چپتر 40: چپتر 40
0«بیا با هم دوست‌داری بشیم! اما باید راحت‌می‌مونی با هم حرف بزنیم، باشه؟»
باورش نمی‌شد که‌دستش آرزوش به این‌بکشه راحتی برآورده بشه.
وانگ گاک-یون گیج شده بود.
«ها؟ اِ، باشه! فهمیدم.»
وانگ گاک-یون سرش رو‌داری تکون داد و یه‌می‌مونی چیز دیگه هم اضافه کرد.
«راستی در مورد‌دستش اون چیزی که قبلاً‌نگه حرف زدیم، به بابام...»
«آره. اون یه رازه. من‌بیرون فقط وانمود می‌کنم که یکی‌استراحت از اون همه دوستات هستم.»
تازه اون موقع‌جین بود که حالت چهره‌چرا وانگ گاک-یون جدی شد.
«نه. این‌طوری نیست. تو‌داری فرق داری. تو همیشه برای‌جین من یه دوست خاص می‌مونی.»
جین چون-هی‌می‌خواست با خودش‌روی فکر کرد.
«چرا بچه‌هایی که خیلی‌بریم زود بزرگ می‌شن، این‌طوری قلب‌روز آدم رو به درد میارن؟»
بعضی وقتا، وقتی تو‌چون بخش اطفال ویزیت می‌کرد،بچه‌هایی از این اتفاقا می‌افتاد.
بچه‌ای که به خاطر درد آمپول گریه می‌کنه یه‌جین بحثه، اما بچه‌هایی هم هستن که به باباشون نگاه‌می‌شن می‌کنن و می‌گن: ‹من با آمپول زدن مشکلی ندارم.
اصلاً هم درد نداره.›
«آره. مشکل از تو‌بریم نیست، اما اونا فکر‌اشکالی می‌کنن تقصیر خودشونه. همیشه همین‌طوره.»
جین چون-هی می‌خواست دستش‌چون رو روی سر دخترک بکشه،خیلی اما خودش رو نگه داشت.
اون هم الان تو بدن یه بچه بود و با‌چون خودش فکر کرد اگه یه بچه هم‌قد خودش بخواد سر‌آدم یه بچه دیگه رو نوازش کنه، خیلی مسخره به نظر می‌رسه.
جین چون-هی گفت:
«خب، می‌خوای‌گفت بریم بیرون‌بریم بازی کنیم؟»
«اشکالی نداره؟»
«نه. الان دیگه یه روز استراحت‌برای کردن مشکلی پیش نمیاره. من نبضت‌فکر رو گرفتم، پس می‌تونم تضمینش کنم.»
با شنیدن این‌دستش حرف، صورت وانگ‌بکشه گاک-یون روشن شد.
اما فقط برای یه لحظه...
«اِ، چطوری باید بازی کنیم؟»
«اول از همه،فرق حق نداری از‌برای انرژی درونی استفاده کنی.»
«معلومه. من‌می‌خواست هنوز کاملاً‌روی خوب نشدم.»
«مسئله این نیست. حتی‌بریم وقتی کاملاً هم خوب شدی،روز مطلقاً نباید ازش استفاده کنی.»
وانگ گاک-یون خیلی زود‌چون منظور حرفش رو فهمید‌بچه‌هایی و سر تکون داد.
«حق با توئه. استفاده از بدنی که تو هنرهای‌جین رزمی تمرین داده شده برای ظلم کردن به مردم‌می‌شن عادی، کاریه که فقط اوباش جناح غیرمتعارف انجام می‌دن.»
شاید به این خاطر که از وقتی راه رفتن‌الان رو یاد گرفته بود، داستان‌های قهرمانان دنیای رزمی رو‌نظر شنیده بود، این موضوع عمیقاً تو ذهنش حک شده بود.
جین چون-هی تو دلش گفت:
«یکی از همون آدمای جناح متعارف‌فکر به تو ظلم کرده. مردم عادی‌می‌شن حداقل آدم‌بزرگ هستن، اما تو، عزیزم... هوف.»
به هر حال، اینا چیزایی‌همیشه بود که خودش وقتی بزرگ‌چون شد باید بهشون فکر می‌کرد.
اینکه تا اون موقع کینه‌دخترک فعلیش رو فراموش کنه یا نه،بچه کاملاً به انتخاب خودش بستگی داشت.
این تنها چیزی‌می‌خوای بود که جین‌بازی چون-هی می‌تونست بگه:
«در مورد اینکه چی بازی کنیم،فکر بیا طبق قوانین محله پیش بریم.می‌شن بقیه بچه‌ها حتماً یه بازی‌هایی می‌کنن دیگه.»
