چپتر 371: سفر دریایی و یک رقیب مقدر شده
0بادبان‌های برافراشته، نوید‌جالب یک سفر دریایی‌فلسفه‌های آرام را می‌دادند.
سفر از استان جیانگ‌سو به استان سیچوان،زود مثل این بود که دشت‌های مرکزی را‌اینه از شرقی‌ترین نقطه تا غربی‌ترین مرزش طی کنی.
با اینکه سفر با قایق سریع‌تر از راه زمینی بود، اما‌دارم این یک کشتی مدرن با موتور احتراق داخلی قرن بیست و‌نشستنت یکمی نبود، برای همین مجبور بودند زمان قابل‌توجهی را روی عرشه بگذرانند.
باید سفر‌هیون خسته‌کننده‌ای می‌شد،داد اما این‌طور نبود.
جین چون-هی چند فرم هنرهای رزمی را که یادگیری‌شان آسان‌می‌گی بود به برادر قسم‌خورده‌اش، ساما هیون، یاد داد و در‌دیرینگ عوض، ساما هیون هم چند تکنیک سلاح مخفی به برادرش آموخت.
وقتی کمی حوصله‌شان سر می‌رفت، درباره جریان‌زود اخیر پول در دشت‌های مرکزی یا کالاهای لوکسی‌باریه که بین مقامات عالی‌رتبه محبوب بود، حرف می‌زدند.
و به شایعات‌می‌گیری مربوط به جنگجویان‌مسلط مختلف گوش می‌دادند.
هر از گاهی، ساما هیون پیپای خود را‌مخفی می‌نواخت و جین چون-هی هم کمی از اصول‌جریان رزمی زیتر هفت شیطان را به او منتقل می‌کرد.
نکته جالب این بود که در حین‌اولین آموزش این فلسفه‌های رزمی، خود جین چون-هی‌صوتی‌ات برای اولین بار بود که یک پیپا می‌نواخت.
«پس می‌گی اون‌سیم‌های کار رو با‌داری تارهای صوتی‌ات انجام دادی؟»
«جواب داد دیگه.»
«ها، واقعاً که.»
دیرینگ-
جین چون-هی در حالی که‌می‌زد با انگشتانش به سیم‌های پیپای‌تئوریش ساما هیون ضربه می‌زد، جواب داد.
«داری زود یاد می‌گیری.»
«من قبلاً روی تئوریش مسلط شدم.تکنیک مشکل اینه که این اولین باریه‌کمی که واقعاً دارم سیم‌ها رو می‌نوازم.»
«و برای همینه که می‌تونی از همون‌اولین اول همچین صدایی دربیاری. اما طرز نشستنت ناشیانه‌ست،انجام که اونم به خاطر اینه که دفعه اولته.»
ساما هیون طوری که انگار‌می‌زد باورش نمی‌شد، نوچی کرد و بعد‌مسلط چیزی را از پایین قایق آورد.
یک زیتر هفت سیم بود.
«اینم می‌تونی بزنی؟»
«همم، اون هنر رزمی در‌آموزش اصل بر پایه زیتر هفت سیم‌اون بود. احتمالاً این یکی راحت‌تر باشه.»
جین چون-هی زیتر هفت سیم را‌داری روی میز گذاشت و با نوک‌شدم انگشتش به یک سیم ضربه زد.
دی‌ریرینگ-
صدای زیتر هفت سیم که‌عوض پر از انرژی درونی بود،آموخت در هوا ارتعاش پیدا کرد.
بدون هیچ نیت‌جالب قتلی، فعلاً فقط‌فلسفه‌های یک صدا بود.
اما اگر کسی که زیتر‌می‌زد را می‌نواخت اراده می‌کرد، می‌توانست به‌مسلط یک هنر صوتی مهیب تبدیل شود.
بعد از چند‌می‌گیری بار نواختن، جین‌مسلط چون-هی اخم کرد.
«حالا که واقعاً‌یاد دارم انجامش می‌دم، می‌بینم‌سلاح استفاده از صدام راحت‌تره.»
«معمولاً برعکسه برادر.»
«درسته، اما...»
ساما هیون طوری که انگار می‌خواست‌مسلط به زیتر جین چون-هی جواب بدهد،سیم‌ها شروع به نواختن پیپای خود کرد.
در حالی که‌یاد صدای حزن‌انگیز پیپا طنین‌انداز‌سلاح می‌شد، ساما هیون گفت.
