چپتر 283: چپتر ۲۸۳
0وقتی خبر رسید که ایلکانه‌می‌کنه مرتد شده، «پدر» و قاتل‌های‌قاتل‌ها تحت فرمانش کاملاً خونسرد بودند.
درست بود که ایلکانه قاتل‌مشخص بی‌نظیری به حساب می‌آمد، اما این‌حملاتش فقط در مورد ترورها صدق می‌کرد.
او در پیدا کردن‌است زمان مناسب برای مخفی شدن‌ضربه و حذف هدف، همتایی نداشت.
با این حال، همه‌گوشت می‌دانستند که مهارت‌های مبارزه‌دندان‌هایش تن‌به‌تن او تعریفی ندارد.
اما حالا.
چنگ!
خنجر ایلکانه‌نیم‌ضرب یک چاکرام‌است را دفع کرد.
با وجود اینکه مشخص بود ریتم مبارزه‌اش‌پیک نیم‌ضرب کندتر است، اما حملاتش بهترین روزنه‌ها‌بده را برای دفاع و ضربه زدن پیدا می‌کردند.
«چرا؟»
وقتی دیدند او در یک نفس‌ریتم پنج حمله را دفع کرد، همه‌بهترین با چشم‌های گشادشده به او خیره شدند.
واق!
از آن گذشته، یک سگ عظیم‌الجثه‌می‌دادی به بزرگی یک گاو نر، هماهنگ‌روبرو با حرکاتش او را پوشش می‌داد.
ایلکانه گفت: «فکر‌خودسرانه کنم بهت گفته‌کراررونگ بودم دخالت نکنی، برادر؟»
جین چون-هی جواب داد:اینکه «من دستور ندادم. هوانگ‌گو‌نیم‌ضرب داره خودسرانه عمل می‌کنه.»
کراررونگ!
صاعقه‌ای آبی‌رنگ به‌بهشون یکی از قاتل‌ها‌می‌دادی در عقب اصابت کرد.
«این یکی‌داره هم داره‌عمل خودسرانه عمل می‌کنه؟»
جین چون-هی با لحنی مظلومانه‌مشخص جواب داد: «امم، اگه نمی‌خواستی این‌طوری‌حملاتش بشه، نباید بهشون گوشت خشک‌شده می‌دادی...؟»
پیک!
دندان‌هایش را به هم سایید و‌می‌دادی گفت: «خودم با ‹پدر› روبرو می‌شم.روبرو بهشون دستور بده بهش دست نزنن، برادر.»
جین چون-هی سر تکان داد.
«بچه‌ها! شنیدید چی گفت؟»
پیک! واق واق!
«می‌گن که فهمیدن.»
دارم دیوونه می‌شم.
این پزشک‌کرد و اون دو‌مشخص تا جانور روحانی‌اش.
مهم نیست وضعیت چقدر‌است جدی باشه، اونا به طرز‌ضربه معجزه‌آسایی کار خودشون رو می‌کنن.
با تماشای حرکاتشان، به نظر می‌رسید قصد‌پیک ندارند مستقیماً وارد مبارزه شوند، بلکه فقط‌بده می‌خواستند جلوی آسیب دیدن او را بگیرند.
«چقدر می‌خوای ملاحظه‌خودسرانه کنی؟ این بشر...کراررونگ نه، این حیوونا!»
رفتار بی‌خیالشان‌کرد حتی روی‌اینکه اعصاب‌تر بود.
«لابد نگرانه که‌کندتر تو این صحرا‌بهترین آسیب جدی ببینم.»
او از قبل متوجه شده بود‌می‌دادی که مردی به نام جین چون-هی‌روبرو ذره‌ای به احساسات یک جنگجو اهمیت نمی‌دهد.
در حالت عادی، بعد از این‌همه اصرار او، آداب و رسوم ایجاب می‌کرد‌لحنی که طرف مقابل دست‌به‌سینه بایستد و تماشا کند، چه او یک‌تنه با ده‌دندان‌هایش نفر می‌جنگید و چه با سی نفر، و اعلام کند: «این مبارزه یک جنگجوئه.»
