چپتر 416: پرنسس وارد می‌شود
0چقدر زمان گذشته بود؟
بعد از اینکه حرف‌هایشان‌زیر تمام شد، هر سه‌طرز نفر به کابین‌های خودشان رفتند.
با این حال، جین‌گرفته چون-هی تغییر قیافه‌اش را به‌اتفاق هم نزد و منتظر ماند.
«ماه تاریکه و باد‌عهده هم خوب می‌وزه، پس‌حتی امشب بهترین وقت برای حمله‌ست.»
حدسش می‌توانست اشتباه باشد.
اما باید آماده می‌ماند.
چون او یک «پرنسس» بود.
یک پرنسس باید همیشه‌عهده آماده باشد تا با لوت‌اگر سنگی‌اش بکوبد توی سر دشمن.
پرنسس بودن یعنی همین.
جین چون-هیِ وظیفه‌شناس تصمیم گرفت‌لباس کاملاً در نقشی که به‌خیلی عهده گرفته بود فرو برود.
حتی اگر این اتفاق‌گرفته ضربه‌ای به هر دو‌اگر خانواده می‌زد، هیچ‌کدامشان نابود نمی‌شدند.
در این صورت، بهترین کار این بود‌برود که کمترین کینه و دردسر ممکن به‌هیچ‌کدامشان سمت عمارت پزشکی فلس سفید کشیده شود.
دقیقاً همین‌طور بود.
جین چون-هی‌شانه‌اش تصمیم گرفت‌زیر خودخواه باشد.
چون یک‌نقشی پرنسس دقیقاً همین‌فرو کار را می‌کند.
درست وقتی که دوباره‌عهده شروع به نواختن لوت کرد،اگر هوانگ‌گو سرش را بالا آورد.
هاپ؟
در آن لحظه،انداخت نوک انگشتان جین چون-هی‌درباری روی سیم‌ها متوقف شد.
اما فقط برای یک‌گرفته لحظه بود و بلافاصله‌اگر نت بعدی را نواخت.
تا زمانی که مطمئن نمی‌شد،گرفته نباید هیچ نشانه‌ای از اینکه‌اتفاق متوجه چیزی شده بروز می‌داد.
طولی نکشید‌نواخت که هوانگ‌گو کاملاً‌نمی‌شد روی پاهایش ایستاد.
هاپ هاپ هاپ هاپ هاپ!
«اومدن.»
جین چون-هی‌کاملاً لوت سنگی را‌گرفته روی شانه‌اش انداخت.
زیر آن لباس باشکوه درباری، طرز ایستادنش‌هیچ که خیلی راحت وزنش را روی یک‌طولی پا انداخته بود، ذات آزادی‌خواهش را نشان می‌داد.
پرنسس، پیش به سوی نبرد.
رودخانه زرد در شب.
تعداد قابل توجهی از مبارزان‌نمی‌شد از قبل در نیزارهای حاشیه‌چیزی رودخانه زرد کمین کرده بودند.
همگی آن‌ها راهزنان آبی بودند.
تعداد کل راهزنان آبی‌گرفته دژهای آبراهی استان شاندونگ خیلی‌اتفاق بیشتر از هزار نفر بود.
از میان آن‌ها، نیمی،عهده یعنی حدود پانصد نفر، در‌اگر این عملیات شرکت کرده بودند.
اربابان دژهای آبراهی، هر‌مطمئن کدام زیردستان خود را‌نشانه‌ای از چهار جهت هدایت می‌کردند.
این آرایش مورد علاقه‌زیر راهزنان آبی بود، محاصره‌طرز از هر چهار طرف.
روشی که برای تسخیر بی‌نقص یک کشتی تجاری‌اگر استفاده می‌شد؛ وقتی این آرایش کامل می‌شد، مهم نبود‌کار استاد چقدر ماهر باشد، هیچ راه فراری وجود نداشت.
«مبارزه روی آب‌نقشی با مبارزه روی‌فرو خشکی فرق داره.»
