چپتر 625: چپتر 625
0روز بعد.
حرکت‌های جداگانه.
جین چون-هی و ساما هیون، همراه‌هجده با تیم‌هایشان، تصمیم گرفتند پیاده از‌تکان هانگژو به سمت استان فوجیان بروند.
از آنجا که هدفشان‌نیروهای سرکوب دژهای کوهستانی بود، اسب‌سواری‌پوتو در جاده‌های اصلی کارآمد نبود.
خیلی بهتر بود که با‌همین استفاده از تکنیک‌های حرکتی‌شان، سریع‌جلب از مسیرهای ناهموار عبور کنند.
«فوژو، مرکز استان فوجیان، تو‌نیست دهانه رودخونه مانجیانگ قرار داره و‌خودشونه به عنوان یه شهر بندری معروفه.»
کشتی حامل نیروهای متحد خانواده نامگونگ، فرقه‌جنگل پوتو و خانواده گونگسون همین الانش هم‌هیچ‌کس توجه زیادی را به خود جلب کرده بود.
ساما هیون گفت: «به محض اینکه وارد فوژو بشن و پاکسازی رو شروع کنن،زیادی نیروهای عمارت پزشکی فلس سفید و قبیله هائو از بخش شمالی استان فوجیان به سمت‌سفید فوژو حرکت می‌کنن و تو مسیرشون هر عضو جناح غیرمتعارف رو در هم می‌شکنن. ههه~»
«یه حرکت گازانبری. تاکتیک رایجیه.»
ساما هیون با شیطنت لبخند‌نیست زد: «اما تو بودی که‌تقصیر این نقشه دقیق رو کشیدی، هیونگ.»
جین چون-هی پرسید: «مطمئنی با این قضیه‌جنگل مشکلی نداری؟ تعداد زیادی از اعضای هجده‌هیچ‌کس دژ جنگل سبز قبلاً عضو قبیله هائو بودن.»
ساما هیون در جواب سر تکان داد: «هیچ‌کس براش‌پوتو مهم نیست. تو جناح غیرمتعارف هر کسی فقط به‌گفت فکر خودشه. تقصیر خودشونه که با اون جماعت هم‌دست شدن.»
«ولی از دید اونا،گونگسون قبیله هائو رو به خاطر‌خود اینکه ولشون کرده لعنت نمی‌کنن؟»
ساما هیون با‌براش شنیدن حرف‌های جین چون-هی‌فقط خندید: «خب، اینم حرفیه~»
او مدت زمان قابل توجهی در این‌جنگل دنیای هنرهای رزمی زندگی کرده بود، اما هنوز‌براش هم درک روش‌های جناح غیرمتعارف برایش سخت بود.
«اگه بخوام ساده بگم، اونا با خودشون فکر می‌کنن:پوتو "اگه دور هم جمع بشیم، سرکوب می‌شیم و می‌میریم؛گفت اگه پخش بشیم، زنده می‌مونیم!" مگه غیر از اینه؟»
«...فقط این نیست. جناح‌هایی مثل جناح خون‌توجه طلایی و جناح پنج قتل تونستن مدت‌اینکه زیادی با هم بمونن و دوام بیارن.»
ساما هیون دوباره خندید: «پس شاید این‌طوری راحت‌تر بشه فهمیدش. خیر و شر رو که بذاریم‌ولی کنار، هر کسی دنبال منافع خودشه. اگه انتخابی می‌کنی، باید با جونت بهاش رو بدی. در‌دنیای مورد لطف و کینه هم همین‌طوره. اینکه انتخاب کنی زیر کدوم سقف بخوابی هم انتخاب خودته.»
«مخصوصاً برای کسایی که تو‌اعضای جناح غیرمتعارف هستن خیلی سخته‌بودن که از دنیای رزمی بازنشسته بشن.»
«دقیقاً. و‌کشتی اینم بازم‌نیروهای انتخاب خودشونه~»
در نهایت، معنی‌اش این بود که حتی با وجود اینکه بخشی از جناح غیرمتعارف بودند، جرمشان‌بشن این بود که بدون تعلق به هیچ‌کدام از شاخه‌های اصلی قبیله هائو مثل جناح خون طلایی،جناح عمارت هونگرو، فرقه دروازه سرقت، جناح قمار یا جناح پنج قتل، دست به راهزنی زده بودند.
