چپتر 752: فصل 752
0هنرهای رزمی امپراتور جادوگری به‌مهارت هر جا که می‌رسید، بدون‌فوراً استثنا یک گل سرخ شکوفا می‌شد.
گلی که‌ژجیانگِ از جسد انسان‌خیلی ساخته شده بود.
در آن گل،خیلی زندگی پژمرده می‌شد‌اگه و کینه‌ها شکوفا می‌گشتند.
عطر آن چنان شیرین و فریبنده بود‌کاره که مردان را دیوانه می‌کرد تا جایی که‌داریم شمشیرهایشان را تا لحظه مرگ به حرکت درمی‌آوردند.
و در جایی‌هنر که می‌مردند، گل‌داشت جدیدی شکوفا می‌شد.
جگال لین زمانی شیفته آن‌خیلی گل شده بود و زندگی‌اش‌منطقه را پای آن سوزانده بود.
اما حالا،آره حرفه‌اش را‌خوب تغییر داده بود.
شغل پاره‌وقتش پزشک‌قسمت بودن بود و‌شروع شغل اصلی‌اش باغبان.
جگال لین‌باغبان در هنر بونسای‌مهارت هم مهارت داشت.
یک درخت جوان در دستان او‌خوب فوراً به شکل درختی باستانی درمی‌آمد که‌کار انگار بیش از هزار سال قدمت داشت.
چنین مردی، جگال لین، به دنبال‌اگه این بود که کینه‌ها را برای‌فوق‌العاده شاگردش ببافد تا باغی زیبا بسازد.
«این بار قصد دارم تمام اعضای فرقه‌کاره جاودانه خون رو توی قلمرو متحدینمون پیدا کنم‌داریم و دست و پاشون رو یکی‌یکی قطع کنم.»
«استان لیائونینگِ‌باغبان خانواده گونگ‌سون. استان‌مهارت ژجیانگِ فرقه امی...»
«آره. خیلی خوب می‌شه اگه‌خیلی فرقه جاودانه خون رو از‌منطقه اون دو منطقه بیرون کنیم.»
«کار فوق‌العاده بزرگی می‌شه.»
«از چیزی که فکر می‌کنی راحت‌تره. همه چیز‌وقتی همین‌طوره. سخت‌ترین قسمت همیشه قبل از شروع کاره.می‌کنیم وقتی کار شروع می‌شه، مگه اغلب به‌راحتی حل نمی‌شه؟»
جگال لین ادامه داد.
«و حالا که داریم این کار رو می‌کنیم، بد‌اون نیست قلمروهایی که به‌خاطر جنگ بین اتحاد رزمی و‌می‌کنی جناح غیرمتعارف ضعیف شدن رو هم یکی‌یکی تصاحب کنیم، نه؟»
- کی‌لین خونین‌خیلی فقط با یک‌اگه هدف حرکت نمی‌کند.
این چیزی‌سخت‌ترین است که هیولاهای‌قبل پیر جیانگهو می‌گویند.
آن‌ها می‌گویند وقتی او حرکت‌مهارت می‌کند، باید دو هدف را پیدا‌شکل کرد: هدف اصلی و هدف پنهان.
وقتی آن دیوانه خانواده معتبر دیگری را به آتش می‌کشد، شاید هدف اصلی‌اش‌کار نابودی آن‌ها باشد، اما در عین حال مهمانانی که اتفاقاً آن روز برای صرف‌شروع چای آمده بودند را می‌دزدد و از آن‌ها برای تهدید جناح غیرمتعارف استفاده می‌کند.
«استان شاندونگ، که بین استان جیانگسو و استان لیائونینگ قرار داره.کار قصد دارم حقوق تجاری اونجا رو هم به دست بیارم. و البته،همیشه تمام اون حرومزاده‌های فرقه جاودانه خون رو هم اونجا از بین می‌برم.»
تحت نقشه یک موجود آسمانی.
همین‌طور هم خواهد شد.
او یکی از‌امی اصول خانواده جگال‌خوب را به زبان آورد.
«البته به‌آره جز اون‌خوب بچه پررو.»
«درسته. به جز اون.»
