چپتر 924: نمایش دامپلینگ در آشپزخانه امپراتوری
0پایتخت امپراتوری، پکن،مسیرهای مثل همیشه شلوغ و‌کجا پر از جمعیت بود.
جین چون-هی اول به مسافرخانه‌ای که‌زره‌پوش در پکن داشت سر زد تا‌آن‌ها وضعیت کار و بارش را بررسی کند.
بعد از آن.
حسابی خودش را‌ایستاده شست و لباس‌هایش‌دسیسه را عوض کرد.
طبیعی بود که باید به سر‌نبود و وضعش که در طول سفر‌خنده و چادر زدن کثیف شده بود، می‌رسید.
وقتی کارش تمام‌اینکه شد، به سمت‌زره‌پوش قصر امپراتوری راه افتاد.
«هوف، این مسخره‌بازی‌های آماده‌حالا شدن برای ورود به‌قدرت قصر چقدر رو اعصابه...»
به محض اینکه وارد‌مکانی شد، نگهبانان زره‌پوش قصر امپراتوری‌چهره‌ای برای بازرسی جلویش را گرفتند.
اسمش را گفت، آن‌ها لیست‌معلوم را چک کردند و او‌جایی هم سلاح‌هایش را تحویل داد.
حسابی بدنش را‌اینکه گشتند تا مبادا‌زره‌پوش خنجری قایم کرده باشد.
جانوران روحی، یعنی تاندرکوئیک و هوانگ‌گو،ایستاده اجازه ورود به قصر را نداشتند،چهره‌ای برای همین قرار شد خواجه‌ها مراقبشان باشند.
بعد از آن همه بگیر و‌دسیسه ببند، بالاخره وارد شد و منظره‌نگاه آشنای قصر امپراتوری پیش رویش قرار گرفت.
قصرهای باشکوه و‌مسیرهای دیوارهای تودرتویی که‌نبود بینشان کشیده شده بود.
مسیرهای باغ که‌اینکه معلوم نبود به‌زره‌پوش کجا ختم می‌شوند.
جایی که هم صدای خنده‌اینجا در آن می‌پیچید و هم‌نقشه‌های صدای هق‌هق‌های خفه و آرام.
حالا که اینجا ایستاده بود، در این مکانی‌شوم که همیشه پر از قدرت، دسیسه و نقشه‌های‌دیگری شوم بود، با چهره‌ای بی‌حالت به اطرافش نگاه کرد.
سه مسیر پیش رویش بود.
یکی به دفتر‌اینکه کار می‌رسید و دیگری‌بازرسی به ویلای مخفی امپراتور.
با در نظر گرفتن آن نامه‌ایستاده مخفیانه، به احتمال زیاد قرار نبود‌چهره‌ای به دربار و جمع مقامات رسمی برود.
در همین حین، یک خواجه با چهره‌ای‌نقشه‌های پر از احترام و ارادت دوید جلو‌یکی و در برابر جین چون-هی تعظیم کرد.
«من به‌کشیده دستور عالی‌جناب برای‌معلوم راهنمایی شما آمده‌ام!»
طوری عمیق تعظیم کرد که آدم‌زره‌پوش معذب می‌شد و بعد بالاخره راه‌آن‌ها افتاد تا مسیر را نشان دهد.
اما عجیب بود...
«من تا‌اینجا حالا از‌مکانی این مسیر نرفته‌ام.»
اصلا داشتند‌کشیده او را‌باغ کجا می‌بردند؟
اگر مقصد دفتر کار‌وارد یا ویلای مخفی نبود، پس‌گرفتند برای چی احضار شده بود؟
جین چون-هی چیزی از‌حالا این قضیه نمی‌فهمید، اما تصمیم‌دسیسه گرفت فعلا فقط دنبالش برود.
گذشته از‌اینجا این، چاره‌مکانی دیگری هم نداشت.
«پرفکت، رسیدیم!»
«اوه... اینجا... همون‌آرام جایی نیست که‌ایستاده توش غذا می‌پزن؟»
«بله.»