ساما هیون اضافه کرد: «و احمق بودن هم یه گناهه. وقتی قبیله هائو‌جماعت از جناح غیرمتعارف جدا شد، اونا باید می‌فهمیدن یه جای کار می‌لنگه. کار‌اینم اصلی‌شون تلکه کردن مردم عادیه، ولی مغزش رو ندارن؟ پس حقشونه که بمیرن~»
«واو، چقدر بی‌رحمه.»
به هر حال، با در نظر گرفتن‌نامگونگ اینکه استان فوجیان به اندازه کره جنوبی‌زیادی وسعت داشت، قطعاً سفر طولانی‌ای در پیش داشتند.
«کل نیروهای‌فرقه ما حدود‌گونگسون ۱۴۰۰ نفره؟»
ساما هیون به سوال جین چون-هی سر تکان داد: «۸۰۰ نفر‌خودشونه از جوخه‌های بکرین و چونگرین، ۱۰۰ جنگجو که از طرف قبیله هائو‌شنیدن اعزام شدن، و حدود ۵۰۰ جنگجوی سرگردان که قبیله هائو استخدامشون کرده.»
این نیروی بزرگی بود که‌اعضای می‌شد آن را ارتش یک‌بودن جنگ‌سالار کوچک در نظر گرفت.
جین چون-هی سرش را خاراند: «باید تو طول مسیر وضعیتمون‌گونگسون رو با دقت توضیح بدم. اگه یه گروه به این‌اینکه بزرگی با هم حرکت کنن، مقامات محلی حتماً بهمون گیر می‌دن.»
«این چیزی نیست‌پوتو که با یکم‌الانش طلا حل نشه، هیونگ.»
درسته.
معمولاً کارها همین‌طوری پیش می‌رفت.
جین چون-هی که ماهیت واقعی پیمان‌خانواده عدم تجاوز بین مقامات و دنیای‌الانش رزمی را درک می‌کرد، آهی کشید.
«فعلاً... از نشان بازرسی‌گونگسون که گرفتم استفاده می‌کنم.زیادی بیا با همون پیش بریم.»
در حالی که صحبت می‌کرد،نیست دستبندی با دو اژدهای در‌تقصیر هم تنیده را نشان داد.
چشمان ساما هیون از تعجب گشاد‌هجده شد: «اووه...! پس این همون نشان بازرسیه‌داد که امپراتور بهت داده! وای، چقدر باارزشه~»
آن‌ها در حالی که با‌متحد تکنیک‌های حرکتی‌شان پیش می‌رفتند و‌گونگسون گپ می‌زدند، به سفرشان ادامه دادند.
در طول مسیر، جین چون-هی شخصاً همراه‌توجه با جنگجویان دیگر آشپزی می‌کرد تا غذایشان را‌وارد تامین کند، که باعث تعجب همه شده بود.
جلیز و ولیز!
هنر آتش جین چون-هی‌تعداد هنگام تفت دادن مواد‌سبز اولیه، صدای خوشمزه‌ای تولید می‌کرد.
«واقعاً، این‌کشتی همون طعم‌نیروهای دیوانه یکتای آسمان‌هاست!»
«هنرهای رزمی‌اش که بی‌نظیره،گونگسون اما شنیده بودم دست‌پختش‌زیادی هم فراموش‌نشدنیه. الکی لاف نمی‌زدن.»
جین چون-هی با‌براش شنیدن تعریف‌های آن‌ها با‌فقط خودش فکر کرد: «همم.
یه کم خجالت‌آوره که‌تعداد موقع درست کردن نودل‌سبز سرخ‌شده این حرفا رو بشنوی.»
این غذا شبیه یاکیسوبای ژاپنی بود،خانواده اما او از روغن چیلی استفاده کرده‌توجه بود تا کمی به آن تندی بدهد.
همچنین یک سوپ شفاف‌گونگسون تارو هم برای کنار‌زیادی آن آماده کرده بود.
