چپتر 124: فصل ۱۲۴
0وقتی به کنارش نگاه کرد،کوچک زنانی با لباس‌های راهبانه داشتند‌درسته به جین چون-هی نزدیک می‌شدند.
آن‌ها پنج نفر بودند.
جین چون-هی از‌احترام هر پنج نفرشان‌آوردند انرژی عجیبی حس می‌کرد.
انرژی ملایم اما باصلابتی بود که‌اژدهای باعث می‌شد ناخودآگاه حس کند هر‌هستید پنج نفرشان انرژی درونی فوق‌العاده عمیقی دارند.
«این انرژی یه جورایی من رو یاد معبد می‌اندازه...هستید نکنه این انرژی درونی فرقه پوتو باشه که حتی‌اضطراریه بین بودایی‌ها هم به عنوان یه فرقه برجسته شناخته می‌شه؟»
در همین فکرها بود‌توجه که بالاخره رسیدند و‌دارویی جلوی جین چون-هی ایستادند.
«آمیتابا.»
هر پنج نفر در سکوت،قهرمان یکی از دست‌هایشان را به‌پزشکی نشانه ادای احترام یک‌دستی بالا آوردند.
با دیدنشان،قهرمان جین چون-هی یاد‌کوچک اتفاقات رمان افتاد.
راهب بزرگ هویکه، کسی که‌نشان برای درک آموزه‌های بودا، بازوی‌سگی خودش را قطع کرده بود.
بعد از آن ماجرا، بعضی از راهبان بودایی برای ادای‌افتاد احترام به او، به جای اینکه هر دو دست را‌خودش به هم بچسبانند، فقط با یک دست ادای احترام می‌کردند.
البته توی رمان نوشته شده بود که‌سفید تقریباً تمام راهبانی که توی دنیای رزمی فعالیت‌همین‌طوره دارند، همین ادای احترام یک‌دستی را انجام می‌دهند.
«نیکوکار جوان.قهرمان می‌تونم چیزی‌سفید ازتون بپرسم؟»
«آه، بله. بفرمایید؟»
«با توجه به نشان روی جعبه دارویی که‌اتفاقات پشتتونه و سگی که همراهتونه... شما قهرمان جوان،درک اژدهای سفید کوچک از عمارت پزشکی فلس سفید هستید؟»
«درسته... شما‌سگی از فرقه‌شما پوتو هستید؟»
«آمیتابا. چه سعادتی. بله،سفید همین‌طوره. من آن هیون هستم،هستید یکی از شاگردان فرقه پوتو.»
او با‌بله احترام خودش‌توجه را معرفی کرد.
«وضعیت اضطراریه، برای همین جسارت کردیم و این‌طور بی‌مقدمه اومدیم‌افتاد سراغتون. تقاضایی ازتون داریم. اگه بتونید چند لحظه وقت بذارید‌خودش و به حرف‌هامون گوش بدید، ممنون می‌شیم. وقتش رو دارید؟»
رفتارش فوق‌العاده مؤدبانه بود.
از وقتی به جیانگهو آمده بود، این‌پزشکی اولین باری بود که با چنین آدم‌هایی‌هستم برخورد می‌کرد، برای همین حسابی برایش تازگی داشت.
«یعنی یه‌بله جناح متعارف‌توجه برجسته این‌شکلیه؟»
ناگهان یاد نامگونگ اون افتاد.
خانواده نامگونگ قطعاً یکی از برترین‌های جناح‌سفید متعارف بود، اما نامگونگ اون به طرز‌سعادتی عجیبی آدم کج‌ومعوجی از آب درآمده بود.
جین چون-هی افکار مربوط‌سفید به دوست شرورش را‌فلس پس زد و گفت:
«اصلاً باعث‌بله زحمت نیست.توجه موضوع چیه؟»
«صحبت کردن در مورد این موضوع‌آوردند کنار جاده چندان جالب نیست، پس بیاید‌هویکه بریم یه جای دیگه. از این طرف.»