روی تابلویی که با یک حرکت‌نبود روان و زیبا نوشته شده بود، عبارت‌می‌پیچید «آشپزخانه امپراتوری اژدهای طلایی» به چشم می‌خورد.
بوی غذا‌محض از داخلش‌وارد به مشام می‌رسید.
«آخه من... برای چی اینجام...؟»
«...»
وقتی با چهره‌ای گیج و مبهوت به خواجه‌ختم نگاه کرد، او فقط همان نگاه پر از‌آرام احترامش را حفظ کرد و هیچ جوابی نداد.
«انگار تا‌محض نرم تو،وارد نمی‌فهمم قضیه چیه.»
به محض ورود، خودش‌حالا را وسط یک آشپزخانه قصر‌دسیسه بسیار بزرگ و پهناور دید.
یک میز تک و کاملا عتیقه‌دسیسه آنجا چیده شده بود و پرنس‌نگاه اون، کاملا تنها پشت آن نشسته بود.
«اومدی؟»
«...اوه... بله، بله. رسیدم.»
جین چون-هی فورا وزنش‌حالا را انداخت عقب و‌قدرت آماده شد تا تعظیم کند.
کاملا مشخص بود که آماده است تا فریاد‌شوم بزند: «عمر امپراتور ده هزار سال، ده هزار‌دیگری سال، ده هزار بار ده هزار سال دراز باد.»
پرنس اون سریع گفت:
«فقط بشین.»
«بله؟»
«گفتم بدون‌اینجا این کارا،مکانی فقط بشین!»
«آه، آها! چشم.»
جین چون-هی که‌اینکه جا خورده بود، روبروی‌بازرسی او پشت میز نشست.
«این همه چشم دارن‌حالا ما رو نگاه می‌کنن،قدرت این کار درسته آخه؟»
اینجا که مثل‌ایستاده مناطق بیرونی یا‌دسیسه یک ویلای مخفی نبود.
او بیشتر به جلسات رسمی‌معلوم در تالار بزرگ و در‌جایی محاصره مقامات عالی‌رتبه عادت داشت.
اما اینکه این‌طور روبروی‌وارد هم پشت یک میز‌جلویش در آشپزخانه امپراتوری بنشینند...
«اگه یه میز جداگانه‌حالا اون گوشه به خودم‌قدرت می‌دادن خیلی راحت‌تر بودم.»
برای یک رعیت ساده، نشستن سر یک میز‌شوم و رو در رو شدن با امپراتور به‌دیگری این شکل، نقض کامل آداب و رسوم بود.
از این گذشته.
«این صحنه دقیقا شبیه دو‌نگهبانان تا جنگجو نیست که تو‌اسمش یه مسافرخانه دور هم نشستن؟»
جین چون-هی آه کوتاهی کشید.
«خدا می‌دونه این‌ایستاده کار چه شایعاتی‌دسیسه رو سر زبون‌ها میندازه.»
همین الان هم کم نبودند آدم‌هایی که به خاطر‌می‌شوند لطف و توجه امپراتور به او، با نگاهشان برایش‌اینجا خنجر می‌کشیدند، اما حالا دیگر نمی‌دانست چه فکری بکند.
فقط می‌توانست امیدوار باشد که در‌زره‌پوش سال‌های آخر عمرش، مثل آن فالگیر روسی،لیست جنازه‌اش را ته یک رودخانه سرد نیندازند.
«آه... این پرنس اون ـه.»
جین چون-هی بعد از اینکه‌قدرت با دقت به صورت او خیره‌اطرافش شد، بالاخره نگاهش را پایین انداخت.
«ای وای.
نباید این‌طوری‌محض به صورت‌وارد امپراتور زل بزنم.»
از ته دل آرزو می‌کرد‌اینجا که کاش به جای اینجا، به‌شوم همان ویلای مخفی احضار شده بود.
حداقل آنجا،اینجا هیچ‌کس جز قابل‌اعتمادترین‌قدرت خواجه‌ها حضور نداشت.
«می‌دونی من کی‌ام؟»
«با کمال شرمساری...»
«یه حدس بزن.»
جین چون-هی دندان‌هایش را روی هم فشار‌نقشه‌های داد و در حالی که همزمان از‌یکی انتقال صدا استفاده می‌کرد، به حرف آمد.
