چپتر 510: بدون عنوان
0بعد از مبارزه،اتفاقی جنازه‌ها جمع‌آوری شد و‌نشون کارگاه دوباره تعمیر شد.
بین جنازه‌ها،واقعاً خیلی‌ها از‌اتفاقی فرقه شیطانی بودن.
شایعه‌ای تو کل هانگژو پیچید که یکی از جناح‌شدن خون طلایی با فرقه شیطانی دست به یکی کرده‌فکر و ساما هیون و جین چون-هی اونا رو شکست دادن.
«یعنی استاد جوان عمارت پزشکی فلس‌فکر سفید حالا حاکم هانگژوئه و استاد‌مشکلی تالار خون نقره‌ای هم بهش کمک کرده؟»
«ساما هیون و ساما‌بود هه. مگه الان جفتشون‌داد تبدیل به ستون‌های هانگژو نشدن؟»
«ولی بازم، روش‌هاش واقعاً...»
این اتفاقی بود که به‌اعضای تمام مبارزان هانگژو نشون داد‌معلومه ساما هیون به کجا وابسته‌ست.
ساما هیون با خنده ازش می‌گذشت و بهش‌پزشک‌ها می‌گفت «گل خون»، اما لکه‌های خونی که رو‌جنازه‌هایی زمین کشیده شده بود، به این راحتی‌ها پاک نمی‌شد.
برای اونایی که تو لجن‌زارهای‌تمام هانگژو غلت خورده بودن، این‌وابسته‌ست منظره به طرز عجیبی عادی بود.
«خیلی وقت‌واقعاً بود همچین‌اتفاقی چیزی ندیده بودم.»
«قبل از اینکه عمارت پزشکی‌اعضای فلس سفید کنترل هانگژو رو به‌اهل دست بگیره، این چیزا عادی بود.»
«مهم نبود چه قتل‌عامی راه‌باشی بیفته، حتی کاپیتان‌ها هم فقط‌عادت وایمیستادن و تماشا می‌کردن، نه؟»
بعضی از تراژدی‌ها‌اتفاقی وقتی تکرار بشن، تبدیل‌نشون به زندگی روزمره می‌شن.
چند نفر از اعضای عمارت پزشکی‌تمام فلس سفید از صحنه‌ای که ساما‌خنده هیون خلق کرده بود، وحشت‌زده شدن.
«معلومه که اهل هانگژو نیستی.»
«چطور می‌تونی این‌قدر خونسرد باشی؟»
«خب، فکر می‌کردم پزشک‌ها چون‌تمام به جیانگهو عادت دارن، مشکلی‌وابسته‌ست با این چیزا نداشته باشن.»
«با این حال،این جنازه‌هایی که روباه‌تمام هزارچهره درست کرده... اوغ...!»
بعضی‌ها از‌می‌شن شدت شوک‌نفر بالا آوردن.
برای بعضی‌ها زندگی‌این‌قدر روزمره بود و برای‌می‌کردم بعضی دیگه یه تراژدی.
و برای یکی‌اتفاقی دیگه، مثل یه شب‌نشون تو سالن اپرا بود.
ساما هیون پایین اومد.
«قهرمانان بزرگ، لطفاً استراحت کنید.اعضای تالار خون نقره‌ای از اینجا‌معلومه به بعدش رو تمیز می‌کنه.»
لقب روباه هزارچهره داشت‌خونسرد به روباه چهره خونین، یا‌جیانگهو روباه چهره دیوانه تغییر می‌کرد.
ساما هیون‌این این رو به‌تمام فال نیک گرفت.
هرچی اسم و رسم خودش و همین‌طور ساما‌نشون هه روز به روز بزرگ‌تر می‌شد، دیگه غیرممکن‌اما بود بتونه مخفی کنه که ساما هه نقطه ضعفشه.
در این صورت، روش‌های‌نفر بی‌رحمانه‌اش هم می‌تونست به‌وحشت‌زده یه سلاح تبدیل بشه.
«خب حالا،می‌تونی بریم سراغ‌خونسرد کار و کاسبی.»
روباه هزارچهره‌این امروز هم‌بود لبخند می‌زنه.
با لبخندش، بعضی‌ها متقابلاً لبخند‌بود می‌زنن، در حالی که بقیه با‌وابسته‌ست چهره‌هایی غرق در وحشت تماشاش می‌کنن.
اون از‌می‌شن هر دو‌نفر واکنش خوشش می‌اومد.
«داداش!»
«هه-آ، باید‌این دیرتر می‌اومدی،بود چرا الان اینجایی؟»
ساما هه‌واقعاً آستین برادرش‌اتفاقی رو کشید.
