چپتر 971: چپتر ۹۷۱
0یهو ها-ریون‌ذره به نرمی روی‌شده زمین فرود آمد.
جین چون-هی پرسید: «قلمرو تحول؟»
«...نه، هنوز‌می‌گرفت یه قدم‌زندگی‌اش فاصله دارم.»
«منم همین‌طور.»
«همم...»
یهو ها-ریون‌مشت راضی به‌می‌تونه نظر می‌رسید.
بعد گفت: «با این‌زندگی‌اش حال، قلمرو تحول تو با‌ذره قلمرو تحول من فرق می‌کنه.»
«وقتی مسیر فرق‌شبیه داشته باشه، نتیجه‌بود هم متفاوت می‌شه.»
«این حالتی که بهش می‌گن قلمرو تحول، فقط یه اصطلاحه‌داده که آدمای بی‌خبر از روی حدس و گمان سر هم کردن.چیز برام جالبه که آیا واقعیتش یه منظره کاملاً متفاوته یا نه.»
«...»
این پرسش و‌همین پاسخ، شبیه به یه‌ناامیدانه گفتگوی فلسفی ذن بود.
با اینکه حرف زیادی بینشان رد‌بود و بدل نشد، اما جین چون-هی‌نشد و یهو ها-ریون منظور همدیگر را می‌فهمیدند.
«شاید این‌طور باشه، شایدم نه.»
جین چون-هی همین‌قدر گفت و‌خودش بعد دوباره در فکر فرو رفت.همین سپس پرسید: «ها-ریون، تو چی می‌بینی؟»
وقتی کسی به قلمرو‌زندگی‌اش تحول نزدیک می‌شد، توانایی‌چسبیدن دیدن اراده را پیدا می‌کرد.
اما دیدن، به‌شبیه معنای دیدنِ یک‌بود منظره یکسان نبود.
بسته به ذهنیت هر فرد و مسیری‌جهت که طی کرده بود، این حس برای‌ببیند هر کسی به شکل متفاوتی گسترش پیدا می‌کرد.
«من دیدم که حتی یه‌خودش مشت سنگ هم می‌تونه تو خودش‌همین اراده داشته باشه. تو چی هیونگ؟»
هر کاری هم که می‌کرد، داشت از انسانیت فاصله‌ذره می‌گرفت، برای همین زندگی‌اش به یک تقلا و مبارزه ناامیدانه‌بی‌جان برای چسبیدن به یک ذره از انسانیتش تبدیل شده بود.
آیا همین استیصال، در جهت عکس، به‌اینکه او اجازه داده بود که در یک‌منظور جسم بی‌جان هم اراده و ذهن را ببیند؟
نه اینکه در ذهن یک‌شده آدم سرک بکشد، بلکه در‌داده یک شیء بی‌جان و ساده.
شاید کسی با‌سنگ خودش فکر می‌کرد‌هیونگ این چیز خاصی نیست.
اما اگر آن را به کمال‌مبارزه می‌رساند، یهو ها-ریون می‌توانست اراده تمام‌شده چیزهای این دنیا را درک کند.
او واقعاً داشت به سمت‌فلسفی وحشتناک‌ترین فلسفه رزمی پیش می‌رفت؛ چیزی‌بدل که کاملاً برازنده یهو ها-ریون بود.
«...من...»
جین چون-هی لبخند تلخی زد.
«من دیدم که‌همین تمام چیزهای این‌مبارزه دنیا می‌تونن بمیرن.»
«تو می‌خوای آدما رو نجات بدی‌بود هیونگ. همون‌طور که یاد می‌گیری چطور‌نشد نجاتشون بدی، یاد می‌گیری چطور بکشیشون؟»
«...»
جین چون-هی سر تکان داد.
امروز، او یک قدم دیگر از‌مبارزه استادش و آن فلسفه رزمی‌ای که‌شده این‌قدر عمیق تحسینش می‌کرد، دورتر شده بود.
بالاخره چشمانش را بست.