«این بنده حقیر هیچ راهی برای‌نبود فهمیدن اینکه اعلی‌حضرت چه سوالی می‌پرسند‌خنده ندارد... و کاملا گیج شده است.»
«...شما پرنس اون هستید؟»
انتقال صدا و کلماتی که به‌ایستاده زبان آورد، حتما مثل یک گروه‌چهره‌ای کر، همزمان به گوشش رسیده بود.
«عجب اعصابی. درسته.»
پرنس اون به‌مسیرهای دلایلی به نظر‌نبود راضی و خوشحال می‌رسید.
درست همان موقع، یک ظرف‌نگهبانان بخارپز پر از دامپلینگ‌های تازه درست‌گفت شده جلوی پرنس اون گذاشته شد.
البته، نمی‌شد‌خفه گفت که همین‌اینجا الان درست شده‌اند.
یک خواجه‌ی پیش‌مرگ، از قبل یکی از‌نقشه‌های آن‌ها را با چاپستیک نقره‌ای سوراخ کرده‌یکی و یک گاز از آن خورده بود.
فقط بعد از آن بود که‌نبود تعظیم کرد و سه قدم به عقب‌می‌پیچید رفت تا نشان دهد خوردنش خطری ندارد.
«این آداب‌محض و رسوم امپراتوری‌نگهبانان واقعا روی اعصابه.»
از دید یک آدم‌حالا مدرن، حتی تماشا کردن‌قدرت این چیزها هم کلافه‌کننده بود.
در همین‌اینجا حین، پرنس اون‌قدرت یک دامپلینگ خورد.
«می‌خوای تنهایی بخوری؟»
او یک لقمه را با‌نگهبانان چاپستیک‌های نقره‌ای بسیار ظریف و‌اسمش زیبایش جوید و بعد گفت:
«بدمزه‌ست.»
«بله؟»
«این دامپلینگ‌ها. اصلا خوشمزه نیستن.»
آخه داشت چه غلطی می‌کرد؟نگهبانان یک نفر را این همه راه‌گفت تا اینجا کشانده بود که چی؟
«اوه... خب چرا‌آرام دامپلینگی که خوشمزه‌ایستاده نیست رو می‌خورید؟»
«یعنی فقط خواهرم‌ایستاده دهن داره و من‌نقشه‌های که امپراتورم پوزه دارم؟»
«...»
جین چون-هی با‌اینکه دیدن این صحنه‌زره‌پوش پیش خودش فکر کرد:
«این الان... امپراتوره؟»
اما چهره‌اش مثل‌ایستاده همیشه خونسرد و‌دسیسه آرام باقی ماند.
برخلاف پرنس‌کشیده گوم، پرنس اون‌معلوم توانایی ذهن‌خوانی نداشت.
«چون بدمزه‌ست. ببرینش.»
«بله، اعلی‌حضرت!»
خواجه با‌اینجا عجله دامپلینگ‌ها‌مکانی را برد.
در همان حال، کاملا‌باغ طبیعی بود که قیافه‌ختم سرآشپزهای امپراتوری در هم برود.
«نکنه این یه‌اینکه جور نقشه سیاسیه که‌بازرسی من ازش خبر ندارم؟»
واقعا نیازی بود که‌حالا این وضعیت خر تو‌قدرت خر را تحلیل کند؟
پرنس اون گفت:
«دامپلینگ! نمی‌تونید‌کشیده دامپلینگ‌های گوشت‌باغ کهنه بیارید!»
«...اوه... پرنس اون. دامپلینگ‌وارد گوشت کهنه رو با‌جلویش گوشت کهنه درست می‌کنن.»
«خب که چی؟»
«...بدون گوشت‌اینجا کهنه که‌مکانی نمی‌شه درستشون کرد.»
از جون‌کشیده من چی‌باغ می‌خوای! ای عوضی!
همین الانش هم سرآشپزها‌وارد دارند با نگاهشان تیکه‌تیکه‌ام‌جلویش می‌کنند، ممکن است بمیرم!
