چپتر 264: چپتر 264
0«فکر می‌کردم‌شده سوالات بیشتری‌خودم بپرسی. حیف شد.»
'اگه می‌پرسیدم، تازه جای شکرش‌هستی باقی بود که فقط یکم‌داخل سربه سرم بذاره و بی‌خیال شه.
اگه بی‌احتیاطی می‌کردم و رازی رو می‌فهمیدم‌وجود و به خاطرش منو می‌کشوند تو خانواده‌روز سلطنتی، هم من و هم استادم بدبخت می‌شدیم.'
گذشته از این، پرنس‌نیازی اون هم درست مثل پرنس‌آلاچیق ژو، آدم غیرقابل پیش‌بینی‌ای بود.
«یه پزشک ساده جیانگهو مثل من، اینجور اطلاعات‌انتظار به چه دردش می‌خوره؟ همین که افتخار درمان‌دست عالیجناب رو دارم، برام از سرم هم زیاده.»
«همف... زبون‌باز خوبی هستی. خب، بگذریم. نیازی‌نیازی نیست بری داخل؛ از همینجا تو این‌بتونی آلاچیق هم باید بتونی کارت رو بکنی، نه؟»
«خب...»
«به نظر می‌رسه عمارت پزشکی هواجو سعی می‌کنه مخفیش کنه، اما‌بتونی شنیدم وقتی پای تشخیص وسط باشه، هیچکس به گرد پات هم‌کنه نمی‌رسه. یه همچین چیزی باید برات مثل آب خوردن باشه، درسته؟»
واقعیت هم همین بود.
حتی بین پزشکان هم، مقدار‌هستی انرژی درونی و ظرافت کنترل‌داخل اون به‌شدت با هم فرق داشت.
و بین تشخیصی که با علم آناتومی انجام‌دونستن می‌شد و تشخیصی که فقط بر اساس یه‌می‌کنم حس مبهم بود، زمین تا آسمون تفاوت وجود داشت.
تازه، حتی با دونستن آناتومی هم، فرق بین‌همینجا آناتومی مدرن و چیزی که تو کتاب‌های پزشکی این‌پزشکی دوران نوشته شده بود، مثل شب و روز بود.
«سعی خودم رو می‌کنم.»
«خوبه.»
پرنس اون انگار که‌زمین انتظار دیگه‌ای هم نداشت،دونستن مچ دستش رو جلو آورد.
جین چون-هی مچ دست پرنس اون رو‌داخل گرفت و آروم انرژی درونی خودش رو‌نظر وارد کرد تا تشخیص رو انجام بده.
انرژی درونی که از دست جین چون-هی‌انگار سرچشمه می‌گرفت، از مچ پرنس بالا رفت و‌چون تو نصف‌النهارها و رگ‌های خونی‌اش به جریان افتاد.
بعد از چند لحظه، جین چون-هی سرش رو‌نیست کمی کج کرد و گفت: «عالیجناب، جسارت من‌بکنی رو ببخشید.» و دستش رو روی شکم پرنس گذاشت.
«من که هنوز‌مبهم اجازه ندادم، ولی دستت‌وجود واسه خودش کار می‌کنه.»
«آه، نه... قصدم این نبود.»
«هاهاها، شوخی کردم. حتماً‌خودم نگرانی‌ات برای بیمار باعث شد‌دیگه‌ای کنترل از دستت در بره.»
«...»
یکی ممکنه محض خنده‌زمین سنگ پرت کنه، اما قورباغه‌ای‌مدرن که سنگ بهش می‌خوره می‌میره.
به نظر می‌رسید پرنس اصلاً خبر‌بری نداشت که حتی شوخی‌های کوچیکش هم می‌تونه‌بکنی بند دل یه پزشک رو پاره کنه.
با تموم شدن‌روز معاینه، جین چون-هی آروم‌انگار چشماش رو باز کرد.
«خیلی خوبه. سرطان، نه، تومور معده برنگشته. وضعیت سلامتی‌تون‌بری هم خیلی بهتر شده. علاوه بر این، ماهیت انرژی درونی‌تون‌عمارت تغییر کرده، انگار که یه هنر رزمی جدید یاد گرفتید.»
«خبر خوبیه. اینکه برنگشته. با این‌تفاوت حال... حتی با این وجود، بهتره‌نوشته که پاکسازی مغز استخوان رو انجام بدم.»
