چپتر 212: چپتر 212
0ساما هیون با حالتی‌خود معذب لبخند زد؛ چیزی‌دنبال که اصلاً به او نمی‌آمد.
آن بچه‌ی آن روزها حالا‌می‌زد آن‌قدر بزرگ شده بود که‌لازم شانه به شانه جین چون-هی می‌ایستاد.
آن زمان،پزشکی توی آن‌هنوز کوچه تاریک.
وقتی با شیطان خون‌ساختمان پژمرده که سعی داشت ساما‌می‌زد هیون را بدزدد، روبه‌رو شد.
بی‌درنگی و مکث نکردنش‌خود به خاطر یک نقشه‌دنبال عمیق و پیچیده نبود.
بدنش خیلی‌عمارت ساده و غریزی‌می‌زد حرکت کرده بود.
دست ساما‌پزشکی هیون را‌هنوز گرفته بود.
به عنوان یک بزرگ‌تر،ساختمان به او گفته بود‌سفید که مجبور نیست برود.
حتی اگر‌مراقبت بهای آن‌خود مرگ بود.
خوشحال بود که‌فلس آن روز جانش را‌نبضش به خطر انداخته بود.
خوشحال بود که‌دنبال برادر کوچکش را‌ساختمان نجات داده بود.
«حال هه چطوره؟»
جین چون-هی با‌می‌کرد شنیدن سؤال ساما‌مسیر هیون سر تکان داد.
«خوبه. از اون موقع تا حالا حسابی‌نبضش سالم و سرحاله. به جای اینکه فقط نامه‌پیشرفتش رد و بدل کنی، باید خودت بری ببینیش.»
ساما هیون با‌دنبال شنیدن حرف‌های جین چون-هی‌اصلی سرش را تکان داد.
او به خواهرش، ساما هه، فقط گفته بود که‌می‌زد در یک صنف تجاری کار پیدا کرده است و غیر‌پیشرفتش از فرستادن پول و هدیه، هیچ‌وقت با او ملاقات نمی‌کرد.
کسی که از‌می‌کرد ساما هه مراقبت می‌کرد،پزشکی خود جین چون-هی بود.
ساما هه با جدیت مسیر پزشکی را‌نبضش دنبال می‌کرد و هنوز هم گهگاه به‌پاسخ ساختمان اصلی عمارت پزشکی فلس سفید سر می‌زد.
هر بار، جین چون-هی نبضش را می‌گرفت، کتاب‌های لازم‌فلس را به او قرض می‌داد، یا به سؤالاتش پاسخ‌می‌داد می‌داد و به پیشرفتش در مهارت‌های پزشکی کمک می‌کرد.
«... هنوز نه. بعد از‌اصلی اینکه پول بیشتری درآوردم و‌بار پایه‌های کارم رو محکم کردم~»
«می‌ترسی دشمنات پیداش کنن؟»
ساما هیون‌عمارت این موضوع‌سفید را انکار نکرد.
«به هر حال اون تنها خواهرمه. قبل از اینکه بتونم ازش‌می‌زد استقبال کنم، باید تمیزکاری خونه رو تموم کنم~ اونجا هنوز پر از‌کمک "موشه" و نمی‌تونم همچین خونه کثیفی رو بهش نشون بدم، مگه نه؟»
احتمالاً منظورش‌هنوز از موش،ساختمان جوندگان نبود.
جین چون-هی‌مراقبت بلافاصله فهمید‌خود که منظورش آدم‌هاست.
با این حال، نپرسید‌سفید که چطور می‌خواهد این‌می‌گرفت خانه را تمیز کند.
جین چون-هی‌پزشکی فقط مسیر خودش‌گهگاه را طی می‌کرد.
و مسیر ساما هیون‌ساختمان هم برای خود ساما‌سفید هیون بود که طی کند.
او می‌دانست‌مراقبت که جیانگهو جای‌جدیت دخالت‌های بی‌جا نیست.
«دستکش‌ها رو کِی می‌خوای؟»
«هر وقت‌پزشکی که وقت‌هنوز کردی، هیونگ.»
«مطمئنی؟ سپردن همچین مصنوع الهی‌ای به آدمی مثل‌سفید من... فرقه خون طلایی قطعاً می‌تونه صنعتگری رو‌می‌داد پیدا کنه که واسه قصر امپراتوری کار می‌کنه.»
«این چه حرفیه؟ دقیقاً‌خود چون یک مصنوع الهی‌دنبال هست می‌سپارمش به تو، هیونگ.»