بعد از ناهار، حدود دو ساعت‌کسی استراحت کردند و بعد وسایلشان را‌اون جمع کرده و به راه افتادند.
دو روز‌مشکلی به همین‌تعداد منوال گذشت.
واق!
هوانگ‌گو پارس کرد و‌گونگسون نگاهش به ستونی از‌زیادی دود در دوردست خیره ماند.
«همم؟ هیونگ...»
قبل از اینکه حرف ساما‌اعضای هیون تمام شود، جین چون-هی از‌جواب بلندترین درخت صنوبر بالا رفته بود.
تکنیک حرکتی استادانه او به اندازه‌خانواده یک جانور وحشی بی‌صدا و سریع‌الانش بود و تحسین همه را برانگیخت.
بعد از لحظه‌ای تماشای‌گونگسون دوردست، جین چون-هی گفت: «باید‌خود برم اونجا رو بررسی کنم.»
«چی؟»
در همان لحظه، جین چون-هی از خاصیت‌جنگل ارتجاعی درخت استفاده کرد تا خودش را‌هیچ‌کس مثل یک گلوله به جلو پرتاب کند.
وووش!
آستین‌های بلند مرد جوان‌گونگسون مثل بال‌های یک پرنده‌زیادی در هوا به اهتزاز درآمد.
ساما هیون نوچی کرد و شروع‌کسی به تعقیب هیونگش کرد که مثل‌اون خطی رسم‌شده در هوا، در آسمان می‌تاخت.
«چطور یه‌مشکلی آدم می‌تونه‌تعداد این‌قدر سریع باشه...؟!»
در قصر یخی دریای شمالی به چه نوع‌فرقه فلسفه رزمی دست پیدا کرده بود؟ و برای‌جلب رسیدن به آن چه جهنمی را تحمل کرده بود؟
حرکات جین چون-هی کوتاه، مختصر و در عین‌زیادی حال چنان سریع بود که درک عمق آن‌ها‌بشن حتی برای یک جنگجوی کارکشته هم دشوار بود.
«خدای من!»
«اصلاً همچین تکنیک حرکتی ممکنه؟»
بقیه جنگجویان‌کشتی به وضوح‌نیروهای شوکه شده بودند.
وقتی ساما هیون بالاخره با استفاده‌الانش از تکنیک حرکتی خودش به او‌گفت رسید، جین چون-هی از قبل آنجا بود.
«هیونگ؟»
«آره، رسیدی.»
پیش رویشان خوشه‌ای از خانه‌های رعیتی‌خانواده قرار داشت، روستایی چنان کوچک که‌الانش نه دفتر فرمانداری داشت و نه نگهبان.
روستا در آتش می‌سوخت.
جین چون-هی مچ دست یکی‌نیست از روستاییان افتاده را گرفته‌تقصیر بود و نبضش را می‌گرفت.
بدون لحظه‌ای درنگ، نقاط طب‌اعضای سوزنی مرد را فشار داد‌بودن تا خونریزی را متوقف کند.
تاپ.
حرکاتش سریع و دقیق بود.
ساما هیون که خونسردی‌اش‌مهم را حفظ کرده بود، بلافاصله‌خودشه پرسید: «مردم رو جابه‌جا کنیم؟»
«آره. هنوز آدمای‌نداری زیادی داخل روستا گیر‌جنگل افتادن. باید بکشیمشون بیرون.»
چشمان آبی‌کشتی هیونگش داشت‌نیروهای خشمش را می‌بلعید.
جنگجویان عمارت پزشکی‌براش فلس سفید در کارهای‌فقط امدادی مهارت بالایی داشتند.
آن‌ها نه تنها بند آوردن خونریزی اولیه از طریق مهر و موم‌تکان نقاط طب سوزنی را یاد گرفته بودند، بلکه می‌توانستند برای پزشکان چادر‌اون برپا کنند، دارو پخش کنند و درمان‌های ساده‌ای مثل آتل‌بندی را انجام دهند.
