چپتر 842: هنر مخفی چرخ کردن با عصای آهنی
0«توی شهرستان بکرین، قوانین بکرین حاکمه.وقتی تو این قوانین رو زیر پا‌نیست گذاشتی، پس نباید با ما بیای؟»
«اوه، اونوقت‌داره کدوم قانون‌عنوان رو شکستم؟»
ساما هیون‌چرا با صدای آرومی‌واقعاً یکی‌یکی بررسیشون کرد.
«بهداشت. خون روی اون عصای آهنی، اون حوله کثیف، حشرات. تازه‌تعجبش علاوه بر همه اینا، درست کردن مواد داخل پیراشکی با دست‌های‌کنه نشسته. به نظر می‌رسه حتی یه قانون رو هم رعایت نکردی~»
در حالی که ساما هیون‌بزرگ مشکلات بهداشتی رو یکی‌یکی به رخ‌مشکلی می‌کشید، چول‌سان با لبخند جواب داد.
«ای وای من. انگار این حقیر از قوانین شهرستان‌چرا بکرین بی‌خبر بوده. طبق قانون هوای بزرگ، تا وقتی‌کاملاً از مواد اولیه فاسد استفاده نشه مشکلی نیست، مگه نه...؟»
ترجمه حرفش این بود:یارو «یعنی قوانین محلی شما از‌جین قوانین امپراتوری هوای بزرگ بالاتره؟»
همین‌طور که این‌دکه رو می‌گفت، چیزی از‌رهگذران توی لباسش بیرون آورد!
«این نشان آشپزی بهشتیه که خود امپراتور تو بزرگ‌ترین مسابقه‌نشه آشپزی زیر آسمون به من عطا کرده! با این مجوز، می‌تونم‌بالاتره هر جایی مغازه باز کنم، حتی می‌تونم یه دکه خیابونی بزنم!»
یکی از رهگذران که این‌سرآشپز رو شنید، نتونست جلوی تعجبش‌می‌فروشه رو بگیره و فریاد زد.
«اگه نشان آشپزی بهشتی رو داره، باید‌اما به عنوان سرآشپز تو قصر امپراتوری کار کنه،روده پس چرا داره تو یه دکه پیراشکی می‌فروشه؟!»
«این یارو واقعاً دیوانه‌ست؟!»
اما از اون‌طبق طرف، جین چون-هی‌وقتی کاملاً خونسرد بود.
«...یعنی ممکنه سرطان روده‌عنوان بزرگ امپراتور به همچین‌کنه چیزی ربط داشته باشه؟»
به نظر می‌رسید‌می‌فروشه امپراتور توجه چندانی‌دیوانه‌ست به بهداشت آشپزخونه نداشت.
نه، اصلاً‌کنم مگه می‌شد‌خیابونی انتظار دیگه‌ای داشت؟
هر چی باشه، از زمانی که بشر میکروب‌ها‌فاسد رو شناسایی کرد و به بهداشت تو آشپزی‌بود اهمیت داد، زمان زیادی تو تاریخ بشریت نمی‌گذشت.
«احتمالاً موقع‌داره مسابقه خیلی‌عنوان تمیز آشپزی کرده.»
مسابقه آشپزی امپراتوری بود،یارو پس حتماً همه به‌طرف شدت تحت نظر بودن.
«اینکه حتی بعد از دیدن سرآشپزی که اعلی‌حضرت تأییدش کرده،جلوی باز هم همچین حرفایی می‌زنید... نکنه خانواده جگال به این خاطر‌کار داره دعوا راه میندازه که پیراشکی‌هاشون به خوشمزگی پیراشکی‌های چول‌سان نیست؟»
چی؟
چشمهای جین‌داره چون-هی کمی‌عنوان گشاد شد.
چول‌سان انگار که منتظر همین‌واقعاً لحظه بود، با تزریق انرژی‌چون درونی به صداش، بلندتر حرف زد.
«ای وای! چه مایه خجالتی.بزنم پیراشکی‌های این چول‌سان خیلی خوشمزه‌تر‌جلوی از مال خانواده جگال شماست!»
با شنیدن حرف‌های‌طبق چول‌سان، یکی از‌وقتی رهگذرها زیر لب گفت.