راهبه فرقه پوتو سپس جین‌قهرمان چون-هی را به سمت مسافرخانه‌ای‌پزشکی در همان حوالی راهنمایی کرد.
مسافرخانه نه چندان‌اژدهای بزرگ بود و‌عمارت نه خیلی مجلل.
وقتی داخل شدند و نشستند، راهبه‌ای که‌جعبه با او صحبت کرده بود روبروی جین‌اژدهای چون-هی نشست و بقیه راهبه‌ها پشت سرش ایستادند.
«یه چیزی این‌احترام وسط... جو خیلی‌آوردند سنگینه. قضیه چیه؟»
[چند روز پیش یه‌شما بیماری مرموز توی فرقه ما‌عمارت شروع به پخش شدن کرد.
همون‌طور که می‌دونید، حتی رزمی‌کارها هم در برابر بیماری‌هستید مصون نیستن، اما هرچی انرژی درونی یه نفر عمیق‌تر‌اضطراریه باشه، راحت‌تر می‌تونه اینجور مریضی‌ها رو دفع کنه، مگه نه؟]
این صدا نه‌بفرمایید توی گوشش، بلکه مستقیم‌جعبه توی ذهنش طنین‌انداز شد.
چشمان جین‌ادای چون-هی از‌یک‌دستی تعجب گرد شد.
راهبه‌های روبرویش‌سگی با آرامش‌شما لبخند زدند.
روی لب‌هایشان فقط لرزش خفیفی‌کوچک وجود داشت که بدون دقت‌درسته زیاد، اصلاً به چشم نمی‌آمد.
[...بیماری مرموزی که الان توی فرقه ما شیوع پیدا‌پشتتونه کرده، اصلاً یه مریضی عادی نیست، برای همین انقدر‌پزشکی فوری اومدیم تا از قهرمان جوان، جین چون-هی کمک بگیریم.
اینکه یه نیکوکار دقیقاً تو چنین‌آوردند موقعیتی از راه برسه، واقعاً شبیه به‌هویکه لطف و محافظت بودا به نظر می‌رسه.]
انتقال صدا!
این یک هنر رزمی خاص بود که از‌فلس چی حقیقی برای انتقال صدا استفاده می‌کرد، طوری‌معرفی که فقط شخص مورد نظر بتواند آن را بشنود.
اسم اصلی‌اش انتقال صدای مخفی‌نشان بود، اما معمولاً مخفف می‌شد و‌همراهتونه به آن همان انتقال صدا می‌گفتند.
و انتقال صدا‌احترام معمولاً برای مکالمات مخفیانه‌دیدنشان و محرمانه استفاده می‌شد.
جین چون-هی هم نحوه‌شما استفاده از انتقال صدا را‌عمارت از استادش یاد گرفته بود.
[یه بیماری مرموز؟ علائمش چیه؟]
یه بیماری مرموز.
اگر می‌خواستند ملایم بگویند، اسمش‌بالا بیماری مرموز بود؛ اما اگر می‌خواستند‌راهب رک باشند، این یک اپیدمی بود.
و اگر یک اپیدمی‌شما داشت توی کوه پوتو پخش‌عمارت می‌شد، قضیه خیلی جدی بود.
«یادم نمیاد توی رمان چیزی در مورد اپیدمی توی کوه پوتو خونده‌همین‌طوره باشم... یعنی آینده به خاطر من تغییر کرده؟ الان باید قبل از‌سراغتون زمانی باشه که فرقه جاودانه خون برای گرفتن شاهین رعد بهشتی پیداشون می‌شه...»
کمی مضطرب‌بله شد، اما این‌نشان نگرانی بی‌فایده‌ای بود.
کتاب که همه‌چیز را مو به مو توضیح‌اتفاقات نداده بود، تازه این همان زمانی بود که‌درک یهو ها-ریون تازه وارد فرقه شیطانی شده بود.