استادانی که این را نمی‌دانستند، احتمالاً‌نباید به دست راهزنان آبی که چند‌بروز سطح از آن‌ها پایین‌تر بودند، کشته می‌شدند.
«نور ماه‌شانه‌اش رفته و‌زیر باد هم عالیه.»
آیا در این اواخر‌گرفته فرصتی بهتر از این‌اگر هم پیش آمده بود؟
روحیه راهزنان‌کاملاً آبی در‌عهده اوج خود بود.
رئیس دژهای‌نواخت آبراهی رودخانه‌مطمئن زرد فریاد زد:
«مشعل‌ها رو روشن کنید!»
معاون دژ هم انگار‌گرفته که منتظر همین لحظه بود،اتفاق همراه با او فریاد کشید:
«می‌ریم تا پرنسس‌نقشی رو بگیریم و‌فرو طلاها رو برداریم!»
هووووو!
با یک غرش بلند،زیر راهزنان آبی همه با‌طرز هم مشعل‌هایشان را روشن کردند.
از این موقعیت،عهده فرار برای کشتی‌برود تجاری غیرممکن بود.
راهزنان آبی شروع به پارو‌گرفته زدن قایق‌های کوچکشان کردند و آن‌ها‌ضربه‌ای را به سرعت به جلو راندند.
با پارو زدن کسانی که انرژی‌نباید درونی آموخته بودند، قایق‌ها بسیار سریع‌تر از‌می‌داد یک انسان در حال دویدن حرکت می‌کردند.
محاصره چهارجانبه از قبل کامل‌لباس شده بود و هیچ راه فراری‌راحت برای کشتی تجاری باقی نگذاشته بود.
تنها کاری که می‌توانستند بکنند این‌برود بود که با عجله مشعل‌های خودشان را‌هیچ‌کدامشان در پاسخ به راهزنان آبی روشن کنند.
«دشمن!»
«همه بیدار‌نواخت شید! دشمن‌مطمئن حمله کرده!»
رئیس دژهای‌شانه‌اش آبراهی رودخانه‌زیر زرد فریاد زد:
«همه‌شون رو‌نقشی بکشید! پرنسس‌گرفته باید دستگیر بشه!»
یک شب بدون ماه.
تقابل مشعل‌ها در‌زمانی برابر مشعل‌ها، نوید آغاز‌هیچ یک جنگ را می‌داد.
با این هیاهو، جین چون-هی که هنوز در لباس مبدل‌ضربه‌ای زنانه‌اش بود، همراه با وانگ گاک-یون که لباس مردانه پوشیده بود‌ممکن و گونگ‌سون یونگ، با عجله به سمت عرشه جلویی کشتی رفتند.
کشتی متوقف شده بود و روی عرشه‌اش،برود مبارزان کاروان حفاظتی اژدهای ابری و خانواده‌هیچ‌کدامشان گونگ‌سون از قبل سلاح‌هایشان را بیرون کشیده بودند.
سووووش!
مبارزان هماهنگ با هم‌زیر تیرهایشان را شلیک کردند، اما‌ایستادنش اهدافشان روی قایق‌های کوچک بودند.
علاوه بر این، چون شب‌فرو بود، هدف قرار دادن آن‌ها‌ضربه‌ای سخت‌تر از یک کشتی هم‌اندازه بود.
راهزنان انگار که انتظارش را داشتند، از‌برود سپرهای آهنی بزرگ به عنوان سقف استفاده‌هیچ‌کدامشان کردند تا از باران تیرها در امان بمانند.
گذشته از این، در میان راهزنان آبی، کسانی‌نشانه‌ای که انرژی درونی برجسته‌ای داشتند پارو می‌زدند، بنابراین‌پاهایش با خیال راحت از میان تگرگ تیرها عبور می‌کردند.
«بالاخره اومدن.»
در پاسخ به لحن‌گرفته تلخ دوستش، وانگ گاک-یون‌اگر با خوش‌رویی ساختگی جواب داد:
«فکر می‌کردی نمیان؟»
او تیری در کمان گذاشت.