«دقیقاً همون‌طور که شنیده بودم.سرآشپز می‌گن مثل سگ هجوم میاره‌می‌فروشه تا یه مسابقه پیراشکی راه بندازه...»
در حالت عادی،می‌فروشه مردم باید دست‌دیوانه‌ست می‌زدن و تشویقش می‌کردن.
اون حتی نشان امپراتور رو هم نشون‌رهگذران داده بود، واسه همین انتظار داشت که‌اگه صدای تشویق و هیاهو به هوا بره.
اما بنا به‌طبق دلایلی، اعتماد رهگذرها به‌اولیه جین چون-هی مطلق بود.
«خوشمزه بودنا،داره اون پیراشکی‌ها‌عنوان رو می‌گم.»
«به هر حال... برام‌یارو جالبه بدونم دکتر الهی‌طرف چشم‌آبی چه واکنشی نشون میده.»
«ولی مگه دکتر الهی چشم‌آبی طبیب‌یکی نیست؟ درسته که آدم سر پیراشکی‌بگیره با یه طبیب دعوا راه بندازه؟»
اونا کاملاً بی‌تفاوت بودن.
«ما از کجا بدونیم‌عنوان تو سر نوابغ چی‌کنه می‌گذره؟ حالا، کدوم پیراشکی خوشمزه‌تره؟»
سطح علاقه‌شون‌چرا دقیقاً در‌یارو همین حد بود.
اون فکر می‌کرد اینجا تبدیل به دریایی از هیجان و شور میشه، اما در عوض،بهشتی مردم داشتن صف رو ترک می‌کردن و می‌گفتن: «تا الان فکر می‌کردیم یه شوخی بامزه‌ست،جین اما اگه دکتر الهی کوچک واقعاً از این قضیه بدش میاد، بهتره دیگه اینجا پیراشکی نخوریم.»
تازه اون موقع‌طبق بود که چول‌سان فهمید‌اولیه یه جای کار می‌لنگه.
«اوه اوه،داره این که‌عنوان درست نیست؟!»
همچین واکنشی اون هم بعد‌واقعاً از اینکه نشان آشپزی بهشتی امپراتور‌کاملاً رو تو هوا تکون داده بود؟
اصلاً فکرش رو هم نمی‌کرد که‌یکی جین چون-هی تا این حد حمایت‌بگیره مردم عادی رو پشت سرش داشته باشه.
در همون لحظه،طبق لب‌های جین چون-هی‌وقتی از هم باز شد.
«...بسیار خب.»
«همم؟»
«تو. اینکه این‌طوری سر‌خیابونی آشپزی دعوا راه میندازی، یعنی‌نتونست خیلی به خودت مطمئنی، درسته؟»
«هاهاهاها. درسته. این گومبونگ ایلمی چول‌سان، وقتی پای پیراشکی در میون باشه، به‌مگه خودش می‌باله که بهترین زیر آسمونه. راستش رو بخوای، چند سالی میشه که تمام‌آورد اساتید پیراشکی امپراتوری رو با پیراشکی‌هام شکست دادم. صادقانه بگم، حوصلم سر رفته بود.»
احتمالاً منظورش همون ملال‌عنوان و بی‌حوصلگی ناشی از‌کنه قوی‌ترین بودن زیر آسمون بود.
چهره درشت اما‌می‌فروشه خوش‌تراش و جذاب چول‌سان،اما به پوزخندی باز شد.
«دقیقاً تو همون موقع! پیراشکی‌های‌بزنم افسانه‌ای خانواده جگال ظاهر شدن،جلوی پس چطور می‌تونستم با کله نیام؟»
چشماش در حالی‌طبق که به جین چون-هی‌اولیه نگاه می‌کرد، شعله‌ور شد.
«برو سر اصل مطلب.»
صدای مورمورکننده‌ای هوا رو شکافت.
شنیده بود مردی که‌خیابونی بهش می‌گن دیوانه یکتا‌شنید همیشه در حال لبخند زدنه.
اینکه حتی اگه یه جنگجوی دیوانه‌وقتی بیاد و شمشیر بچرخونه، اون با‌نیست خنده «اوهه‌هه‌هه» مفاصلش رو از جا درمیاره.