عمل دفع یک‌باره تمام ناخالصی‌های بدن،بری وقتی یه بچه برای اولین بار‌کارت قدم تو مسیر هنرهای رزمی می‌ذاره.
پاکسازی مغز استخوان کاریه‌خودم که هر کس فقط یک‌دیگه‌ای بار تو عمرش انجام می‌ده.
این کار برای ساختن بدنی مناسب برای یادگیری انرژی درونی‌داخل انجام می‌شه؛ انجام دادن مداوم پاکسازی مغز استخوان بعد از اینکه‌هواجو یک بار انجام شده، هیچ تأثیری تو بهبود انرژی درونی نداره.
واقعاً فقط‌اساس یه زجر‌زمین کشیدن بی‌خودی بود.
اما پرنس اون بعد از‌نیست ابتلا به سرطان روده، به‌باید طور دوره‌ای اون رو انجام می‌داد.
اون هم با‌روز استفاده از گیاهان دارویی‌انگار خیلی گرون‌قیمت و قوی.
«من دنبال راه‌های مختلفی برای‌هستی کاهش درد گشتم، اما اگه‌داخل این کار رو بکنم، تأثیرش...»
«نگران نباش. درد جسم در برابر درد قلب هیچی‌مدرن نیست. مواد لازم رو پزشکان سلطنتی از قبل آماده‌انگار کردن، پس هر وقت که بخوای می‌تونیم انجامش بدیم.»
لبخند تلخی زد.
«فهمیدم. پس من با معاینه وضعیتتون رو زیر‌انتظار نظر می‌گیرم و بر همون اساس آماده می‌شم.دست بعد از انجامش باید یکی دو روز استراحت کنید.»
درست همون موقع،زبون‌باز پرنس اون جلوی‌بگذریم جین چون-هی رو گرفت.
«می‌دونی چرا احضارت کردم؟»
'نکنه... احضارم کردی‌بگذریم تا یه دردسر‌بری جدید بندازی تو دامنم~؟'
جواب دادن با یه همچین‌می‌کنم فکری غیرممکن بود، چون اون‌نداشت داشت با یه امپراتور حرف می‌زد.
جین چون-هی چشماش رو‌خوبی تو حدقه چرخوند و بهترین‌بری جوابی که می‌تونست رو داد.
«می‌دونم که من رو فقط‌آسمون برای لذت بردن از یه‌کتاب‌های تفریحگاه به اینجا صدا نزدید.»
«یه بیمار‌هستی هست که‌نیازی می‌خوام ببینیش.»
«اینجاست؟»
«آره. اگه بخوام دقیق بگم،هستی یه نفر از پادشاهی داتو‌داخل اومده اینجا تا تو درمانش کنی.»
«اوه...»
«بفرما، بازم داری چشمات رو می‌چرخونی.بری با اینکه هر کسی رو که‌کارت من معرفی کنم، آدم معمولی‌ای نیست.»
اگه تشنه قدرت‌روز بود، شاید این حرف‌انگار درست از آب درمیومد.
اما مگه اینجور‌زبون‌باز چیزا مال آدمایی‌بگذریم مثل خواجه ارشد نبود؟
«تچ. بسه دیگه. به هر حال،تفاوت یه مشکل نسبتاً بزرگ تو پادشاهی داتو‌شده پیش اومده. و تو هم توش درگیری.»
یه نور آبی شبیه‌نیازی رعد و برق از جلوی‌آلاچیق چشمای جین چون-هی رد شد.
انقدر سریع بود که آدم‌می‌کنم ممکنه با خطای دید ناشی‌نداشت از نور خورشید اشتباهش بگیره.
«...»
اما با عجله جواب نداد.
پرنس اون با دیدن احتیاطی‌نیست که با جنگجوهای جوون فرق‌باید داشت، نوچی کرد و ادامه داد.
«تو واقعاً با تمام‌خودم وجودت سعی می‌کنی پات به‌دیگه‌ای خانواده سلطنتی باز نشه، نه؟»
جین چون-هی‌همف تو دلش‌خوبی عرق سردی ریخت.
'آخه اگه اینقدر تلاش‌زمین نکنم، مثل یه پیرمرد‌دونستن تو تور افتاده منو می‌قاپید...؟'
خیلی چیزا بود که می‌خواست‌نیست بگه، اما دهن به دهن‌باید گذاشتن با امپراتور چه فایده‌ای داشت؟
فقط می‌خواست درمان‌روز رو زودتر تموم‌خوبه کنه و برگرده.