«یه چیزی‌می‌شن پیدا کردم که‌اعضای ناجی‌مون خوشش میاد.»
«همم؟»
«من سرم شلوغه،اتفاقی پس تو اینو به‌نشون عنوان هدیه بهش بده.»
با گفتن این‌این حرف، بازوی ساما‌تمام هیون رو محکم گرفت.
ساما هیون‌می‌شن سر ساما هه‌اعضای رو نوازش کرد.
اون یه شب خونین رو‌باشی پشت سر گذاشته بود، اما هنوزم‌دارن یه مبارز و یه انسان بود.
یه خواهر‌این کوچیک‌تر و‌بود یه برادر بزرگ‌تر.
تا زمانی که دو‌اتفاقی جفت دست محکم بهش‌نشون چسبیده بودن، اون سقوط نمی‌کرد.
کار و کاسبی‌این‌قدر به خوبی و‌فکر خوشی پیش می‌رفت.
چند باری‌این بهمون حمله‌بود شده بود.
هر بار، جین چون-هی و ساما هیون‌مبارزان دفعشون می‌کردن و کسایی که شکست می‌خوردن،می‌گذشت همگی قربانی روش‌های بی‌رحمانه ساما هیون می‌شدن.
آزمون جناح‌می‌شن خون طلایی،نفر آزمون پادشاه طلایی.
پیروزی ساما‌می‌تونی هیون داشت‌خونسرد کم‌کم قطعی می‌شد.
زمان همین‌طور گذشت و بالاخره...
نامه‌ای از‌واقعاً طرف پادشاه‌اتفاقی طلایی رسید.
ساما هیون‌می‌شن گفت: «استاد‌نفر بهم گفته برگردم.»
«آزمون پادشاه طلایی‌این‌قدر حتماً داره به‌فکر زودی تموم می‌شه.»
«اوه، از کجا فهمیدی؟»
«خب، گفته بود مهلتش یه‌بود ساله، ولی تاریخ دقیقش رو‌کجا مشخص نکرده بود، مگه نه؟»
با شنیدن این‌چند حرف، ساما هیون‌صحنه‌ای سر تکون داد.
قرارشون برای یک سال بود.
شاید یکی فکر کنه که دقیقاً یک سال بعد‌کجا از روزی که دستور داده شده تموم می‌شه، اما‌زمین اگه این‌طور بود، مگه تاریخش رو واضح اعلام نمی‌کرد؟
«حق با توئه داداش. گفته بود اگه زمانی برسه‌داد که حتی با دادن وقت بیشتر هم اوضاع تغییری‌خونی نکنه، آزمون دیگه بی‌معنی می‌شه، پس همون موقع صدام می‌کنه.»
ساما هیون چونش رو خاروند.
«ولی ممکنه فقط برای یه بررسی‌فکر میان‌دوره‌ای صدامون کرده باشه و بعد‌مشکلی دوباره بی‌دلیل بفرستتمون همین‌جا. اون همچین آدمیه.»
واقعاً استاندارد دیوانه‌کننده‌ایه.
بازی کردن تو‌این کف دست پادشاه‌تمام طلایی همچین حسی داشت؟
خنده‌دار اینه که، یکی مثل‌اعضای پادشاه طلایی برای جناح غیرمتعارف،معلومه آدم کاملاً میانه‌رویی محسوب می‌شد.
هرچی باشه، استانداردهای‌این‌قدر اون کاملاً بر‌فکر پایه پول بود.
پس فرقه شیطانی چی؟
جین چون-هی‌واقعاً به هوکون‌اتفاقی فکر کرد.
«کسی هست که‌چند بیشتر از ما‌صحنه‌ای درآمد داشته باشه؟»
«همم... بعید می‌دونم.»
اون از طریق ارتباطات و شبکه‌های اطلاعاتی‌نشون مختلف پیگیری کرده بود و هیچ‌کس تو‌می‌گفت این مدت کوتاه این‌قدر سود جمع نکرده بود.
مخصوصاً از اونجایی که هزینه‌های رزرو بلندمدت، که ممکن‌داد بود برای یک، دو یا حتی سه سال آینده‌خونی باشن، با خیال راحت تو جیب ساما هیون خوابیده بودن.
در حال حاضر، ساما هیون‌اعضای به تنهایی بیشتر از کل دارایی‌های‌اهل تالار خون نقره‌ای پول درآورده بود.
«با بقیه‌می‌تونی شاگردای پادشاه‌خونسرد طلایی چیکار می‌کنی؟»
یه سؤال مغرورانه.
برادر بزرگ‌تر که‌این از پیروزی مطمئن بود،مبارزان از برادر کوچیکترش پرسید.