جین چون-هی بلند شد.
«بزن بریم.»
«هه هه هه.»
گوشه‌های لب‌می‌مونی وانگ گاک-یون به‌خودش خنده باز شد.
اون برای اولین‌فرق بار یه دوست‌برای پیدا کرده بود.
آرزوش برآورده شد.
برای این دخترک، این اتفاق‌بیرون خیلی خوشحال‌کننده‌تر از باز شدن‌استراحت تمام نصف‌النهارهای ظریف تو بدنش بود.
۰۰۶. چهار ستون
روزها گذشت.
شیطان کمان به عمارت پزشکی‌دخترک ملحق شد و وانگ گاک-یون‌بدن هنوز هم یه بیمار بود.
زمستون کم‌کم‌گفت روی واقعی خودش‌بیرون رو نشون می‌داد.
شب‌های کوهستان‌می‌مونی طولانی و حتی‌خودش تاریک‌تر شده بود.
صدای زوزه جانوران‌فرق وحشی از دور‌برای به گوش می‌رسید.
بعضی وقتا، صداهایی‌دستش شبیه به جیغ‌بکشه انسان هم شنیده می‌شد.
اما یکی از پزشکان پیر عمارت به جین چون-هی جوان‌استراحت گفته بود که هیچ راهی وجود نداره که بشه فهمید‌صورت این صداها واقعاً مال انسان‌هاست یا به هیولاها تعلق داره.
با کوتاه‌تر شدن‌جین روزها، دست‌های اون بیشتر‌چرا از قبل آسیب می‌دید.
بادهای وحشی، مثل ضربه‌داری چاقو، حتی پوست سالم رو‌جین هم قرمز و ترک‌خورده می‌کرد.
جین چون-هی به این چیزها‌دخترک اهمیتی نمی‌داد و با تمام وجود‌بچه و بی‌وقفه به تمریناتش ادامه می‌داد.
«می‌گفتن وقتی روش پنج عنصر‌بیرون به یه سطح خاصی برسه،استراحت این‌جور چیزا دیگه مشکلی ایجاد نمی‌کنه.»
در واقع، تمام پزشکان عمارت پزشکی‌فکر فلس سفید ده یا حتی بیست سال‌قلب جوان‌تر از سن واقعی‌شون به نظر می‌رسیدن.
حتی پزشکانی تو عمارت بودن که با افتخار می‌گفتن‌جین در بین سه عمارت پزشکی بزرگ زیر آسمان، پزشکان‌می‌شن عمارت پزشکی فلس سفید از نظر ظاهر بی‌رقیب هستن.
البته، ناگفته‌می‌خواست نماند که مهارت‌هاشون‌دخترک هم بی‌نظیر بود.
در دل زمستان که هر روز‌بازی عمیق‌تر می‌شد، زمان مثل گلبرگ‌های یه‌پیش گل بارها شکوفه داد و پژمرده شد.
«دیگه چند ماهی‌جین می‌شه که به‌فکر این دنیا اومدم.»
جین چون-هی چشم‌هاش‌فرق رو تو هوای‌برای سرد سپیده‌دم باز کرد.
بیرون داشت برف می‌بارید.
رشته‌کوهی که عمارت پزشکی فلس سفید‌بازی توش قرار داشت، جایی بود که‌پیش در طول زمستان برف وحشتناکی توش می‌بارید.
دلیلش این بود که بادهای شمال‌فکر غربی در زمستان با رشته‌کوه برخورد‌می‌شن می‌کردن و باعث بارش برف می‌شدن.
جین چون-هی این موضوع رو می‌دونست چون نقشه‌می‌مونی این سرزمین رو دیده بود، اما در کمال‌زود تعجب، مردم اینجا از قبل این واقعیت رو می‌دونستن.
روش اونا مثل روش زمین که جین چون-هی ازش اومده‌بدن بود نبود، اما اینکه چطور با تفسیر اون از طریق اصول‌می‌خوای یین و یانگ به نتیجه مشابهی رسیده بودن، واقعاً جذاب بود.
نکته خوشایند این بود که چون اونجا‌کنیم تو یه دره حوضچه آب‌گرم قرار داشت،نبضت به اندازه کوه‌های دیگه سرمای بی‌رحمانه‌ای نداشت.
«روزی دو شیچن خواب.»
زمان خواب جین چون-هی در‌همیشه مجموع چهار ساعت بود، از‌چون ۱۰ شب تا ۲ صبح.
این همون زمانی‌دستش بود که هورمون‌های‌بکشه رشد ترشح می‌شدن.