اما این مرد جوانِ خوش‌قیافه احتمالاً فارغ از‌نیم‌ضرب این حرف‌ها، پیش خودش فکر می‌کرد که یک‌تنه‌زدن جنگیدن با بیشتر از ده نفر هیچ منطقی ندارد.
اگر او آسیب جدی می‌دید، چون-هی مجبور می‌شد او‌ضربه را تا شهر کول کند و با دست‌های خودش‌گشادشده درمانش کند، کاری که احتمالاً برایش خیلی دردسر داشت.
«یعنی اون باور داره‌گوشت که جون یه آدم‌دندان‌هایش از شرافت یه جنگجو مهم‌تره؟»
هر چه بیشتر جین چون-هی را می‌شناخت، بیشتر‌آبی‌رنگ متوجه می‌شد که روش او دقیقاً نقطه مقابل‌اگه زندگی‌ای است که خودش تا به حال داشته.
تانگ!
در همان لحظه، قاتلی که‌حملاتش سعی داشت پهلوی او را‌زدن بشکافد، به هوا پرتاب شد.
یک گلوله نامرئی چی.
با حس کردن دخالت جین چون-هی، به او چشم‌غره رفت. چون-هی فوراً گفت: «وقتی مبارزه‌امم تن‌به‌تن شد دخالت نمی‌کنم! جدی می‌گم! اما خداییش، دلیلش هر چی که باشه، یک‌تنه جنگیدن‌روبرو با سی نفر خیلی مسخره‌ست، مگه نه؟ اگه روده‌هات اینجا بریزه بیرون، کی قراره بدوزتشون؟!»
...
این پزشک روانی، واقعاً که!
اما از دیدگاه قاتل‌هایی‌گوشت که با او می‌جنگیدند، وضعیت‌سایید به همان اندازه گیج‌کننده بود.
حتی با پشتیبانی جانوران روحانی‌می‌کنه و پوشش منفعلانه(؟) اژدهای الهی‌قاتل‌ها لباس سفید، مهارت ایلکانه واقعی بود.
حریفان او یک‌وجود جوخه ترور متشکل‌ریتم از ده‌ها نفر بودند.
در حالت عادی، او باید تا‌بهترین الان از پا درمی‌آمد، گوشتش تکه‌تکه‌چرا می‌شد و مثل یک حیوان ذبح می‌شد.
اما ایلکانه خسته‌بهشون نمی‌شد و خنجرش‌می‌دادی هرگز کند نمی‌شد.
«برادر. من قوی‌تـ...»
چگگگاک!
خنجر ایلکانه‌نیم‌ضرب گلوی یک‌است قاتل را درید.
«کیاهاهاها!»
دندان‌های نیشش را‌خودسرانه به نمایش گذاشت و‌صاعقه‌ای مثل یک شیطان خندید.
«من یه‌کرد داروی خیلی‌اینکه قوی خوردم، برادر.»
می‌توانست قوی‌تر‌نیم‌ضرب شدن خودش‌است را حس کند.
قدرت، استقامت و‌بهشون چابکی‌اش، همگی در‌می‌دادی بی‌نقص‌ترین حالت بودند.
شب گذشته.
او به‌کرد ایلکانه یک‌اینکه قرص داده بود.
«این اکسیریه که برای‌است مواقع اضطراری همراهم نگه‌دفاع می‌دارم، اما می‌دمش به تو.
بخورش و چی خودت‌گوشت رو طبق فرمولی که‌دندان‌هایش برات می‌خونم به گردش دربیار.
آه... بلد نیستی چطوری چی رو‌کراررونگ به گردش دربیاری؟ حالا چیکار کنم؟»اصابت او این را با دستپاچگی پرسیده بود.
«من انرژی درونی تو رو از‌ریتم طریق کمرت هدایت می‌کنم تا به‌بهترین گردش دربیاد، فقط این حس رو بپذیر.
به هر حال، چه مناطق خارجی باشه چه‌دفاع جیانگهو، ریشه‌ها شبیه به همه.» او این را‌حمله گفته و با آرامش پشت سرش نشسته بود.