«امم...»
این پسره ساما هیون‌خونسرد فقط نگاهش رو دزدید‌پزشک‌ها و بی‌صدا لبخند زد.
در واقع، می‌دونست.
مگه جناح غیرمتعارف معمولاً‌اتفاقی وقتی برنده مشخص می‌شه،نشون گلوی بقیه رقبا رو نمی‌برن؟
دقیقاً همون‌طور که‌چند یه کندو نمی‌تونه دو‌خلق تا ملکه داشته باشه.
در نهایت، برنده باید‌خونسرد همه‌چیز رو برداره تا‌پزشک‌ها آبروی جناح غیرمتعارف حفظ بشه.
اون‌ها ذاتاً تو‌اتفاقی کنترل کردن مردم از‌نشون طریق ترس استاد بودن.
با این کار، به بقیه‌بود نشون می‌دادن که اگه کسی‌کجا باهاشون دربیفته چه بلایی سرش میاد.
اون‌هایی که ازشون‌چند حمایت می‌کردن رو‌صحنه‌ای در هم می‌شکستن.
و در نهایت، ساختار‌خونسرد قدرت رو مثل یه‌پزشک‌ها هرم طلایی مستحکم می‌کردن.
ساما هیون گفت: «کشتنشون‌بود راحت‌تره، ولی این کار‌داد یه خلأ ایجاد می‌کنه.»
«خلأ؟»
«تجارت از طریق یه سیستم انجام می‌شه‌خلق داداش. به نظرم حیفه که دوباره این‌می‌تونی همه آدم رو استخدام کنم و آموزش بدم.»
«کلمه "سیستم"... بازم...این‌قدر نه... وایسا... احتمالاً‌فکر خودم بهت یادش دادم.»
جین چون-هی اخم کرد.
ساما هیون گفت: «اگه حاضر باشن مثل قبل به‌داد کارشون ادامه بدن، می‌ذارم زنده بمونن. اگه نه، دیگه‌خونی دفعه بعدی در کار نخواهد بود. این استاندارد من می‌شه.»
«کاملاً سرمایه‌دارانه.»
چقدر دور از انتظار.
فکر می‌کردم مثل بقیه اعضای جناح‌مبارزان غیرمتعارف، با بریدن گلوی رقباش داره خودش‌می‌گذشت رو برای ساختن امپراتوری خودش آماده می‌کنه.
در پیش‌واقعاً گرفتن سیاست‌اتفاقی جذب و همه‌شمول.
«البته، این به‌چند این معنی نیست که‌خلق هیچ خونی ریخته نمی‌شه.»
حتی اگر این دوره کوتاه‌باشی باشه، برای مدتی خون از‌عادت شمش‌های طلای فرقه خون طلایی می‌چکید.
با این‌این حال، باید‌بود بهش می‌گفت باهوش؟
فرقه خون طلایی که با خون، ترس و پول‌داد حکومت می‌کرد، حالا قرار بود برعکس عمل کنه و‌خونی با پول و فضای باز کارش رو پیش ببره.
این من رو‌چند یاد آل کاپون،صحنه‌ای پادشاه شیر می‌انداخت.
اون فهمیده بود‌این‌قدر که شیر از اسلحه‌می‌کردم و مشروب قاچاق سودآورتره.
«تو چی،این برادر؟ حالا‌بود می‌خوای چیکار کنی؟»
«کار من تو هانگژو‌اتفاقی تموم شده، برای همین‌نشون برمی‌گردم به عمارت پزشکی.»
ساما هیون سر تکون داد، بعد انگار‌خلق که چیزی یادش اومده باشه، گفت: «برادر، ببر‌این‌قدر سه مطلق همین دور و بر دیده شده.»
«آه... اون؟»
ببر سه مطلق، دو بک-ها.
اون داشت‌واقعاً دنبال برادر کوچیکترش،بود دو بک-اون می‌گشت.
ارباب آسمان طلایی، دو بک-اون.
«پس پرنده‌ای که اون‌خونسرد موقع دیدم حتماً مال‌پزشک‌ها فرقه جاودانه خون بوده.»
اینکه ببر سه مطلق اینجا بود‌مبارزان و به جین چون-هی خبر نداده‌ازش بود، یعنی باید خیلی مراقب اطرافش می‌بود.
احتمال زیادی وجود داشت‌اتفاقی که کسی از فرقه‌نشون جاودانه خون همون نزدیکی‌ها باشه.
جین چون-هی سر تکون داد.
«ممنون که خبر دادی.»
«حرفش رو نزن.اتفاقی مهم‌تر از اون،مبارزان مراقب باش برادر.»