«یه قطعه بزنیم، گاگا؟»
«باز گفتی "گاگا".»
با وجود اینکه این را گفت، اما‌شدم جین چون-هی با دقت شروع به نواختن‌همینه سیم‌ها هماهنگ با ملودی ساما هیون کرد.
این بار یک‌یاد آهنگ خالص بود،تکنیک بدون هیچ انرژی درونی.
او قطعاً‌نکته خیلی سریع‌حین یاد می‌گرفت.
به خاطر این‌سیم‌های بود که از‌داری قبل تئوری را می‌دانست؟
قایق روی رودخانه می‌لغزید.
در آن سکوت، دو ساز‌عوض زهی آهنگی خلق کردند که هر‌وقتی کدام لحن خاص خود را داشت.
این شعری‌نکته از لی‌حین بای بود.
دو نفر با هم‌ضربه می‌نوشند در حالی که‌می‌گیری گل‌های کوهستان شکوفه می‌دهند،
یک جام، و‌می‌گیری یکی دیگر، و‌مسلط باز هم یکی دیگر.
من مستم و‌یاد می‌خواهم بخوابم، پس‌تکنیک تو می‌توانی بروی.
اگر فردا به‌جالب یادم افتادی، زیترت‌فلسفه‌های را بیاور و بیا.
نوشیدن در کوهستان.
همان‌طور که از لی بای انتظار می‌رفت،شدم این شعر به زیبایی احساس نوشیدن و لذت‌می‌تونی ملاقات با یک نفر را به تصویر می‌کشید.
دست بر قضا‌یاد به یک زیتر‌تکنیک هم اشاره می‌کرد.
و آن‌ها هم تازه‌حین بعد از مدت‌ها دوباره‌بار به هم رسیده بودند.
آن‌ها قبلاً اصلاً در این باره هماهنگ نکرده بودند،قبلاً اما ملودی آن‌قدر طبیعی جریان پیدا کرد که شاید به‌همینه خاطر این بود که وضعیت آن‌ها را کاملاً بازتاب می‌داد.
جین چون-هی هیچ مشکلی‌قبلاً در ایجاد ریتمی هماهنگ‌مشکل با پیپای ساما هیون نداشت.
اگر ساما هیون نت بالایی می‌نواخت، جین چون-هی یک سیم پایین‌وقتی را به صدا درمی‌آورد؛ اگر ساما هیون ملودی پایینی تولید می‌کرد، جین‌عالی‌رتبه چون-هی در جواب به آرامی یک سیم بالا را می‌لرزاند و می‌نواخت.
«خوب داره همراهی می‌کنه.»
شاید به ظاهرش نمی‌خورد، اما ساما هیون‌زود در دوران جوانی‌اش که یک نوازنده خیابانی‌اینه بود، در نواختن پیپا استاد شده بود.
او از اینکه برادرش‌قبلاً چقدر خوب پا به‌مشکل پایش می‌آمد شگفت‌زده شده بود.
ناگهان، ساما هیون متوجه‌داد شد که چشمان برادرش سایه‌ای‌برادرش آبی‌رنگ به خود گرفته است.
به نظر می‌رسید او در حالت بی‌خودی فرو رفته‌پیپا بود، آن‌قدر عمیق که حتی متوجه نبود در حین‌دیگه نواختن سیم‌ها دارد از تکنیک الهی فعال‌سازی مبدأ استفاده می‌کند.
حتماً داشت از این لحظه لذت‌داری می‌برد و شروع به درک فلسفه‌شدم رزمی زیتر هفت شیطان کرده بود.
جنگجویان بی‌شماری‌زود به اجرای‌قبلاً آن‌ها گوش می‌دادند.
ساما هیون که از این‌عوض کار لذت می‌برد، ابیات شعر‌آموخت را همراه با ملودی می‌خواند.
جین چون-هی زیتر هفت‌حین سیم را هماهنگ با‌بار آواز ساما هیون می‌نواخت.
تا زمانی که آهنگ تمام شد، هیچ جنگجویی حرفی‌قبلاً نزد و آن دو، بی‌خبر از تماشاچیان خود، با‌می‌نوازم خوشحالی در حال کشف اصول عمیق هنرهای صوتی بودند.
همان‌طور که انتظار‌می‌گیری می‌رفت، این برادرش بود‌شدم که اول حرف زد.