اما مردی‌داره که الان روبه‌روش‌سرآشپز بود، چطور بگم.
قورت.
چول‌سان بی‌اختیار‌کنم آب دهنش‌خیابونی رو قورت داد.
یه حس ترسناک‌طبق و بی‌سر و‌وقتی صدا تو وجودش بود.
ترسی شبیه‌داره به یه کوهستان‌سرآشپز برفی تو زمستون.
سرمای زیر صفری رو حس‌واقعاً کرد که تو تاریکی، بی‌صدا‌چون گرمای بدن آدم رو می‌دزدید.
«یعنی این‌کنم ذات واقعی‌خیابونی دیوانه یکتاست؟»
«این هیجان‌انگیزه.»
لرزه به ستون فقراتش انداخت.
این حس، چقدر‌می‌فروشه از آخرین باری که‌اما تجربه‌اش کرده بود می‌گذشت؟
غرایز چول‌سان فریاد می‌کشید.
اون چشم‌ها، جوری بودن که‌بزرگ انگار اگه یه قدم دیگه‌نشه جلو می‌رفت، اون رو تیکه‌تیکه می‌کردن.
به نظر می‌رسید با‌عنوان پیش کشیدن اسم خانواده‌اش، تو‌چرا تحریک کردنش موفق شده بود.
اینکه بتونه‌چرا همچین رویی‌یارو ازش ببینه.
پوزخندی زد و جواب داد.
«یه دوئل‌بوده آشپزی با‌هوای پیراشکی. نظرت چیه؟»
جین چون-هی‌داره با شنیدن حرفش‌سرآشپز سر تکون داد.
«بسیار خب. اون‌می‌فروشه دوئل آشپزی. بیا‌دیوانه‌ست انجامش بدیم. سرآشپز تاریک.»
صدای سردی‌کنم از هدفش‌خیابونی عبور کرد.
اما حرف‌هاش‌بوده یه جورایی‌هوای عجیب بود.
سرآشپز تاریک؟!
چول‌سان اصلاً نمی‌فهمید معنیش چیه.
«نمی‌دونم سرآشپز تاریک دیگه‌خیابونی چیه، اما... یه چیزی‌شنید هست که باید بپرسم.»
و حالت‌بوده چهره‌اش به‌هوای شدت جدی شد.
«جین چون-هی. آیا‌باید تو وارث برحق‌قصر خانواده جگال هستی؟»
مردی که تا الان‌یارو با احترام حرف می‌زد،طرف لحن مؤدبانه‌اش رو کنار گذاشت.
این یعنی دیگه باهاش به‌بزنم عنوان پرفکت جین چون-هی که‌جلوی یه مقام دولتی داشت رفتار نمی‌کرد.
بلکه به عنوان ارباب‌هوای جوان خانواده جگال از‌فاسد جیانگهو باهاش برخورد می‌کرد.
امکان نداشت‌داره جین چون-هی این‌سرآشپز رو متوجه نشه.
«...»
جین چون-هی چشماش رو بست.
رنجی عمیق‌بوده روی ابروهای‌هوای گره‌خورده‌اش نقش بست.
با این حال، انگار که‌سرآشپز تصمیمش رو گرفته باشه، به‌می‌فروشه آرومی چشماش رو باز کرد.
«...درسته. من وارث برحق هستم.»
صداش آغشته به عذاب بود.
اما حالا که خودش‌هوای رو این‌طور معرفی کرده بود،استفاده دیگه راه برگشتی وجود نداشت.
«هاهاها. پس حله. من‌عنوان و تو. بیا ببینیم کدوممون‌چرا بزرگ‌ترین استاد پیراشکی زیر آسمونیم!»
این مرد.
کاملاً جدی بود.
میل و اشتیاقش برای‌هوای به دست آوردن لقب‌فاسد بهترین پیراشکی‌زن زیر آسمون.
وقتی پای پیراشکی‌باید در میون بود، از‌کار هر کسی جدی‌تر می‌شد.
اما جین چون-هی که‌یارو روبه‌روش ایستاده بود، به یه‌جین شکل کاملاً متفاوت جدی بود.