بچه‌ای که حتی اگر استادش به او‌درخت یک گلدان بونسای با درختی هزارساله بدهد،درمی‌آمد باز هم در آن گل سیب‌زمینی می‌کارد.
بچه‌ای که حتی اگر زمینی تا آن‌سوی افق‌اگه به او بدهند، باز هم در یک مزرعه زمین‌فکر را می‌کند و می‌گوید دارد از میکروارگانیسم‌ها آنتی‌بیوتیک می‌سازد.
یوهو یکی‌آره از چشم‌هایش‌خوب را بست.
کمی بعد گفت.
«به نظر می‌رسه‌هنر فعلاً زنده‌ست، پس نیازی‌درخت نیست خیلی نگران باشی.»
«اینکه می‌گی زنده‌ست، حتماً‌آره معنیش اینه که داره‌اگه یه جایی آسیب می‌بینه.»
«خب. مگه همیشه همین‌طور نیست؟»
این تنها چیزی بود‌همیشه که در محدوده انتظارات‌وقتی جگال لین قرار داشت.
اینکه او با آن هنرهای رزمی،داشت ثروت، موقعیت و هوشش، باز هم دارد‌باستانی یک جایی خودش را به دردسر می‌اندازد.
«دارم می‌میرم. اون بچه‌آره داره سعی می‌کنه یه‌اگه سوراخ تو معده‌ام درست کنه.»
«ولی برات جالبه، مگه نه؟»
«واقعاً می‌شه قمار‌قسمت روی جون یه‌شروع شاگرد رو جالب دونست؟»
«مگه این همون‌هنر قماری نیست که هر‌درخت استادی توی جیانگهو می‌کنه؟»
«یوهو، تو شاگرد‌امی نداری، برای همین‌خوب این حس رو نمی‌فهمی.»
با شنیدن‌آره این حرف‌ها،خوب یوهو نوچ‌نوچ کرد.
هرچه جین چون-هی بیشتر ماجراجویی می‌کرد و‌کاره بزرگ می‌شد، زندگی جگال لین هم به‌داد طرز عجیبی بیشتر پر از سرزندگی می‌شد.
«همه آدما یه روزی می‌میرن.
به خاطر‌بودن همینه که‌باغبان زندگی سرزندگی داره.
اینم در نوع خودش جالبه.»
برای موجودی که تا‌خوب ابدیت زندگی می‌کرد، انسان‌ها‌منطقه این‌گونه به نظر می‌رسیدند.
هرچه سایه‌سخت‌ترین مرگ سنگین‌تر می‌شود،قبل زندگی درخشان‌تر می‌درخشد.
از دید یوهو، جین چون-هی تنها‌داشت موجودی بود که می‌توانست دائماً مرگ‌درختی را به جگال لین یادآوری کند.
تنها کسی که می‌توانست هیولایی را‌خوب که از زندگی خودش دست کشیده بود،کار وادار کند تا به سوی زندگی بدود.
«یه دیوانه که‌خیلی بی‌وقفه به سمت‌اگه یه صخره می‌دوئه.»
آیا جگال لین به جای اینکه دست و پای این‌اغلب دیوانه را بشکند تا از دویدنش جلوگیری کند، روی صخره‌جنگ پلی نمی‌ساخت تا ببیند او تا کجا پیش خواهد رفت؟
«و منم‌باغبان دارم قاطی‌بونسای این ماجرا می‌شم.»
اون انسان لعنتی.
یوهو ناگهان رایحه‌خیلی مستی هزار روزه‌اگه را به یاد آورد.
«فقط نرو یه جا بمیری.»
شب در صحرا فرا می‌رسد.
جین چون-هی لحظه‌ای به هوانگ‌گو و تاندر quake خوابیده نگاه کرد و سپس از جا بلند شد.
کوونگ؟
با حرکت اربابشان،هنر هر دو سعی کردند‌درخت چشمانشان را باز کنند.
«چیزی نیست. بخوابید.»
با گفتن این حرف‌خوب و نوازش کردن گردن‌هایشان، هر‌بیرون دو دوباره به خواب رفتند.
روز سختی بود‌قسمت و شب عمیقی‌شروع فرا رسیده بود.
