چپتر 94: فصل 94
0«هوپ، هووووآآآآ!»
چواااک!
سرانجام، کپور آتشین ده‌هزار ساله‌انرژی که کاملاً از رمق افتاده‌پراکنده بود، از آب بیرون کشیده شد.
بدن عظیمش روی‌درد خشکی به خود‌نمی‌توانست می‌پیچید و تقلا می‌کرد.
اما در مقایسه با‌کوتاه نبرد توی آب، کار‌مثل بعدی خیلی راحت‌تر بود.
جین چون-هی میله‌می‌شد نیزه را از‌ساعت دهان جانور بیرون کشید.
درست همان لحظه‌ای که جانور به خیال‌سرعت رهایی، بدنش را به سمت آب پرتاب کرد،اینجا جین چون-هی نیزه‌اش را در آبشش‌هایش فرو برد.
میله نیزه که با‌خستگی رعد و برق آمیخته شده‌استخراج بود، از آن عبور کرد.
با وجود کوتاه بودن زمان حمله،زمان بدن جانور مثل یک گلوله آتش‌سوزاند بود و دست‌های جین چون-هی را سوزاند.
هوف، واقعاً داغه!
او هیچ‌وقت قصد نداشت‌مرگ با این موجود وارد یک‌می‌داد مبارزه فرسایشی و طولانی شود.
یهو ها-ریون روش‌های خودش‌خستگی را داشت و جین‌متوقف چون-هی هم روش‌های خودش را.
کییییاااا—
با آن ضربه‌می‌شد نهایی، جان کپور آتشین‌اینجا ده‌هزار ساله گرفته شد.
«من... انجامش دادم!»
جین چون-هی‌استخوان‌هایش مشت‌هایش را‌خستگی گره کرد.
پاهایش می‌لرزید.
حتی یک عضله‌می‌شد در بدنش نمانده بود‌اینجا که آسیب ندیده باشد.
حتی استخوان‌هایش هم درد می‌کرد.
خستگی مفرط.
اما نمی‌توانست همین‌جا متوقف شود.
استخراج قرص درونی‌می‌شد کپور آتشین ده‌هزار‌ساعت ساله کار سختیه.
قرص درونی کپور آتشین که خودِ گرما را در‌می‌داد درونش جای داده بود، به محض مرگ کپور، انرژی‌معمولی درونی‌اش را به سرعت از دست می‌داد و پراکنده می‌شد.
اگر حتی چند ساعت‌خستگی اینجا رها می‌شد، به‌متوقف یک سنگ معمولی تبدیل می‌شد.
شیطان آسمانی آن را درجا‌بودن خورده بود، اما جین چون-هی باید‌دست‌های آن را به استادش تحویل می‌داد.
او باید قرص درونی‌اگر را به روش درستی استخراج‌سنگ می‌کرد تا گرمایش حفظ شود.
جین چون-هی‌داده میله نیزه‌مرگ را بیرون کشید.
«هووو...»
تکنیک انبساط مغزی شوان‌یوان، حتی‌بودن در میان آن خستگی مفرط،آتش ذهنش را پاک و شفاف کرد.
جین چون-هی عضلاتش را که از‌ساعت درد فریاد می‌کشیدند مجبور به حرکت‌شیطان کرد و شکم جانور را شکافت.
چواااک—
هوانگ‌گو چانه‌اش را روی‌کوتاه زمین گذاشته بود و‌مثل منتظر جین چون-هی بود.
انتظار کشیدن یکی از‌اگر کارهایی بود که هوانگ‌گو‌رها به بهترین شکل انجام می‌داد.
هوانگ‌گو چشمانش‌داده را بست‌مرگ و نیمه‌خواب شد.
یک حشره‌استخوان‌هایش پرنده دور‌خستگی گوشش وزوز می‌کرد.
چقدر منتظر مانده بود؟
ناگهان چشمان هوانگ‌گو باز شد.
واق، واق واق!
هوانگ‌گو ناگهان‌استخوان‌هایش شروع به‌خستگی پارس کردن کرد.
و مدت کوتاهی بعد.
بام—
یک دست انسان از‌مرگ سوراخ زیرزمینی بیرون آمد‌دست و روی زمین نشست.