«من این نبرد رو یه جنگ مقدس‌رهگذران می‌نامم. چون غذای بشریت هرگز در برابر‌اگه باکتری‌های بیماری‌زای ای‌کولای، ویبریو و سالمونلا شکست نمی‌خوره.»
انگار که داشت قسم می‌خورد، دستش‌وقتی رو بالا برد و هر کلمه‌نیست رو واضح و شمرده ادا کرد.
اخلاص و تعهد‌باید نسبت به ارتقای‌قصر سلامت و بهداشت انسان.
اون کسایی رو‌می‌فروشه که با غذا‌دیوانه‌ست شوخی می‌کردن، نمی‌بخشید!
این قلب‌کنم و نیت واقعی‌بزنم جین چون-هی بود!
اما بقیه هر لحظه بیشتر از‌وقتی قبل گیج می‌شدن که دیوانه یکتا‌نیست اصلاً داره در مورد چی حرف می‌زنه.
ولی خب‌داره اون دیوانه‌عنوان یکتا بود!
یه نفر از خانواده جگال، پس‌دیوانه‌ست کاملاً طبیعی بود که حرفاش چیزی‌خونسرد باشه که یه آدم معمولی نتونه بفهمه.
«چقدر پرانرژی. واقعاً پیش خودت فکر‌یکی کردی پیراشکی‌های خانواده جگال جرأت دارن پیراشکی‌های‌فریاد من، بزرگ‌ترین سرآشپز امپراتوری رو شکست بدن!»
و به این ترتیب، جنگ‌بزرگ مقدس آشپزی که تو تاریخ‌نشه بشریت به یادگار می‌موند، آغاز شد.
«سرآشپز تاریک. هر‌باید چی تو چنته‌قصر داری رو کن.»
دو چشمش‌چرا مثل جواهرات‌یارو آبی برقی زد.
مسابقه دامپلینگ‌کنم یک ماه‌خیابونی دیگر برگزار می‌شد!
مسابقه دامپلینگ بین بزرگ‌ترین استاد‌سرآشپز دامپلینگ زیر آسمان، چول‌سان، و‌می‌فروشه ارباب جوان خانواده جگال، جین چون-هی!
این شایعه مثل‌می‌فروشه توپ صدا کرد‌دیوانه‌ست و همه‌جا پخش شد.
هم در‌کنم جیانگهو و هم‌بزنم بین مردم عادی.
در این بین، یک‌هوای گروه بیشتر از همه مشتاق‌استفاده این قضیه بود؛ فرقه گدایان.
«دیوانه یکتا‌داره می‌خواد مسابقه‌عنوان دامپلینگ بده؟»
«شنیدم طرف‌چرا حسابش همون‌یارو یارو چول‌سانه.»
درست در همان‌دکه لحظه، رهبر سابق‌یکی فرقه به سمتشان آمد.
«دیوانه یکتا‌بوده می‌خواد مسابقه‌هوای دامپلینگ بده؟»
در گذشته، جین چون-هی در دوران جوانی‌اش به‌کنه همراه رهبر فعلی فرقه، یعنی سولگیون، او را‌جین پیدا کرده و سرمازدگی‌اش را درمان کرده بودند.
رهبر سابق در آن زمان مقامش را به سولگیون واگذار کرده بود و‌ممکنه حتی خودش را برای مرگ آماده می‌کرد. اما به لطف مهارت‌های پزشکی الهی دیوانه‌انتظار یکتا درمان شد و حتی دوران نقاهتش را هم با موفقیت پشت سر گذاشت.
آن زمان فکر می‌کرد قرار است دست و‌شنید پایش را قطع کنند، اما در نهایت فقط‌داره دو تا از انگشتانش را از دست داد.
این پیرمرد هنوز‌طبق هم صحیح و‌وقتی سالم و سرحال بود.
«هوووم، مسابقه‌داره دامپلینگ. که‌عنوان این‌طور، مسابقه دامپلینگ...»
ریشش را‌چرا خاراند و در‌واقعاً فکر فرو رفت.
گداهای فرقه‌کنم با خودشان‌خیابونی فکر کردند:
«ای وای،بوده غذای مورد‌هوای علاقه پیرمرد دامپلینگه.»