ساما هیون با دیدن آن‌ها از‌خانواده روی تعجب نوچ‌نوچ کرد. «عجب، حتی‌الانش این چیزا رو هم بهشون یاد می‌ده؟»
مگر مهارت‌های پزشکی هم مثل هنرهای رزمی رازهایی نبودند که نباید با‌گفت غریبه‌ها در میان گذاشته می‌شدند؟ با این که خود جین چون-هی ادعا می‌کرد‌هائو این‌ها فقط کمک‌های اولیه ساده است، اما تک‌تک این مهارت‌ها معادل پول بود.
در دنیایی که حتی یادگیری خواندن و نوشتن هم‌خودشه یک چیز لوکس به حساب می‌آمد، آموزش دادن این‌اونا مهارت‌ها به جنگجوها نشان‌دهنده تعهد و دلسوزی فوق‌العاده‌اش بود.
پیوند بین آن‌ها به اندازه‌اعضای فرقه وودانگ یا فرقه کوه هوا‌جواب محکم و در هم تنیده نبود.
بیشتر شبیه یک گروه از جنگجوها بود که در‌پوتو یک بنگاه محافظتی دور هم جمع شده بودند، با‌گفت این حال او این‌قدر روی آن‌ها سرمایه‌گذاری کرده بود.
«وقتی اولین بار در‌گونگسون موردش شنیدم، هیچ‌وقت فکر‌زیادی نمی‌کردم تا این حد باشه.»
پیش خودش فکر‌براش کرده بود که‌کسی گزارش‌ها اغراق‌آمیز بوده‌اند.
اما حالا که با چشمان‌اعضای خودش می‌دید، فهمید که اتفاقاً‌بودن خیلی هم دست‌کم گرفته شده بودند.
جین چون-هی‌کشتی از همه‌نیروهای سرش شلوغ‌تر بود.
با این که برای این‌همین سفر طولانی چند پزشک با خودش‌کرده آورده بود، اما تعدادشان کم بود.
در حالی که داشتند به مجروحان رسیدگی می‌کردند، نوجین با‌تقصیر پیامی به آسمان پرواز کرد تا پزشکان را از شعبه‌ولشون نزدیک عمارت پزشکی فلس سفید و همچنین قاضی محلی احضار کند.
روی پیام، مهر‌نداری نشان بازرس طلایی‌هجده زده شده بود.
او تشخیص داد که حضور قاضی‌خانواده محلی ضروری است، چون یک روستا‌الانش توسط راهزن‌ها با خاک یکسان شده بود.
در بحبوحه این هرج و‌همین مرج، بچه‌ای که تازه به‌جلب هوش آمده بود پرسید: «مامانم کجاست؟»
جین چون-هی سریع یک شیرینی از‌کسی آستینش درآورد، داد دست بچه و شروع‌جماعت کرد به گشتن دنبال پدر و مادرش.
خوشبختانه مادر‌مشکلی بچه را‌تعداد پیدا کرد.
پایش شکسته بود، اما جنگجوها‌متحد توانسته بودند او را از یک‌همین خانه در حال سوختن بیرون بکشند.
جین چون-هی خیلی سریع مهر و‌الانش موم نقاط طب سوزنی را انجام‌گفت داد و استخوان را جا انداخت.
بعد از‌هیچ‌کس درمان، بچه بالاخره‌نیست به مادرش رسید.
«وااااه! مامان، مامان!»
پسربچه که تا چند لحظه پیش بدون‌نامگونگ حتی یک قطره اشک خیلی واضح حرف‌زیادی می‌زد، به محض دیدن مادرش زد زیر گریه.
«اوه، وای‌فرقه خدای من، بچه‌همین شیطون. وای من!»
مادر فقط می‌توانست بچه‌اش‌مهم را بغل کند و‌فکر مدام بگوید «وای خدای من».
با گذشت‌مشکلی زمان، مادر و‌اعضای پسر آرام شدند.
بالاخره زن گفت:حامل «چطور می‌تونم این‌خانواده لطف رو جبران کنم...؟»
«چیزی نیست. ما فقط‌گونگسون خوش‌شانس بودیم که اینجا‌زیادی حضور داشتیم تا کمک کنیم.»
در حالی که جین چون-هی‌نیست با رفتاری آرام حرف می‌زد، روستایی‌ها‌خودشونه با تعجب به او نگاه می‌کردند.