«ها... فکر کردم قراره بمیرم.»
به محض اینکه جین‌کوتاه چون-هی بیرون آمد، آب چشمه‌گلوله آب‌گرم به بیرون فوران کرد.
این دمایی نبود‌می‌شد که آدم‌های معمولی بتوانند‌اینجا در آن حمام کنند.
این به‌داده معنای واقعی کلمه‌انرژی آب جوش بود.
هوانگ‌گو به سرعت‌درد فرار کرد و‌نمی‌توانست بین خودشان فاصله انداخت.
جین چون-هی از جاخالی سگ‌بودن در حال سقوط استفاده کرد‌آتش و با غلت زدن فرار کرد.
«از آخرین‌پراکنده ترفندی که‌اگر داشتم استفاده کردم.»
جاخالی سگ در حال سقوط.
این یعنی فرار‌درد کردن با غلت‌نمی‌توانست زدن روی زمین.
این تکنیکی از یک کتاب متفرقه در کتابخانه‌مثل جگال بود، تکنیکی که جین چون-هی از مسیر اصلی‌قصد خودش خارج شده بود تا آن را یاد بگیرد.
دلیلش ساده بود.
وقتی حتی یک قطره قدرت یا انرژی درونی باقی‌می‌داد نمانده بود، تنها چیزی که می‌شد به آن اعتماد‌معمولی کرد مهارت‌های متفرقه‌ای مثل جاخالی سگ در حال سقوط بود.
اگرچه این تکنیک از یک‌مفرط کتاب متفرقه بود، اما هنوز هم‌درونی یک کتابچه هنرهای رزمی محسوب می‌شد.
شاید به این دلیل که آن را به درستی یاد‌آتش گرفته بود، توانست در یک چشم به هم زدن سه ژانگ‌وارد غلت بزند تا بدون استفاده از هیچ انرژی درونی جاخالی بدهد.
با انرژی درونی، می‌توانست سریع‌تر غلت بزند، اما اگر از‌معمولی همان اول انرژی درونی داشت، از یک تکنیک فرار استفاده‌درستی می‌کرد، نه اینکه به جاخالی سگ در حال سقوط متوسل شود.
این را می‌شد غریزه بقای جین چون-هی نامید، تلاشی‌می‌داد ناامیدانه برای زنده ماندن و جاخالی دادن از چیزی که‌تبدیل در غیر این صورت یک ضربه مهلک و کشنده بود.
او که تا مغز استخوان یک‌نمی‌توانست پزشک بود، مقید به چیزهایی مثل‌سختیه غرور و وقار یک هنرمند رزمی نبود.
جاخالی دادنِ نه متر‌کوتاه در یک لحظه بدون هیچ‌گلوله انرژی درونی، واقعاً تکنیک خوبیه.
جین چون-هی‌پراکنده به شدت‌اگر نفس‌نفس می‌زد.
هیچ راهی برای دونستن چرخه فوران چشمه نداشتم،دست برای همین قمار کردم، اما آخه چرا دقیقاً‌رها همون لحظه‌ای که داشتم می‌رفتم باید فوران می‌کرد؟
فقط گرفتن کپور‌درد آتشین ده‌هزار ساله به‌همین‌جا اندازه کافی طاقت‌فرسا بود.
اما کشیدن بدن خسته‌اش برای استخراج قرص درونی کپور، و استفاده‌دست‌های از گل و لای کف دریاچه و هنر الهی پنج عنصر‌مبارزه برای جلوگیری از پراکنده شدن چی آتش، مصیبت حتی بزرگ‌تری بود.
علاوه بر آن، جین چون-هی با زحمت فراوان‌رها گوشت زیر آبشش‌ها، عضلات پشت، گوشت شکم، خون‌باید قلب و حتی دنده‌ها را برداشت کرده بود.
اگرچه نه به اندازه قرص‌انرژی درونی، اما این قسمت‌ها هم حاوی‌می‌شد مقدار قابل توجهی چی آتش بودند.
جین چون-هی حتی‌درد یک چیز را‌نمی‌توانست هم از قلم نینداخت.