در کنارش،شانه‌اش گونگ‌سون یونگ‌زیر شمشیرش را کشید.
«اول... بذار ببینیم چند نفرن. اعلی‌حضرت‌برود پرنسس، امکانش هست از هنرهای رزمی‌تون استفاده‌هیچ‌کدامشان کنید تا بفهمیم چند نفر دورمون هستن؟»
خانواده جگال به خاطر مهارتشان در آرایش‌های‌برود جنگی، هنرهای رزمی مشتقی داشتند که می‌توانستند از‌نابود طریق حساسیت به چی، دشمنان را شناسایی کنند.
با این حال، این تکنیک در سطوح پایین‌نشانه‌ای بی‌فایده بود و فقط برای کسانی که حداقل‌پاهایش در قلمرو تحول یا بالاتر بودند امکان‌پذیر بود.
جین چون-هی چشمانش را بست و برای‌درباری لحظه‌ای حساسیت به چی خود را گسترش‌ذات داد تا محیط اطراف را بررسی کند.
چی را می‌شد به عنوان نوعی‌برود انرژی توصیف کرد، اما استادان از آن‌هیچ‌کدامشان مانند یک اندام حسی انسانی استفاده می‌کردند.
این همان‌کاملاً حساسیت به‌عهده چی بود.
حتی بدون هنرهای رزمی خانواده جگال، استادان می‌توانستند از این حساسیت‌شده به چی استفاده کنند تا حضور افراد را از راه دور‌زیر حس کرده یا کسانی که پنهان شده بودند را تشخیص دهند.
جین چون-هی با رسیدن به قلمرو تحول، تسلط بر تکنیک الهی‌راحت فعال‌سازی مبدأ تا بالاترین حد ممکن و مطالعه عمیق آرایش‌های خانواده جگال،قابل حساسیت به چی با جزئیات غیرقابل تصوری را از خود نشان می‌داد.
با این حال، از آنجا که تنها تغییر رنگ چشمانش‌ضربه‌ای می‌توانست هویتش را فاش کند، از تکنیک الهی فعال‌سازی مبدأ استفاده‌ممکن نکرد، بنابراین برد تشخیص او کمتر از نصف پتانسیل کاملش بود.
با این حال.
بردی که جین چون-هی می‌توانست‌نمی‌شد تشخیص دهد بیش از صد‌چیزی ژانگ، یعنی حدود سیصد متر، بود.
در برابر یک قاتل درجه یک، حتی برای جین چون-هی هم‌راحت غیرممکن بود که بدون کمک هوانگ‌گو متوجه چیزی شود، اما تشخیص‌تعداد راهزنان آبی که با سروصدا روی آب می‌آمدند کار سختی نبود.
«حدود چهارصد نفر هستن. پنج نفرشون به نظر میاد‌اتفاق استاد اوج متعالی باشن. دوازده استاد اوج. بقیه‌شون، حدود‌کمترین سی نفر، می‌شه گفت مبارزان درجه یک هستن. درسته؟»
با این حرف او، هوانگ‌گوی آلپاکا می‌خواست پارس‌حتی کند و بگوید هاپ!، اما به جایش فقط‌نمی‌شدند با پنجه جلویی‌اش مشتاقانه روی زمین ضربه زد.
عضلات و استخوان‌های هوانگ‌گو توسط‌نمی‌شد هنر کوچک کردن عضلات تغییر کرده‌شده بود، اما ترک عادت سخت است.
تق، تق-
کفش‌های سم‌دار‌نقشی روی عرشه‌گرفته صدا دادند.
متخصصی که خانواده گونگ‌سون استخدام کرده بود‌برود چنان کار بی‌نقصی انجام داده بود که دقیقاً‌نابود شبیه سم جلویی یک گوسفند به نظر می‌رسید.
حتی جین چون-هی‌زمانی که داشت تماشا می‌کرد‌هیچ هم جا خورده بود.