«اندازه‌اش... نه،عمارت حدوداً چقدر‌سفید باید باشه؟»
«فقط جوری درستشون کن که‌گهگاه برای دست خودت کمی جا‌سفید داشته باشه. این‌طوری اندازه منم می‌شه.»
«این دیگه خیلی مبهمه.»
جین چون-هی با‌می‌کرد چشم‌هایی خسته و‌مسیر توخالی غرولند کرد.
چه در دنیای مدرن و چه‌بار در دنیای رزمی، اورژانس به یک‌می‌داد اندازه شیره جان آدم را می‌کشید.
با خودش فکر کرد شاید یک رگه آب زیرزمینی که چی آدم‌بار را می‌مکد از زیر آن رد می‌شود؛ چه روی زمین و چه‌بعد در دنیای رزمی، فقط حضور در آنجا به دلایلی نامعلوم خسته‌کننده بود.
علاوه بر آن، او چند‌اصلی بیمار را درمان کرده و یک‌نبضش جراحی بزرگ هم انجام داده بود.
و بعد بیمار دیگری آوردند و‌مسیر مجبور شد به درمان ادامه دهد،اصلی برای همین حتی خسته‌تر هم شده بود.
با این‌عمارت حال، بدنش آسیب‌می‌زد جدی ندیده بود.
بیشتر ذهنش بود‌دنبال که خسته و‌ساختمان فرسوده شده بود.
«اگه انرژی درونی‌گهگاه نداشتم تا الان‌عمارت از پا دراومده بودم.»
جین چون-هی از روی عادت گوشه‌مسیر چشمش را لمس کرد و تازه‌اصلی یادش آمد که عینکی به چشم ندارد.
«راست میگه.عمارت من الان تو‌می‌زد یه بدن جوونم.»
ساما هیون لحظه‌ای در‌هنوز سکوت تماشایش کرد و‌عمارت بعد به حرف آمد.
«می‌خوای یه چیز خوشمزه بخوری؟»
«چی؟ به این ناگهانی؟»
«بیا بریم یه چیزی بخوریم~»
«مگه من خوکم؟ چرا‌هنوز هر وقت منو می‌بینی‌عمارت هی می‌خوای بهم غذا بدی؟»
در حالی که هیونگش غر‌اصلی می‌زد، ساما هیون پوزخندی زد‌بار و بازوی او را گرفت.
«بیا بریم بخوریم، هیونگ.خود هر چی باشه ما‌دنبال کار می‌کنیم که زندگی کنیم.»
«این پسر،عمارت عجب زوری‌سفید تو دستاش داره...»
وقتی با قصد و‌هنوز نیت چیزی را می‌گرفت، مثل‌فلس زالو می‌چسبید و ول نمی‌کرد.
«این دفعه اگه دعوایی راه بیفته، می‌ندازمت رو کولم و فرار می‌کنم. اگه‌کتاب‌های جنگجوهای اتحاد رزمی دوباره پیداشون بشه، فقط میگن یه بیمار هست و می‌فرستنت‌کارم به اتاق اورژانس، مگه نه؟ بهش میگن "اتاق اورژانس"، درسته؟ یادمه این‌طوری صداش می‌کردی.»
«امم... بهش اتاق درمان‌خود اضطراری هم میگن، اما...دنبال کم و بیش درسته.»
یادگیری‌اش سریع بود.
به نظر می‌رسید برادر کوچکش حتی‌ساختمان کلمات پیش‌پاافتاده‌ای که هیونگش به زبان‌بار آورده بود را هم به یاد داشت.
«هیونگ. حالا که اینجاییم،ساختمان بیا بریم همه رستوران‌های‌سفید معروف اتحاد رزمی رو بترکونیم~»
لحنش سبک و شوخ‌طبعانه بود، اما‌مسیر چشم‌هایش کاملاً جدی بودند؛ چیزی که‌اصلی باعث شد جین چون-هی به خنده بیفتد.
«حتماً نگرانمه.»
انگار دلش برای هیونگش که‌گهگاه به این زودی بعد از رسیدن‌می‌زد غرق در کار شده بود، می‌سوخت.
«باشه. بیا بریم غذا بخوریم.»
«خوبه، خوبه.مراقبت این شد‌خود گا-گای ما...»
«یه بار‌عمارت دیگه اینو بگو‌می‌زد تا هیچی نخورم.»
«باشه، باشه~»
ساما هیون‌هنوز با شیطنت خندید‌اصلی و راه افتاد.
«آه، حالا که بهش فکر می‌کنم،مسیر یادم رفت قرار بود برای پزشکای‌اصلی اتحاد رزمی یه جلسه توجیهی برگزار کنم.»