لحظه‌ای که برداشتش تمام شد و قصد رفتن‌مثل داشت، چشمه‌ای که از قبل داغ بود، با‌هیچ‌وقت شدت شروع به جوشیدن کرد و فوران کرد.
یک جهنم واقعی بود.
البته، می‌توانست بار و‌مرگ بندیلش را رها کند و‌می‌داد فقط قرص معنوی را بردارد.
نمی‌تونم این کار رو بکنم! اصلاً می‌دونید‌همین‌جا اینا چقدر می‌ارزه! این یک کپور آتشین‌گرما ده‌هزار ساله‌ست که با پول نمی‌شه خریدش!
فکرِ گذراندن آن همه دیوانگی‌بودن و برداشتنِ فقط قرص درونی، در‌دست‌های فرهنگ لغت جین چون-هی وجود نداشت.
برای قهرمان یک رمان هنرهای رزمی مثل یهو ها-ریون، قرص‌های‌معمولی درونی و اکسیرهایی که در آینده مصرف می‌کرد تا آخر رمان‌گرمایش مثل کوه روی هم تلنبار می‌شدند، اما جین چون-هی فرق داشت.
او آخرین قطره انرژی درونی‌اش را هم چلاند‌دست تا مطمئن شود چیزی را از قلم نینداخته‌رها و همه چیز را با خودش آورده است.
پرده آخر هم‌درد جاخالی سگ در حال‌همین‌جا سقوطِ سه ژانگی بود.
یک تکنیک بقای معرکه!
هوانگ‌گو که به نظر می‌رسید از‌ساعت این شدتِ عمل جین چون-هی وحشت‌شیطان کرده بود، سه قدم به عقب برداشت.
«هوانگ‌گو، خسته نباشی. یه کم از گوشت کپور‌دست آتشین رو برات نگه داشتم. به خوبی قرص‌رها درونی نیست، اما بازم یه اکسیره، پس بخورش.»
هاه، هاه!
هوانگ‌گو طوری که انگار اصلاً‌بودن وحشت نکرده بود، دمش را تکان‌دست‌های داد و وفاداری‌اش را ثابت کرد.
جین چون-هی گوشت پشت‌اگر کپور آتشین را که برای‌سنگ هوانگ‌گو بریده بود بیرون آورد.
هام، هام، هام، هام!
بدون اینکه حتی آن‌خستگی را بو کند، با‌متوقف حرص و ولع بلعیدش.
«همین درسته. تو همه‌کوتاه اکسیرها و قرص‌های درونی‌مثل رو دوست داشتی، مگه نه؟»
این همان هوانگ‌گویی بود که‌چند قرص الهی فلس سفید تلخ‌معمولی را با یک قورت بلعیده بود.
او با سماجت هر‌مرگ چیزی را که برای‌دست بدنش خوب بود می‌خورد.
واق!
هوانگ‌گو بعد از تمام کردن‌بودن غذایش، نفس‌نفس زد و با‌آتش هیجان گونه جین چون-هی را لیسید.
«خیلی بامزه‌ای. دیگه بیا برگردیم.»
استراحت در‌استخوان‌هایش یک مسافرخانه برایش‌مفرط یک تجمل بود.
جین چون-هی‌عبور بلافاصله سوار‌کوتاه یک قایق شد.
سه موش قاتل‌می‌شد تعقیب‌کننده با گرمی‌ساعت از او استقبال کردند.
«به لطف اژدهای‌محض سفید کوچک، موش‌درونی‌اش سوم نجات پیدا کرد!»
«فین‌فین... ممنونم، اژدهای سفید کوچک.»
موش اول و موش دوم در‌زمان حالی که مشت‌هایشان را به سمت‌سوزاند جین چون-هی گره کرده بودند، گریه می‌کردند.
جین چون-هی‌پراکنده سرش را‌اگر تکان داد.
«منم فکر می‌کردم‌محض نتیجه نهایی دست‌درونی‌اش آسمانه. جای شکرش باقیه.»
«نه، این‌طور نیست. در حالت عادی، کار به نابودی دانتیان و قطع‌سختیه کردن نصف‌النهارهای هر چهار دست و پایش می‌کشید. ما عمیقاً تحت تأثیر‌می‌داد قرار گرفتیم که شما نه تنها درمانش کردید، بلکه راهنماییش هم کردید.»
