چپتر 387: قبیله مار و وظیفه یک پزشک
0«همم، این یه روش مودبانه برای‌عذاب گفتن اینه که دفعه بعد با‌می‌کردن یه لشکر از جنگجوهای ماهر برمی‌گردن.»
جین چون-هی‌خودشون به روستایی‌ها‌گروهی‌شون نگاه کرد.
«فقط به‌امثال خاطر یه طاعون‌باشه می‌خوان اعدامشون کنن؟»
آخه چرا؟ غریزه‌اش بهش‌گروهی‌شون می‌گفت یه چیزی بیشتر‌سیستم از این حرف‌ها در جریانه.
جین چون-هی گفت: «می‌فهمم.»
درست همون موقع، یکی‌گروهی‌شون از جنگجوهای فرقه پنج‌سیستم سم به حرف اومد.
«نمی‌فهمم چرا قهرمان بزرگی‌مار مثل شما باید نگران‌می‌دادن امثال قبیله مار باشه.»
قبیله مار؟
یکی از قبیله‌هایی‌شدت که فرقه پنج‌عذاب سم رو تشکیل می‌دادن.
ناگهان به ذهن جین چون-هی خطور کرد‌بخوایم که تقریباً هیچ‌کدوم از اعضای قبیله مار‌داشتن رو توی عمارت پزشکی پنج سم ندیده بود.
و اینکه ظاهر اون خدمتکاری که شلاق‌تشکیل خورده بود، شبیه به مردم قبیله مار‌اعضای بود که این روستا رو تشکیل می‌دادن.
«من خیلی‌خودشون با روابط بین‌تقویت قبیله‌ها آشنا نیستم.»
«قبیله مار نفرین‌شده‌ست!»
مرد آب‌خودشون دهانش رو روی‌تقویت زمین تف کرد.
پیشگوی الهی گفت: «بس کن. شاید اونا خشم اجدادشون رو برانگیخته‌خطور باشن، اما مگه مردم قبیله مار حق زندگی ندارن؟ اگه توی‌اون زندگی‌های بعدی‌شون کارهای خوبی انجام بدن، دیگه توی قبیله مار متولد نمی‌شن.»
...تبعیض.
به دلایلی، جوامع به شدت بسته،عذاب اغلب با عذاب دادن یکی از‌می‌کردن اعضای خودشون، انسجام گروهی‌شون رو تقویت می‌کردن.
اگه بخوایم با سیستم‌گروهی‌شون طبقاتی مقایسه‌اش کنیم، قبیله‌سیستم مار حکم شودراها رو داشتن.
نجس‌ها.
تازه اون موقع بود‌گروهی‌شون که یکی از قطعات‌سیستم پازل سر جاش قرار گرفت.
بعد از اینکه شاگردان فرقه‌اغلب پنج سم رفتن، پیرزنی که روی‌تقویت زمین افتاده بود، نفس عمیقی کشید.
بعد شروع کرد به‌گروهی‌شون سرفه‌های خشک و پی‌درپی و‌طبقاتی در نهایت خون بالا آورد.
«حالتون خوبه؟»
«$%&^.»
ایم اون-هیون، نایب‌رئیس سالن خون نقره‌ای که کنارش‌خودشون ایستاده بود، گفت: «داره بهتون می‌گه که زودتر فرار‌کنیم کنید. می‌گه جوون‌ترها تا فرصت دارن باید فرار کنن.»
پشت سر پیرزن،انسجام بقیه هم به زبان‌بخوایم خودشون چیزهایی فریاد زدن.
ایم اون-هیون‌امثال به ترجمه‌مار ادامه داد.
«می‌گن آدمایی که حتی انرژی درونی رو‌بخوایم یاد نگرفتن چطور می‌تونن با پای پیاده فرار‌نجس‌ها کنن؟ و اینکه نمی‌تونن بیمارها رو رها کنن.»
«یه بیماری مسری بین قبیله مار که‌دادن مورد تبعیض هستن شیوع پیدا کرده، برای‌سیستم همین دارن بدون هیچ رحمی قتل‌عام می‌شن.»