گونگ‌سون یونگ گفت:
«انگار با اینکه تعدادشون بیشتره،فرو ما از نظر تعداد مبارزای‌ضربه‌ای نخبه دست بالا رو داریم، نه؟»
با شنیدن این‌نقشی حرف، لبخند کجی روی‌برود لب‌های جین چون-هی نشست.
«به نظر نمیاد اصلا سعی‌نمی‌شد داشته باشن خودشون رو قایم کنن...شده حتما به یه چیزی خیلی مطمئنن.»
جین چون-هی این‌انداخت را گفت و‌باشکوه لبخند تلخی زد.
آدم‌هایی که به‌عهده عنوان راهزن‌های آبی شناخته‌حتی می‌شدند، ذاتا شرور بودند.
به جناح غیرمتعارف بی‌دلیل جناح غیرمتعارف نمی‌گفتند؛ آن‌ها‌حتی از مسیر سخت درستکاری روی برگردانده و مسیر‌نمی‌شدند راحت و شرورانه را در پیش گرفته بودند.
به همین خاطر، سطح‌مطمئن هنرهای رزمی بیشترشان در مقایسه‌متوجه با جناح متعارف پایین‌تر بود.
پس طبیعی بود که‌زیر با وجود تعداد زیادشان، استادان‌ایستادنش واقعی زیادی بینشان پیدا نشود.
«همم، اگه فقط به‌گرفته پشتوانه تعدادشون دارن میان‌اگر جلو... واقعا ناامیدکننده می‌شه.»
با این‌کاملاً حال، منطقی‌عهده هم بود.
برتری عددی مطلق،زمانی همیشه یک تهدید‌نباید به حساب می‌آمد.
اگر جین چون-هی‌انداخت اینجا نبود، این تهدید‌درباری حتی جدی‌تر هم می‌شد.
«باید ببینم واقعا فقط به‌فرو تعدادشون مینازن، یا یه برگ‌ضربه‌ای برنده دیگه تو آستینشون دارن.»
اما بخشی از ذهن‌عهده استراتژیست او امیدوار بود‌حتی که کل توانشان همین باشد.
«خب... بریم که رفتیم!»
جین چون-هی نفس عمیقی کشید.
تکنیک الهی فعال‌سازی‌نقشی مبدأ، جانوران روحی‌فرو و حتی هنر شمشیرزنی‌اش.
قرار بود بدون استفاده از هیچ‌کدام‌نباید از چیزهایی که معمولا به آن‌ها‌بروز تکیه می‌کرد، دشمنان را سرکوب کند.
برای این کار،انداخت جین چون-هی انتخاب‌باشکوه خودش را کرده بود.
هنرهای سمی!
او با چسباندن انگشت‌عهده اشاره و شستش به‌حتی هم، یک دایره درست کرد.
قطره‌ای سم‌نواخت بین انگشتانش‌مطمئن شکل گرفت.
«فووووش!»
جین چون-هی‌نقشی سم را به‌فرو بیرون فوت کرد.
هنر سم انقیاد پنج عنصر، یک هنر رزمی بود که مقاومت در برابر سم ایجاد‌نابود می‌کرد، اما ویژگی اصلی‌اش این بود که سم را به پنج عنصر تجزیه می‌کرد و‌دقیقاً به کاربر اجازه می‌داد تا انرژی سمی درون بدنش را به دلخواه دوباره ترکیب کند.
به عبارت دیگر، او می‌توانست هر‌نباید زمان که بخواهد در کنار چی حقیقی‌می‌داد پنج عنصرش، انرژی سمی هم تولید کند.
البته این کاری‌انداخت بود که بیشتر هنرهای‌درباری سمی از پسش برمی‌آمدند.
در مقایسه با هنرهای سمی خانواده تانگ یا‌اگر فرقه پنج سم که بر پایه انباشت سم بودند،کار می‌شد گفت که این هنر چند سطح پایین‌تر است.
«البته تو‌کاملاً شرایط عادی این‌گرفته حرف درست بود.»