آن موقع توصیفات زیادی‌شما در مورد اتفاقات دنیای‌کوچک بیرون توی کتاب وجود نداشت.
[نه. نیازی نیست‌اژدهای جواب بدید. بیاید‌عمارت همین الان راه بیفتیم.]
اگر پای یک اپیدمی در‌نشان میان بود، هرچه زودتر به‌سگی آن رسیدگی می‌شد، بهتر بود.
«مسئله شاهین رعد بهشتی مهمه، اما... اینجا‌دیدنشان جون آدم‌ها، اونم تعداد زیادی آدم در خطره.برای اولویتم اینه که اول وضعیت رو بررسی کنم.»
اصلاً قابل درمان‌همراهتونه هست یا نه؟اژدهای می‌شود قرنطینه کرد؟
درمان یک اپیدمی، کلاً زمینه متفاوتی‌عمارت نسبت به هنر جراحی داشت که‌همین‌طوره جین چون-هی تا الان نشان داده بود.
آدم‌ها با هم در ارتباطند و بیماری را‌دارویی منتقل می‌کنند، و بیماری که علائمش را بروز‌کوچک می‌دهد، آن را به خانواده‌اش هم انتقال می‌دهد.
فقط درمان دارویی و داخلی‌بالا کافی نبود، بلکه به یک دیدگاه‌راهب و مدیریت اجتماعی هم نیاز بود.
مخصوصاً اگر توی یک جامعه‌قهرمان کوچک مثل اینجا شیوع پیدا می‌کرد،فلس می‌توانست به سرعت غیرقابل کنترل بشود.
و بسته به نوع بیماری، ممکن‌عمارت بود توسط ملوان‌ها به جیانگهو برده بشود‌هیون و آدم‌های خیلی بیشتری را مریض کند.
«امیدوارم چیزی‌بله باشه که از‌نشان پس درمانش بربیام...»
واکسن‌ها قلمرو علم مدرن بودند.
آیا واقعاً می‌توانست با‌شما همین امکانات محدودی که داشت،عمارت این وضعیت را مدیریت کند؟
«هر طور که‌اژدهای باشه، الان تو یه‌پزشکی مسابقه با زمان هستیم.»
رزمی‌کارها معمولاً از آدم‌های عادی‌نشان قوی‌تر بودند و حتی به‌سگی این راحتی‌ها سرما هم نمی‌خوردند.
«یه بیماری مرموز که‌یک‌دستی می‌تونه حتی اونا رو‌اتفاقات هم از پا دربیاره.»
با تماشای جین چون-هی،شما آن هیون نتوانست نگاه‌کوچک تحسین‌آمیزش را پنهان کند.
«شایعاتی که‌قهرمان توی جیانگهو‌سفید پیچیده دروغ نبودن.
حالا می‌فهمم چرا اژدهای سفید کوچک‌روی رو به عنوان یه پزشک با‌شما شخصیتی درستکار و متواضع ستایش می‌کنن.»
وقتی اولین بار این شایعات‌بالا را شنیده بود، فکر می‌کرد‌افتاد شاید کمی اغراق در کار باشد.
اصلاً ذات‌سگی شایعات جیانگهو‌شما همین بود.
اما با دیدن او از‌کوچک نزدیک، حس کرد که شایعات‌درسته حتی در موردش کم‌لطفی هم کرده‌اند.
«آمیتابا. ازتون‌بله ممنونم، قهرمان‌توجه جوان جین.»
راهبه آن هیون از جایش‌بالا بلند شد و یک بار دیگر‌راهب به نشانه احترام سر خم کرد.
اتاق مهمان فرقه‌اژدهای پوتو مجلل نبود، اما‌پزشکی تمیز و مرتب بود.
بوی عودی که تو محراب بودایی‌روی روشن شده بود، کل فضای ساکت‌شما و آروم معبد رو پر کرده بود.