جین چون-هی با‌انسجام دست پیشانی‌اش رو‌می‌کردن محکم فشار داد.
«بیاین با تشخیص بیماری شروع‌باشه کنیم. کسی اینجا هست که‌ذهن زبان دشت‌های مرکزی رو بلد باشه؟»
هیچ‌کدوم از مردم‌انسجام قبیله مار دستشون‌می‌کردن رو بالا نبردن.
درست همون موقع، یک‌بسته نفر از یکی از‌خودشون خونه‌های مخروبه بیرون خزید.
«ناجی من... من بلدم.»
«همم؟»
همون خدمتکاری بود که‌گروهی‌شون روز اول تو ضیافت‌سیستم خوش‌آمدگویی شلاق خورده بود.
جین چون-هی‌جوامع اون موقع‌بسته نجاتش داده بود.
«پس اومدی اینجا.»
«بله. فرار کردم‌قبیله و اینجا قایم‌قبیله‌هایی شدم. ناجی من!»
چیزی که جین چون-هی نجات‌تقویت داده بود، فقط یک روز‌مقایسه‌اش از زندگی اون مرد بود.
اما همون یک روز هم‌اغلب برای یه آدم کافی بود تا‌تقویت راهی برای زنده موندن پیدا کنه.
او با مشت‌های گره‌کرده به جین چون-هی‌بخوایم ادای احترام کرد و بعد با صدای بلند‌نجس‌ها چیزی به زبان قبیله‌شون برای روستایی‌ها فریاد زد.
«@#%##--!!!»
«Q#$؟»
«^@%@&!»
با شنیدن این‌انسجام حرف‌ها، ایم اون-هیون‌می‌کردن فوراً ترجمه کرد.
«داره بهشون می‌گه خیالشون راحت‌باشه باشه، چون ناجی‌ای که قبلاً‌ذهن کمکش کرده بود از راه رسیده.»
«آه، به نظر‌انسجام می‌رسه قبلاً در‌می‌کردن مورد من بهشون گفته.»
«خب معلومه که وقتی داشته‌اغلب فرار می‌کرده و قایم می‌شده، در‌تقویت مورد استاد جوان عمارت حرف زده.»
نگاهی از سر‌انسجام آسودگی در چهره‌می‌کردن روستایی‌ها موج زد.
با این حال،قبیله چهره جین چون-هی‌قبیله‌هایی در هم رفت.
«حالا، مشکل‌خودشون اینه که‌گروهی‌شون بعدش چی می‌شه.»
حالا دیگه او با‌بسته فرقه پنج سم وارد‌خودشون مسیری بی‌بازگشت شده بود.
باید این مردم رو‌گروهی‌شون درمان می‌کرد و باید‌سیستم از این روستا محافظت می‌کرد.
«جابه‌جا کردن‌امثال بیمارها که اصلاً‌باشه حرفشم نباید زد.»
جاده‌ها همین‌طوری‌خودشون هم خطرناک‌گروهی‌شون و صعب‌العبور بودن.
جابه‌جا کردن بیماران فقط‌بسته احتمال شیوع بیشتر این‌خودشون بیماری همه‌گیر رو بالا می‌برد.
«از پسش برمیام؟»
از اونجایی که یک پزشک‌باشه هم انسان بود، برای لحظه‌ای موجی‌خطور از پشیمانی وجودش رو فرا گرفت.
سپس، نگاهش با پیرزنی‌گروهی‌شون که روی زمین مچاله‌سیستم شده بود گره خورد.
به نظر می‌رسید‌شدت دنده‌هاش به خاطر‌عذاب کتک‌های اخیر شکسته باشه.
«مجبورم.
هر طور که شده...»
اینجا هم‌خودشون درست مثل‌گروهی‌شون زمین بود.
اگه پزشک‌جوامع نمی‌تونست کاری‌بسته کنه، مردم می‌مردن.