«هر وقت از مسافرخانه فلس‌سرآشپز سفید دامپلینگ می‌گیریم، اولین نفری‌می‌فروشه که ناخنک می‌زنه همین رهبر سابقمونه...»
دقیقاً همین‌طور بود.
البته که‌کنم گداها هم برای‌بزنم خودشان سلیقه‌ای دارند.
و در این میان، چیزی‌بزرگ که رهبر سابق بیشتر از همه‌مشکلی عاشقش بود، چیزی نبود جز دامپلینگ!
«اهم... خیلی وقته که اون بچه، دیوانه یکتا رو ندیدم. فرصت خوبیه که به این بهانه‌جین برم یه سری بهش بزنم و احوالپرسی کنم. تازه باید یه حالی هم از اون هوانگ‌گو‌اصلاً بپرسم. اون پدرسوخته از وقتی دست‌پخت دیوانه یکتا رو خورده، کلاً منو فراموش کرده... اهم، اهم!»
این حرف‌ها اصلاً به‌یارو این معنی نبود که‌طرف هوس دامپلینگ کرده است.
این فقط یک‌دکه دیدار دوستانه و‌یکی از روی ادب بود.
پیرمرد مدام‌بوده روی این‌هوای موضوع تأکید می‌کرد.
در نهایت، گداهای سه گره و چهار گره‌کنه که حسابی تیز و بز بودند، سریعاً پاچه‌خواری پیرمرد‌چون را کردند و به او پر و بال دادند.
«البته، البته. فرصت خیلی خوبیه‌واقعاً که هم دیداری تازه کنید و‌کاملاً هم یه دامپلینگی بزنید تو رگ.»
«این اگه‌کنم نشونه بزرگواری شما‌بزنم نیست، پس چیه!»
«این‌جور تجدید دیدارها‌طبق از رسوم و‌وقتی پیوندهای جیانگهوئه دیگه.»
پیرمرد که از این‌عنوان چاپلوسی‌ها حسابی کیف کرده‌کنه بود، نیشش باز شد.
«غیر از اینه؟»
به محض گفتن این حرف، تصویر محوی‌رهگذران از پیرمرد به جا ماند و خودش‌اگه در یک چشم به هم زدن ناپدید شد.
تکنیک حرکتی‌اش‌بوده واقعاً به سطح‌بزرگ الهی رسیده بود.
«یا خدا، چقدر سریع رفت!»
«آره واقعاً... سن‌می‌فروشه و سال که مهم‌اما نیست، دامپلینگ همیشه می‌چسبه.»
اعضای فرقه گدایان به‌خیابونی جایی که پیرمرد ناپدید‌شنید شده بود خیره شدند.
گداهای باقی‌مانده در دلشان برای‌بزرگ سلامتی جین چون-هی و در‌نشه امان ماندن هوانگ‌گو دعا کردند.
امپراتور جادوگری امروز هم‌یارو دوباره داشت به جان‌طرف بوکگونگ سانسان غر می‌زد.
«احمق. تو باید خودت این‌بزنم چاله مالی رو پر کنی. مگه‌تعجبش استراتژیست رو واسه همین چیزا نیاوردیم؟»
«سرورم، من چطوری باید اون گودال‌وقتی عمیقی که با رفتن جناح خون‌نیست طلایی به وجود اومده رو پر کنم؟»
استراتژیست جناح غیرمتعارف، یعنی‌عنوان مغز شیطانی بوکگونگ سانسان،کنه داشت خون گریه می‌کرد.
تا همین چند وقت‌یارو پیش، جناح غیرمتعارف چشمه‌ای‌طرف داشت که هیچ‌وقت خشک نمی‌شد.
چشمهای به‌کنم اسم جناح‌خیابونی خون طلایی.
اما حالا که جناح خون طلایی از‌اولیه دست رفته بود، مشکل اصلی این بود که‌حرفش چطور باید این جای خالی را پر می‌کردند.
در همین حین، مغز‌عنوان شیطانی تصمیم گرفت برگ‌کنه برنده‌اش را رو کند.
«راستی، شنیدین که دیوانه‌یارو یکتا این بار قراره‌طرف یه مسابقه دامپلینگ راه بندازه؟»
«چی؟ مسابقه دامپلینگ؟»
مغز شیطانی که واقعاً برازنده لقبش‌وقتی بود، تصمیم گرفت به جای حل‌نیست کردن مشکل، حواس رئیسش را پرت کند.