آن دامپلینگ‌های امپراتوری که او به عنوان غذای بدمزه‌دسیسه پس زده بود، چنان عطر عمیق و مطبوعی داشتند‌دفتر که فقط با نگاه کردن به آن‌ها دهانم آب افتاد.
«اگه می‌خوای بندازیشون دور،مکانی بده من بخورم! ای‌شوم امپراتور ولخرج و اسراف‌کار!»
آن‌ها دامپلینگ‌هایی بودند که‌باغ سرآشپزهای امپراتوری با تمام روح‌می‌شوند و روانشان درست کرده بودند!
و او همین‌طور جلوی‌وارد چشمشان آن‌ها را دور‌جلویش انداخت و گفت بدمزه است؟
«اهم، مگه من ازت می‌خوام با‌ایستاده موادی که اینجا نیست چیزی درست‌چهره‌ای کنی؟ خودم از قبل آماده‌شون کردم.»
همین‌طور که این‌ایستاده را می‌گفت، دست‌هایش‌دسیسه را به هم کوبید.
تازه آن موقع‌مسیرهای بود که جین‌نبود چون-هی متوجه شد.
همه‌ی این‌ها‌محض فقط یک‌وارد نمایش بود.
نمایشی که راه انداخته‌حالا بود تا او را‌قدرت مجبور کند برایش دامپلینگ بپزد.
«من تو وضعیتی‌ام که حتی بدون این کارها هم‌چهره‌ای باید هر چی امپراتور قدرتمند می‌گه رو انجام بدم،مخفی پس چرا داره این‌قدر به احساسات من اهمیت می‌ده؟»
مگر نمی‌توانست از همان لحظه‌ای که رسیدم، مرا هل بدهد توی آشپزخانه و‌می‌پیچید بگوید: «اهم! زود باش دامپلینگ گوشت کهنه بیار! این یه دستور امپراتوریه!»؟ در آن‌اطرافش صورت، من هم چاره‌ای نداشتم جز اینکه با گریه و زاری برایش درست کنم.
پس این نمایش‌اینکه پر زرق و برق‌بازرسی دیگر چه معنی‌ای داشت؟
«نکنه نگرانه که اینا رو‌اینجا کمتر از اونایی که واسه‌نقشه‌های پرنس ژو پختم، خوشمزه دربیارم؟»
با رسیدن به این فکر،قدرت جین چون-هی فوراً این ایده‌بی‌حالت را از ذهنش پاک کرد.
هر طور که حساب‌باغ می‌کرد، این انگیزه خیلی‌ختم بچگانه و مسخره بود.
جین چون-هی به‌اینکه وضعیت گوشت کهنه‌شده‌زره‌پوش نگاه کرد و گفت:
«همون‌طور که از سرآشپزهای امپراتوری انتظار می‌رفت. کارشون‌قدرت رو خیلی خوب انجام دادن، مگه نه؟ امکان نداره‌یکی دامپلینگ‌هایی که با این گوشت درست می‌شن خوشمزه نشن.»
«خودت باید درستشون کنی!»
«...این دیگه خیلی مسخره‌ست...!»
جین چون-هی تو دلش سه بار با‌بازرسی یه سری فحش‌های آبدار لعنت فرستاد و‌کردند بعد با لبخندی مثل بودا جواب داد:
«متوجهم. این رعیت حقیر تمام‌اینجا قلب و روحش رو برای‌نقشه‌های پختن اونا برای اعلی‌حضرت می‌ذاره.»
دامپلینگ‌هایی که همین‌ایستاده الان دور ریخته شده‌نقشه‌های بودن واقعاً حیف بودن.
«همشون باید‌کشیده می‌رفتن تو‌باغ شکم من. هق‌هق.»
جین چون-هی در حالی‌وارد که تو دلش خون گریه‌گرفتند می‌کرد، از جاش بلند شد.
«پس من می‌رم یه لحظه‌اینجا به چندتا کار مملکتی برسم، تا‌شوم اون موقع همه‌شون رو آماده کن.»
این رو گفت و‌مکانی در حالی که زیر‌شوم لب زمزمه می‌کرد، رفت بیرون.