تنها کاری که می‌تونست بکنه‌تقویت این بود که تو هر چیزی‌کنیم که ممکنه، تمام تلاشش رو بکنه.
اول از همه، جین چون-هی‌تقویت از تمام جنگجویان عمارت پزشکی‌مقایسه‌اش فلس سفید خواست که عقب برن.
اگه یه بیماری همه‌گیر در‌اغلب کار بود، به راحتی می‌تونست‌گروهی‌شون از طریق تماس منتقل بشه.
تا زمانی که یه تشخیص قطعی داده نمی‌شد،سیستم باید نه تنها در مورد تماس فیزیکی، بلکه‌تازه در مورد آبی که می‌نوشیدن هم احتیاط می‌کردن.
فقط چند نفر از پزشکان‌باشه ارشد، از جمله خود جین‌ذهن چون-هی، برای معاینه آماده شدن.
در حالی که لباس‌هاشون رو عوض می‌کردن، دهان و‌طبقاتی بینی‌شون رو با پارچه می‌پوشوندن و دستکش دست می‌کردن،پازل متوجه شد دست یکی از پزشکان ارشد داره می‌لرزه.
«ترسیدی؟»
پزشک ارشد‌خودشون به سوال جین‌تقویت چون-هی جواب داد.
«نه، قربان. این وظیفه‌مار یه پزشکه، پس معلومه‌می‌دادن که باید انجامش بدم.»
اما لرزش دست‌هاش متوقف نشد.
«این یه واکنش طبیعیه.»
تا زمانی که یه نفر‌تقویت به مقام پزشک ارشد برسه،مقایسه‌اش مرگ‌های بی‌شماری رو به چشم دیده.
یه ترسی هست که از جهل و‌تشکیل نادانی نشأت می‌گیره، اما ترسی هم هست که‌توی از روی آگاهی و دانش به وجود میاد.
چیزی که پیش‌انسجام رو داشتن، یه‌می‌کردن جهنم سوزان بود.
صرفاً به این خاطر که یه‌عذاب نفر آتش‌نشانه، به این معنی نیست‌می‌کردن که با خیال راحت می‌پره وسط آتیش.
برای یک‌خودشون پزشک هم‌گروهی‌شون همین‌طور بود.
«اگه بری عقب‌قبیله هیچ اشکالی نداره.قبیله‌هایی هیچ‌کس سرزنشت نمی‌کنه.»
«...استاد عمارت.»
«اگه از روی ترس اشتباهی بکنی، فقط اوضاع‌خودشون رو بدتر می‌کنه. پس یه مدت با جنگجوها‌مقایسه‌اش استراحت کن و بعد از اینکه تشخیص تموم شد...»
«استاد جوان عمارت!»
پزشک ارشد نتونست جلوی خودش‌باشه رو بگیره و با صدای‌ذهن بلند جین چون-هی رو صدا زد.
جین چون-هی حرفش‌انسجام رو قطع کرد‌می‌کردن و بهش نگاه کرد.
«حرف بزن.»
«استاد جوان عمارت، شما نمی‌ترسین؟ ما هنوز نمی‌دونیم این بیماری چیه. واقعاً می‌تونه‌شودراها یه نفرین باشه، یا یه بیماری که می‌شناسیمش اما نمی‌تونیم درمانش کنیم، یا حتی‌عمیقی می‌تونه مسری باشه. اون‌وقت دیگه نمی‌تونیم برگردیم خونه، و نه حتی خانواده‌هامون رو ببینیم.»
او می‌دونست بیماری‌های مسری چطور شیوع پیدا می‌کنن، و برای همین‌خطور با خودش فکر می‌کرد که اگه قرار باشه مبتلا بشه، ترجیح می‌ده‌خدمتکاری جون خودش رو بگیره تا اینکه اون رو به خانواده‌اش منتقل کنه.
علاوه بر این، توی دنیایی مثل این،بخوایم او کم و بیش آگاه بود که‌داشتن نفرین‌ها می‌تونن چقدر عجیب و غریب باشن.