«وقتی بذر شیطان آسمانی تو وجودم شکل گرفت، تازه فهمیدم تمام این مدت‌ذهن داشتم چی رو انکار می‌کردم. آره. اگه بخوام از چیزی دور بشم، اول‌می‌رساند باید بدونم از چی دارم دور می‌شم. معنیِ دور شدن از مرگ اینه که...»
«...بیشتر از هر‌سنگ کس دیگه‌ای، مستقیماً‌هیونگ با مرگ روبرو بشی؟»
چرا یک چنین تصویر‌زندگی‌اش ذهنی‌ای باید در وجود‌چسبیدن یک پزشک شکوفا می‌شد؟
«آه، من هیچ‌وقت نمی‌تونم‌گفتگوی همون چیزهایی رو در‌حرف آغوش بکشم که استادم کشید.»
حس ناامیدی‌ذره تمام وجودش‌تبدیل را فرا گرفت.
او هرگز نمی‌توانست به آن‌خودش باغ زیبا و پرطراوتی برسد‌می‌گرفت که تمام خلقت را نجات می‌داد.
در عوض، حس می‌کرد هرچه هنرش‌مبارزه را کامل‌تر می‌کند، خودش بیشتر در‌شده یک دنیای سیاه‌وسفید و بی‌رنگ محو می‌شود.
اگر مردم به کارهای گذشته‌فلسفی استادش فکر می‌کردند، احتمالاً یک تصویر‌بدل ذهنی کاملاً برعکس را تصور می‌کردند.
اما چرا...
چرا استادش داشت به تصویر ذهنیِ خلق‌کاری و محافظت نزدیک می‌شد، در حالی که‌مبارزه او داشت به سمت نابودی و مرگ می‌رفت؟
هرچه بیشتر برای‌همین دور شدن از آن‌ناامیدانه وسواس به خرج می‌داد...
بیشتر خودش را‌شبیه در حال زل‌بود زدن به آن می‌دید.
ذهن انسان‌ذره انکار کردن‌تبدیل را بلد نیست.
مگر ما با یک مغز احمق به دنیا نیامده‌ایم‌انسانیت که هرچه بیشتر به خودمان می‌گوییم به چیزی که‌انسانیتش دوست نداریم فکر نکنیم، بیشتر به آن فکر می‌کنیم؟
یهو ها-ریون به‌همین هیونگش نگاه کرد و‌ناامیدانه در فکر فرو رفت.
«پزشک بودن شغلیه که‌گفتگوی بیشتر از هر جنگجویی با‌زیادی مرگ سر و کار داره.»
اگر آدم‌ها سالم و‌تبدیل شاد بودند، اصلاً چرا‌عکس باید دنبال یک پزشک می‌گشتند؟
آن‌ها به سراغ پزشک می‌روند‌خودش چون درد می‌کشند و در‌می‌گرفت حال دست و پا زدن هستند.
مخصوصاً از آنجایی که هیونگش بزرگ‌ترین پزشک‌ناامیدانه الهی زیر این آسمان بود، جنگجوهایی که جانشان‌عکس به مو بند بود زیاد به سراغش می‌آمدند.
این یعنی او هم‌گفتگوی به همان اندازه باید‌حرف با مرگ روبرو می‌شد.
البته، می‌دانست که‌انسانیتش هیونگش جان چند نفر‌جهت را نجات داده است.
با این حال،سنگ دانش بشری حد‌هیونگ و مرزی دارد.
مهم نیست چقدر تلاش کنی،تقلا قانون دنیا این است که‌انسانیتش کسی که باید بمیرد، می‌میرد.
شغل هیونگش طوری بود‌گفتگوی که مدام در آن‌حرف جان انسان‌ها از دست می‌رفت.
حتماً بارها و بارها پیش آمده بود که تا لحظه آخر با‌بی‌جان تمام وجود برای یک بیمار جنگیده بود، اما در نهایت او را‌اگر از دست داده بود و نتوانسته بود حریف طول عمر طبیعی‌اش بشود.
آیا آن تجربیات وحشتناک، تبدیل‌خودش به پینه‌هایی شده بود که‌می‌گرفت در فلسفه رزمی‌اش ریشه دوانده بود؟
یهو ها-ریون‌می‌گرفت با خودش‌زندگی‌اش فکر کرد.
