چپتر 156: چپتر 156
0«منظورتون چیه؟»
«من یه کمک مالی به بنیاد اژدهای‌مشاهده‌ی سفید می‌کنم، در عوض نظرت چیه هر از‌موقعیت گاهی برای ویزیت خانگی بیای عمارت پرنس ژو؟»
«بله؟»
عمارت پرنس ژو قطعاً پزشکان امپراتوری‌حجم خودش رو داشت؛ این چیزی بود‌همینه که اصلاً بهش فکر هم نکرده بود.
اگه این موضوع به گوش دنیای بیرون‌باشه می‌رسید، همه می‌فهمیدن که اژدهای سفید کوچک مورد‌داره لطف و حمایت عمارت پرنس ژو قرار گرفته.
همین یه مورد به‌تنهایی‌باشه افتخار بزرگی برای یه‌تیزبینانه پزشک به حساب می‌اومد.
«تو که‌هیچ دنبال مقام دولتی‌ایشون نیستی، مگه نه؟»
«نه. اخیراً بیشتر و بیشتر‌نگرانن حس می‌کنم که این لباس‌بزنه اصلاً به تن من نمی‌شینه.»
«پس برای ویزیت‌های خانگیِ منظم بیا اینجا. همین‌نظر کار به‌تنهایی باعث میشه بیشتر اون پشه‌های مزاحمی که‌رفتن دورت می‌پلکن، دمشون رو بذارن رو کولشون و برن.»
پیشنهاد وسوسه‌کننده‌ای بود.
پرنس ژو‌هیچ حرف دیگه‌ای‌نداشت هم اضافه کرد:
«تازه، از توی حیاط که نگاهتون می‌کردم متوجه شدم‌آسیب به دلایلی، استادت هم پنهانی از اینکه عمارت پزشکی رو‌این‌طور ول می‌کنی و باهاش میای اینجا، لذت می‌بره. درست می‌گم؟»
واقعاً که پرنس بود.
مهم نبود ذاتش چقدر بزرگوار و بخشنده‌مشاهده‌ی باشه، به نظر می‌رسید مهارت‌های مشاهده‌ی تیزبینانه رو‌موقعیت به عنوان یه ویژگی پایه تو خودش داره.
حاشیه رفتن‌هیچ تو این موقعیت‌ایشون هیچ سودی نداشت.
«ایشون نگرانن که‌نداشت حجم کار زیاد‌حجم به بدنم آسیب بزنه.»
«دقیقاً. برای همینه که می‌گم کمکت می‌کنم. راستش‌نظر رو بخوای، تا حالا هیچ‌کس دیگه‌ای نبوده که این‌طور‌رفتن از صمیم قلب دست یاری به سمتش دراز کنم...»
حتی یه ذره‌بخشنده دروغ هم تو‌مهارت‌های صدای پرنس ژو نبود.
با اینکه شخصیتش طوری نبود که خودش رو درگیر‌بدنم تشریفات توخالی کنه، اما خیلی به‌ندرت پیش می‌اومد که‌هیچ‌کس غرورش رو کنار بذاره و این‌جوری دست یاری دراز کنه.
«من می‌تونم از پس مسائلی که نیاز‌زیاد به قدرت رزمی دارن بربیام، اما برای‌راستش محافظت از عزیزانم، هیچ‌کس مثل تو نیست.»
حتی پرنس ژو هم در‌بزرگوار برابر مسائل مربوط به سلامتی‌مشاهده‌ی هیچ کاری از دستش برنمی‌اومد.
«اینکه نزدیک بود یکی از عزیزانم رو‌مشاهده‌ی به این شکل احمقانه از دست بدم،رفتن من رو بیشتر از قبل مستأصل کرده.»
جین چون-هی جواب داد:
«نیازی نیست تا این حد پیش‌حجم برید. اگه پای کار شما در میون‌کمکت باشه، هر زمان که بگید باید بیام.»
با شنیدن این‌ذاتش حرف، پرنس ژو‌بخشنده لبخند درخشانی زد.
«پس...!»
«باید جزئیات رو با استادم در میون‌حجم بذارم، اما البته که عمارت پزشکی فلس‌کمکت سفید همیشه به درخواستتون جواب مثبت می‌ده.»
برای جین چون-هی،نداشت این یه موقعیتِ‌حجم «از خدا خواسته» بود.
خانواده امپراتوری شأن و منزلت خودشون رو داشتن؛ اگه‌مهارت‌های قرار بود هیچی ندن یه حرفی بود، اما حالا‌موقعیت که می‌خواستن کمک مالی کنن، قطعاً مبلغش کم نبود.
علاوه بر اون، دور‌باشه شدن پشه‌های مزاحم هم‌تیزبینانه اتفاق خیلی خوبی بود.
«تازه داره عمداً‌سودی خودش رو ضعیف‌نگرانن هم نشون می‌ده.»