«واو، دقیقاً‌کشیده مثل یه‌باغ امپراتور، چقدر خودمحور!»
جین چون-هی‌محض تو دلش مشت‌هاش‌نگهبانان رو گره کرد.
تیکه‌پاره.
اگه من نبودم‌ایستاده که امپراتوری هوا الان‌نقشه‌های به باد رفته بود.
می‌فهمی؟!
اون امپراتور لعنتی، نه، اون برادر شرور؟بازرسی پسرعمو؟ هر چی که هست، یه بچه‌کردند پررو با دل و جرئت یه میگو!
پرنس ژو حتماً بعد‌حالا از خوردن دامپلینگ‌های گوشت‌قدرت کهنه، حسابی پز داده.
لعنتی، مشکل همینه.
می‌تونست نگاه‌های حسودانه‌اینکه سرآشپزهای امپراتوری رو‌زره‌پوش پشت گردنش حس کنه.
کاملاً هم طبیعی بود.
اون یه مزاحم‌ایستاده بود که وارد‌دسیسه آشپزخونه مقدسشون شده بود.
یه تازه‌وارد که‌مسیرهای جای قدیمی‌ها رو‌نبود تنگ کرده بود.
اما مقامش پرفکت‌اینکه بود، برای همین حتی‌بازرسی نمی‌تونستن بهش فحش بدن.
«آه... منم دلم نمی‌خواست‌حالا صدام کنن اینجا تا‌قدرت دامپلینگ درست کنم، می‌فهمین؟»
لطف امپراتور.
این مثل هدف زندگی برای‌معلوم تمام موجوداتی بود که تو‌جایی این قصر امپراتوری زندگی می‌کردن.
یه آدم از زمین شاید تعجب‌زره‌پوش می‌کرد که چرا لطف یه نفر‌آن‌ها باید هدف زندگی باشه، اما چاره‌ای نبود.
تو این سیستم طبقاتی هرمی، امپراتور به معنای واقعی کلمه پسر‌شوم آسمان بود، و تو دورانی بودن که مردم واقعاً باور داشتن‌امپراتور اگه سلامتی امپراتور به خطر بیفته، بلایای طبیعی کشور رو نابود می‌کنه.
اگه غذایی‌اینجا باشه که امپراتور‌قدرت ازش لذت ببره.
خب، می‌گن که تا‌باغ سال‌های سال تو یادها می‌مونه‌می‌شوند و دهن به دهن می‌چرخه.
«حالا که فکرش رو می‌کنم، شنیده بودم طبق قوانین امپراتوری هوا، هیچ‌کس نمی‌تونه‌لیست یه غذای تکراری رو بیشتر از سه بار بخوره، اما به نظر می‌رسه‌روحی نه پرنس گوم و نه پرنس اون هیچ‌کدوم به این قانون پایبند نیستن.»
غذا آماده شد.
وقتی دامپلینگ‌ها رو تو یه‌قدرت بشقاب گذاشت، خواجه‌ی پیش‌مرگ آماده‌بی‌حالت شد تا یه گاز بزنه.
تو همون لحظه، امپراتور‌باغ سریع چوبک‌هاش رو جلو آورد‌می‌شوند و اولین لقمه رو خورد.
«اوه، این خیلی خوشمزه‌ست.»
«کاملاً بی‌دفاعه.»
اگه من افکار‌ایستاده شورشی تو سرم‌دسیسه داشتم، می‌خواست چیکار کنه؟
در حالی که جین‌باغ چون-هی بهش خیره شده‌ختم بود، امپراتور به حرف اومد:
«چیه؟ می‌خوای‌محض به جای‌وارد من کار کنی؟»
یعنی پرنس‌خفه اون ذهن‌خوان‌حالا هم بود؟
خب، امپراتور‌اینجا یه دوران‌مکانی رو به افول.
حجم کار قاتل‌گونه‌ای که این‌معلوم مرد به دوش می‌کشید، حتی‌جایی فکر کردن بهش هم وحشتناک بود.
«همین کاری که‌اینکه الان دارم انجام‌زره‌پوش می‌دم برای کشتنم کافیه.»
«موافقم.»