ایلکانه گیج شده بود،گوشت اما با این وجود‌دندان‌هایش قرص را قورت داد.
و دقیقاً همان‌طور، فهمید که‌می‌کنه مردم دنیای رزمی چطور می‌توانند‌قاتل‌ها در یک لحظه قوی‌تر شوند.
جین چون-هی توضیح داده بود: «این یک قرص روحانی‌کندتر درجه یک نیست، اما چیزیه که انرژی درونی تو‌چرا رو به اندازه پنج تا ده سال افزایش می‌ده.»
وقتی ایلکانه پرسید که آیا مردم‌بهترین دشت‌های مرکزی زیاد از این چیزها‌چرا می‌خورند، جین چون-هی سرش را تکان داد.
«نه. اگه همه‌بهشون می‌تونستن از این چیزا‌پیک بخورن که هرج‌ومرج می‌شد.
این خیلی گرونه.
تازه، اگه پشت سر هم بخوریشون اثرشون کم می‌شه،کندتر برای همین بهتره همون اول کار بخوریش تا یه پایه‌دیدند قوی بسازی.» او این را گفته و احمقانه خندیده بود.
خب، احساس می‌کرد که حالا می‌فهمد‌بهترین این پزشک موقع دادن این قرص‌چرا به او، چه فکری در سر داشته.
او داشت به قولش مبنی‌خشک‌شده بر «کمک به تو برای‌خودم چند برابر قوی‌تر شدن» عمل می‌کرد.
در عین حال، برای اینکه بتواند‌کراررونگ قاتل‌هایی را که مطمئناً در تعقیبشان بودند‌لحنی دفع کند، باید تا حدودی قوی‌تر می‌شد.
او صرفاً‌کرد از سریع‌ترین روش‌مشخص استفاده کرده بود.
«بمیر!»
یکی از قاتل‌ها دیگر نتوانست‌خشک‌شده خودش را کنترل کند و‌خودم خنجرش را به جلو راند.
ایلکانه لبخند‌داره تلخ و‌عمل ترسناکی زد.
او می‌خواست گلوی مرد‌اینکه را پاره کند و‌نیم‌ضرب او را درجا بکشد.
تانگ!
در همان لحظه، شبکه خورشیدی مرد‌می‌دادی به داخل فرو رفت و او‌روبرو در هوا به عقب پرتاب شد.
جین چون-هی‌داره گفت: «آه،عمل اشتباه من بود.»
حالا ایلکانه می‌فهمید.
این پزشک چندان‌کندتر از دیدن مرگ‌بهترین دشمنان لذت نمی‌برد.
آن قاتل دیگر‌بهشون هرگز نمی‌توانست بدود،می‌دادی اما هنوز نفس می‌کشید.
'این که خیلی بی‌رحمانه‌تره.
که که‌کرد که، عجب‌اینکه پزشک دیوانه‌ایه.'
بعد از کشتار تعداد بی‌شماری از قاتل‌ها‌روزنه‌ها و زنده گذاشتن همان تعداد با زخم‌های غیرقابل‌جبران،پنج او حالا بالاخره با «پدر» تنها شده بود.
«...»
چه نیازی به کلمات بود؟
خنجرش تشنه خون بود.
بهترین چیز، خون خویشاوندان خودش بود،بهترین اما اگر نه، خون یک خویشاوند‌چرا دروغین هم با کمال میل کفایت می‌کرد.
این واقعاً‌نباید یک زندگی‌گوشت لعنتی بود.
پدر یک چاکرام به سمت‌می‌کنه او پرتاب کرد و او‌قاتل‌ها هم همزمان یک چاکرام پرتاب کرد.
تادادانگ!
وقتی چاکرام‌ها در هوا به هم برخورد کردند،دفاع یک تیغه مخفی که دقیقاً پشت یکی از‌حمله آن‌ها پنهان شده بود، به سمت گلویش پرواز کرد.
'پیشرفت کردی، پدر.'