استادش یه جورایی این رو می‌دونست‌بازی و همیشه جین چون-هی رو مجبور‌پیش می‌کرد قبل از ساعت ۱۰ شب بخوابه.
و بیدار شدن تو‌چون ساعت ۲ صبح هم‌بچه‌هایی خواست خود جین چون-هی بود.
به لطف چی حقیقی درونی که دانتیان اون رو‌جین پر کرده بود، حتی بعد از چهار ساعت خوابیدن،می‌شن اون‌قدر احساس شادابی می‌کرد که انگار ده ساعت خوابیده.
«پس منظور‌می‌خواست استاد از‌روی ‹ظرف› این بود.»
بعد از اینکه کاملاً روی‌بیرون چی حقیقی پنج عنصر پایه مسلط‌کردن شد، شروع به ساختن بدنش کرد.
راستش رو بخواید،جین یه آدم معمولی از‌چرا شدت بی‌حوصلگی تسلیم می‌شد.
هم‌افزایی ایجاد شده از پر‌همیشه کردن ظرفی که با روش‌چون پنج عنصر ساخته بود، فوق‌العاده بود.
جین چون-هی به‌دستش آرومی تمریناتش رو‌بکشه داخل اتاقش انجام می‌داد.
این یه تمرین‌می‌خوای چی خارق‌العاده یا‌بازی تای چی نبود.
این پیلاتس بود.
این کاری بود که‌داری از زندگی قبلیش هر‌می‌مونی روز صبح انجام می‌داد.
حرکات کششی برای شل‌روی کردن عضلات و بهبود‌داشت جریان خون عالی بود.
همچنین باعث بیدار شدن‌بریم عضلاتی می‌شد که به‌اشکالی طور معمول ازشون استفاده نمی‌شد.
در واقع، بیشتر به این خاطر بود که‌بچه‌هایی تو زندگی قبلیش به دلیل وضعیت بد نشستن،میارن کمر و لگنش از تراز خارج شده بود.
کاری که برای اصلاح اون و نجات دادن خودش‌جین قبل از کشیده شدن کار به جراحی شروع کرده‌می‌شن بود، حالا براش تبدیل به یه عادت شده بود.
بعد از اون، مدیتیشن نشسته.
جین چون-هی چشم‌هاش رو‌بریم بست و به آرومی‌اشکالی نفس‌هاش رو تنظیم کرد.
زمان دم و‌جین بازدم به تدریج طولانی‌تر،چرا عمیق‌تر و محوتر می‌شد.
پسرک به این ترتیب‌داری چی حقیقی بین آسمان‌می‌مونی و زمین را حس کرد.
با بیدار شدن حواسش، پسرک‌دخترک بارها و بارها به این‌بدن درک می‌رسید که اینجا زمین نیست.
این دنیا جایی بود‌بریم پر از اصول پنج‌اشکالی عنصر و یین و یانگ.
درست همان‌طور که پزشک پیر عمارت گفته بود، جیغ‌هایی‌خیلی که از کوه به گوش می‌رسید شاید مال انسان‌ها‌وقتا نبود، بلکه می‌توانست به یک هیولا تعلق داشته باشد.
چون چنین موجوداتی‌فرق واقعاً تو این‌برای دنیا وجود داشتند.
همان‌طور که جاودانه‌ها و‌روی جانوران روحی وجود داشتند،داشت نقطه مقابلشان هم حضور داشت.
اما مردم به‌ندرت‌می‌خوای درباره‌شان حرف می‌زدند، چون‌کنیم «آن‌ها» واقعاً می‌توانستند بشنوند.
این یکی‌می‌مونی از خرافات‌چون قدیمی بزرگ‌ترها بود.
«خب، تو رمان‌های رزمی هم داستان‌هایی‌برای هست که قهرمان بعد از متحد کردن‌چرا دنیا، با هیولاها یا جنگجویان صعودکرده می‌جنگه.»
وقتی یک رمان محبوب می‌شود، ناشر التماس می‌کند که تمامش نکنند، نویسنده‌اگه هم با خودش می‌گوید حالا که کار گرفته بگذار قسط‌های وام مسکنم‌بازی را بدهم، برای همین این‌جور موجودات معمولاً سر و کله‌شان پیدا می‌شود.
اما جین چون-هی به طرز عجیبی این چیزها‌اشکالی را سرگرم‌کننده می‌دانست، برای همین در حالی که‌می‌تونم به داستان فحش می‌داد، به خواندن ادامه می‌داد.
همان‌طور که انتظار می‌رفت،چون همیشه وقتی یک دشمن قوی‌خیلی پیدا می‌شود، داستان جذاب‌تر است.