جایگاهی که هیونگش در‌گفتگوی آن قرار داشت، همیشه‌حرف «روز مرگ یک آدم» بود.
روزی که‌ذره یک نفر در‌شده عمارت پزشکی می‌میرد.
در آن تنهایی، بدون‌می‌تونه هیچ خانواده یا دوستی‌داشت از زادگاهشان، بدون هیچ‌کس.
درست در انتهای آن سفر نهایی‌مبارزه از زندگی به مرگ، مگر پزشک‌شده تنها کسی نبود که کنارشان می‌ماند؟
چون این سرنوشت یک‌گفتگوی پزشک بود که در‌حرف این جیانگهو زندگی می‌کرد.
هیونگش در این مدت کوتاه‌شده فاجعه خون، چندتا از این «روزهای‌جسم مرگ» را به چشم دیده بود؟
در عمارت‌مشت پزشکی، و‌می‌تونه در میدان جنگ.
انسان‌ها می‌میرند.
و در تمام آن‌گفتگوی روزهایی که روی هم‌حرف تلنبار می‌شوند، یک پزشک آنجاست.
او می‌جنگد و می‌جنگد، و در نهایت یک شیطان‌اجازه را در آغوش می‌کشد، و حتی آن شیطان هم برایش‌شیء تبدیل به ابزاری می‌شود تا بتواند به جنگیدن ادامه دهد.
در سرتاسرِ‌مشت «روز مرگ‌می‌تونه یک آدم».
به این ترتیب، فلسفه رزمی‌تقلا هیونگش داشت به شکلی کاملاً‌انسانیتش متفاوت از اراده خود او می‌رسید.
یهو ها-ریون‌پاسخ گفت: «...هنوز‌گفتگوی کامل نشده.»
«...»
«تصویر ذهنی‌مشت تو هنوز کامل‌خودش نیست. برای همین...»
جین چون-هی هیچ‌وقت فکر نمی‌کرد‌تقلا روزی برسد که این پسر‌انسانیتش بخواهد به کس دیگری دلداری بدهد.
جین چون-هی سر تکان داد.
«آره. حق‌ذره با توئه. من‌شده هنوز کامل نشدم.»
تصویر ذهنی‌مشت جین چون-هی‌می‌تونه کامل نبود.
اگر یک نقاشی‌همین بود، می‌شد یک‌مبارزه نقاشی انتزاعیِ ناتمام.
هنوز هیچ‌کس نمی‌دانست‌شبیه قرار است چه جور‌اینکه نقاشی‌ای از آب دربیاید.
«و... شاید زیاد مایه دلداری نباشه، اما منظره‌ای که‌اجازه تو داری باهاش روبرو می‌شی هیونگ، همون منظره‌ایه که هر‌شیء رزمی‌کاری تو این دنیا با تمام وجود آرزوش رو داره.»
«جوهر هنرهای رزمی؟»
«تمام هنرهای رزمی، در‌زندگی‌اش نهایت فقط یه کلمه دیگه‌ذره برای دعوت کردن از مرگن.»
«...این اصلاً دلداریِ خوبی نبود.»
«خودمم همین فکر رو می‌کردم. با این حال،عکس اینکه هنوز کامل نشده یعنی جای کار داره، و‌بکشد اینکه ازش آگاهی یعنی می‌تونی تغییرش بدی، مگه نه؟»
«...این یکی یکم بهتر بود.»
برای کسی مثل یهو‌زندگی‌اش ها-ریون، داشت حرف‌های خیلی‌چسبیدن منطقی و معقولی می‌زد.
با نگاه به پایین کوه، نامگونگ اون‌اینکه را دید که داشت مردم را رهبری می‌کرد‌همدیگر و به اوضاع بعد از درگیری رسیدگی می‌کرد.
«همم، دانتیان همه‌شون نابود شده؟»
«بله! حتی‌مشت یه نفر هم‌خودش از قلم نیفتاده.»
دیدن اینکه چطور با وجود زدن ماسک‌ناامیدانه و مخفی کردن هویتش، خیلی طبیعی تبدیل‌جهت به رهبر گروه شده بود، جالب بود.