همان‌طور که او‌خودسرانه پیشرفت کرده بود، پدرش‌صاعقه‌ای هم پیشرفت کرده بود.
'حتماً تو هم پیشرفت کردی، همون موقعی‌مبارزه‌اش که با آهن داغ روی بدنم داغ می‌ذاشتی‌ضربه و دست‌هام رو توی دریاچه اسید فرو می‌کردی.'
او مانند یک پیرو‌است معتقد، مراسم فرقه ترور‌دفاع را انجام داده بود.
او همیشه می‌خواست‌بهشون آن چشمان معتقدش‌می‌دادی را از حدقه درآورد.
همیشه.
حتی یک بار هم.
هرگز فرصتش‌نیم‌ضرب را پیدا‌است نکرده بود.
خنجرش دور تیغه مخفی پیچید.
تیغه چرخید و‌خودسرانه انحنای خنجر خودش‌کراررونگ را دنبال کرد.
حس خوبی بود.
بدنش تشنه خون گرم بود.
'شاید این‌نباید اصلاً ربطی به‌خشک‌شده مادرم نداشته باشه.
شاید من از‌خودسرانه همون اول همین‌طوری‌کراررونگ ساخته شده بودم.'
پس‌تصویر او پراکنده شد.
این همان تجلی روحی‌است بود که هنگام ترور‌دفاع شاهزاده سوم استفاده کرده بود.
قدرتی که در ازای تقدیم‌خشک‌شده روح خود به یک خدای‌خودم باستانی به دست آمده بود.
با این حال، از آنجا‌می‌کنه که او قبلاً ارتداد کرده بود،عقب مقصدش پس از مرگ جهنم بود.
'با این قضیه مشکلی ندارم.'
از جهنمی مثل‌کندتر اون با کمال‌بهترین میل لذت می‌برم.
در همان لحظه،بهشون پدر نیز از‌می‌دادی تجلی روحی استفاده کرد.
در این حالت،خودسرانه برای هیچ‌کدامشان ممکن نبود‌صاعقه‌ای به دیگری حمله کنند.
با این حال، نمی‌شد‌اینکه تجلی روحی را برای‌نیم‌ضرب مدت طولانی حفظ کرد.
و نمی‌شد‌نیم‌ضرب مکرراً از‌است آن استفاده کرد.
اولین کسی که‌بهشون از این حالت‌می‌دادی خارج شد، ایلکانه بود.
و تیغه‌داره پدر وارد‌عمل محدوده او شد.
او برای یک لحظه گذرا تجلی روحی را‌نیم‌ضرب رها کرده بود تا حمله کند، تیغه‌اش از‌زدن قبل به سمت پشت سر او رانده شده بود.
چگاگاگاک!
خون پاشید.
اما خون او نبود.
چیزی که قطع‌وجود شده بود، مچ‌ریتم دست «پدر» بود.
ایلکانه خندید.
«کیاه!»
«چطور...؟»
برای یک لحظه کوتاه،اینکه او بالاخره از سرعت‌نیم‌ضرب پدرش پیشی گرفته بود.
این چیزی‌نیم‌ضرب بود که باید‌حملاتش کاملاً غیرممکن می‌بود.
مخصوصاً بعد‌نباید از مبارزه‌گوشت با ده‌ها قاتل.
ایلکانه جواب داد: «سعی‌عمل کن تو بهشت بپرسی‌آبی‌رنگ چطور این کار رو کردم.»
کوادوک-
اولین خنجر‌نیم‌ضرب در یک نقطه‌حملاتش حیاتی فرو رفت.
اودوک-
دومین خنجر‌داره عمیقاً در مغز‌می‌کنه استخوان فرو رفت.
خون گرم بیرون‌وجود زد و دست‌هایش‌ریتم را خیس کرد.
«کیاهاها، که‌که‌که... کهاهاهاها!»
ایلکانه برای مدت طولانی خندید.
اشک از‌داره چشمانش سرازیر بود،می‌کنه اما اهمیتی نداد.
در این لحظه،وجود او از «پدر»ریتم پیشی گرفته بود.