بعداً انجامش می‌دم.
اگه مجبور باشم با توضیح‌گهگاه دادن بهداشت شروع کنم، به‌سفید هر حال راه درازی در پیشه.
حتی اگه به سؤالاتشون جواب بدم،عمارت هیچ پایه و اساسی ندارن، برای‌می‌گرفت همین مجبورم از خیلی بخش‌ها بگذرم.
«اول، یه غذای خوشمزه.»
آدم باید‌عمارت غذا بخوره تا‌می‌زد جون داشته باشه.
بریم بخوریم.
بخوریم!
جایی که ساما‌فلس هیون او را برد،نبضش یک مسافرخانه دیگر بود.
این هم جایی‌دنبال بود که تا‌ساختمان به حال ندیده بود.
«اردک‌های این‌جا‌هنوز بهترینن. لعنتی‌ساختمان خیلی خوشمزه‌ست!»
من اون‌مراقبت کلمه رو هم‌جدیت بهش یاد دادم؟
جین چون-هی سه ثانیه‌سفید فکر کرد اما نتوانست‌می‌گرفت دقیقاً به یاد بیاورد.
مغزش به‌پزشکی خاطر خستگی‌هنوز کار نمی‌کرد.
«بیا به‌هنوز هوانگ‌گو و تاندرکوئیک‌اصلی هم غذا بدیم~»
جیک! واق، واق!
با صدای این دو‌سفید جانور روحانی، جین چون-هی‌می‌گرفت بالاخره واکنش نشان داد.
«شماها کی رسیدین اینجا...؟»
«هیونگ، واقعاً تو باغ‌ساختمان نیستی. اصلاً می‌دونی از وقتی‌می‌زد رفتی اون تو چقدر گذشته؟»
اتاق اورژانس دنیای رزمی‌خود نه ساعت دیواری داشت‌دنبال و نه ساعت مچی.
هر ساعت زمان را‌سفید با زنگ اعلام می‌کردند، اما‌کتاب‌های صدایش به اتاق اورژانس نمی‌رسید.
ناله‌های بیماران، صدای‌دنبال زنگ‌های بیرون را‌ساختمان در خود غرق می‌کرد.
بند آوردن خونریزی، بررسی زخم‌ها برای تشخیص... و اگر تشخیص‌بار به تأخیر می‌افتاد، ممکن بود ساعت طلایی را از دست‌مهارت‌های بدهد، بنابراین مجبور بود تمام اقدامات اورژانسی را انجام دهد.
«تو فکر چی‌می‌کرد بودم؟ آها، خدا رو‌پزشکی شکر حداقل کسی نمرد.»
تونست چند تا بیمار دیگه‌می‌زد رو که تو گذشته مجبور بود‌قرض ازشون قطع امید کنه، نجات بده.
این فقط به خاطر انرژی‌گهگاه درونی‌اش نبود، بلکه به خاطر روشن‌بینی‌ای‌می‌زد بود که به دست آورده بود.
«روشن‌بینی‌ای که از طریق هنرهای رزمی‌عمارت به دست میاد، وقتی به مهارت‌های‌می‌گرفت پزشکی تبدیل می‌شه، بازدهی خیلی بالایی نداره.»
دست گرفتن شمشیر، سوزن و چاقوی‌مسیر جراحی سه تا چیز کاملاً متفاوت‌اصلی بودن، پس این موضوع کاملاً طبیعی بود.
اگه استادش می‌فهمید که تمام اون روشن‌بینی ارزشمند رو که‌لازم فقط تو مرز مرگ و زندگی به دست می‌اومد، صرف‌درآوردم مهارت‌های پزشکی کرده، قطعاً از شدت پشیمونی به زمین مشت می‌کوبید.
اما ناخودآگاهش که تا مغز استخوان‌ساختمان به عنوان یه دکتر زندگی کرده‌بار بود، نمی‌تونست جور دیگه‌ای عمل کنه.
تو اون نبرد جهنمی و خونین تو کوه وودانگ،می‌زد آخرین حرکتی که جین چون-هی در برابر جونگ‌گوانگ استفاده‌پاسخ کرد، برای کشتنش نبود، بلکه برای بیهوش کردنش بود.
در نهایت، حتی روشن‌بینی او‌جدیت هم متعلق به یک جنگجو نبود،ساختمان بلکه متعلق به یک پزشک بود.
سرش گیج می‌رفت.
«آره... وقتی رفتم تو اورژانس عصر‌ساختمان بود، حالا که اومدم بیرون، نور‌بار خورشید داره چشمام رو کور می‌کنه...»