«شنیدم که اصولاً‌احترام ورود مردا به‌آوردند فرقه پوتو ممنوعه.»
با شنیدن حرفای‌همراهتونه جین چون-هی، راهبه‌اژدهای لبخند محوی زد.
«درسته. از همون اول ورود مردا به این‌فلس کوهستان ممنوع بود، اما پزشک‌ها همیشه یه استثنا‌معرفی بودن. هیچ‌چیزی مهم‌تر از نجات جون خواهرامون نیست.»
«درک می‌کنم.بله منم حواسم‌توجه به رفتارم هست.»
دوری از شهوات‌احترام جسمانی یکی از‌آوردند فضایل مهم آیین بوداست.
جین چون-هی نگران‌همراهتونه بود که حضورش خللی‌سفید تو تمریناتشون ایجاد کنه.
«خیلی جالبه. معمولاً مردایی که وارد یه محیط کاملاً زنونه می‌شن، از‌همین‌طوره شدت کنجکاوی بی‌قرارن و دلشون می‌خواد همه‌جا سرک بکشن، اما تو، اژدهای سفید‌تقاضایی کوچک، می‌گی که مراقب رفتار و حرکاتت هستی تا مبادا مزاحمتی ایجاد کنی.»
با شنیدن این حرف،توجه گوش‌های جین چون-هی سرخ‌دارویی شد و خنده خجالت‌زده‌ای کرد.
«یه پزشک فقط باید‌یک‌دستی به کار طبابتش برسه.اتفاقات نباید درگیر چیز دیگه‌ای بشه.»
راهبه‌های فرقه پوتو‌همراهتونه از حرفاش حسابی‌اژدهای تحت‌تأثیر قرار گرفتن.
'با بقیه رزمی‌کارهای‌اژدهای جوون هم‌سن و‌عمارت سالش فرق داره.'
رزمی‌کارهای معمولی هم‌سن و سال جین چون-هی‌جعبه معمولاً نمی‌تونستن شور و حرارتشون رو کنترل‌اژدهای کنن و خیلی وقت‌ها خام و بی‌پروا بودن.
چندین بار تو فرقه پوتو‌بالا اتفاقاتی افتاده بود که باعث شده‌راهب بود راهبه‌ها از خجالت سرخ بشن.
در مقابل، شاگرد پزشک‌شما الهی فلس سفید، یعنی‌کوچک اژدهای سفید کوچک، فرق داشت.
بی‌پروا نبود‌قهرمان و قلب‌سفید بزرگی داشت.
با این حال، با‌توجه ملاحظه بود و همین باعث‌پشتتونه می‌شد به‌طور طبیعی دوست‌داشتنی باشه.
حتی با وجود اینکه تمرینات راهبه‌های فرقه‌دیدنشان پوتو خیلی عمیق بود، بازم ممکن بود بعضی‌هاشون‌برای با دیدن چهره جذاب جین چون-هی دلشون بلرزه.
بالاخره، فقط مردا نبودن که‌قهرمان با دیدن زیبایی تحت‌تأثیر قرار‌پزشکی می‌گرفتن، زنا هم همین‌طور بودن.
اما تو اون سن و سال،عمارت جین چون-هی تنها کسی بود که این‌هیون قضیه رو می‌فهمید و بهش احترام می‌ذاشت.
'حالا که سنم رفته‌توجه بالا، دیدن جوونا هیچ فکری‌پشتتونه رو تو سرم بیدار نمی‌کنه.'
برای روح چهل‌ساله‌اش، همه‌یک‌دستی اون جوونا مثل دخترای‌اتفاقات خودش به نظر می‌رسیدن.
با کار کردن تو عمارت پزشکی‌اژدهای فلس سفید، دخترای زیبای زیادی رو دیده‌درسته بود، اما همه‌شون از نسل دخترش بودن.