سه موش‌عبور قاتل تعقیب‌کننده نگاهی‌بودن به یکدیگر انداختند.
بالاخره موش‌پراکنده اول به‌اگر حرف آمد.
«ما می‌خوایم از صمیم قلب پیروت‌درونی‌اش باشیم، نه فقط به خاطر اون قرارداد‌چند سفید امضا. این خواسته من و برادرامه.»
این واقعاً غیرمنتظره بود.
«من فقط می‌خواستم بدون حقوق ازشون‌زمان کار بکشم، دقیقاً به عنوان تاوان‌سوزاند اینکه قصد جونم رو کرده بودن...؟»
وقتی جین چون-هی جوابی نداد، موش‌ساعت اول که فکر می‌کرد این سکوت به‌آسمانی معنی رد کردن است، با عجله گفت:
«شما اولین نفری هستین‌مرگ که با اراذلی مثل‌دست ما این‌قدر صادقانه رفتار می‌کنه.»
«به جای اینکه نصف‌النهارهامون رو قطع کنین، ما‌متوقف رو مجبور کردین قایق رو پارو بزنیم. ما باور‌داده داریم که این یه جور راهنمایی و هدایت بود.»
«ما شاید احمق و نادون‌بودن باشیم، اما می‌خوایم به پیروی‌آتش از شما ادامه بدیم، ارباب جوان!»
جین چون-هی سرش را خاراند.
«برای اداره عمارت پزشکی فلس‌انرژی سفید، واقعاً به آدم‌هایی نیاز دارم‌می‌شد که به کارهای غیرپزشکی رسیدگی کنن.»
یک عمارت پزشکی در‌خستگی دنیای رزمی با یک بیمارستان‌استخراج در دنیای مدرن فرق داشت.
برای زنده ماندن در دنیای شمشیرها‌زمان و تیغ‌ها، به افرادی نیاز داشت‌سوزاند که این کارهای پیش‌پاافتاده را انجام دهند.
سه موش‌پراکنده قاتل تعقیب‌کننده‌اگر زیردستان بی‌نقصی بودند.
مخصوصاً حالا که نه فقط به‌درونی‌اش خاطر یک قرارداد سفید امضا، بلکه از‌چند روی تحسین و ارادت واقعی آمده بودند.
«توی این دنیا، درمان کردن‌مفرط یه آدم مجروح خیلی بیشتر از‌درونی چیزی که فکر می‌کردم ارزش داره.»
احساس کرد‌عبور درس خوبی‌کوتاه گرفته است.
اگر از عمارت پزشکی‌اگر بیرون نیامده بود، هرگز‌رها متوجه این موضوع نمی‌شد.
جین چون-هی‌داده سرش را‌مرگ تکان داد.
«خیلی خب. می‌فهمم.درد اما مسیر آسونی‌نمی‌توانست در پیش ندارین.»
در همان لحظه، شمشیر‌کوتاه پرنده که در سکوت‌مثل تماشا می‌کرد، جلو آمد.
«من هم می‌خوام‌می‌شد به برادران موش‌ساعت قاتل تعقیب‌کننده ملحق بشم.»
شمشیر پرنده هم؟
وقتی جین چون-هی به‌خستگی شمشیر پرنده نگاه کرد،متوقف او با عجله گفت:
«... اگه به خاطر برادران موش قاتل تعقیب‌کننده نبود، منِ‌آتش شمشیر پرنده فقط به فکر فرار از دست شما بودم، ارباب‌وارد جوان! از هر چهار نفرتون ممنونم که چشمم رو باز کردین.»
جین چون-هی‌پراکنده با خودش‌اگر فکر کرد:
«فکر کنم‌داده یه جورایی‌مرگ گولت زدن...؟»
انگار دوستی را دنبال کرده بود‌نمی‌توانست و در نهایت با هم یک‌سختیه قرارداد بازاریابی شبکه‌ای امضا کرده بودند.
اما جین‌عبور چون-هی دلیلی برای‌بودن رد کردن نداشت.
«می‌فهمم. پس،پراکنده شمشیر پرنده،اگر تو هم...»