او از رودخانه‌ای عبور‌است کرده بود که هرگز‌دفاع نمی‌توانست از آن بازگردد.
در حالی که او‌گوشت در حال مرگ بود، از‌سایید بالا به او نگاه کرد.
چاکراتانت، که توانایی‌های بدن را به‌کراررونگ حداکثر می‌رساند، به طرز لعنتی‌ای فرد‌اصابت را تا آخرین لحظه زنده نگه می‌داشت.
به همین دلیل‌وجود بود که قاتل‌ها‌ریتم جان خودشان را می‌گرفتند.
در غیر این صورت، مجبور‌حملاتش بودند شکنجه بی‌پایانی را تحمل کنند‌می‌کردند در حالی که جانشان حفظ می‌شد.
او ضربه‌ای به‌بهشون فکش زد و آن‌پیک را از جا درآورد.
اودوک-
«کیاهاها... پدر.کرد فکر کردی‌اینکه می‌ذارم خودکشی کنی؟»
«...!»
فریاد نامفهومی از‌بهشون او بلند شد، اما‌پیک مشخصاً یک نفرین بود.
اشکالی نداشت.
ایلکانه از‌کرد این زمزمه‌ها‌اینکه لذت می‌برد.
«با این کار، تو‌است هم ارتداد کردی، پدر. بیا‌ضربه تو جهنم همدیگه رو ببینیم.»
سپس، با بازگشت به لبخند بی‌حال همیشگی‌اش، به آرامی جواب داد: «کی می‌دونه؟ پدر، این فرقه‌ایه که‌نزنن آدم می‌تونه حتی بعد از شکنجه کردن یه بچه و بزرگ کردنش به عنوان یه قاتل، بره‌باشه بهشت. شاید حتی اگه خودت رو نکشی هم رات بدن تو بهشت. خب، برای من که فرقی نمی‌کنه.»
اشک‌ها هنوز‌داره از چشمانش‌عمل بند نمی‌آمدند.
«من از تو استفاده کردم، پدر، و‌مبارزه‌اش تو هم از من استفاده کردی تا‌دفاع بری بهشت. پس فکر کنم بی‌حساب شدیم.»
او گوش داد که چطور ریه‌های‌بهترین پدرش از خون پر شد و‌چرا او به آرامی در آن غرق شد.
این صدا واضح‌تر از‌گوشت کلماتی بود که مادرش‌دندان‌هایش برای دخترش زمزمه کرده بود.
«پس، پدر. خوب بخواب.عمل فکر کنم نیازی به‌آبی‌رنگ خاموش کردن آتیش نیست.»
ایلکانه به‌کرد آسمان شب‌اینکه نگاه کرد.
«خوب بخواب» کلماتی بودند که او‌بهترین وقتی با آهن داغ پشت ایلکانه‌چرا را داغ می‌کرد، به زبان می‌آورد.
در میان حس عجیبی از‌خشک‌شده مهربانی، ایلکانه منتظر ماند تا‌خودم تنفس او کاملاً متوقف شود.
بالاخره.
با آخرین‌کرد نفس، حریفش‌اینکه کاملاً مرد.
تنها در‌نیم‌ضرب آن زمان بود‌حملاتش که بلند شد.
در میان دیوانگی‌بهشون پیچیده و تحریف‌شده‌اش،می‌دادی ایلکانه به حرف آمد.
«آه، پزشک‌نیم. دیدن‌خودسرانه این روی من باعث‌صاعقه‌ای شد ازم زده بشی؟»
«...»
جین چون-هی با‌کندتر حالتی خسته، دور‌بهترین چشمانش را مالید.
بالاخره دهانش را باز کرد.
«...بیا با درمان شروع کنیم. قاتل‌ها معمولاً خنجرهاشون‌آبی‌رنگ رو به سم آغشته می‌کنن. هر چی سریع‌تر‌اگه درمانش کنیم، عوارض جانبی کمتری به جا می‌مونه.»
«کیاهاهاها!»
ایلکانه متوجه شد‌کندتر که از این‌بهترین پزشک دیوانه خوشش می‌آید.