«تازه وقتی شنیدم‌گهگاه شیفتت تموم شده‌عمارت تونستم پیدات کنم.»
تلپ.
جین چون-هی پیشانی‌اش‌فلس را روی میز گذاشت‌نبضش و بی‌حال ولو شد.
به خاطر بدنش بود‌هنوز که با هنرهای رزمی تمرین‌فلس داده شده بود؟ خوابش نمی‌برد.
ذهنش فقط بی‌نهایت خسته بود.
«یادت میاد‌مراقبت این بچه‌ها کی‌جدیت بهمون ملحق شدن؟»
«...؟»
«بی‌خیال. همون‌جا دراز بکش،هنوز هیونگ. شاگرد! یه پرس فرنی‌فلس اردک هم اینجا اضافه کن.»
جین چون-هی‌هنوز دوباره پیشانی‌اش را‌اصلی روی میز مالید.
«واو... میز‌مراقبت خنکه، چه‌خود حس خوبی داره.»
ذهنش که به مرز خودش‌می‌زد رسیده بود، یه فکر بی‌ربط‌لازم و بدون زمینه رو بیرون داد.
ساما هیون پرسید.
«هیونگ، یعنی رفتی اون‌ساختمان تو و تمام مدت داشتی‌می‌زد مریض می‌دیدی و جراحی می‌کردی؟»
«فقط نصف‌مراقبت روز بود،خود مگه چیه حالا.»
«هیونگ... الان عصره.»
«اون آفتاب صبح نیست...؟»
«لعنتی، این‌هنوز که از گزارش‌اصلی زیردستام هم بدتره.»
ساما هیون نتوانست جلوی خودش را‌مسیر بگیرد و به خاطر این همه‌اصلی فشار آوردن هیونگش به خودش، ناسزا گفت.
«هیونگ، اول یه‌فلس چیزی بخور بعد‌بار هم بگیر بخواب.»
«بخوابم؟ قراره یکم‌دنبال دیگه دوباره شیفت‌ساختمان رو تحویل بگیرم.»
«هیونگ، نمی‌خوابی؟»
«می‌خوابم. می‌خوابم، ولی بعداً.»
«هیونگ، گوش کن. من قراره بهت یه داروی خواب‌آور بدم. تو‌قرض هم قراره بخوریش و بخوابی. اون جانوران روحی هم با من‌کارم موافقن. بهتر از اینه که اربابشون از کار زیاد بمیره، مگه نه؟»
«داری شوخی می‌کنی، درسته؟»
«...»
ساما هیون قبل از‌خود اینکه جواب بده، با‌دنبال دقت بهش خیره شد.
«معلومه که شوخی‌فلس می‌کنم. خیلی جدی‌بار به نظر می‌رسید؟»
«ترسوندی منو. فکر‌دنبال کردم واقعاً می‌خوای‌ساختمان این کار رو بکنی...»
حرف‌های جین‌هنوز چون-هی تا‌ساختمان همین‌جا رسید.
یک ظرف غذای‌می‌کرد اردک خوشمزه جلوی‌مسیر چشمانش قرار گرفت.
«اوه!»
چشمان جین چون-هی برقی زد.
«سوپ اردک! فرنی اردک!»
«همه‌شون رو با هم آوردن.»
جین چون-هی‌عمارت با خوشحالی‌سفید قاشقش را برداشت.
برای لحظاتی‌پزشکی با ولع‌هنوز مشغول خوردن شد.
«واو... سیر شدم. انگار بعد از یه روز کامل دارم غذا می‌خورم... حالا که فکرش رو می‌کنم،سؤالاتش واقعاً هم همین‌طوره. یه روز... یه روز؟ نکنه یه روز نبود و در واقع سه روز بود...؟ من‌انکار چقدر اون تو کار کردم...؟ یادمه وسط اون همه کار، با عجله یه قرص پرهیز از غلات خوردم.»
به‌نوعی، مغزش که از قبل‌جدیت هم کند شده بود، به‌گهگاه نظر می‌رسید حتی کندتر هم شده.
ناگهان، هیچ قدرتی در‌سفید دستی که قاشق را‌می‌گرفت نگه داشته بود، حس نکرد.
جرینگ!
فهمید که اون یه داروی خواب‌آور بوده و‌سفید سعی کرد سم انقیاد پنج عنصر رو به‌می‌داد جریان بندازه، اما دیگه خیلی دیر شده بود.
اثر دارو از‌می‌کرد قبل کاملاً تو‌مسیر بدنش پخش شده بود.
به این خاطر‌فلس بود که گاردش‌بار رو پایین آورده بود.