او با زیرکی از ناکجاآبادی‌انرژی یک قرارداد سفید امضا بیرون‌پراکنده کشید و به شمشیر پرنده داد.
این همان قراردادی بود‌خستگی که سه موش قاتل‌متوقف تعقیب‌کننده امضا کرده بودند.
شمشیر پرنده انگشتش‌وجود را سوراخ کرد و‌حمله با خونش امضا زد.
برده شماره‌پراکنده چهار هم‌اگر از راه رسید.
واق!
وقتی هوانگ‌گو پارس کرد،خستگی چهار برده از جا پریدند‌استخراج و از سگ فاصله گرفتند.
«ارباب جوان، من این‌طور‌کوتاه حس می‌کنم یا این‌مثل سگ واقعاً بزرگ‌تر شده؟»
«به چشم منم همین‌طور میاد.»
هر کدام‌داده از آن‌ها نظری‌انرژی درباره هوانگ‌گو دادند.
جین چون-هی‌استخوان‌هایش سرش را‌خستگی کج کرد.
«یعنی خوردن گوشت کپور آتشین‌بودن ده‌هزار ساله به این زودی‌آتش اثرش رو نشون می‌ده... اصلاً ممکنه؟»
دقیق‌تر بخواهیم بگوییم، کپور آتشین ده‌هزار‌ساعت ساله یک جانور روحی بود و هوانگ‌گو‌آسمانی هم یک جانور روحی به حساب می‌آمد.
در واقع، یک‌محض جانور روحی جانور روحی‌سرعت دیگری را خورده بود.
در حالت عادی، مگر اینکه پای جنگ بر سر‌استخراج قلمرو در میان بود، آن‌ها تا حد مرگ با‌محض هم نمی‌جنگیدند و خود جانوران روحی هم بسیار نادر بودند.
این وضعیت به‌طور‌وجود مصنوعی توسط جین‌زمان چون-هی ایجاد شده بود.
«اوم... اگه قوی‌تر‌می‌شد بشه که چیز‌ساعت خوبیه، مگه نه؟»
جین چون-هی‌داده با هیجان پیشانی‌انرژی هوانگ‌گو را خاراند.
هاه، هاه، هاه.
هوانگ‌گو که به نظر می‌رسید از‌زمان این کار خوشش آمده، با اشتیاق‌سوزاند پشت دست جین چون-هی را لیسید.
«وقتی پای بامزه‌می‌شد بودن وسط باشه،ساعت سگ‌های ولگرد محلی بهترینن.»
زمانی که کار در بیمارستان‌انرژی سخت می‌شد، او در گوشی‌اش‌پراکنده ویدیوهای سگ‌ها را تماشا می‌کرد.
حتی آن موقع هم جین چون-هی بیشتر‌همین‌جا به سگ‌های نژاد مخلوط، یا همان سگ‌های‌گرما محلی، علاقه داشت تا سگ‌های اصیل و نژاددار.
او از پنجه‌های جلویی‌کوتاه محکم و ظاهر ساده‌مثل و شاد آن‌ها خوشش می‌آمد.
با اینکه هوانگ‌گو کمی بیش از حد بزرگ شده‌سنگ بود که بتوان او را یک سگ محلی ساده‌تحویل نامید، اما هنوز هم به چشم جین چون-هی بامزه می‌آمد.
از طرف دیگر، سه‌مرگ موش قاتل تعقیب‌کننده و شمشیر‌می‌داد پرنده لرزه بر اندامشان افتاد.
«بیضه‌خردکن قوی‌تر شده.»
موش سوم که شخصاً قدرت‌بودن مخرب هوانگ‌گو را تجربه کرده‌آتش بود، رنگش به شدت پرید.
۰۱۵. تحریف تاریخ
آن‌ها با تمام توان‌مرگ به سمت ساختمان اصلی‌دست عمارت پزشکی فلس سفید بازگشتند.
در طول راه، سه موش قاتل تعقیب‌کننده و‌متوقف شمشیر پرنده برای مدت کوتاهی از او جدا‌جای شدند تا بدهی قمار موش سوم را بپردازند.
نقشه اصلی آن‌ها این بود که جین چون-هی را‌گلوله دستگیر کنند تا بدهی را بپردازند، اما چون حالا‌نداشت این کار غیرممکن بود، باید راه دیگری پیدا می‌کردند.