«بله. شنیدم که دیوانه یکتا و... چول‌سان، همون کسی که برنده آخرین‌واقعاً دوره مسابقات بزرگ‌ترین آشپز زیر آسمان شد، قراره تو درست کردن دامپلینگ‌ربط با هم رقابت کنن. البته خب، این قضیه ربطی به ما نداره.»
«......»
«پس من‌کنم برم به‌خیابونی کارام برسم.»
در همان لحظه،طبق امپراتور جادوگری با‌وقتی عصبانیت داد زد:
«... یعنی چی که ربطی به ما نداره؟! اون... اون، اسمش‌یارو چی بود. اینکه هیونگ اونجا مسابقه داره یعنی ارباب جوان فرقه‌روده خون طلایی هم همون‌جاست! اون هنوز به جناح خون طلایی برنگشته.»
«حرفتون درسته.»
«باید برم مأموریت کاری!»
نقشه‌اش گرفته بود.
مغز شیطانی‌داره چشمانش را ریز‌سرآشپز کرد و گفت:
«آه، پس کی رو بفرستیم؟»
«کی رو بفرستیم؟ با وجود دیوانه یکتا و‌شنید اون یارو روباه چهره دیوانه، می‌خوای یکی رو بفرستی‌باید که بره اونجا و لختش کنن؟ خودم باید برم.»
با شنیدن این حرف، مغز‌بزرگ شیطانی سرش را تکان داد‌نشه و سریع شروع به پاچه‌خواری کرد:
«آه، بله متوجهم. هیچ‌کس‌عنوان دیگه‌ای جز شما نمی‌تونه از‌چرا پس این کار بربیاد، سرورم.»
«ای بابا. عجب دردسری شدها!»
این را گفت، اما با‌بزنم فکر کردن به خوردن دامپلینگ،جلوی قدم‌های امپراتور جادوگری ناخودآگاه تندتر شد.
دامپلینگ.
اون هم‌داره دامپلینگ‌های دست‌پخت‌عنوان دیوانه یکتا!
شاید کسانی در دنیا باشند که تا به حال دست‌پخت‌چون جین چون-هی را نخورده باشند، اما محال است کسی یک بار‌توجه غذای او را بخورد و برای بار دوم هوسش را نکند.
در حالی که کل جیانگهو‌بزرگ در مورد آن مسابقه لعنتی دامپلینگ‌مشکلی در حال غوغا و هیاهو بود.
جگال لین درست‌باید سر بزنگاه به‌قصر شهرستان بکرین برگشت.
نمی‌دانست قضیه از چه قرار است، اما در ورودی شهرستان‌چون بکرین، یک مجسمه خاکی غول‌پیکر از یوهو قرار داشت که‌می‌رسید به جای مروارید، یک دامپلینگ بزرگ در دست گرفته بود.
و مردم همه‌جا در حال درست کردن و خوردن‌نتونست انواع و اقسام دامپلینگ‌ها بودند؛ از دامپلینگ‌های سرخ‌شده در‌عنوان روغن گرفته تا دامپلینگ‌های تابه‌ای و دامپلینگ‌های رشته شیشه‌ای.
واکنش جگال لین‌طبق با دیدن این صحنه،اولیه فقط یک جمله بود:
«همم، اینجا‌داره از همیشه شلوغ‌تر‌سرآشپز و زنده‌تر شده.»
«اینم از‌چرا شاهکارهای ارباب‌یارو جوانه، نه؟»
«که این‌طور. بذار ببینم...خیابونی از حرفایی که مردم می‌زنن‌نتونست پیداست که... همم؟ مسابقه دامپلینگ؟»
در همان یک لحظه، جگال لین‌وقتی تمام حرف‌های رهگذران را شنید، آن‌ها را‌مگه حلاجی کرد و بلافاصله به نتیجه رسید.
این یکی از آن‌عنوان مهارت‌های الهی بود که به‌چرا ندرت جلوی دیگران نشان می‌داد.