و پادشاهی داتو.
با اینکه با امپراتوری مرز‌آسمون مشترک داشت، اما دین، فرهنگ، زبان‌دوران و سیستم نوشتاری‌اش کاملاً متفاوت بود.
در مقایسه با امپراتوری هوا خیلی‌بری کوچیک بود، اما می‌شد بهش لقب‌کارت قدرت برتر بربرهای جنوبی رو داد.
اون قبلاً یه متن پزشکی ترجمه شده از پادشاهی داتو خونده‌دستش بود، اما نتونسته بود ازش سر دربیاره؛ حالا یا مشکل از‌بده مترجم بود، یا اینکه هنر پزشکی‌شون کلاً مسیر متفاوتی رو طی می‌کرد.
«پادشاهی داتو جاییه که تمدن و بربریت کنار هم‌بری وجود دارن. مخصوصاً از اونجایی که برای درمان بیماری‌ها به‌عمارت جای هنر جراحی یا طب سوزنی، به جادوگری تکیه می‌کنن.»
معما حل شد.
'برای همینه که‌بگذریم حتی بعد از خوندنش‌داخل هم چیزی ازش نفهمیدم.'
جین چون-هی به‌روز عنوان یه انسان مدرن،انگار یه سؤال اساسی پرسید.
«اون... واقعاً جواب می‌ده؟»
برای یه آدم مدرن، شفای جادویی تصویر یه شمن آفریقایی رو‌دوران تداعی می‌کرد که یه مرغ تو دستش گرفته و ورد می‌خونه،دستش در حالی که اعضای قبیله می‌رقصن و هم‌صدا باهاش تکرار می‌کنن.
کسی که آن وسط می‌نشست، شاید ورد می‌خواند،همینجا خون مرغ می‌نوشید، یا گیاهانی را می‌جوید که‌عمارت از نظر علمی هیچ اثباتی برایشان وجود نداشت.
«توی کره، همچین‌روز روش درمانی‌ای نقض صریح‌انگار قانون پزشکی حساب می‌شد.»
یک بار بیمار سرطانی‌ای را دیده بود که اگر فوراً‌داخل جراحی می‌شد، شانس بهبود بالایی داشت، اما به یکی از‌پزشکی همین مراکز درمان قلابی رفته بود و وضعیتش بدتر شده بود.
نمی‌دانست به مسیحیت ربط داشت، یا بودیسم، یا یک فرقه دست‌چندم دیگر،نوشته اما یک آب نامعلوم را به قیمت سه میلیون وون به بیمار‌آورد فروخته بودند و بیمار هم آن را خریده و سر کشیده بود.
وقتی ترکیباتش را آنالیز‌نیازی کردند، هیچ چیز عجیبی‌همینجا در آن پیدا نشد.
فقط چای جو بود.
حداقل جای شکرش باقی بود.
نمی‌توانست توصیف کند چقدر نفس راحتی‌تفاوت کشید وقتی فهمید آن معجون سه‌نوشته میلیون وونی، فقط چای جو بوده است.
مشکل زمانی پیش می‌آمد که این شیادها‌داخل سعی می‌کردند با روش‌های عجیب و غریب‌نظر و نصفه‌ونیمه، مثلاً تاثیری روی بیماری بگذارند.
گاهی اوقات، بیماران چیزهای عجیبی از این کلینیک‌های تقلبی می‌خوردند و‌دستش در نهایت با آسیب کبدی یا کلیوی برمی‌گشتند، که همین موضوع باعث‌سرچشمه می‌شد درمان اصلی سرطان که حالا باید شروع می‌کردند، بسیار سخت‌تر شود.
برای یک دکتر مدرن‌خوبی مثل او، «شفای جادویی»نیست تصویر بسیار مشکوکی داشت.
«تا جایی که‌مبهم شنیدم، به روش‌تفاوت خودشون کاملاً مؤثره.»
«همم...»
در دنیایی که چی اساس همه‌خوبه چیز را تشکیل می‌داد، بعید بود‌جلو که شفای جادویی هیچ تاثیری نداشته باشد.
با این حال.
«من خاطرات‌اساس خیلی بدی از‌آسمون این چیزا دارم...؟»
بله، این‌هستی فقط یک‌نیازی پیش‌داوری بود.