«وقتی حرف از جنگجویان صعودکرده می‌شه، ژانگ سانفنگ حقیقی‌جین همیشه پیداش می‌شه تا یا با قهرمان مبارزه کنه، یا‌قلب قبل از رفتنش بینش و درکش رو بهش منتقل کنه.»
ژانگ سانفنگ.
می‌شد او را‌می‌خوای نماینده جنگجویان صعودکرده‌بازی در رمان‌های رزمی دانست.
بسته به رمان رزمی فرق می‌کند، اما در‌بچه‌هایی حماسه‌های رزمی که جلدهای بی‌شماری دارند، او گاهی‌میارن به معیاری برای سنجش سطح قدرت تبدیل می‌شود.
«این رمان واقعاً هیولا داره.»
همان‌طور که برازنده یک‌روی داستان طولانی است، هیولاها‌داشت هم در آن ظاهر می‌شوند.
هرچند خیلی‌گفت دیرتر و‌بریم در اواخر رمان.
جین چون-هی به‌جین آرامی شروع به‌فکر جمع کردن انرژی‌اش کرد.
سپس، ناگهان انرژی‌فرق عجیبی را از‌برای دوردست حس کرد.
«ها؟»
چیزی شبیه به یک نقطه سیاه و تاریک،اشکالی موج قدرتمندی از چی ساطع می‌کرد و در‌می‌تونم حالی که از روی کوه می‌گذشت، به دوردست می‌رفت.
این انرژی عمیق و در‌خودش عین حال مخفیانه، به قدری بود‌بزرگ که مو به تنش سیخ کند.
نمی‌توانست ببیند چه کسی‌داری در حال دویدن این انرژی‌جین را از خود بیرون می‌دهد.
در حالت عادی، غیرممکن‌روی بود که جین چون-هی بتواند‌الان چنین چیزی را حس کند.
«این دیگه چیه؟ یعنی روش پنج‌بازی عنصر همچین تأثیری داره؟ استاد که‌پیش هیچ‌وقت در این باره چیزی نگفته بود.»
شاید اشتباه حس کرده بود.
جین چون-هی‌نیست پیش خودش به‌همیشه این نتیجه رسید.
«آره بابا. یه تازه‌کار‌روی مثل من چطور می‌تونه‌داشت همچین چیزی رو حس کنه؟»
جین چون-هی با خودش فکر کرد که اگر او که تازه‌کردن یادگیری را شروع کرده بود می‌توانست آن را حس کند، پس‌لحظه هر کسی در عمارت پزشکی باید قبل از او متوجه آن می‌شد.
همان‌طور که حس کرد نقطه سیاه‌فکر کاملاً در دوردست ناپدید شد، جین‌می‌شن چون-هی به آرامی چشمانش را باز کرد.
دو شیکن.
به عبارت دیگر، او چهار‌دخترک ساعت کامل از زمان مدرن‌بدن را صرف پرورش صبحگاهی‌اش کرده بود.
انرژی درونی‌گفت او حالا‌بریم کاملاً قابل‌توجه بود.
می‌توانست حداقل به اندازه پانزده‌خودش سال انرژی درونی را در‌زود قسمت پایین شکمش حس کند.
«قدرت دارویی قرص‌فرق هزار کاج کاملاً‌برای جذب انرژی درونی‌ام شده.»
این همان اکسیر‌دستش بود که از‌بکشه گونگ‌سون هیون گرفته بود.
در حقیقت، اگر طمع می‌کرد می‌توانست‌بازی انرژی درونی بیشتری جمع کند، اما ناخالصی‌ها‌نمیاره فقط مانع گردش روش پنج عنصر می‌شدند.
او فقط خالص‌ترین چی چوب را‌فکر جذب کرد و بقیه را بدون‌می‌شن لحظه‌ای درنگ سوزاند و از بین برد.
علاوه بر آن، او انواع گیاهان دارویی و اکسیرهایی که‌چون به او داده می‌شد را مصرف می‌کرد و بدون اینکه حتی‌درد یک روز را از دست بدهد، به پرورش انرژی‌اش ادامه می‌داد.
علاوه بر این، از آنجا که او نه تنها در‌بدن مدیتیشن نشسته، بلکه با روش پنج عنصر هم تمرین می‌کرد،گفت سرعت انباشته شدن انرژی درونی‌اش فراتر از حد تصور بود.
به دست آوردن پانزده سال انرژی درونی‌کنیم در عرض نیم سال، چیزی بود که‌نبضت با عقل سلیم جیانگهو جور در نمی‌آمد.
بدون کمک‌می‌مونی آن اکسیر، چنین‌خودش چیزی غیرممکن بود.