دلیلش هم این بود که خیلی‌ها با دیدن این‌جین مهارت بیش از حد محتاط می‌شدند و می‌گفتند روش پزشک‌باشه الهی فلس سفید برای جمع‌آوری اطلاعات، عجیب و غیرانسانی است.
به همین خاطر، او معمولاً فقط‌یکی بادبزنش را کمی تکان می‌داد و‌بگیره هرگز افکارش را به زبان نمی‌آورد.
اما کسی که‌طبق الان کنارش ایستاده بود،اولیه خدمتکار شخصی خودش بود.
کسی که اصلاً برایش‌عنوان مهم نبود جگال لین‌کنه چقدر عجیب و غریب است.
«مسابقه دامپلینگ. انسان‌ها‌می‌فروشه واقعاً وقتشونو صرف‌دیوانه‌ست چه کارای پیش‌پاافتاده‌ای می‌کنن.»
«چیزی که برای یکی زباله‌ست، ممکنه‌یکی برای یکی دیگه اون‌قدر ارزش داشته‌بگیره باشه که جونشو پاش بده، مگه نه؟»
جگال لین این را‌هوای گفت، دهانش را با بادبزنش‌استفاده پوشاند و لبخند شیطنت‌آمیزی زد.
«به هر حال، این‌عنوان هی... واقعاً داره زندگی‌کنه جالبی رو تجربه می‌کنه.»
از نگاه یوهو، کاملاً مشخص‌واقعاً بود که جگال لین دارد‌چون از این وضعیت لذت می‌برد.
و چرا که نه؟
شاگردش دیوانه‌ای بود که همیشه‌بزرگ با درهم شکستن پیش‌بینی‌های استادش‌نشه رو به جلو حرکت می‌کرد.
مهم نبود که جگال لین چه برنامه‌ها و مقدماتی برای چنین‌یارو آدمی می‌چید؛ او در نهایت از آن دسته آدم‌هایی بود که‌روده حاضر بود خودش را در برابر شمشیر حیات‌بخش به آتش بکشد.
«اما اگر ارباب‌می‌فروشه جوان فقط طبق پیش‌بینی‌های‌اما استادش پیش می‌رفت چی؟»
احتمالاً یک‌کنم جایی بالاخره‌خیابونی حوصله‌اش سر می‌رفت.
البته که محبت یک استاد به شاگردش‌اولیه هیچ‌وقت از بین نمی‌رفت، اما قطعاً لذت‌ترجمه جگال لین از زندگی به شدت کم می‌شد.
این بار هم استثنا نبود.
جگال لین هر چقدر هم‌واقعاً که نابغه بود، آخه چطور می‌توانست‌کاملاً یک مسابقه دامپلینگ را پیش‌بینی کند؟
دیدن شاگردش که با جدیت تمام، یقه کسی را که‌جلوی در حدود صدمین استاد برتر زیر آسمان بود چسبیده و‌قصر با او بر سر دامپلینگ کل‌کل می‌کرد، واقعاً خنده‌دار بود.
تازه، پای‌بوده جان شاگردش هم‌بزرگ در میان نبود.
و از همه بهتر،عنوان این اتفاق داشت دقیقاً‌کنه همین‌جا در شهرستان بکرین می‌افتاد.
«حسابی داره بهش خوش می‌گذره.»
دنیای بی‌رحمی بود.
او حرکات فرقه جاودانه خون را پیش‌بینی کرده، از‌استفاده خانواده گونگ‌سون به عنوان مهره استفاده کرده و حتی با‌شما خود جاودانه خون هم‌کلام شده بود تا دستشان را بخواند.
او مجبور بود با کسانی که‌قصر یک عمر جاودانه زندگی کرده بودند،واقعاً وارد نبرد هوش و ذکاوت شود.
خون، جنون و مرگ.
و حالا که با تنی خسته از‌رهگذران تمام این ماجراها برگشته بود، می‌دید که شاگردش‌بهشتی برای خودش یک نمایش استعدادیابی راه انداخته است.
حالا که کار به اینجا کشیده‌وقتی بود، با خودش فکر کرد بد‌نیست نیست کمی سر به سر شاگردش بگذارد.
«بی‌دلیل نیست‌داره که اسمش رو‌سرآشپز هی (شادی) گذاشتن.»