این مرد، با وجود اینکه طوری‌حجم رفتار می‌کرد که انگار این‌کاره نیست،همینه اما در خفا خیلی هم مکار بود.
هنوز هم هنرمندان و بازیگرانی در سراسر پایتخت امپراتوری‌مهارت‌های پراکنده بودن که در گذشته فریب مهارت‌های اون رو‌موقعیت خورده بودن و هر وقت بارون می‌بارید، اشک می‌ریختن.
جین چون-هی گفت:
«اگه عالیجناب اجازه بدن، می‌خواستم بدونم مشکلی نداره‌زیاد که من شخصاً پزشکان ماهری رو از بین‌بخوای کسانی که بهشون آموزش دادم، بهتون معرفی کنم؟»
«اوه! البته، اینکه عالی‌ایشون میشه! فقط اسمشون رو به‌آسیب من بده. فوراً معرفیشون می‌کنم!»
از اونجایی که پرنس ژو چنین تضمینی‌باشه داده بود، یه بلیت طلایی برای ورود‌پایه به مسیر شغلی دولتی باز شده بود.
«به‌هرحال، پزشکانِ در حال آموزش‌نظر باید یه آینده‌ی روشن ببینن‌ویژگی تا انگیزه‌ی کار کردن پیدا کنن.»
جین چون-هی و یوهو مثل بوداهای زنده‌ای تو درمانگاه بودن‌آسیب که زندگیشون برای همیشه به اونجا گره خورده بود، اما‌این‌طور پزشکان ارشد و پزشکان میانی، خانواده‌ها و جاه‌طلبی‌های خودشون رو داشتن.
حقوق ماهانه‌ی عمارت پزشکی فلس‌نگرانن سفید کم نبود، اما حجم کار‌دقیقاً هم به همون اندازه طاقت‌فرسا بود.
تو این دوران، باز شدن مسیری برای‌باشه رسیدن به یه مقام دولتی، برای جبران‌پایه این سختی‌ها بیش از حد کافی بود.
فقط بحث رفتن به قصر امپراتوری نبود؛ حتی یه سمت که‌پایه از طرف یه عمارت سلطنتی یا یه استان محلی تعیین می‌شد،زیاد حقوق و قدرت کافی برای یه عمر زندگی راحت رو فراهم می‌کرد.
علاوه بر این، تو یه جامعه‌ی طبقاتی، خانواده‌ای که یه مقام دولتی‌دقیقاً داشت فقط به خاطر همین موضوع تبدیل به یه خاندان قدرتمند می‌شد،یاری بنابراین برای یه آدم عادی، هیچ پیشرفت اجتماعی‌ای بزرگ‌تر از این وجود نداشت.
«باید حداقل این‌قدر براشون مسیر‌نگرانن رو هموار کنم تا بتونم با‌دقیقاً خیال راحت ازشون این‌طوری کار بکشم.»
و حالا که قرار بود مسیری رو هموار‌نظر کنه، نمی‌خواست فقط یه جاده‌ی معمولی بسازه، بلکه می‌خواست‌رفتن یه بزرگراه هشت بانده و بدون عوارض احداث کنه.
یوهو از همون لحظه‌ی اول که همدیگه رو دیده‌عنوان بودن جون جین چون-هی رو تهدید کرده بود، پس کارِ‌ایشون دو برابر براش قطعی بود، اما بقیه بچه‌ها فرق داشتن.
پرنس ژو گفت:
«با این حال، از اونجا که این معرفی به اسم من انجام میشه،کمکت اونا باید مهارت استثنایی داشته باشن. من به عمارت پزشکی فلس سفید و‌کنم اژدهای سفید کوچک اعتماد دارم، اما باید یادت باشه که اعتبار عمارت سلطنتی وسطه.»
«نیازی نیست‌نبود نگران اون‌چقدر بخش باشید.»
«به نظر مطمئن میای.»
جین چون-هی سر تکون داد.
سیستم آموزش‌سودی پزشکان در عمارت‌نگرانن پزشکی فلس سفید.
جگال لین پایه‌گذاری‌اش کرده بود، چهار رئیس‌باشه سالن تکمیلش کرده بودن، و جین چون-هی یک‌داره بار دیگه برای کاربرد عملی اصلاحش کرده بود.
اون‌قدر بهش اطمینان داشت.
به این ترتیب،سودی معامله بین این‌نگرانن دو نفر بسته شد.
این لحظه‌ای بود که نام‌های عمارت‌حجم پزشکی فلس سفید و اژدهای سفید‌همینه کوچک حتی از قبل هم بالاتر رفت.
برفی که از زمان‌باشه رسیدنشون شروع به باریدن کرده‌عنوان بود، حالا داشت سنگین‌تر می‌شد.
درحالی‌که روی پتوی ابریشمی دراز‌ایشون کشیده بود، می‌تونست صدای بارش‌آسیب برف رو از دور بشنوه.