«فکرش رو بکن که تو‌اعضای این دوره و زمونه هنوز هم‌جواب قهرمانان واقعی دنیای رزمی وجود دارن.»
«به جای این‌حامل حرف‌ها... همم... دلم می‌خواد‌نامگونگ بشنوم چه اتفاقی افتاده.»
خودش شک و تردیدهایی‌گونگسون داشت، اما شنیدن ماجرا از‌خود زبان آن‌ها در اولویت بود.
روستایی‌ها یکی‌یکی‌هیچ‌کس شروع به‌مهم حرف زدن کردند.
«راهزن‌ها.»
«راهزن‌ها اومدن، روستا‌حامل رو غارت کردن‌خانواده و مردم رو کشتن.»
«یکیشون بود که یه طناب انداخت دور‌توجه گردن یه مرد و اونو پشت اسبش‌اینکه کشید. به هر حال، اون حرومزاده‌ها آدم نبودن.»
جین چون-هی آرام سر‌مهم تکان داد. «پس تو‌فکر استان ژجیانگ راهزن پیدا شده.»
ساما هیون برای هیونگش انتقال صدا فرستاد. [استان ژجیانگ در‌بودن اصل قلمرو فرقه پوتو محسوب می‌شه، اما همون‌طور که می‌دونی،فکر اونا کمترین تعداد جنگجو رو تو اتحاد پنج فضیلت دارن.
راستش من هیچ‌وقت نفهمیدم‌نیروهای چرا جگال لین اونا‌فرقه رو وارد اتحاد کرد.
البته، اخیراً به‌پوتو لطف تو یه پولی‌توجه به جیب زدن، هیونگ.]
ورود به یک فرقه رزمی روی یک کوه‌فکر دورافتاده به اندازه کافی سخت بود؛ سفر به یک‌دید جزیره برای این کار از آن هم چالش‌برانگیزتر بود.
با این که می‌شد از طریق یک بنگاه محافظتی مسیر را‌جواب هماهنگ کرد، اما فرستادن یک بچه به یک جزیره، حتی به‌تقصیر عنوان یک شاگرد غیررسمی، خیلی سخت‌تر از فرستادنش به یک کوهستان بود.
این موضوع به‌خصوص به این خاطر که‌نامگونگ فرقه برای مدت قابل‌توجهی دروازه‌هایش را مهر‌زیادی و موم کرده بود، بیشتر صدق می‌کرد.
ساما هیون ادامه داد: [حالا نیروهای خانواده‌توجه نامگونگ و عمارت پزشکی فلس سفید وارد‌اینکه عمل شدن، اما این مال همین اواخر هست.
تنها منطقه‌هیچ‌کس امن، بخش‌مهم شمالی استان ژجیانگه.
مناطق جنوبی هنوز‌نداری هم پر از‌هجده اعضای جناح غیرمتعارف هستن.]
[درسته.
منم همین‌طور فکر می‌کنم.]
چشمان آبی‌هیچ‌کس جین چون-هی‌مهم همچنان می‌درخشید.
با پس‌زمینه روستای در‌تعداد حال سوختن، هیونگش از‌سبز خشمی سرد و کنترل‌شده می‌جوشید.
تنها کاری که از دستشان برمی‌آمد این بود که‌پوتو درخت‌های اطراف را قطع کنند تا جلوی کشیده شدن شعله‌ها‌محض به سمت جنگل و ایجاد یک آتش‌سوزی بزرگ را بگیرند.
چاه روستا برای‌پوتو خاموش کردن آن‌الانش جهنم اصلاً کافی نبود.
[همم... با پیوستن عمارت پزشکی فلس سفید و‌فکر خانواده نامگونگ به درگیری، به نظر می‌رسه این‌ولی حرومزاده‌ها دارن سعی می‌کنن به مناطق دیگه فرار کنن.
این که راهزن‌ها دارن‌تعداد به روستاها حمله می‌کنن‌سبز یعنی برای رفتن جدی هستن.]
برای سوءاستفاده از‌حامل مردم عادی، مردم‌خانواده اول باید زنده می‌بودند.