جین چون-هی با‌شدت چشمان آبی‌اش با آرامش‌دادن به او نگاه کرد.
«...من خوبم.»
«واقعاً نمی‌ترسی؟»
«...»
با شنیدن این حرف،بسته جین چون-هی آب دهانش‌خودشون را به سختی قورت داد.
«راستش رو بخوای، اگه بگم نمی‌ترسم‌می‌کردن دروغ گفتم. اما اگه بخوام روراست‌حکم باشم، بقیه فقط بیشتر هول می‌کنن.»
خود جین‌امثال چون-هی هم‌مار انسان بود.
اگر کس دیگری می‌توانست جای‌تقویت او را بگیرد، با کمال میل‌کنیم این کار را به او می‌سپرد.
شاید از کسی می‌خواست کار را به عهده بگیرد، اما بعدش‌تقویت عذاب وجدان می‌گرفت و در نهایت خودش هم پا به پای‌تازه او کار می‌کرد، ولی خب، الان دقیقاً همین حس را داشت.
«راستش رو بخوای،انسجام اصلاً دلم نمی‌خواد‌می‌کردن بپرم تو آتیش.»
ترسش بیشتر به این خاطر‌باشه بود که نمی‌دانست این آتش چقدر‌خطور قرار است سوزان و دردناک باشد.
اگر یک بیماری شناخته‌شده بود، جای شکرش باقی بود.طبقاتی اما اگر یک بیماری مختص دنیای موریم بود، یا یک‌جاش بیماری مدرن که بدون کیت‌های آزمایشگاهی تشخیصش سخت بود، یا...
«حتی اگه‌جوامع بفهمم چیه، ممکنه‌اغلب نتونم درمانش کنم.»
اگر واقعاً نوعی نفرین بود که فقط در این‌طبقاتی دنیا وجود داشت، حتی با وجود تمام اقدامات پیشگیرانه،پازل باز هم ممکن بود از روی بدشانسی مبتلا شود.
«لبخند بزن.
باید بخندم.»
ترس مسری است.
«توی فرقه پوتوئو تنها بودم.
اما الان، آدم‌های زیادی اینجان.»
تمام این آدم‌ها منتظر دستور او‌می‌کردن بودند و بسته به این دستور، می‌توانستند‌شودراها به انسان‌هایی نیک یا شرور تبدیل شوند.
سعی کرد لبخند‌شدت بزند، اما عضلات‌عذاب صورتش یاری نمی‌کردند.
آتش سوزان است.
تا کجا‌امثال باید در دل‌باشه آن پیش می‌رفت؟
کی قرار بود کسی‌گروهی‌شون پیدا شود که بتواند‌سیستم جای او را بگیرد؟
اگر هیچ‌وقت کسی پیدا‌بسته نمی‌شد، آیا باید تا ابد‌انسجام خودش را وسط آتش می‌انداخت؟
ناگهان جین چون-هی‌انسجام دید که زمین‌می‌کردن زیر پایش کج می‌شود.
«...»
از آنجا که کالبد قدیمی‌اش را دور انداخته و‌طبقاتی قلمرو قدرتش بالاتر رفته بود، حالا با صحنه‌ای روبه‌رو‌پازل می‌شد که فکر می‌کرد دیگر هرگز آن را نخواهد دید.
«آه، این دنیای منه؟»
اول از همه، خیلی‌گروهی‌شون طبیعی دستش را دراز کرد‌طبقاتی و دیوار کالسکه را گرفت.
حتی برای خودش هم‌مار این حرکت بیش از‌می‌دادن حد خونسردانه به نظر می‌رسید.
با در نظر گرفتن کالسکه‌تقویت به عنوان نقطه مرجع، مرکز ثقل‌کنیم بدنش را به دقت پیدا کرد.
آرامش خودش را‌شدت حفظ کرد تا‌عذاب درگیر توهم نشود.
بعد از اینکه چند‌گروهی‌شون بار با خودش تکرار کرد‌طبقاتی که هنوز حالش خوب است.