«اون مرد‌پاسخ واقعاً یه‌گفتگوی رهبر مادرزاده...»
و... چی‌ای که از‌تبدیل زیر ماسک حس می‌کرد، به‌اجازه طرز قابل‌توجهی قوی‌تر شده بود.
«درسته.
تو این‌می‌گرفت مدت اونم‌زندگی‌اش قوی‌تر شده.»
نامگونگ اون، جین چون-هی‌گفتگوی را شناخت و بلافاصله‌حرف به سمت بالای کوه دوید.
یک تکنیک حرکتیِ خیره‌کننده.
با حس کردن چی رعد در‌هیونگ نوک انگشتان پایش، به نظر می‌رسید رعدِ‌تقلا درونش حتی قدرتمندتر از قبل شده است.
«فعلاً قصد دارم بهشون بگم راهزن‌های‌مبارزه دریایی و بفرستمشون تحویل مقامات بک‌رین‌شده بشن. فرستادنشون به اتحاد رزمی فقط دردسره.»
«واو، ارباب اتحاد‌شبیه رزمیِ آینده داره‌بود حرف خیلی جالبی می‌زنه.»
از آنجایی که سرنوشتش را تغییر داده بود، شاید دیگر تبدیل به ارباب‌ذهن اتحاد رزمی نمی‌شد... اما در هر صورت، او تا مغز استخوان یک مرد از‌می‌توانست جناح متعارف بود، مردی که بالاترین جایگاه را در سیستم طبقاتی جناح متعارف داشت.
«اگه این قضیه تبدیل به‌خودش جنگ بین جناح متعارف و فرقه‌همین شیطانی بشه، خیلی رو اعصاب می‌ره.»
«دقیقاً. هر کدومشون با توجه به گناهانشون مجازات‌چسبیدن عادلانه‌ای می‌شن. این همون چیزی نیست که تو‌اجازه می‌خوای؟ شکلش مهم نیست، مهم جوهرهِ کفاره دادنه.»
با شنیدن این‌شبیه حرف‌ها، جین چون-هی نتوانست‌اینکه جلوی خنده‌اش را بگیرد.
«دقیقاً.»
حتی به عنوان دوستان بد، یا‌هیونگ شاید دقیقاً به خاطر اینکه دوستان‌زندگی‌اش بدی بودند، این‌قدر خوب همدیگر را می‌شناختند؟
درست همان موقع، یک‌زندگی‌اش کبوتر نامه‌بر با سرعت‌چسبیدن به سمتشان پرواز کرد.
ایلکانه پیام‌پاسخ را چک کرد‌فلسفی و نزدیک شد.
«ارباب من،ذره پیامی از‌تبدیل ساختمان اصلی رسیده.»
«همم؟»
«این یه احضاریه برای بازگشت به‌مبارزه ساختمان اصلیه. می‌گه اربابان جوان باید تو‌استیصال دوئل‌های خونین تن به تن شرکت کنن.»
«...این اراده شیطان آسمانیه؟»
«مهر رسمی روش نخورده، اما همون‌طور که می‌دونید، شیطان آسمانی گاهی اوقات دستورات رو بدون‌آدم مهر صادر می‌کنه، برای همین نمی‌تونیم مطمئن باشیم. با این حال، با توجه به شکل‌دنیا نامه مهر و موم شده و نوع رمزگذاری، قطعیه که از طرف فرماندهی عالی اومده.»
یهو ها-ریون‌مشت به جین‌می‌تونه چون-هی نگاه کرد.
جین چون-هی جواب داد: «اه... من که نمیام. اگه قصد داری من‌شده رو تا کوه‌های صدهزارگانه ببری، بهشون بگو آماده باشن که حتی اگه‌بکشد شده از پشت بیهوشم کنن، باید من رو کشان‌کشان تا اونجا ببرن.»
پزشک تصمیمش را گرفته بود.
مهم نبود‌ذره چه بشود، او‌شده باید فرار می‌کرد.
فقط باید‌مشت این کار‌می‌تونه را می‌کرد.