جین چون-هی به‌طور طبیعی با‌کوچک چشمایی به پاکی یه آینه‌درسته زلال به فرقه پوتو نگاه می‌کرد.
و این تأثیر‌بفرمایید خیلی خوبی روی‌روی شمشیرزن‌های فرقه پوتو گذاشت.
«با این حال، تو فرقه پوتو‌آوردند هیچ بچه‌ای نیست که به خاطر‌بزرگ همچین چیزی تمریناتش رو خراب کنه.»
وقتی راهبه لبخند‌همراهتونه زد، خطوط ریزی‌اژدهای روی صورتش نقش بست.
لبخندش شبیه همون پیرزنی‌سفید بود که تو بچگیش‌فلس جلوی یه لوازم‌تحریرفروشی دیده بود.
تنها فرقش این بود که کمرش‌روی مثل بامبو صافِ صاف بود و‌شما شمشیری هم به کمر بسته بود.
جین چون-هی می‌خواست چایی‌یک‌دستی که راهبه براش ریخته بود‌رمان رو به لب‌هاش نزدیک کنه.
همون موقع،سگی هوانگ‌گو به‌شما حرف اومد.
هاپ! - ارباب،اژدهای این آب یه‌عمارت بوی عجیبی می‌ده!
با شنیدن این حرف،توجه جین چون-هی سریع فنجون‌دارویی رو از لب‌هاش فاصله داد.
انرژی درونی خودش رو وارد‌بالا آب کرد تا بررسیش کنه، اما‌راهب هیچ اثری از سم توش نبود.
با این‌سگی حال، بوش‌شما عجیب بود؟
تصمیم گرفت فعلاً نخورتش.
راهبه پیر به حرف اومد.
«لطفاً من رو‌احترام آبی صدا کن. این‌دیدنشان اسم مخفف جهنم آویچیه.»
جهنم آویچی.
به عنوان پایین‌ترین و وحشتناک‌ترین‌کوچک جهنم از بین هشت جهنم‌درسته بزرگ آیین بودا شناخته می‌شد.
این اسم همچنین‌بفرمایید ریشه اصطلاح «آشوب‌روی و غوغا» بود.
«چرا همچین اسمی...؟»
با این سؤال جین‌شما چون-هی، چشم‌های راهبه آبی با‌عمارت یه لبخند ملایم جمع شد.
«من دیگه‌قهرمان مسائل دنیای مادی‌کوچک رو فراموش کردم.»
جین چون-هی‌بله این اسم‌توجه رو می‌شناخت.
زمانی که شیطان بهشتی به طور جدی‌دیدنشان شروع به گشت‌وگذار تو دنیای رزمی کرد،کسی اون ملکه شمشیر سابق فرقه پوتو بود.
تو داستان قبلاً یه توصیفی ازش‌اژدهای خونده بود که نشون می‌داد لقب‌هستید ملکه شمشیر رو به جانشینش واگذار کرده.
اون ملکه شمشیر شد‌سفید اما هیچ‌وقت نتونست به‌فلس مقام امپراتور شمشیر برسه.
شایعاتی پخش شده بود که می‌گفت دلیلش‌جعبه اینه که درک و روشن‌بینیش با سنش‌اژدهای همخونی نداشته، اما حقیقت ماجرا نامعلوم بود.
تا الانم این قضیه‌یک‌دستی یادش مونده بود چون‌اتفاقات اسمش خیلی خاص بود.
راهبه آبی، جین چون-هی‌شما رو به جایی که مریضا‌عمارت جمع شده بودن راهنمایی کرد.
یه جای‌قهرمان کاملاً پرت‌سفید و دورافتاده.
از یه ساختمون جداگانه، ترکیبی‌نشان از یه عطر تند و یه‌همراهتونه بوی گند غیرقابل‌توصیف به مشام می‌رسید.