«اینکه یه داروی خواب‌آور بتونه روم‌ساختمان اثر کنه با وجود اینکه در‌بار برابر سموم مقاومت دارم... این دیگه...»
افکارش کند شد.
برای جین چون-هی‌می‌کرد سخت بود که به‌پزشکی فکر کردن ادامه دهد.
دارویی آن‌قدر قوی که‌سفید بتواند از مقاومت او‌می‌گرفت در برابر سم عبور کند.
در حالی که داشت‌هنوز از این موضوع شگفت‌زده می‌شد،فلس چشمان ساما هیون را دید.
ساما هیون‌هنوز با ترحم به‌اصلی او نگاه می‌کرد.
«هیونگ... وقتی آدم کار می‌کنه، باید استراحت هم بکنه.هنوز این رو که می‌دونی، نه؟ من واقعاً برادر کوچیک‌ترِ‌نبضش خوبیم. حتی دارم هیونگم رو مجبور می‌کنم این‌طوری خوب بخوابه.»
با این کلمات‌فلس آخر، جین چون-هی‌بار از حال رفت.
مثل یک مرده خوابید.
به نظر‌مراقبت می‌رسید حتی خواب‌جدیت هم ندیده است.
تو خواب، فکر کرد صدای ساما هیون رو‌می‌گرفت می‌شنوه که میگه: «هیونگ، این یه داروی خیلی گرونه،کمک می‌دونی؟ باید با سودش پولش رو بهم پس بدی.»
اینکه دارو رو به‌هنوز خوردش داده بود و بعد‌فلس می‌گفت پولش رو پس بده.
می‌دونست این پسر‌گهگاه دیوانه‌ست، اما نمی‌دونست‌عمارت تا این حد دیوانه‌ست.
«درسته.
داستان اصلی همین‌طوری ناپدید نمی‌شه.»
حتی اگه مسیرش ۱۸۰هنوز درجه تغییر کرده باشه، ذات‌فلس اصلی یه آدم عوض نمی‌شه.
وقتی چشمانش را باز‌ساختمان کرد، هوانگ‌گو با دقت‌سفید به او خیره شده بود.
هاپ!
خوشحال بود که اربابش حالش‌می‌زد بهتر شده؟ هوانگ‌گو با هیجان‌لازم صورت جین چون-هی را لیسید.
«باشه، باشه.پزشکی خوبه. الان‌هنوز دیگه حالم بهتره.»
«بعد از‌هنوز یه خواب خوب‌اصلی حالت بهتره، هیونگ؟»
با چرخیدن به سمت صدا، ساما هیون‌پزشکی را دید که در حال خواندن کوهی‌فلس از دفاتر حسابرسی، یکی پس از دیگری بود.
«به عنوان جناح خون‌سفید طلایی، حتماً باید دفاتر حسابرسی‌کتاب‌های زیادی برای بررسی داشته باشید.»
«اینم از تغییرات اخیره. میگن تو گذشته،اصلی بیشتر وقتشون رو صرف کتک زدن مردم‌می‌گرفت می‌کردن تا نگاه کردن به دفاتر حسابرسی.»
«این‌طوره؟»
«چیز خوبیه. یعنی‌می‌کرد کسب‌وکار ما داره کارای‌پزشکی رسماً قانونی انجام می‌ده.»
پس غیررسمی داشتن چی‌کار می‌کردن؟
به هیونگش دارو خورانده و‌گهگاه بعد اصرار کرده بود که پول‌می‌زد اون داروی گرون‌قیمت رو پس بده؟
یه همچین چیزی بود؟
انگار که نگاه کینه‌توزانه‌خود جین چون-هی را حس کرده‌هنوز باشد، ساما هیون سریع گفت:
«فقط محض احتیاط‌فلس می‌گم، ولی اون چیزی‌نبضش که خوردی سم نبود.»
«پس چی بود؟»
«شاید چیز خاصی به نظر نرسه، اما داروییه که فقط برای خانواده سلطنتی‌کتاب‌های تو مناطق غربی تأمین می‌شه. پزشکان امپراتوری اونجا ازش برای درمان کابوس و بی‌خوابی‌محکم استفاده می‌کنن. هیچ تأثیری جز خوابوندنت نداره، پس نگران نباش. که سردرد نداری، نه؟»
«راستش احساس شادابی می‌کنم.»
«بهت که گفتم، واقعاً‌سفید گرونه. جای شکرش باقیه که‌کتاب‌های می‌بینم رنگ و روت برگشته~»
هاپ!
هوانگ‌گو با‌هنوز شدت دمش‌ساختمان را تکان داد.