اگر کشان‌کشان با‌همین آن‌ها می‌رفت، قطعاً‌مبارزه به ضررش تمام می‌شد.
«...چقدر مسخره.»
«من هیچ‌وقت ارباب جوان نبودم! مرتیکه!استیصال در عوضش فقط یه بشقاب تانگسویوک‌بی‌جان خرچنگ عجیب و غریب گیرم اومد! هان؟»
تخصص هیونگش گل کرده بود.
پافشاری سرسختانه.
تحت هر شرایطی‌شبیه حرف خودش را‌بود به کرسی می‌نشاند.
و در ادامه گفت: «خب، با فرض اینکه اون پیام واقعاً از طرف شیطان‌ببیند آسمانی باشه... به نظر می‌رسه منظورش اینه که دست از سر و کله هم‌تمام پریدن بردارید و کار رو زودتر تموم کنید. مخصوصاً با فرار این دفعه چونگ-یون.»
«اگه شش‌مشت خانواده بذر شیطانی‌خودش فرستاده باشنش چی؟»
«احتمالاً شیطان آسمانی الان تو کوهستان صد هزارتایی نیست و از اونجایی که به طور مبهم نگفتن پیام از طرف شیطان آسمانی بوده یا‌بکشد شش خانواده بذر شیطانی، احتمالاً به جرم جعل گیر نمی‌افتن... البته احتمالاً. با این حال، چون از فرماندهی عالی برای فرستادنش استفاده کردن، جمع‌برازنده و جور کردن گندکاری‌هاش یکم دردسر داره. بازم... به نظر می‌رسه حاضرن این ریسک رو بپذیرن تا وقتی شیطان آسمانی نیست، کار رو تموم کنن.»
«...این همون‌پاسخ وضعیتیه که ما‌فلسفی هم دلمون می‌خواد.»
«حتی با‌ذره وجود اینکه ممکنه‌شده یه تله باشه؟»
«آره.»
یهو ها-ریون سر تکان داد.
جین چون-هی گفت: «و متغیر سوم اینه‌اینکه که ممکنه فقط یه دوئل تن به‌منظور تن باشه، نه یه مبارزه تا حد مرگ.»
«همم؟ مگه ممکنه؟»
«کی می‌دونه. فعلاً به نظر می‌رسه نابود کردن فرقه‌انسانیت جاودانه خون هدف مهمیه... شاید فقط می‌خوان قبل از‌انسانیتش اون، بچه‌ها رو حسابی تنبیه کنن تا به خودشون بیان.»
«احتمال سوم از همه ضعیف‌تره.»
«...این‌طور فکر می‌کنی؟شبیه تو حالت عادی،بود این قضاوت درستیه.»
جین چون-هی چانه‌اش را مالید.
احساس می‌کرد که با‌می‌تونه تفکر عادی نمی‌توان به‌داشت نیت‌های شیطان آسمانی پی برد.
یهو ها-ریون‌می‌گرفت گفت: «پس‌زندگی‌اش من دیگه برمی‌گردم.»
«...»
جین چون-هی با‌انسانیتش دقت به یهو‌استیصال ها-ریون خیره شد.
انگار می‌خواست این‌سنگ تصویر را در‌هیونگ چشمانش حک کند.
«...عجیبه.
نمی‌دونم چرا، اما حس‌گفتگوی می‌کنم این بار زودتر‌حرف از دفعه قبل می‌بینمش...؟»
معمولاً وقتی از‌انسانیتش هم جدا می‌شدند، چند‌جهت سالی به راحتی می‌گذشت.
با این حال، ناگهان احساس‌خودش کرد که دیدار بعدی‌شان خیلی‌می‌گرفت زودتر از این حرف‌ها خواهد بود.
و آن زمان،همین وقت یک «انتخاب»مبارزه خاص فرا می‌رسید.
«اون چیه؟»
یک پیش‌حس عجیب.
جین چون-هی‌مشت دستی روی‌می‌تونه سینه‌اش کشید.
یک کشتی جنگی از راه رسید‌بود و تمام اعضای فرقه شیطانی را که‌اما دانتیان آن‌ها نابود شده بود، دستگیر کرد.