ساما هیون‌واقعاً دست برادرش‌اتفاقی رو گرفت.
بعد، با چشم‌هایی که‌نفر اصلاً نمی‌خندید، دوباره انگار‌وحشت‌زده که می‌خواست مطمئن بشه گفت:
«تا وقتی که من برگردم،باشی قراره با تمام دست و پاهات‌دارن سالم و زنده بمونی، مگه نه؟»
این پسر واقعاً‌اتفاقی برادرش رو چی‌مبارزان فرض کرده بود؟
«نگران نباش. حواسم هست که وقتی‌تمام پیدام می‌کنی، تمام دست و پاهام‌خنده سالم باشن و هنوز هم نفس بکشم.»
با شنیدن‌می‌شن این حرف، ساما‌اعضای هیون ریز خندید.
با این‌می‌تونی حال، چشم‌هاش‌خونسرد هنوز هم نمی‌خندید.
روبرو شدن با ببر سه‌تمام مطلق معمولاً چیز خوبی نبود،وابسته‌ست برای همین حتماً نگران بود.
بعد از بدرقه‌چند ساما هیون، تصمیم‌صحنه‌ای گرفت تنهایی برگرده.
در حالت عادی، باید‌خونسرد با یه کالسکه زره‌دار‌پزشک‌ها و کلی محافظ برمی‌گشت.
اما جوخه‌این فلس سفید‌بود نیروی کافی نداشت.
اونا باید از کارگاه توی هانگژو محافظت می‌کردن و از همه‌وابسته‌ست مهم‌تر، با نزدیک شدن به پایان آزمایش پادشاه طلایی، ممکن بود‌راحتی‌ها کسی هه-آ رو گروگان بگیره، پس این یه انتخاب اجتناب‌ناپذیر بود.
«علاوه بر این،چند تو این شرایط، اونا‌خلق فقط سپر گوشتی می‌شن.»
شاید استاد فکر می‌کرد اگه اونا با جونشون حتی‌جیانگهو یه ثانیه هم زمان بخرن کافیه، اما از دید‌هزارچهره اون، این فقط [۱+ جون برای نجات دادن] نبود؟
هیچ‌کس تو جوخه فلس سفید‌تمام نمی‌تونست بهتر از هوانگ‌گو بو بکشه‌خنده یا دورتر از نوجین رو ببینه.
جنگیدن در حالی که باید‌بود از بقیه محافظت می‌کرد، فقط‌کجا دست و پا گیر بود.
«و... یه‌می‌شن مهمون هم‌نفر قراره بیاد.»
اون مهمون اصلاً دوست‌خونسرد نداشت با کسی غیر‌پزشک‌ها از جین چون-هی ملاقات کنه.
کینه‌های اون تو‌اتفاقی جیانگهو خیلی پیچیده و‌نشون در هم تنیده بود.
تنها باش.
این تنها شرطش بود.
برای همین یه غار مناسب تو‌فکر یه مسیر کوهستانی پیدا کرد، دم ورودی‌نداشته یه آتیش روشن کرد و جاگیر شد.
مگه ستاره‌ها گل‌هایی‌اتفاقی نیستن که تو‌مبارزان سکوت شکوفه می‌دن؟
هرچی سپیده‌دم دورتر بود‌اتفاقی و سکوت عمیق‌تر می‌شد، کهکشان‌داد هم دورتر به نظر می‌رسید.
«اینجا قطعاً زمین نیست.»
صورت‌های فلکی فرق داشتن.
البته، تو دنیایی که با مرگ آدم‌های‌نشون بزرگ ستاره‌ها سقوط می‌کنن، احتمالاً احمقانه بود‌می‌گفت که دنبال همون صورت‌های فلکی زمین بگرده.
اما اون حس شگفتی‌اتفاقی که انسان‌ها نسبت به‌نشون ستاره‌ها داشتن، همه‌جا یکی بود.
تو آسمون تاریک‌چند شب، ستاره‌ها به‌صحنه‌ای وفور شکوفه داده بودن.
هوانگ‌گو و تاندر quake هر کدوم یه پای عقب گوزن رو گرفتن و با خوشحالی شروع کردن به تیکه پاره کردنش.
اون روی گوشت شیار انداخته بود، با فلفل، گیاهان‌کجا معطر و انواع ادویه‌های دیگه مزه‌دارش کرده بود و‌زمین حتی قبل از کباب کردنش بهش کره هم زده بود.
اون دو تا‌این جانور روحی داشتن از‌مبارزان طعم بی‌نظیرش لذت می‌بردن.