«اگه یکی دیگه آب‌مکانی یا غذا رو مسموم‌شوم کنه می‌خوای چیکار کنی؟»
«فکر می‌کنی کسی وجود داره‌معلوم که بتونه با فریب دادن‌جایی چشم‌های تو این کار رو بکنه؟»
«جیانگهو خیلی بزرگه.»
«اگه این اتفاق بیفته،حالا تو درستش می‌کنی. یا اینکه‌دسیسه به جای من کار می‌کنی.»
دیوانگی محض بود.
کاملاً مشخص بود که به‌معلوم معنای واقعی کلمه از اون‌جایی حجم کار مرگبار داشت دیوونه می‌شد.
«تو هم بخور.»
«چشم، اعلی‌حضرت!»
جین چون-هی تونست با‌مکانی اجازه امپراتور از دامپلینگ‌هایی که‌چهره‌ای خودش درست کرده بود بخوره.
اون‌قدر سپاسگزار بود‌مسیرهای که اشک تو‌نبود چشماش جمع شد.
«ممم، خودم‌محض درستش کردم،وارد ولی واقعاً خوشمزه‌ست.»
هماهنگی مواد مرطوب داخل دامپلینگ‌اینجا و سس سویا با روغن چیلی‌شوم که روش شناور بود، بی‌نظیر بود.
در حالی که چشماش رو بسته بود‌نقشه‌های و برای لحظاتی از طعمش لذت می‌برد،یکی پرنس اون با دقت بهش خیره شده بود.
«...چیه... مشکلی پیش اومده؟»
«واقعاً هیچ قصدی‌اینکه نداری تو قصر‌زره‌پوش امپراتوری یه شغل بگیری؟»
«...نه، ندارم. می‌خوای یه‌حالا نفر رو از کار‌قدرت زیاد به کشتن بدی؟»
«حتی اگه تمام‌ایستاده طلا، نقره، گنجینه‌ها و‌نقشه‌های قدرت رو بهت بدم؟»
لعنتی.
حتی تصور اینکه این‌وارد حرف‌ها بعداً چطور پخش‌جلویش می‌شن هم وحشتناک بود.
«فقط همه رو مرخص‌حالا کن و چندتا خواجه‌قدرت رازدار دورت نگه دار.»
جین چون-هی در‌ایستاده حالی که خون‌دسیسه گریه می‌کرد جواب داد:
«همون بهتر که گردنم رو بزنی.نبود من هیچ‌وقت نمی‌تونم اون حجم کار‌خنده رو تحمل کنم، حتی تو مرگ.»
«تچ!»
داری قهر می‌کنی!
این مردی که سر بستگان امپراتوری رو از‌شوم تنشون جدا کرده بود، الان داشت مثل یه‌دیگری بچه نق می‌زد، واقعاً نمی‌دونست چی جوابش رو بده.
با پرنس گوم، حداقل یه‌معلوم حس دیواری بینشون وجود داشت، اما‌صدای پرنس اون اصلاً همچین چیزی نداشت.
مؤدبانه‌اش این بود که بگیم صمیمی‌زره‌پوش بود؛ اما اگه بخوایم رک بگیم،آن‌ها داشت روی خط قرمزها طناب‌بازی می‌کرد.
تو کره،خفه به همچین‌حالا آدمی می‌گن...
«استاد افسانه‌ایِ‌اینجا سنجش حد‌مکانی و مرزها.»
اون واقعاً داشت با یه کش دور مچ پاش‌می‌شوند تپ‌دنس می‌رقصید، انگار که یه بار از خط رد‌اینجا می‌شد، بعد برمی‌گشت، دوباره رد می‌شد و باز برمی‌گشت.
به لطف اون،اینکه حس می‌کرد داره‌زره‌پوش قبض روح می‌شه.
واقعاً همین حس رو داشت.
«هاهاهاها.»
با دیدن چهره آشفته جین چون-هی،نبود پرنس اون با خودش خندید، انگار‌خنده که یه چیزی به‌شدت خنده‌دار بود.
«خیلی وقت بود.اینکه خوردن غذایی که قبلش‌بازرسی یکی دیگه نچشیده باشه...»