پس از سر و سامان دادن به‌جهت اوضاع، گروه سوار کشتی‌ای شدند که دشمنان‌ببیند با آن آمده بودند و به راه افتادند.
با اینکه جین چون-هی با آرایش‌هیونگ خود کشتی‌ها را در هم شکسته بود،تقلا یک کشتی خوب توانسته بود سالم بماند.
این فال نسبتاً خوبی بود.
زنده ماندن در آن آرایش به‌بود این معنی بود که کشتی توسط‌نشد صنعتگران واقعاً ماهری ساخته شده است.
«برادر. از اونجایی که این کشتی‌استیصال مورد استفاده شش خانواده بذر شیطانیه،بی‌جان کیفیتش خیلی خوبه، مگه نه؟ کهه‌هه‌هه‌هه‌هت!»
ایلکانه در حالی‌سنگ که سکان را می‌چرخاند،کاری خنده‌ای شیطانی سر داد.
شاید به این دلیل که‌تقلا اهل صحرا بود، می‌گفتند ایلکانه علاقه‌تبدیل زیادی به چنین کشتی‌های بزرگی دارد.
با چنین کشتی گران‌قیمت و سبکی، امکان سفر در خلاف جهت‌بدل رودخانه وجود داشت، بنابراین می‌توانستند مسیر رودخانه یانگ‌تسه را تا نزدیک‌فکر ساختمان اصلی دنبال کنند که باعث صرفه‌جویی زیادی در زمان می‌شد.
آن‌ها جین چون-هی و‌تبدیل نامگونگ اون را در‌عکس ساحلی نزدیک پیاده کردند.
«مراقب خودت باش، هیونگ.»
«آره. تو هم همین‌طور.»
«نمی‌دونم چرا، اما یه حس‌فلسفی ناخوشایندی بهم می‌گه که خیلی‌بینشان زود دوباره همدیگه رو می‌بینیم...»
او این کلمات را‌تبدیل قورت داد و تنها به‌اجازه یک خداحافظی ساده بسنده کرد.
به محض پیاده شدن از قایق،هیونگ با فریاد «بادبان‌ها رو بکشید پایین!»زندگی‌اش ایلکانه، بادبان‌ها با هماهنگی کاملی باز شدند.
به نظر می‌رسید قصد‌زندگی‌اش دارند با حداکثر سرعت در‌ذره خلاف جهت رودخانه حرکت کنند.
درست در همان لحظه،گفتگوی انتقال صدای یهو ها-ریون‌حرف در ذهنش طنین‌انداز شد.
[به نظر می‌رسه خودت‌تبدیل تا الان حدس زدی‌عکس هیونگ، اما بهتره واضح بگم.]
[همم؟]
[جاسوس داخل خانواده نامگونگ،زندگی‌اش جو یونگ-یونگ، همسر سوم‌چسبیدن رئیس سابق خانواده نامگونگه.
ماجرای دیوانگی‌پاسخ رئیس سابق هم‌فلسفی کار اون بود.]
[هی، تو...]
وقتی برگشت، کشتی باد‌می‌تونه را در بادبان‌هایش انداخته بود‌انسانیت و حسابی دور شده بود.
«لعنتی...
چطور می‌تونی یه بمب‌گفتگوی بندازی تو بغلم و‌حرف ولم کنی بری، بچه پررو.»
همان‌طور که یهو ها-ریون گفته‌شده بود، او واقعاً از همان‌داده ابتدا به این موضوع مشکوک بود.
با این حال هیچ مدرکی نداشت و‌کاری این موضوع به خانواده دیگری مربوط می‌شد،مبارزه بنابراین از دخالت کردن خودداری کرده بود.
اما حالا که خود‌زندگی‌اش یهو ها-ریون این را‌چسبیدن گفته بود، اوضاع فرق می‌کرد.
«آه، آآآه...
احتمالاً پیش خودش فکر‌تبدیل کرده که داره به‌عکس هیونگش کمک می‌کنه، اما...»