«واو، فکر کنم بتونم هنر‌عوض زیتر هفت شیطان رو حتی‌آموخت بیشتر از این هم ارتقا بدم.»
هنرهای صوتی‌نکته همین‌طوری هم پیچیده‌آموزش و مرموز بودند.
جین چون-هی این هنر پیچیده را‌داری کالبدشکافی کرده بود و یک اصل عمیق‌مشکل و کاربردی از آن بیرون کشیده بود.
ساما هیون سیمی‌می‌گیری را به صدا‌مسلط درآورد و پرسید.
«به منم‌هیون یاد می‌دی،داد مگه نه~؟»
«معلومه. تو‌نکته داداش کوچیکه‌حین کی هستی؟»
جین چون-هی عمداً چهره‌ای‌ضربه شیطنت‌آمیز به خود گرفت‌می‌گیری و پوزخند اغراق‌آمیزی زد.
با دیدن آن حالت که انگار‌مسلط نوید یک شیطنت بزرگ را می‌داد،سیم‌ها ساما هیون نتوانست جلوی خنده‌اش را بگیرد.
دادانگ-
او سیم اشتباهی را‌حین زده بود، اما چون‌بار خوش می‌گذشت، اصلاً مهم نبود.
آهنگ همان‌جا به پایان رسید.
شب خوبی‌زود بود، یک‌قبلاً سفر دریایی خوب.
بعد از‌نکته خدا می‌داند چه‌آموزش مدت روی قایق...
گروه بالاخره‌انگشتانش توانست به‌ضربه استان سیچوان برسد.
وقتی پیاده‌زود شدند، شخص‌قبلاً غیرمنتظره‌ای را دیدند.
«فوفوفوفو. بالاخره‌هیون رسیدی؟ رقیب‌داد مقدر شده من!»
با اینکه او ماسک‌حین زده بود، اما جین‌بار چون-هی بلافاصله صدایش را شناخت.
تانگ آه.
برنده مجمع اژدها و ققنوس، بچه‌ای که در حین‌اینه تسلط بر هنرهای سمی قدرتمند خانواده تانگ سیچوان، یک‌همچین اژدهای شعله سیاه را در قلبش پرورش داده بود.
حالا دیگر بچه نبود، بلکه یک زن‌سلاح بالغ بود. با ژستی مرگبار و ماسکی مرگبار‌درباره ایستاده بود و کلماتی مرگبار به زبان می‌آورد.
«خدای من، کی فکرش رو‌آموزش می‌کرد کلمه "مرگبار" سه بار‌می‌گی پشت سر هم استفاده بشه!»
برای لحظه‌ای، جین چون-هی‌ضربه با خودش فکر کرد‌می‌گیری نکند در سال ۱۹۹۹ است.
در آن روزها، هم‌قبلاً بچه‌ها و هم بزرگ‌ترها...مشکل دیـ... وانه بودند. (بنگ!)
توضیحات و نظریه‌های آکادمیک مختلفی در مورد دلیلش وجود داشت، اما اگر‌کمی بخواهم ساده بگویم، به خاطر حس و حال پایان یک قرن و‌محبوب آن انتظار عجیب بود که شاید دنیا در سال ۱۹۹۹ به پایان برسد.
و این تفکر که چرا با وجود‌اولین اینکه تمدن بشری تا این حد پیشرفت‌صوتی‌ات کرده بود، روح ما این‌قدر خسته شده بود.
مقاومتی در برابر تمدن مدرن.
خودشیفتگی.
...و چیزهایی از این قبیل، اما تنها‌سلاح نکته مثبتش این بود که آن زمان‌می‌رفت هیچ شبکه اجتماعی یا گوشی هوشمندی وجود نداشت.
با دیدن تانگ آه که انگار حس و‌بار حال آن دوران را با خودش آورده بود،دادی جین چون-هی موجی از نگرانی را احساس کرد.
«مگه فاز‌انگشتانش تاریک گذشته‌اش‌ضربه تموم نشده بود؟»
ناگهان، تغییری‌زود در چی‌قبلاً او احساس کرد.
این چیزی بود که می‌توانست درک کند، چون خودش هم‌آموخت در همان سطح بود و در گذشته او را دیده‌لوکسی و نگاهی اجمالی به هنرهای رزمی خانواده تانگ انداخته بود.