شبی آن‌قدر عمیق که‌بونسای دو جانور روحانی را‌جوان به خوابی سنگین فرو ببرد.
جین چون-هی با تماشای آن‌ها‌خیلی لبخندی زد، سپس شمشیر کریستال یخی‌بیرون خود را برداشت و بیرون رفت.
نحوه ناپدید شدنش، انگار که‌می‌شه در تاریکی نفوذ می‌کرد، شبیه‌کنیم به هنر مخفی‌کاری یهو ها-ریون بود.
«شب‌های صحرا واقعاً سرده.»
دلیل خاصی وجود‌هنر نداشت که جین چون-هی‌درخت به تنهایی بیرون بیاید.
فقط به این خاطر‌آره بود که باید شبانه‌اگه در کاخ سلطنتی قدم می‌زد.
اگر هوانگ‌گو یا تاندر quake با او می‌آمدند، قطعاً لو می‌رفت، بنابراین بی‌سروصدا خودش را پنهان کرد و به تنهایی حرکت کرد.
هنر مخفی‌کاری او که به اوج‌شروع خود رسیده بود، اجازه نمی‌داد حتی‌نمی‌شه صدای یک قدم هم به گوش برسد.
هیچ صدایی،باغبان هیچ حضوری،بونسای هیچ فرمی.
او فقط‌ژجیانگِ راه می‌رفت،آره بی‌رنگ و بی‌بو.
«ریشه‌های هنر مخفی‌کاری‌خیلی ها-ریون باید هنر‌اگه الهی شیطان بهشتی باشه.»
جین چون-هی از‌قسمت حرکت پای سه‌شروع جوهره استفاده کرد.
احمقانه به‌باغبان نظر می‌رسید،بونسای اما حقیقت داشت.
البته، درک گام‌های جابجایی عرفانی چی بهشتی خانواده‌اگه جگال هم در آن گنجانده شده بود، اما فرم‌فکر آن بیشتر به حرکت پای سه جوهره نزدیک بود.
ناگهان با خودش فکر کرد که‌اگه آیا حالا می‌تواند حتی به کاخ امپراتوری‌بزرگی امپراتوری هوآ هم نفوذ کند یا نه.
او در وضعیتی بود که بر تکنیک‌کاره الهی فعال‌سازی مبدأ مسلط شده بود و‌داد به قلمروی فراتر از آن قدم گذاشته بود.
با داشتن تمام محتوای کتاب‌های بایگانی‌داشت مخفی کاخ امپراتوری در سرش، حالا‌درختی می‌توانست تقریباً هر فرمی را درک کند.
او این دستاورد را تنها‌خیلی با مشاهده یک هنر مخفی‌کاری‌منطقه سطح بالا به دست آورده بود.
«به جز استادم، شاید فقط‌می‌شه سه فرمانروا و دو امپراتور‌کنیم بتونن با زور جلوم رو بگیرن؟»
چنین فکری‌سخت‌ترین ناگهان از‌همیشه ذهنش عبور کرد.
البته می‌گویند جیانگهو به اندازه شن‌های بیابان پر از آدم‌های‌فوراً خارق‌العاده است و قدرت واقعی فرقه جاودانه خون و فرقه شیطانی‌مردی هنوز کاملاً مشخص نبود، بنابراین از خود راضی بودن ممنوع بود.
«حداقل توی رمان "شیطان بهشتی عالی" با جزئیات به فرقه‌منطقه شیطانی اشاره شده بود، برای همین تا حدی می‌تونم قدرتشون‌همه رو پیش‌بینی کنم، اما قدرت فرقه جاودانه خون هنوز یه رازه.»
علاوه بر این، هشدار‌خوب بک چون-گون هم بود که‌بیرون کاملاً هم شبیه هشدار نبود.
«اینکه چی بهشتی داره پراکنده می‌شه و اونا‌وقتی دارن قدرت اصلیشون رو پس می‌گیرن... آیا این‌می‌کنیم یعنی اونا با سه فرمانروا قابل مقایسه هستن؟»
هیچ‌چیز قطعی نبود.
فعلاً، اگر می‌توانستم رد بک چون-گون‌خوب را پیدا کنم و یک کتک حسابی‌کار به او بزنم، شاید چیزی دستگیرم می‌شد.