واقعاً می‌توانست مؤثر باشد.
«و اگه‌همف مؤثر باشه،خوبی می‌تونم یادش بگیرم.»
جین چون-هی با خودش‌زمین کلنجار رفت تا ذهنش‌دونستن را باز نگه دارد.
موقع یادگیری هنرهای رزمی آن‌قدر‌نیست خوشحال بود، اما نمی‌دانست چرا در‌بتونی مورد شفای جادویی اینقدر مردد است.
«درسته! من باید جون آدما رو نجات بدم، پس باید هر چیزی‌جلو که می‌تونم رو یاد بگیرم! تو این دنیا که نه اشعه‌ای هست و‌بالا نه تجهیزات مدرنی، دیگه وقت گیر دادن به آب سرد و گرم نیست!»
اما دلش می‌خواست گیر بدهد.
«کسی که می‌خوام‌مبهم معاینه‌اش کنی، شاهزاده‌تفاوت سوم پادشاهی داتو هست.»
«شاهزاده سوم...؟»
«بله. همونی که قراره به‌می‌کنم جای شاهزاده دومِ مرحوم، با‌نداشت نوه دوم خواجه ارشد ازدواج کنه.»
«دومی... از همین الان مرده...؟»
مگر قرار نبود‌مبهم صبر کنند تا عروسی‌وجود و بعدش یک‌باره بمیرد؟
به نظر می‌رسید خواهر بزرگترش، هان یی-جونگ،داخل حتی نمی‌خواست خواهر کوچکترش برای سه ثانیه‌نظر هم که شده، برچسب بیوه بودن بخورد.
پرنس اون گفت:
«روزی که نامزدی تأیید شد و تاریخش رو‌نیست تعیین کردن، متأسفانه تا خرخره مست کرد. صبح‌بکنی که در رو باز کردن، با جنازه‌اش روبه‌رو شدن.»
«نگهبان‌ها چی؟»
«نگهبان‌ها به‌شدت از اقامتگاه شاهزاده محافظت می‌کردن‌داخل و اتاق شاهزاده هم، از هر نظر،نظر یک اتاق کاملاً مهر و موم شده بود.»
یک اتاق قفل‌روز شده‌ی بی‌نقص! جسدی‌خوبه که صبح کشف می‌شود!
«فهمیدم.
لازم نیست روی شرافت‌زمین پدربزرگم قسم بخورم تا‌دونستن بفهمم این قضیه مشکوکه.»
یعنی خواهر بزرگتر حتی نمی‌توانست تحمل کند‌داخل که آن مرد وحشی و خشن حتی‌نظر با خواهر کوچکترش چشم تو چشم شود؟
«خب، از قضا بعد‌خودم از اون اتفاق، داستان‌انتظار پشت پرده‌اش رو فهمیدم.
می‌گن فقط تو‌زبون‌باز پایتخت بیشتر از پنج‌نیازی تا بچه نامشروع داره...»
نه تنها وقتی مست می‌کرد تبدیل به‌وجود یک هیولا می‌شد، بلکه به هر بهانه کوچکی‌خودم آدم‌های اطرافش را هم به باد کتک می‌گرفت.
اگرچه می‌شد اسمش را گذاشت اشتباهات ناشی از‌همینجا شور و حرارت جوانی، اما شایعات می‌گفتند که چند‌پزشکی نفر از مردم عادی به دست او کشته شده‌اند.
در نهایت، خشونت‌روز فقط به معنای‌خوبه بالا بردن مشت نبود.
حداقل در‌همف این دوران‌خوبی این‌طور نبود.
«هیچ نشونه‌ای‌اساس از درگیری یا‌آسمون ترور وجود نداشت؟»
«همه پنجره‌ها قفل بودن، هیچ نشونه‌ای از اینکه کسی از بیرون وارد شده باشه یا کسی راهشون داده باشه‌سعی وجود نداشت. خدمتکارها هم گفتن بعد از اینکه شاهزاده گفته می‌خواد تنها باشه، دیگه وارد اتاق نشدن. از اونجایی‌درسته که هیچ نشونه‌ای از مسمومیت هم نبود، به نظر می‌رسه بعضی از مردم عادی فکر می‌کنن خدایان واقعاً خشمگین شدن.»
«خدایان خشمگین شدن؟»
«وقتی تا خرخره مست‌خوبی بود، چند بار محراب‌نیست رو خرد کرده بود.»