در حالی که جین چون-هی صورت‌هیونگ خشکش را با دستانش می‌مالید، نامگونگ اون‌تقلا پرسید: «چرا قیافه‌ات این‌طوری شد، برادر جین؟»
باید بهش بگم یا نه؟
به نظر می‌رسید نامگونگ اون‌فلسفی متوجه شده بود که جین‌بینشان چون-هی چیز غیرعادی‌ای شنیده است.
شاید به ظاهرش نمی‌خورد،تبدیل اما آن مرد مثل‌عکس یک روح تیزبین بود.
«آه... نمی‌دونم.»
حالا که یک سوءظن‌زندگی‌اش به یقین تبدیل شده‌چسبیدن بود، چاره دیگری نداشت.
«همسر سوم رئیس سابق،گفتگوی بانو جو یونگ-یونگ، اخیراً‌حرف مشغول چه کاری بوده؟»
«او رفت به خانه پدری‌اش تا برادر‌جهت کوچک‌ترش رو ببینه. یه برادر کوچک‌تر و‌ببیند ضعیف داره و اغلب به دیدنش می‌ره.»
«نرفته برادرش رو ببینه. رفته‌خودش تا هنرهای شیطانی رو پخش‌می‌گرفت کنه. اون از فرقه شیطانیه.»
«چی...؟»
چشمان نامگونگ اون گشاد شد.
او به پشت نام‌گونگ‌تبدیل اون که مثل سنگ‌عکس خشکش زده بود، زد.
«یهو ها-ریون همین الان به عنوان یه حرکت حسن نیت برای کمک تو، این رو بهم گفت.ذره تو حالت عادی، اون این موضوع رو تا آخر مخفی نگه می‌داشت، اما از اونجایی که تو،شیء برادر نامگونگ، بهش لطف کردی، این از اون صحنه‌هاست که لطف تو جیانگهو، لطف بیشتری به همراه میاره.»
«...نه، این مهم نیست.زندگی‌اش مادر کوچک ما یه‌چسبیدن جاسوس از فرقه شیطانیه؟»
«این‌طور به نظر می‌رسه.»
«...نه... یه جاسوس؟!»
نامگونگ اون روی زمین افتاد.
تا این حد شوکه‌کننده بود.
جین چون-هی به‌شبیه پشت نامگونگ اون‌بود ضربه آرامی زد.
«چرا درباره همچین‌انسانیتش مسئله جدی‌ای این‌قدر‌استیصال با خوشحالی حرف می‌زنی!»
«مگه جدی‌تر حرف زدن‌می‌تونه درباره یه مسئله جدی‌داشت چیزی رو حل می‌کنه؟»
«لعنتی! درست مثل دیوانه یکتا!»
«هاهاهاها.»
نامگونگ اون از‌انسانیتش این نگرش بی‌شرمانه‌استیصال جین چون-هی آهی کشید.
«درست مثل توضیح دادن‌می‌تونه به یه بیمار مبتلا‌داشت به یه بیماری لاعلاجه.
این برادر کوچک‌تر من...»
می‌دانست که این روش‌گفتگوی خاص جین چون-هی برای نشان‌زیادی دادن ملاحظه و همدردی است.
اگر آن حرف‌ها درست بود، پس خود جین چون-هی ناگهان‌داده وارد خانواده نامگونگ شده، انواع و اقسام دردسرها را تجربه‌ساده کرده و در نهایت درگیر یک خصومت خانوادگی شده بود.
واضح بود که‌سنگ منظورش این بود که‌کاری او احساس شرمندگی نکند.
واضح بود، اما...
«واقعاً رو اعصابه.
هووف.»
با این حال، به جای ناله کردن، هق‌هق گریه‌انسانیت و غرق شدن در حس خیانت، توانست حضور ذهن‌انسانیتش خود را برای تفکر سرد و منطقی به دست آورد.
خنده‌دار بود.
اینکه توانست‌پاسخ به این سرعت‌فلسفی خونسردی‌اش را بازیابد.
«اگه اون حرف‌ها درست‌تبدیل باشن، که حتماً هستن،عکس نگران کوچک‌ترین برادرم هستم.»