«لبخند بزن.»
«ترس نداره که! هر چی باشه‌می‌کردن فقط یه مشت میکروبن. فقط باید‌حکم بفهمیم می‌تونیم درمانش کنیم یا نه.»
«استاد جوان عمارت... آخ... من...»
«به خودت فشار نیار، یکم استراحت کن. این‌سیستم دستور استاد جوان عمارته. طبیعیه که بترسی. تازه،تازه یکی باید از عقب پشتیبانی کنه، پس همین‌طوری بهتره.»
«اگه من بکشم‌قبیله عقب، شما مشکلی‌قبیله‌هایی براتون پیش نمیاد؟»
«مگه نگفتم وقتی اوضاع سخت شد‌می‌کردن به من تکیه کنین؟ من کی‌ام؟حکم مگه من دکتر دیوانه چشم‌آبی نیستم؟»
تونستم به اندازه‌شدت کافی پررو و با‌دادن اعتماد به نفس بخندم؟
«آینه‌ای نیست‌خودشون که بتونم‌گروهی‌شون چک کنم...»
در همان لحظه، انعکاس‌مار چهره خودش را در‌می‌دادن چشمان پزشک ارشد دید.
«آه، خوب لبخند زدم.»
در آن انعکاس، دکتر‌بسته دیوانه‌ای بود که از‌خودشون هیچ چیز در دنیا نمی‌ترسید.
«به نظرتون جالب نیست؟ اینکه بفهمیم چه بیماری‌ای تو منطقه یون‌نان وجود‌حکم داره. هر چی باشه، حتی عمارت پزشکی پنج سم هم نتونسته درمانش کنه،افتاده مگه نه؟ اگه خوب روش تحقیق کنیم، ممکنه مسیر جدیدی برامون باز بشه.»
«هاهاها. من که‌قبیله به پای شما‌قبیله‌هایی نمی‌رسم، استاد جوان عمارت.»
لرزش دستان‌خودشون پزشک ارشد‌گروهی‌شون بالاخره متوقف شد.
جای شکرش باقی بود.
جین چون-هی با‌انسجام شاداب‌ترین صدایی که می‌توانست‌بخوایم از خودش درآورد گفت:
«کسایی که می‌ترسن، لطفاً برن‌باشه عقب. من خودم کار تشخیص رو‌خطور انجام می‌دم، پس الکی نگران نباشید.»
«از استاد‌خودشون جوان عمارت‌گروهی‌شون همین انتظار می‌رفت...»
«ما به‌جوامع شما ایمان داریم،اغلب استاد جوان عمارت.»
پزشکان ارشد با چشمانی‌گروهی‌شون پر از احترام به‌سیستم جین چون-هی نگاه کردند.
ساما هیون از‌قبیله دور داشت این‌قبیله‌هایی صحنه را تماشا می‌کرد.
[چرا دنبالم راه افتادی؟]
[ممکنه به یه آدم قوی نیاز داشته‌بخوایم باشی، مگه نه؟ یا شایدم... همم... شاید‌داشتن من استعدادهای دیگه‌ای داشته باشم که هیونگ نداره؟]
ساما هیون، با اینکه‌مار پزشک نبود، اصرار کرده‌می‌دادن بود که همراهشان بیاید.
[چه استعدادی؟خودشون فقط دست و‌تقویت پا گیر می‌شی.]
[من تو سر‌شدت و کله زدن‌عذاب با بچه‌ها بدجوری ماهرم~]
ساما هیون با چهره‌ای بی‌شرمانه‌تقویت این حرف را از طریق‌مقایسه‌اش انتقال صدا به او گفت.
«واقعاً این‌امثال یارو پیش خودش‌باشه چی فکر کرده؟»
بوی پول به دماغش خورده‌تقویت بود؟ اما این‌ها فقط اعضای‌مقایسه‌اش فقیر و بیمار قبیله مار بودند.
آخه چه‌جوامع کاری از‌بسته دستش برمی‌آمد؟
[نمی‌دونم.