«همم، فکر‌می‌شن کنم امشب‌نفر خبری نیست.»
اون خورشت دشت‌های مرکزی به سبک جین‌می‌کردم چون-هی رو بار گذاشته بود و داشت برای‌حال خواب آماده می‌شد که گوش‌های هوانگ‌گو تکون خورد.
اما با وجود یه حضور ناآشنا، هوانگ‌گو به جای‌کجا اینکه محتاط بشه، پوزه‌ش رو دوباره تو گوشتی که‌زمین می‌خورد فرو کرد و با پشتکار به کندنش ادامه داد.
«همم، اومد.»
جین چون-هی‌می‌شن طرز نشستنش‌نفر رو درست کرد.
چقدر منتظر مونده بود؟خونسرد یه زن لاغر و‌پزشک‌ها تکیده به سمتش اومد.
«پس اینجا بودی، برادر جوان.»
«بله. به لطف علامت‌هایی‌اتفاقی که تو غار گذاشتی،نشون تونستم خوب استراحت کنم.»
درست بود.
ببر سه مطلق برای اینکه بتونه‌فکر مخفیانه با جین چون-هی ملاقات کنه،مشکلی تو هر غاری علامت خودش رو می‌ذاشت.
البته، علامت‌این رو روی‌بود دیوار غار نمی‌کشید.
اون کار ریسک‌این برخورد با مهمون‌های‌تمام ناخونده رو بالا می‌برد.
کاری که‌می‌شن می‌کرد، استفاده‌نفر از «بو» بود.
از اونجایی که می‌دونست جین چون-هی همیشه تنهایی با‌جیانگهو هوانگ‌گو سفر می‌کنه، یه کوزه کامل از ادویه‌های خاصی که‌درست از مناطق بیرونی به دست آورده بود رو دفن می‌کرد.
ادویه‌ها زیر زمین‌اتفاقی تخمیر می‌شدن و هوانگ‌گو‌نشون رد بو رو می‌گرفت.
دلیلش این بود که درآوردن کوزه‌تمام ادویه، با «پاداشِ» خوردن گوشتی که با‌ازش همون ادویه پخته شده بود، همراه می‌شد.
«به لطف تو،چند سفرهای شبانه من‌صحنه‌ای حسابی پربار شده.»
«اولش فکر کردم شاید بهتر باشه سم دفن کنم، اما بعد با‌مشکلی خودم گفتم برادر جوانم حتماً خوشش نمیاد. برای سگ عزیزش هم جالب نبود‌آوردن که راه بیفته و بوی سم رو بو بکشه. برای همین عوضش کردم.»
«این بهترین کاره. به‌بود لطف تو، خورشت با‌داد سبک مناطق بیرونی تکمیل شده.»
خورشت دشت‌های مرکزی جین چون-هی.
«برادر جوان، تو‌چند هر جا می‌ری‌صحنه‌ای خوب به شکمت می‌رسی.»
«واقعاً خوشمزه‌ست،می‌تونی می‌دونی؟ فقط یه‌باشی لقمه بخوری و...»
وقتی جین چون-هی خواست خورشت رو‌مبارزان با ملاقه هم بزنه، ببر سه‌ازش مطلق سریع سرش رو تکون داد.
«دوست دارم بعد از‌اتفاقی این همه مدت با هم‌داد گپ بزنیم، اما وقت ندارم.»
«همم؟»
«یه بیمار‌می‌تونی هست که به‌باشی درمان نیاز داره.»
«درمان؟»
«من یه سرنخ از نقشه فرقه جاودانه خون‌نشون پیدا کردم. اما کسی که اطلاعات رو داره،اما الان در آستانه مرگه، پس لطفاً کمک کن.»
«همم. فهمیدم.»
این رو گفت و‌خونسرد بلند شد، اما هنوز‌پزشک‌ها هم فکرش پیش خورشت بود.
وقتی نگاهش مدام به‌بود سمت خورشت کشیده می‌شد،داد ببر سه مطلق ریز خندید.
«من کمپ رو‌این برات جمع و جور‌مبارزان می‌کنم، پس نگران نباش.»
«اوه!»
«به هر حال، برادر جوان، تو حتی‌می‌کردم از کمپ زدن هم لذت می‌بری. بیشتر‌باشن مردم از اینکه تو شبنم شبانه بمونن متنفرن.»
«گاهی اوقات، اینجور وقت‌ها خیلی‌تمام باارزشن. یه پزشک زمان زیادی‌وابسته‌ست برای تنها بودن پیدا نمی‌کنه.»
این رو گفت و با‌بود جمع کردن وسایلش به سبکی،کجا دنبال ببر سه مطلق راه افتاد.