نامگونگ اون‌مشت پرسید: «مدرکی‌می‌تونه هم هست؟»
«آه، نه نیست. اما یه‌تقلا شهادت وجود داره. و بخش‌هایی‌انسانیتش هم بود که خودم حدس می‌زدم.»
«اوه، محض رضای خدا...»
«به نظر می‌رسه بعد از‌شده شنیدن حرف‌های من، خودت هم‌داده حدس‌هایی زدی، برادر نامگونگ. خب.»
حقیقت داشت.
همسر سوم، جو یونگ-یونگ.
برای راحتی، فرزندان خانواده‌گفتگوی لقب او را به‌حرف «مادر کوچک» خلاصه کرده بودند.
مادر کوچک‌ذره به طرز غیرمعمولی‌شده زیاد بیرون می‌رفت.
البته به دلیل ذات‌می‌تونه گیج و خوش‌بینانه‌اش، هیچ‌کس‌داشت به او شک نمی‌کرد.
و از همه مهم‌تر،زندگی‌اش او هرگز هیچ‌گونه جاه‌طلبی‌ای‌چسبیدن از خود نشان نداده بود.
خدمتکارانی که از همسر دوم، بانو ویجی‌اینکه پیروی می‌کردند، پنهانی جو یونگ-یونگ را مسخره‌منظور می‌کردند و به او خرس تنبل می‌گفتند.
اما... آیا واقعاً همین‌طور بود؟
«اون اغلب غایب بود‌می‌تونه و ادعا می‌کرد که داره‌انسانیت به خانه پدری‌اش سر می‌زنه.»
جین چون-هی‌می‌گرفت گفت: «یه‌زندگی‌اش چیز قطعیه.»
«همم؟»
«الان تو تنها کسی‌تبدیل هستی که می‌تونه خانواده نامگونگ‌اجازه رو تغییر بده، برادر نامگونگ.»
«...تو اول درد‌سنگ رو می‌دی و‌هیونگ بعد درمان رو.»
«بذار حرف‌هامون رو روشن کنیم.تقلا من درد رو کشف کردم‌انسانیتش و درمان رو هم دادم.»
هر چه‌پاسخ باشد، او‌گفتگوی یک پزشک بود.
آن هم یک‌انسانیتش پزشک مشهور، بزرگترین‌استیصال دکتر الهی زیر آسمان.
«باید زودتر برگردیم.»
درست در همان‌همین لحظه، برادر نامگونگ متوجه‌ناامیدانه چیزی در دوردست شد.
«ها؟ برادر جین. اون چیه؟»
یک بنر عظیم بود که‌شده به شعبه عمارت پزشکی فلس‌داده سفید در هواجو نصب شده بود.
حروفی که با یک قلم‌موی غول‌پیکر و در یک حرکت نوشته‌همین شده بودند، به قدری واضح بودند که یک رزمی‌کار در سطح‌جهت نامگونگ اون می‌توانست حتی از فاصله بسیار دور آن‌ها را بخواند.
و همین موضوع‌همین برای جین چون-هی‌مبارزه هم صدق می‌کرد.
[تبریک★شیطان آسمانی★نجات‌بخش]
دست‌خط استادش بود.
«...لعنت بهش.»
جین چون-هی در حالی که‌تقلا صورتش مثل لبو سرخ شده بود،تبدیل روی زمین افتاد و سجده کرد.
«همم؟ این اصطلاحیه که تا حالا نشنیدم. لقب خیلی خفنیه، اما اینکه‌نشد بهش بگن شیطان آسمانی، یعنی یکی از رهبران جناح غیرمتعارف داره از‌رفت خودش تعریف می‌کنه؟ تو این شیطان آسمانی نجات‌بخش رو می‌شناسی، برادر جین؟»
«...»
جین چون-هی نمی‌توانست حرف بزند.
فقط می‌خواست صورتش‌همین را در یک‌مبارزه گودال آب دفن کند.
-از این به‌شبیه بعد، لطفاً به من‌اینکه بگید شیطان آسمانی نجات‌بخش؟
آخه چرا شیطان قلبی‌تبدیل من... یه همچین چرت‌عکس و پرت‌هایی سر هم کرد؟
تانگ آه... تانگ آه...
دلم برات تنگ شده...