من چیزای پایه رو‌مار بهت یاد دادم، پس‌می‌دادن این دفعه نمی‌تونم مراقبت باشم.
خودت مراقب خودت باش.]
[باشه~]
به نظر می‌رسید تمام حرف‌های جین‌می‌کردن چون-هی را حفظ کرده بود و دقیقاً‌شودراها در بهترین لحظات از آن‌ها استفاده می‌کرد.
به محض ورود به خانه چوبی‌قبیله‌هایی که بیماران در آن جمع شده‌تقریباً بودند، بوی تعفن شدیدی به مشامشان خورد.
اما این بو با‌گروهی‌شون بویی که در فرقه پوتوئو‌طبقاتی حس کرده بود فرق داشت.
«فعلاً علائم شامل سردرد،بسته تب، از دست دادن‌خودشون اشتها و یبوست می‌شه.»
شنیده بود که بعضی‌ها اسهال هم دارند، اما‌سیستم اینکه یبوست در بینشان شایع بود، به وضوح‌تازه نشان می‌داد که این بیماری با وبا فرق دارد.
همچنین شنیده بود که بعضی‌ها دچار‌قبیله‌هایی خونریزی شده‌اند، اما فقط با این‌تقریباً اطلاعات، تشخیص بیماری کار سختی بود.
«بیاید از هم جدا بشیم‌تقویت و نبضشون رو بگیریم. بعدش‌مقایسه‌اش دوباره دور هم جمع می‌شیم.»
«چشم، استاد جوان عمارت.»
پزشکان ارشد پخش‌انسجام شدند و شروع به‌بخوایم معاینه تک‌تک بیماران کردند.
«این قطعاً‌امثال از اینکه تنهایی‌باشه تشخیص بدم بهتره.»
این را در حالی‌گروهی‌شون که به معاینه بیماران ادامه‌طبقاتی می‌داد با خود فکر کرد.
نصف روز‌جوامع به همین‌بسته منوال گذشت.
«واو... این دیگه دیوانه‌کننده‌ست.»
احساس می‌کرد‌امثال سرش دارد‌مار گیج می‌رود.
اول از همه،انسجام بیماری با سوراخ‌شدگی‌می‌کردن روده وجود داشت.
یعنی یک سوراخ در روده‌هایش.
نبض این بیمار آن‌قدر ضعیف بود‌می‌کردن که حتی اگر می‌خواست جراحی اورژانسی‌حکم انجام دهد، ممکن بود زیر عمل بمیرد.
بیمار دیگری‌امثال دچار بزرگ‌شدگی‌مار طحال بود.
بیماری هم بود‌انسجام که از انسداد‌می‌کردن روده رنج می‌برد.
بیمار دیگر به خاطر تب‌اغلب بالا ناشی از التهاب در‌گروهی‌شون استخوان و بافت‌های نرمش درد می‌کشید.
استئومیلیت.
این بیماری به درمان طولانی‌مدت با‌قبیله‌هایی آنتی‌بیوتیک نیاز داشت و استخوان نکروز‌تقریباً شده و بافت‌های اطرافش باید برداشته می‌شدند.
این کار هم به هنر جراحی‌می‌کردن نیاز داشت و هم به آنتی‌بیوتیک‌تراپی قوی،شودراها و درمانش اینجا، دور از عمارت پزشکی...
«این بیمار هم ممکنه بمیره.»
در دنیای مدرن،انسجام او باید برای باکتری‌ها‌بخوایم تست کشت انجام می‌داد.
این تنها‌امثال راه برای‌مار اطمینان صددرصد بود.
اما در این مکان و بدون چنین امکاناتی،سیستم تنها چیزی که در اختیار داشت، یک حدس‌تازه تقریبی بر اساس تشخیص با چی حقیقی بود.
همین که در این وضعیت دیوانه‌وار،عذاب از دست دادن شنوایی یک علامت‌می‌کردن خفیف محسوب می‌شد، خودش گویای همه‌چیز بود.