هنر سم انقیاد پنج عنصر در نهایت هرچه بیشتر‌متوجه با سموم مختلف روبرو می‌شد، آن‌ها را شناسایی می‌کرد‌اومدن و برای انباشت به پنج عنصر تجزیه می‌کرد، قوی‌تر می‌شد.
مبارزه او با فرقه پنج سم، هرچند ناتمام مانده بود، اما باعث شد تا‌ذات او در سم ساطع شده از یک استاد سم قلمرو دگرگونی غرق شود و‌حاشیه همین موضوع باعث جهش فوق‌العاده هنر سم انقیاد پنج عنصر جین چون-هی شده بود.
پاداش به خطر‌عهده انداختن جانش و زنده‌حتی ماندن، واقعا عظیم بود.
این پاداش با‌نقشی برخی از کشنده‌ترین‌فرو سموم قابل مقایسه بود!
علاوه بر این، وقتی سمی شناسایی‌نباید و تجزیه می‌شد، می‌شد آن را به‌می‌داد عنوان یک نسخه ضعیف‌تر دوباره بازسازی کرد.
دست راستی که زمانی سم یک استاد قلمرو‌طرز دگرگونی را در خود جای داده بود، حالا‌نشان به خواست کاربرش یک مایع سمی تولید می‌کرد.
پاه!
چی سمی که جین‌عهده چون-هی بیرون دمیده بود،حتی در تمام جهات پخش شد.
و راهزن‌های آبی را‌مطمئن که تازه به کشتی‌نشانه‌ای چسبیده بودند، در بر گرفت.
«د-دستام تکون نمی‌خورن!»
«لعنتی. این‌نقشی یه سم‌گرفته فلج‌کننده‌ست! دور شید!»
راهزن‌های آبی یکی‌نقشی پس از دیگری‌فرو به پایین می‌افتادند.
سم خورنده، سم‌زمانی عصبی، سم فلج‌کننده،نباید سم خواب‌آور و غیره.
هنرهای سمی‌شانه‌اش انواع بسیار‌زیر زیادی داشتند.
در همین لحظه، جین چون-هی‌فرو یک سم فلج‌کننده را تزریق کرده‌خانواده و آن را بیرون دمیده بود!
با ترکیب این هنر با دانش پزشکی او،حتی حالا به یک هنر سمی سطح بالا تبدیل‌نمی‌شدند شده بود که هر استاد سمی را شگفت‌زده می‌کرد.
«اوه، پس برای همین‌زیر بود که اول جهت‌طرز باد رو بررسی کرد.»
نیازی نبود تا نبرد صخره‌های سرخ به عقب‌اگر برگردیم؛ وقتی پای تشکیلات به میان می‌آمد، خانواده‌صورت جگال همیشه بهترین در جیانگهو به حساب می‌آمد.
و این تشکیلات نه تنها شامل‌فرو تشکیلات جیانگهو می‌شد، بلکه آرایش‌های نظامی‌خانواده اردوگاه‌های ارتش را هم در بر می‌گرفت.
خانواده جگال همیشه‌زمانی باد را به‌نباید خوبی زیر نظر داشتند.
البته، این فقط چیزی بود که او از‌طرز بزرگان خانواده گونگ‌سون شنیده بود؛ این اولین باری‌نشان بود که خودش آن را به چشم می‌دید.
برای اولین بار، گونگ‌سون یونگ متوجه شد‌حتی که خانواده جگال در نبرد با دشمنان‌نابود پرشمار، چقدر می‌توانند به شکل ترسناکی قدرتمند باشند.
اولین حرکت جین چون-هی، کار راهزن‌های‌فرو آبی را که در حال بالا‌خانواده کشیدن خود به کشتی بودند، ساخت.
با یک تخمین سرانگشتی، حدود نیمی از‌هیچ راهزن‌های آبی با آن سم فلج‌کننده سطح‌طولی بالا مسموم شده و به داخل رودخانه افتادند.