جین چون-هی با این‌خوب افکار، مثل یک روح سرگردان‌بیرون در عمارت سلطنتی پرسه می‌زد.
خیلی زود از عمارت سلطنتی گذشت و‌کاره به مکانی رسید که شاهزاده از قبل‌داد به او گفته بود؛ درست پشت عمارت.
پشت قصر‌باغبان سلطنتی، یک کوه‌مهارت صخره‌ای قرار داشت.
او مسیری را‌امی که از میان‌خوب آن می‌گذشت، دنبال کرد.
«اینجا جاییه که ورود‌خوب بهش حتی داخل قصر‌منطقه سلطنتی هم اکیداً ممنوعه.»
از آن دست مکان‌هایی‌همیشه بود که یک غریبه هرگز‌مگه نمی‌توانست به آن پا بگذارد.
با ورود به آنجا، معبدی‌مهارت را دید که از یک‌فوراً تکه سنگ یکپارچه تراشیده شده بود.
البته فقط یک معبد نبود.
معابد بی‌شمار کوچک و بزرگی‌می‌شه به چشم می‌خوردند که شبیه‌کنیم به یک شهر به نظر می‌رسیدند.
و در مرکز، مجسمه غول‌پیکری از‌شروع بودا در حال مراقبه نشسته بود‌نمی‌شه که لوح سنگی در دست داشت.
«واو، فکر‌باغبان کن یه آدم‌مهارت اینو تراشیده باشه.»
و درخت غول‌پیکر و بلندی طوری‌خوب رشد کرده بود که انگار لوح و‌کار مجسمه بودا را در آغوش گرفته بود.
درختی بود‌آره که جین چون-هی‌می‌شه به خوبی می‌شناخت.
«آه، حس و حالش‌همیشه شبیه همون درختیه که‌وقتی تو ویرانه‌های زیرزمینی دیدم.»
خود جین چون-هی گیاه‌شناس‌بونسای نبود، بنابراین راهی برای‌جوان اطمینان از این موضوع نداشت.
اما کسی جز خودش نبود‌خیلی که ارواح کینه‌توز را تطهیر کرده‌بیرون و آن درخت را سوزانده بود.
او هرگز نمی‌توانست حس‌خوب آن نفرین تاریک و‌منطقه سیاه را فراموش کند.
در مقابل، درختی که اکنون روبرویش‌شروع قرار داشت، باطراوت بود و برگ‌هایش‌نمی‌شه زیر نور ماه می‌درخشیدند و تاب می‌خوردند.
سالم به نظر می‌رسید.
و...
«حضور هیچ‌آره روح کینه‌توزی‌خوب رو حس نمی‌کنم.»
صدایی از‌سخت‌ترین مقابل جین چون-هی‌قبل به گوش رسید.
«شنیدم درختی که‌هنر تو اون ویرانه‌هاست،داشت با این درخت یکیه.»
«شنیدی؟»
«این قضیه قبل از تولد من اتفاق افتاده. پدرم، پدربزرگم... حتی خیلی قبل‌تر از‌چیزی اون‌ها هم این درخت وجود داشته. این که این دو درخت از طریق ریشه‌هاشون‌مگه به هم وصل هستن، فقط یه موضوع خیلی قدیمیه که تو اسناد پیدا می‌شه.»
در این کشور، قربانی کردن‌قبل انسان‌ها از دیرباز به سادگی‌اغلب یک امر عادی بوده است.
دوران چنان دوری که‌بونسای حتی زیر سؤال بردن‌جوان آن هم سخت بود.
شاهزاده قدمی به جلو برداشت.
«اومدی.»
شاهزاده در حالی که‌همیشه ماسک طلایی بر چهره‌وقتی داشت، آنجا ایستاده بود.
سنگ پیمان‌باغبان را در‌بونسای دست داشت.
«این یه‌ژجیانگِ درخت الهی قدیمیه.خیلی یه مکان قدیمی.»
«بله. اینجا مقدس‌ترین مکان کشور‌می‌شه ماست که درخت گل اژدهای‌کنیم مقدس رو تو خودش جا داده.»
یک مکان مقدس!