جین چون-هی جعبه داروش رو از روی‌دیدنشان دوشش پایین آورد، یه حوله تمیز از‌کسی توش درآورد و بینی و دهنش رو بست.
دستکش پوشیدن‌سگی رو هم‌شما فراموش نکرد.
به خوبی دستکش‌های لاتکسِ‌سفید روی زمین نبودن، اما‌فلس بازم از هیچی بهتر بود.
«هوانگ‌گو، تو نیا تو.»
بعد از اینکه‌احترام کاملاً خودش رو آماده‌دیدنشان کرد، وارد ساختمون شد.
رزمی‌کارهای زیادی‌سگی اونجا دراز‌شما کشیده بودن.
استفراغ و اسهال.
به همراه رنگ‌پریدگی‌بفرمایید مایل به کبود‌روی و گرفتگی شدید عضلات.
جین چون-هی با‌احترام عجله نزدیک‌ترین مریض‌آوردند رو معاینه کرد.
به خاطر کم‌آبی شدید، صورت مریض چروکیده‌سفید و به شدت گود افتاده بود و‌سعادتی حتی برای باز کردن پلک‌هاش هم جون می‌کند.
وضعیت اسهالش رو‌اژدهای بررسی کرد؛ دقیقاً‌عمارت شبیه مدفوع آب‌برنجی بود.
وقتی جین چون-هی بدون هیچ درنگ و مکثی‌دارویی مدفوع مریض رو بررسی کرد، نه تنها راهبه‌کوچک آبی بلکه بقیه راهبه‌ها هم حسابی جا خوردن.
مگه مدفوع‌ادای یه چیز کثیف‌بالا و نجس نبود؟
یه پزشک از عمارت پزشکی فلس سفید به راحتی می‌تونست به خودش اجازه بده‌سعادتی که کمی مغرور و ازخودراضی باشه، اما اونا هیچ‌وقت تصور نمی‌کردن یه پزشک شخصاً‌تقاضایی و بدون هیچ تردیدی به یه چیز به این کثیفی دست بزنه و معاینه‌اش کنه.
'اگه الان تو دوران مدرن‌کوچک بودیم، یه کشت مدفوع یا‌درسته آزمایش خون می‌نوشتم، اما اینجا غیرممکنه.'
جین چون-هی یه بار دیگه‌نشان با تمام وجودش کمبود علم‌سگی رو تو این دنیا حس کرد.
با این حال، فقط با‌بالا دیدن همین علائم فعلی هم‌افتاد می‌تونست یه تشخیص قطعی بده.
جین چون-هی از تشخیص با چی‌اژدهای حقیقی هم استفاده کرد تا بتونه‌هستید وضعیت مریض رو خیلی دقیق‌تر درک کنه.
'اینا علائم کلاسیک وبائه.'
ویبریو کلرا.
یه بیماری عفونی کلاس دو.
تو کره جنوبی مدرن، بیماری کشنده‌ای‌اژدهای نیست، اما تو کشورهای در حال توسعه‌درسته جهان سوم، هنوزم جون خیلی‌ها رو می‌گیره.
تو گذشته، تو کشور ما هم رایج بود‌فلس که وقتی یه چاه آلوده می‌شد، کل یه‌معرفی روستا به خاطر یه بیماری مرموز از بین برن.
روی زمین، وبا یه بیماری بومی تو منطقه رود گنگ‌سگی هند بود، اما بعد از اینکه بریتانیا هند رو استعمار‌هستید کرد، از طریق کشتی‌های بریتانیایی تو کل دنیا پخش شد.
با اینکه خیلی‌ها نمی‌دونن، اما تعداد‌آوردند کسایی که از وبا مردن حتی‌بزرگ از کشته‌های طاعون سیاه هم بیشتر بود.
تا این حد کشنده بود؛ بیماری‌ای‌اژدهای که با سرسختی تمام حتی تا‌هستید دوران مدرن هم دووم آورده بود.
'حتی الانم یه معضله.'