راهزن‌های آبی باقی‌مانده هم توسط‌لباس جنگجویان خانواده گونگ‌سون و کاروان‌خیلی اسکورت اژدهای ابری دفع شدند.
بسیاری از راهزن‌های آبی در حال‌برود غرق شدن بودند، اما خوشبختانه، حالت‌می‌زد چهره جین چون-هی آرام به نظر می‌رسید.
«انگار نسبت به‌نقشی قبل، رحم کمتری به‌برود آدمای شرور نشون میده.»
در گذشته، او با دیدن این صحنه چهره‌ای‌نشانه‌ای تلخ به خود می‌گرفت، اما حالا به نظر‌پاهایش می‌رسید که مرز مشخص‌تری برای خودش کشیده است.
«بزرگ شده.»
در جنگل شمشیر کوه دو، مهم نبود هنرهای‌اگر رزمی یک نفر چقدر برجسته باشد، داشتن یک‌صورت قلب ضعیف در نهایت به مرگ ختم می‌شد.
گونگ‌سون یونگ با دیدن حالت‌گرفته چهره او که کمی بهتر‌اتفاق از قبل بود، احساس آرامش کرد.
شووویک!
تیری از طرف‌انداخت وانگ گاک-یون از کنار‌درباری گونگ‌سون یونگ عبور کرد.
این یک تیر واقعی‌گرفته نبود، بلکه تیری ساخته‌اگر شده از چی بود.
وقتی از وانگ گاک-یون پرسیده بودند که آیا‌حتی این کمان ذهن است، او گفته بود که‌نمی‌شدند این کمان ذهن به معنای واقعی کلمه‌اش نیست.
با این حال، تیرهای وانگ گاک-یون‌نباید یکی پس از دیگری دشمنانی را که‌می‌داد جین چون-هی فلج کرده بود، سوراخ می‌کردند.
این دو نفر چنان‌زیر هماهنگ بودند که انگار مدت‌هاست‌ایستادنش تمرین مبارزه دو نفره کرده‌اند.
«گفته بود که‌عهده اونا دوستای دوران‌برود بچگین، مگه نه؟»
این حمله مشترک‌نقشی بی‌نقص، برای مدت‌فرو کوتاهی ادامه یافت.
جین چون-هی استفاده‌زمانی از هنرهای سمی‌اش‌نباید را متوقف کرد.
کوااااانگ!
مردی که شمشیر پهن‌گرفته و عظیمی در دست‌اگر داشت، روی عرشه پرید.
«که-هه-هه، اصلا انتظار نداشتم یه‌گرفته شاهزاده خانم به این خوشگلی‌اتفاق هنرهای سمی یاد گرفته باشه!»
با چهره‌ای که با آرایش تغییر کرده بود تا شناختنش‌چیزی سخت شود و کلاه بامبوی نقاب‌داری که روی سرش گذاشته‌شانه‌اش بود، تشخیص اینکه او همان جین چون-هی است، کار دشواری بود.
او حتی از تخصص‌های اصلی‌اش، یعنی شمشیر کریستال یخی یا‌خیلی جانوران روحی‌اش برای پرت کردن حواس استفاده نمی‌کرد، برای همین به‌زرد نظر می‌رسید آن‌ها فکر می‌کنند او کلا یک استاد متفاوت است.
به محض اینکه یکی از‌فرو آن‌ها وارد کشتی شد، سه‌ضربه‌ای نفر دیگر هم به دنبالش آمدند.
«فکر می‌کردم یه شمشیرزن از فرقه پوتو‌برود باشی، ولی نکنه یه استاد از یون‌نان‌هیچ‌کدامشان هستی؟ یا شاید هم از خانواده تانگ...؟»
«اگه شاه شلاق خونین بود،نمی‌شد هویتش رو این‌طوری مخفی نمی‌کرد. همون‌شده اول کار از شلاقش استفاده می‌کرد.»
«درسته، با اون شخصیتی که‌لباس شاه شلاق خونین داره، اول از‌راحت همه قایق‌ها رو در هم می‌شکست.»