او به خوبی می‌دانست‌بونسای که این کلمه برای مردم‌دستان این دنیا چه معنایی دارد.
اما جین چون-هی‌امی با آرامش به‌خوب اطراف نگاه کرد.
انگار که‌آره برای گشت و‌می‌شه گذار آمده بود.
نه، به یک‌قسمت معنا، واقعاً شبیه‌شروع گشت و گذار بود.
هیچ فرد مرده‌هنر یا روح کینه‌توزی‌داشت در اینجا وجود نداشت.
تنها مکان مقدس‌امی و آرام یک‌خوب سرزمین بیگانه خودنمایی می‌کرد.
«با قرار دادن این‌خوب سنگ پیمان تو لوح مقدس‌بیرون پیمان، شرط‌بندی ما اجرایی می‌شه.»
با گفتن این‌قسمت حرف، به اعماق‌شروع زیر درخت رفت.
در آنجا، لوح‌های‌هنر سنگی تکه‌تکه شده سوراخ‌ها‌درخت را پر کرده بودند.
مثل یک پازل، فقط جای تکه‌ای‌خوب که جین چون-هی داشت و تکه‌ای‌کنیم که دست شاهزاده بود، خالی بود.
شاهزاده اول قطعه خودش‌خوب را گذاشت، انگار که‌منطقه می‌خواست به او نشان دهد.
تق—
جین چون-هی با‌هنر تماشای او با‌داشت خود فکر کرد.
«همم.
فکر می‌کردم تله‌ای گذاشته باشه.
این غیرمنتظره‌ست.»
به همین دلیل بود‌بونسای که شمشیر کریستال یخی‌جوان را با خود آورده بود.
جین چون-هی نیز سنگ‌آره پیمانی که داشت را‌اگه درون لوح قرار داد.
با این کار، لوح‌خوب سنگی شکل کامل و‌منطقه اصلی خود را نشان داد.
چیزهای زیادی با خطی ناشناخته روی آن‌کاره نوشته شده بود و حروف شروع به‌داد درخشیدن کردند و در سرش زمزمه کردند.
-پیمان اکنون‌باغبان در اینجا‌بونسای بسته شد.
به طور غریزی.
متوجه شد که‌خیلی این صدای موجودی‌اگه هم‌سطح اژدهای بال‌دار است.
«همونطور که فکر‌قسمت می‌کردم، یه لوح‌شروع سنگی معمولی نیست.»
با این کار، شاهزاده‌بونسای اکنون دلیلی برای لغو‌جوان قربانی کردن انسان‌ها داشت.
درست در همان‌امی لحظه، شاهزاده شمشیرش‌خوب را بیرون کشید.
شینگ—
«این چه معنی‌ای می‌ده؟»
جین چون-هی بدون اینکه‌بونسای شمشیر کریستال یخی خود‌جوان را بیرون بکشد، پرسید.
شاهزاده به‌ژجیانگِ حرف او‌آره پاسخ داد.
«من به پیمان پایبند می‌مونم. شرط‌بندی، شرط‌بندیه و از‌بیرون اونجایی که غرور خانواده سلطنتی رو وارد این کار‌همه کردم، چیزیه که باید با جونم براش بها بدم.»
«و؟»
سؤال این بود که‌بونسای پس چرا با شمشیر‌جوان کشیده آنجا ایستاده است.
شاهزاده با‌ژجیانگِ حالتی دیوانه‌وار به‌خیلی جین چون-هی خندید.
«برای این‌آره کار، طبیعتاً به‌می‌شه تو نیاز ندارم؟»
«ببخشید؟»
«دانشی که تو داری. یادت‌مهارت میاد وقتی گفتم این کار‌فوراً حس تقلب کردن رو می‌ده؟»
«بله. اما فکر کنم جواب دادم که چرا‌اگه نمی‌شه بهش گفت فقط یه تقلب. اینکه اگه به‌فکر اندازه کافی از ویرانه‌های باستانی پادشاهی استفاده کنی، امکان‌پذیره.»
«بازی با کلمات رو تموم کن. اگه فقط تکنولوژی تصفیه‌کنیم آب بود، شاید منم همین فکر رو می‌کردم. اما کارایی‌همین‌طوره که تو این پادشاهی کردی خیلی زیاده. خیلی خیلی زیاد.»