این کار درست مثل پاره کردن‌الانش شکم غاز از روی طمع برای‌گفت به دست آوردن تخم طلا بود.
[به نظر می‌رسه‌براش اخبار اتحاد پنج فضیلت‌فقط به بیرون درز کرده.]
[آره.
به هر حال با این‌متحد همه آدمی که در حال حرکت‌همین بودیم، مخفی کردنش غیرممکن بود، هیونگ.]
[...آره.
اینکه قبل از‌براش فرار به فکر‌کسی یه غارت نهایی باشن.
اگه خیلی دیر‌نداری فرار کنن ممکنه‌هجده کاملاً نابود بشن.]
ساما هیون در سکوت‌نیروهای به اعماق آبی و‌فرقه فرورفته چشمان هیونگش نگاه کرد.
اگر نیت قتلش‌پوتو به بیرون نشت می‌کرد،توجه به بیماران آسیب می‌رساند.
و به همین خاطر،مهم او مدام و مدام‌فکر خشمش را قورت می‌داد.
چشمان جین چون-هی بازتابی‌تعداد از آبی دریای شمال‌سبز بود؛ سرد و عمیق.
[این یه تصمیم منطقی نیست.
اما هیونگ، اون «غارت نهایی» یه محرک روانی قدرتمند برای‌جلب جناح غیرمتعارف به حساب می‌آد، می‌دونی؟ اونا تمام این مدت‌عمارت با دقت تخم‌مرغ‌ها رو جمع می‌کردن بدون اینکه مرغ رو بکشن.
حالا که به هر حال دارن‌کسی مرغداری رو ترک می‌کنن، دلشون نمی‌خواد‌اون قبل از رفتن حداقل گوشتش رو بخورن؟]
[درسته.
می‌فهمم منظورت چیه.]
قضیه کشتن‌فرقه غاز برای‌گونگسون تخم طلا نبود.
قضیه پیچاندن گردن غازی بود که‌کسی داشتند به یک نفر دیگر می‌باختند،اون فقط برای اینکه طعم گوشتش را بچشند.
با این توضیح، به طرز عجیبی منطقی به نظر می‌رسید،بودن البته به جز این واقعیت که آن‌ها خطر دستگیر شدن‌فکر در صورت به تأخیر انداختن فرارشان را فراموش کرده بودند.
«همین‌قدر شیرینه.
اون تیکه آخر کیک.»
مردم عادی‌هیچ‌کس همان کیک‌مهم توت‌فرنگی آن‌ها بودند.
و جناح غیرمتعارف از آن‌اعضای تیپ آدم‌هایی بودند که توت‌فرنگی‌بودن را برای آخر کار نگه می‌داشتند.
با این فکر، جین چون-هی سر تکان داد.فرقه «هیون-آ، من اینجا می‌مونم و مردم رو درمان‌جلب می‌کنم. می‌تونی بری و اونا رو برام دستگیر کنی؟»
لبخند ملایمی روی لب‌های ساما هیون‌الانش نشست. «باشه، هیونگ~ اوه، راستی هوانگ‌گو رو‌محض با من نفرست. خودم از پسش برمیام.»
«باشه.»
در عوض، جین چون-هی یک‌اعضای نامه دیگر نوشت و این بار‌جواب از قاضی خواست که عجله کند.
با وجود نوجین، چونجین و نانمان، او سه‌فرقه کبوتر نامه‌رسان داشت؛ جانوران روحی که از هر‌جلب پرنده دیگری سریع‌تر بودند و پیام‌هایشان قابل رهگیری نبود.
این یک موهبت کوچک‌گونگسون بود که می‌توانست هر وقت‌خود نیاز شد نامه‌هایش را بفرستد.
ساما هیون دستکش‌های نخ کرم ابریشم بهشتی‌فقط خودش را با دندان‌هایش بالا کشید و‌هم‌دست با خودش فکر کرد: «هیونگ واقعاً عصبانیه.
حال و‌مشکلی هوای سفرمون هم‌اعضای خیلی خوب بودا.»
تق—
در حالی که هنوز‌گونگسون لبخند روی لب‌هایش بود،زیادی قولنج انگشت‌هایش را شکست.