«پرورش امروز هم تموم شد!»
ساعت ۶ صبح بود،روی که در روش زمان‌سنجی‌داشت جیانگهو، ساعت خرگوش محسوب می‌شد.
ساعت ۶ صبح،می‌خوای عمارت پزشکی فلس سفید‌کنیم شروع به تکاپو کرد.
صدای زنگی‌می‌مونی از تالار عمارت‌خودش به صدا درآمد.
صدای سنگین زنگ، جنگل بامبو‌همیشه را لرزاند و سرمای نشسته در‌خودش هر گوشه و کنار را تاراند.
خدمتکاران بیدار شدند و کارشان را در عمارت پزشکی‌الان شروع کردند و پزشکان عمارت هم گردش چی و تمرینات‌می‌رسه تنفسی‌شان را به پایان رساندند تا وظایفشان را آغاز کنند.
پزشکان عمارت هم باید برای درمان‌هایشان انرژی‌کنیم درونی پرورش می‌دادند، بنابراین تمرینات صبحگاهی از‌نبضت طریق گردش چی و تنفس ضروری بود.
«امروز همون روزیه‌جین که رسماً به عنوان‌چرا پزشک عمارت منصوب می‌شم.»
پریدن از مرحله رزیدنتی.
این کار آن‌قدر‌دستش غیرمتعارف بود که‌بکشه خنده‌دار به نظر می‌رسید.
با این حال، همین رزیدنت بیمار شعبه آژانس اسکورت اژدهای ابری را که حتی پزشک‌گرفتم الهی فلس سفید، جگال لین، هم نتوانسته بود نجات دهد، از مرگ بازگردانده بود و همچنین‌هنوز دختر شیطان کمان را که جگال لین از او قطع امید کرده بود، نجات داده بود.
بنابراین، امروز یک جلسه‌چون رسمی برای تصمیم‌گیری درباره‌بچه‌هایی آینده جین چون-هی برگزار می‌شد.
به همین دلیل، هر چهار‌همیشه استاد تالار عمارت پزشکی فلس سفید‌خودش در یک مکان جمع شده بودند.
هوای عمارت پزشکی سنگین بود.
چهار استاد تالار که عمارت پزشکی فلس‌کنیم سفید را می‌چرخاندند، مانند نقاط ستاره‌ای روی‌نبضت تخته بازی گو در جای خود نشسته بودند.
سپس، شاگردان مستقیمی که به هر‌فکر استاد تالار خدمت می‌کردند، مانند مهره‌های‌می‌شن شروع بازی در دو طرف آن‌ها نشستند.
با راهنمایی یوهو،فرق جین چون-هی در‌برای آخرین صندلی نشست.
این جایگاهی برای جین چون-هی بود که‌نگه تازه وارد عمارت پزشکی شده بود و هنوز‌نوازش صندلی رسمی‌ای به او اختصاص داده نشده بود.
در آن فضای سرد‌بریم و سنگین، هیچ‌کس نمی‌توانست‌اشکالی با جین چون-هی احوال‌پرسی کند.
با این حال، تنها یک پیرزن‌فکر با چهره‌ای مهربان، با تکان دادن‌می‌شن سر به جین چون-هی اشاره‌ای کرد.
او مسئول سالن‌فرق گیاهان دارویی بود، زنی‌خاص به نام مان پا-گوک.
او که اسم عجیبی هم داشت،بکشه اغلب چیزهایی مثل ریشه گل بادکنکی عسلی‌هم‌قد و خرمالوی خشک به جین چون-هی می‌داد.
او بسیار مورد احترام‌بریم بود و هیچ دشمنی‌اشکالی در عمارت پزشکی نداشت.
او جثه‌ای بزرگ و‌چون سخاوتمندانه، دست‌هایی بزرگ و‌بچه‌هایی صدایی بم و صمیمی داشت.
به عنوان یک متخصص در مواد دارویی که سرعت بالایی در محاسبات‌فکر داشت، روابط قدرتمندی با تاجران بزرگ برقرار کرده بود و اغلب به‌وقتا راحتی گیاهانی را تهیه می‌کرد که سایر عمارت‌های پزشکی از پس آن برنمی‌آمدند.
سرانجام در باز‌دستش شد و استادش‌بکشه به داخل قدم گذاشت.
استادش که موهای بلند و نقره‌ای‌اش‌بازی را مرتب از پشت بسته بود،پیش حتی از همیشه قدبلندتر به نظر می‌رسید.
«همیشه هیکل درشتی داشت،چون اما الان دیگه واقعاً‌بچه‌هایی ترسناک به نظر می‌رسه.»