«نکنه... قلمرو دگرگونی باشه...؟»
خیلی سریع بود.
مگر نام‌گونگ یون از خانواده نام‌گونگ، کسی‌شدم که در آینده به استاد شمشیر خون‌آهنین تبدیل‌می‌تونی می‌شد، هنوز با قلمرو دگرگونی فاصله زیادی نداشت؟
این سرعت با نام‌گونگ اون یا حتی خود جین‌برادرش چون-هی که از کد تقلب استفاده می‌کرد قابل مقایسه بود،کالاهای و از بعضی جهات حتی می‌شد گفت سریع‌تر هم بود.
«چنین سرعتی... خانواده‌جالب تانگ تا حالا کسی‌اولین مثل این رو داشته؟»
آیا این‌انگشتانش دیوانگی ربطی‌ضربه به سرعتش داشت؟
«صبر کن ببینم.می‌گیری پس شاید تانگ‌مسلط آه... هم‌سرعت استاد منه؟»
یک نمونه قبلی وجود داشت.
استادش، پزشک الهی فلس سفید.
او می‌دانست که تانگ‌ضربه آه بااستعدادترین نابغه در‌می‌گیری تاریخ خانواده تانگ است.
اما اینکه‌زود با استادش‌قبلاً قابل مقایسه باشد...
«به چی‌هیون فکر می‌کنی،داد رقیب من!»
جا خورد.
تانگ آه حضورش را پنهان‌می‌زد کرده بود و خیلی طبیعی‌تئوریش وارد محدوده جین چون-هی شده بود.
حرکتش که مثل یک سایه بود،مسلط ثابت می‌کرد که او حرکت پای خانواده‌می‌نوازم تانگ را کاملاً به تسلط درآورده است.
جین چون-هی سریع‌یاد تانگ آه را به‌سلاح ساما هیون معرفی کرد.
«اوه... هیون، ایشون تانگ‌حین آه هستن که به‌بار اژدهای سم خانواده تانگ معروفه.»
«از دیدنتون خوشحالم، بانوی جوان‌می‌زد تانگ. من ساما هیون هستم،تئوریش رئیس سالن نقره‌ای جناح خون طلا.»
«بانوی جوان تانگ،می‌گیری این برادر قسم‌خورده‌مسلط منه، ساما هیون.»
تانگ آه بلافاصله جواب داد.
«جناح خون‌نکته طلا! نوچه‌های‌حین پادشاه طلایی!»
چه گستاخی‌انگشتانش بزرگی در‌ضربه همان برخورد اول!
نگهبانان دو طرف تانگ‌قبلاً آه با عجله با دست‌اینه به ساما هیون علامت دادند.
به نظر می‌رسید پیامشان‌داد این بود که نادیده‌مخفی بگیرد، چون منظوری نداشت.
اگر از یک فرقه رزمی‌آموزش یا خانواده بودند، می‌توانستند با‌می‌گی یک دوئل جوابش را بدهند.
اما طرف مقابلشان نفر‌ضربه چهارم دومین قدرت مالی دنیای‌قبلاً رزمی، یعنی بانک جیانگهو بود.
جنگجویان نمی‌دانستند چطور باید با‌تئوریش یک موقعیت سیاسی برخورد کنند،باریه نه یک درگیری با شمشیر.
در آن‌هیون لحظه، ساما هیون‌عوض با آرامش گفت:
«نوچه درسته~ در حال حاضر،آموزش من نوچه‌ای هستم که زیر‌می‌گی سایه اون برادرم زندگی می‌کنم~»
چشمان ساما هیون باریک شد.
همان‌طور که مثل یک روباه بازیگوشانه‌مسلط لبخند می‌زد، تانگ آه طوری که‌سیم‌ها انگار تفریحش خراب شده باشد، نوچی کرد.
«تچ، از اونجایی که آدم حقیر و کوچیکی هستی، حتماً یه نوچه‌ای!کمی با این حال، تو واقعاً رقیب مقدر شده منی! اینکه یه نوچه از‌حرف جناح خون طلا رو به عنوان برادر کوچیک‌ترت قبول کردی! کارت خوب بود!»
«...تانگ آه.نکته می‌خوای با‌حین خودت چیکار کنی؟»
مطمئن بود قبلاً شنیده‌ضربه بود که او دارد‌می‌گیری به خود سابقش برمی‌گردد.