از مهار کردن طاعون‌همیشه گاوی گرفته تا آن‌وقتی توانایی مدیریتی عجیب و غریب.
اختراعات.
«... آها؟»
«من باید از دانشی که تو‌اگه داری استفاده کنم. تا از این به‌بزرگی بعد جلوی قربانی کردن انسان‌ها رو بگیرم.»
با این حرف، جین چون-هی‌قبل طوری سر تکان داد که‌اغلب انگار متوجه منظور او شده است.
«خب، اگه مغزم رو به‌مهارت دست بیاری، گمانم کارای زیادی‌فوراً باشه که بتونی انجام بدی.»
«طبق تحقیقات شخصی من، فقط استان جیانگسو که تو مدیریتش می‌کنی، با سرعت‌کار خیلی بیشتری نسبت به بقیه مناطق در حال پیشرفته. دلیلش رو نمی‌دونم، اما‌قبل تو یا یه نابغه‌ای، یا دانش یه موجود آسمانی رو داری. اشتباه می‌کنم؟»
صدایش کمی گوش‌خراش بود.
تکه‌شیشه‌ای به نام حسادت.
او به جین چون-هی که‌مهارت همه چیز را تنها با دانش‌شکل به دست آورده بود، حسادت می‌کرد.
بنابراین، به دنبال این‌آره بود که آن را‌اگه از آن خود کند.
«خب که چی؟»
«باید دستگیرت کنم و اون دانش رو ازت بیرون‌مگه بکشم. با اون، پادشاهی رو احیا می‌کنم و امپراتوری‌قلمروهایی مغرور و حکومت دینی سلیم رو به زانو درمیارم.»
«اوه؟ حتی اگه‌هنر منو دستگیر کنی، پس‌درخت مسائل دیپلماتیک چی می‌شه؟»
«باید اون رو به عنوان یه مرگ تصادفی جا‌اون بزنم و کمی زمان بخرم. مشکلی نیست. با دانشی مثل‌راحت‌تره دانش تو، حتی از امپراتوری هوآ هم ترسی نخواهم داشت.»
«بیش از‌آره حد روم‌خوب حساب می‌کنی.»
جین چون-هی این‌گونه پاسخ داد.
اما شاهزاده‌باغبان سرش را‌بونسای تکان داد.
«واقعاً این‌طوره؟ژجیانگِ من که‌آره این‌طور فکر نمی‌کنم.»
او در جین چون-هی چه دیده‌اگه بود؟ چشمان مردی که این انتخاب را‌بزرگی کرده بود، هنوز پر از یقین بود.
«این فقط فدا‌قسمت کردن چیزای کوچیک‌شروع به خاطر چیزای بزرگه.»
«منظورت از چیزای‌هنر ‹کوچیک›، زندگی منه؟داشت یا وجدان خودت؟»
این کلمات تند‌امی و تیز، به‌خوب یقین او خنجر زد.
اما او نه‌خیلی خونریزی کرد و‌اگه نه متزلزل شد.
«مشکلی نیست.سخت‌ترین این وظیفه‌همیشه یه سیاستمداره.»
جین چون-هی دید‌هنر که ترکی در‌داشت غرور او شکل گرفت.
اگر این هم یک فداکاری کوچک برای‌می‌شه خیر بزرگ‌تر بود، با خود فکر کرد‌فوق‌العاده که شاید حتی برای او یک افتخار باشد.
اما، از طرف دیگر.
«مرد احمق.
داری به جایی‌هنر می‌ری که هیچ‌داشت راه برگشتی نداره.»
اگه می‌دونستم قراره‌امی این‌طوری بشه، باید‌خوب دیشب بیشتر کتکش می‌زدم.
«تا الان پشتم رو بهت نشون‌اگه دادم، برای همین ممکنه گاردت رو‌فوق‌العاده پایین آورده باشی و فکر کنی ضعیفم.»
او کف‌سخت‌ترین دست‌هایش را‌همیشه به هم چسباند.
سپس، نورهای کوچکی‌هنر مانند ستارگان از بدنش‌درخت شروع به درخشیدن کردند.