که چطور از شر هلوها خلاص بشن.
اون موقع، فکر‌ممکن می‌کردن این وضعیت تا‌اینکه ابد ادامه پیدا می‌کنه.