«...دلیلش این بود؟»
صدای پرنس اون‌ایستاده به شکل عجیبی‌دسیسه تلخ به نظر می‌رسید.
در همون حال، نصف‌باغ غذا رو رها کرد و‌می‌شوند بلافاصله با دستش اشاره‌ای کرد.
خواجه سر تکون داد‌وارد و اون رو با‌جلویش خودش به یه جایی برد.
خواجه‌ای که غذا‌آرام رو برد، کاملاً از‌مکانی اون مدل‌های رازدار بود.
«داره می‌برتش برای پرنس گوم.»
تازه اون موقع‌مسیرهای بود که جین‌نبود چون-هی متوجه شد.
نه، چیزی که به طور‌نگهبانان مبهمی بهش شک داشت، حالا‌اسمش به یقین تبدیل شده بود.
«که این‌طور.خفه تمام این‌حالا ماجرا یه نقشه‌ست.»
سرآشپزها، که نسبتاً دهن‌لق بودن.
در مقابل،کشیده خواجه‌ها که به‌شدت‌معلوم دهنشون قرص بود.
همه این‌محض خواجه‌ها هم‌وارد دهن‌قرص نبودن.
حتماً چندتا‌خفه دهن‌لق هم بینشون‌اینجا قاطی شده بودن.
«به نظر می‌رسه داره دقیقاً همون‌دسیسه اطلاعاتی رو که به بیرون از‌نگاه دیوارهای قصر درز می‌کنه، دستکاری می‌کنه.»
سرمایی تو ستون فقراتش دوید.
چوبک‌های جین‌محض چون-هی تو‌وارد هوا خشک شد.
دلیل همچین دستکاری‌ای ساده بود.
[داری سعی می‌کنی‌ایستاده با استفاده از‌دسیسه من نقشه بکشی؟]
با شنیدن انتقال‌مسیرهای صدای برادر کوچیکترش، پرنس‌کجا اون لبخند محوی زد.
بعد با صدایی چنان آروم‌نگهبانان زمزمه کرد که فقط جین چون-هی،گفت یه مرد از جیانگهو، می‌تونست بشنوه.
یه صدای سریع و‌حالا کوتاه بود، تقریباً انگار فقط‌دسیسه زبونش رو کمی چرخونده باشه.
تو اون لحظه زودگذر که هیچ‌کس‌دسیسه دیگه‌ای متوجهش نمی‌شد، جین چون-هی به‌نگاه عنوان یه رزمی‌کار، کاملاً متوجه شد.
«دارم سعی‌کشیده می‌کنم ازت‌باغ محافظت کنم.»
...چه مرد دقیق و موشکافی.
[من می‌تونم از خودم محافظت‌اینجا کنم. بنابراین، استفاده از من به‌شوم عنوان یه مهره تو صفحه شطرنجت...]
«نیازی نیست نگران چیزهایی باشی که زیر پوست‌شوم این ماجراها اتفاق می‌افته. من امروز فقط مهمون دامپلینگ‌های‌ویلای تو بودم و قضیه فقط همین بود، مگه نه؟»
جین چون-هی تازه فهمید.
«آه، اینم‌محض یه نوع‌وارد هنر صوتیه.»
استفاده ازش آسون‌تر از انتقال صدا بود، و‌قدرت مگر اینکه کسی دقیقاً کنارش بود، به هیچ‌مسیر وجه نمی‌تونست صداش رو بشنوه، یا حتی لب‌خونی کنه.
همچین چیزی یاد گرفته بود؟
پرنس اون لبخند محوی زد.
«احتمالاً نمی‌دونی به‌اینکه خاطر اون ماجرای ماهی،بازرسی موقعیتت چقدر تغییر کرده.»
ماهی، یعنی.
داشت درباره‌اینجا حادثه گوه-او-این‌مکانی حرف می‌زد؟
تق.
پرنس اون‌محض چوبک‌هاش رو‌وارد گذاشت زمین.
بعد با خوشحالی گفت:
«خب پس، بیا بریم.»
این مرد‌کشیده دیگه داشت به‌معلوم چی فکر می‌کرد.