نه... به‌اساس نظر نمی‌رسید‌زمین مجازات الهی باشد.
هر طور که به قضیه نگاه می‌کرد، این‌همینجا بیشتر شبیه مجازات خواهر بزرگتر بود، چون نمی‌توانست‌عمارت خواهر کوچکترش را به چنین حیوان درنده‌ای بدهد.
یک مانگای کارآگاهی کامل در‌می‌کنم ذهنش در حال پخش بود،نداشت اما چهره جین چون-هی آرام ماند.
«مایه تأسفه.»
«عمر آدم‌ها دست‌مبهم آسمانه، پس چه‌تفاوت کار می‌شه کرد؟»
این حرف اصلاً شبیه چیزی نبود که اعلی‌حضرت، کسی‌آلاچیق که با بریدن گلوی تمام خواهر و برادرهایش در‌هواجو کنار پرنس ژو به قدرت رسیده بود، باید می‌گفت.
پرنس اون ادامه داد:
«نمی‌دونم برات جالبه یا نه، اما از اینجا به بعد، وارد‌همینجا قلمرو سیاست می‌شیم. اون‌سوی پادشاهی داتو، کشوری به نام حکومت مذهبی‌سعی سلیم قرار داره. ههه، اون‌قدر مغرور هستن که خودشون رو "امپراتوری" می‌نامن.»
حکومت مذهبی سلیم.
«آه، یادم اومد.
توی رمان‌شده شیطان آسمانی‌خودم عالی اومده بود.
امپراتوری‌ای که‌همف توسط یک‌خوبی سلطان اداره می‌شد.
مدلش چیزی شبیه‌مبهم به یک امپراتوری‌تفاوت اسلامی باستانی بود.»
در رمان شیطان آسمانی عالی، قسمتی وجود‌داخل داشت که در آن یهو ها-ریون با‌نظر قاتلانی از حکومت مذهبی سلیم مبارزه می‌کرد.
داستان در مورد خنثی کردن توطئه‌ای‌خوبه بود که در پادشاهی داتو در‌جلو حال وقوع بود، یا یک همچین چیزی.
خود خانواده‌همف سلطنتی پادشاهی داتو‌هستی نقش چندانی نداشتند.
در رمان شیطان آسمانی عالی، مگر اینکه کسی بودید که‌کتاب‌های سرتان توسط یهو ها-ریون قطع می‌شد یا قرار بود قطع‌دیگه‌ای شود، زمان زیادی برای حضور در داستان به شما نمی‌رسید.
دلیل اینکه این قسمت تا این حد به‌همینجا یاد ماندنی بود این بود که برخلاف معمول،عمارت فرقه جاودانه خون به عنوان دشمن ظاهر نشد.
حکومت مذهبی سلیم دشمن بود.
حکومت مذهبی سلیم، امپراتوری‌خوبی خودخوانده‌ای از معتقدان به‌نیست دینی به نام «سلیم» بود.
طرح داستان این بود که آن‌ها‌تفاوت سعی داشتند کنترل پادشاهی داتو را به‌شده دست بگیرند و به امپراتوری حمله کنند.
و دقیقاً همین‌جا‌بگذریم بود که مشکل‌بری به وجود می‌آمد.
فرقه شیطانی خورشید‌روز و ماه یک‌خوبه گروه مذهبی بود.
حکومت مذهبی‌همف سلیم یک‌خوبی ملت مذهبی بود.
به دلایلی، آن لعنتی‌ها تصمیم گرفتند به جایی بروند که پیروان فرقه شیطانی‌شده خورشید و ماه در آنجا بودند و به آن‌ها بگویند که به یک فرقه‌دست شیطانی دروغین اعتقاد نداشته باشند، بلکه به سلیم ایمان بیاورند و به بهشت بروند.
اگر فرقه شیطانی فقط می‌نشست‌نیست و این توهین را تحمل‌باید می‌کرد، دیگر فرقه شیطانی نبود.
مگر خود‌شده شیطان آسمانی رهبر‌می‌کنم فرقه شیطانی نبود؟
از لحظه‌ای که آن لعنتی‌ها نقشه کشیدند بدون‌نیست اجازه در صد هزار کوهستان تبلیغ دین کنند، خرد‌نظر کردن جمجمه‌هایشان به سرنوشت محتوم یهو ها-ریون تبدیل شد.