موش سوم مبلغ واقعی بدهی‌اش را‌ساعت اعتراف کرد و توسط موش اول‌شیطان و دوم تا حد مرگ کتک خورد.
او قول داد که اگر دوباره قمار کرد‌دست انگشتانش را قطع کنند، اما فقط زمان می‌توانست‌رها ثابت کند که به قولش عمل می‌کند یا نه.
«اگه هر چهارتاشون با‌خستگی هم کار کنن، باید‌متوقف بتونن بدهی رو صاف کنن.»
جین چون-هی کوچک‌ترین‌وجود قصدی برای پرداخت‌زمان بدهی آن‌ها نداشت.
در عوض، فقط تا این حد‌ساعت لطف کرد که یک معرفی‌نامه ساده‌شیطان برای کاروان محافظتی اژدهای ابری بنویسد.
از آنجایی که تخصص آن‌ها ردیابی و فرار بود،می‌داد حتی اگر پول کلانی هم به جیب نمی‌زدند، مطمئناً‌معمولی با گرفتن کارهای کوچک به سرعت بدهی‌شان را می‌پرداختند.
به این ترتیب، هوانگ‌گو و جین چون-هی به‌متوقف نزدیکی ساختمان اصلی عمارت پزشکی فلس سفید، در ورودی‌داده دره‌ای که به محل انزوای تمرینی متصل می‌شد، رسیدند.
«هوانگ‌گو، کار‌عبور تو دیگه تموم‌بودن شده، می‌تونی برگردی.»
واق.
هوانگ‌گو پارس آرامی‌محض کرد و روی‌درونی‌اش پاهای عقبش نشست.
مهم نبود چند بار به سگ‌نمی‌توانست می‌گفت که به فرقه گدایان برگردد،سختیه هوانگ‌گو همچنان به دنبال جین چون-هی می‌آمد.
«چش شده؟ امکان‌وجود نداره هوانگ‌گو راه‌زمان برگشت رو بلد نباشه.»
باید یک‌پراکنده کبوتر نامه‌بر برای‌چند فرقه گدایان می‌فرستاد؟
قبل از آن، باید به محل‌درونی‌اش انزوای تمرینی برمی‌گشت و اگر هوانگ‌گو‌اگر همان‌جا دنبالش می‌آمد، دردسر بزرگی می‌شد.
او تنها وارد شده بود،مفرط اما اگر با یک سگ بیرون‌درونی می‌آمد، خودش یک مشکل جداگانه نمی‌شد؟
«خیلی خب، باشه. فهمیدم. همین دور و‌حمله بر منتظرم بمون. می‌تونی که، نه؟ بعد‌واقعاً از اینکه انزوای تمرینیم تموم شد برمی‌گردم پیشت.»
هاه، هاه، هاه.
هوانگ‌گو که انگار منتظر‌مرگ شنیدن همین حرف‌ها بود،دست دمش را تکان داد.
جین چون-هی‌استخوان‌هایش با هیجان پیشانی‌مفرط هوانگ‌گو را خاراند.
«خوبه.
حالا فقط مونده‌می‌شد از مسیر آبراه‌ساعت برگردم به سالن تمرین.»
استادش در‌داده اصل قرار‌مرگ بود بمیرد.
نجات دادن او به‌خستگی این معنی بود که‌متوقف دنیا تغییر خواهد کرد.
تأثیر این اتفاق روی دنیای رزمی‌زمان بسیار بزرگ‌تر از هر شخص دیگری بود‌هوف که تا به حال نجات داده بود.
یک دکتر الهی در‌اگر دنیای رزمی تا این حد‌سنگ می‌توانست همه‌چیز را دگرگون کند.
«با این حال، اشکالی نداره.
تا زمانی که‌درد بتونم استادم رو‌نمی‌توانست نجات بدم کافیه.»
مهم نبود تاریخ چقدر‌کوتاه تغییر کند، جین چون-هی‌مثل آماده پذیرش آن بود.
جین چون-هی خودش‌می‌شد را برای ورود‌ساعت به آب آماده کرد.
در همان‌داده لحظه، حضور کسی‌انرژی را احساس کرد.