آخه چه‌زود بلایی سر این‌تئوریش دختر آمده بود؟
از زیر ماسکش، تانگ آه خنده‌ای سر‌سلاح داد: «کواهاهاها!» و دقیقاً خنده یک تمرین‌کننده شیطانی‌درباره را همان‌طور که خودش تصور می‌کرد، بازسازی کرد.
«چند وقت پیش...جالب من شیطان آسمانی‌فلسفه‌های رو دیدم، تانگ آه.»
تانگ آه‌انگشتانش ماهیت واقعی‌ضربه شیاطین را نمی‌دانست.
تاریکی‌ای که او تصور می‌کرد،تئوریش یک جنبه معصومانه در خود داشت،دارم جنبه‌ای که به دنبال عدالت بود.
اما تاریکی‌ای که از‌داد شیطان آسمانی ساطع می‌شد،مخفی فقط آن یکی واقعی بود.
شیطان آسمانی‌نکته لاف نمی‌زد،حین فقط می‌کشت.
حرف نمی‌زد، فقط می‌کشت.
شیطان آسمانی که لباس‌های ساده‌ای می‌پوشید و شمشیری بی‌تفاوت از‌باریه کمرش آویزان بود و مثل یک ببر سیر راه می‌رفت، کسی‌طرز بود که کوهستان صد هزارگانه را در خون غرق کرده بود.
او تاریکی عمیق، دیوانگی‌داد و چیزی فراتر از‌مخفی خیر و شر بود.
او واقعاً بلعنده زندگی بود.
جای شکرش باقی بود‌ضربه که تانگ آه ماهیت‌می‌گیری واقعی شیاطین را نمی‌دانست.
با این فکر، متوجه‌قبلاً شد که از این نسخه‌اینه تانگ آه هم بدش نمی‌آید.
جین چون-هی یک‌یاد خوراکی درآورد تا‌تکنیک به تانگ آه بدهد.
«کمی آب‌نبات کدو حلوایی درست کردم، می‌خوای؟اولین یه سری شیرینی‌های عسلی خنک هم دارم‌صوتی‌ات که به شکل چوب دراومدن و توشون میوه‌ست.»
او همه آن‌ها را آورده‌می‌زد بود و با چی یین‌تئوریش سرد خودش حسابی خنکشان کرده بود.
«همف. چقدر خنده‌داره، رقیب من!تئوریش فکر می‌کنی می‌تونی با همچین‌باریه چیزای بی‌ارزشی بهم رشوه بدی؟»
با این حال، دید که‌عوض نگاهش روی خوراکی‌هایی که جین‌آموخت چون-هی درآورده بود، قفل شده است.
«هنوزم عاشق شکمشه.»
حتی بعد از رسیدن به‌می‌زد قلمرو دگرگونی، تانگ آه هنوز‌تئوریش هم وحشی و سرکش بود.
با راهنمایی تانگ‌یاد آه، آن‌ها توانستند به‌سلاح عمارت خانواده تانگ برسند.
«هوه، پس ترجیح می‌دی‌حین شاه شلاق خونین صدات‌بار کنن، بانوی جوان تانگ~؟»
«درسته. عنوان "بانوی جوان" چیزیه که این شخص‌می‌گیری صلاحیت دریافتش رو نداره. برای این شخص که تو‌سیم‌ها خون و تاریکی غرق شده، همچین کلمه پاکی... کوک...»
...جین چون-هی واقعاً نگران تانگ آه بود، اما با خودش‌باریه فکر می‌کرد آیا اصلاً درست است نگران کسی باشد که‌دربیاری در این سن به قلمرو دگرگونی رسیده است یا نه.
با خودش فکر کرد نکند‌عوض این هم مثل نگرانی یک‌آموخت آدم معمولی برای یک سلبریتی باشد.
به هر حال، ساما هیون‌آموزش با این نسخه از تانگ‌می‌گی آه خیلی خوب کنار آمده بود.
«باشه~ پس من‌سیم‌های بهت می‌گم ارباب‌داری شاه شلاق خونین~»
«با... شه؟»
«این کلمه‌ایه‌هیون که برادرم زیاد‌عوض ازش استفاده می‌کنه.»
مگر زیاد استفاده می‌کرد؟
به نظر می‌رسید بدون اینکه‌می‌زد خودش متوجه شود، برایش تبدیل‌تئوریش به یک عادت شده بود.