یه استراحت‌سودی که مدت‌ها‌ایشون منتظرش بود.
اولش گیج شده بود و نمی‌دونست باید چی‌کار‌نظر کنه، و قصد داشت نبض بیماران عمارت پرنس ژو‌رفتن رو چک کنه، اما از این تصمیم منصرف شد.
زیرپوستی یه اشاره‌ای کرده بود و واکنش‌هاشون رو زیر‌عنوان نظر گرفته بود، اما حس کرد که پزشکان امپراتوری‌نداشت عمارت پرنس ژو خیلی از این پیشنهادش خوشحال نشدن.
«امم... فعلاً‌هیچ باید بی‌خیال‌نداشت این قضیه بشم.»
بنابراین، جین چون-هی با مهارت‌های اجتماعیِ سال‌ها‌زیاد صیقل‌خورده‌اش، سریع دنده‌ی مغزش رو خلاص کرد‌راستش و به‌طور نامحسوسی موضوع رو عوض کرد.
بعدش به اتاق مهمان‌چقدر برگشت و از استادش‌نظر در این مورد پرسید.
جگال لین بعد‌بخشنده از شنیدن داستان‌مهارت‌های جین چون-هی، این‌طور گفت:
«شاگرد من خیلی تیزهوشه.»
«انگار کار کمتر لزوماً‌ایشون به این معنی نیست‌بدنم که اوضاع راحت‌تر میشه.»
«همم، یه پزشک از عمارت پزشکی جیانگهو با یه پزشک امپراتوری تو‌عنوان یه عمارت سلطنتی فرق داره. پزشکان تو جیانگهو محتاج هر دست یاری‌ای هستن،زیاد اما پزشکان امپراتوری یه عمارت سلطنتی، از کم شدن کار خودشون واهمه دارن.»
مسئله‌ی تفاوت‌بزرگوار ارزش‌ها همیشه‌باشه مشکل‌ساز بود.
مخصوصاً تو یه جامعه‌ی سلسله‌مراتبی، مسائل‌نگرانن مربوط به حفظ آبرو یا جنگ‌های‌دقیقاً قدرت، حتی از این هم پیچیده‌تر بود.
«هاهاها، به خاطر همین مسائل، پزشکان زیادی هستن که وارد یه عمارت‌همینه سلطنتی یا قصر امپراتوری میشن اما نمی‌تونن خودشون رو وفق بدن و‌سمتش در نهایت کارشون به تنزل مقام و تبعید به استان‌ها کشیده میشه.»
«که این‌طور.»
«با این هوشی که تو داری، حتی اگه پزشک دربار هم می‌شدی‌داره خیلی زود خودت رو وفق می‌دادی، اما خب آزمون و خطا اجتناب‌ناپذیر بود.بزنه از این نظر، اینکه سریع بحث رو عوض کردی تصمیم خیلی خوبی بود.»
اگه می‌شد اسمش‌سودی رو گذاشت تسکین،نگرانن واقعاً مایه آرامش بود.
جین چون-هی سر تکان داد.
«قدرت اینجا‌نبود از مهارت‌چقدر پزشکی نمیاد.»
«پس تا اینجاش رو فهمیدی. درسته. یه پزشک دربار هر چقدر هم که ماهر باشه، اگه بیمار نتونه به جوشانده‌اش اعتماد کنه،زیاد هیچ فایده‌ای نداره، مگه نه؟ اینجا بیشتر از مهارت پزشکی، بحث اعتماده. ارتباطات. برای همین خیلی مهمه که کدوم یکی از اعضای‌دروغ خانواده سلطنتی تو رو معرفی کرده باشه و اینکه قبل از معرفی شدن، چه جایگاهی برای خودت دست و پا کرده باشی.»
«همم، با این حال،نداشت اگه نتونی خانواده سلطنتی رو‌بدنم درمان کنی، همه‌چیز بی‌فایده نیست؟»
«اینم حرفیه. برای همینه که اینجا جای پیچیده‌ایه. بی‌دلیل نیست که خیلی از پزشک‌های عمارت پزشکی‌حالا فلس سفید توی قصر امپراتوری مستقر شدن. مهارتشون تضمین شده‌ست و از اونجایی که بی‌طرف هستن، بهتره‌درگیر که توی دنیای رزمی دنبالشون بگردن. اما با این وجود، بازم نتونستن به مقام‌های خیلی بالا برسن.»
«جای خوشحالیه که پرنس‌چقدر ژو این بار برای‌نظر معرفی کردن پیشنهاد حمایت داده.»
«در این مورد، هر چقدر هم‌مهارت‌های شاگردم رو تحسین کنم بازم کمه...داره هی. تو واقعاً یه کوه شانسی.»
جگال لین دستش‌سودی را روی سر‌نگرانن شاگرد عزیزش کشید.
«یه عمارت پزشکی تو موقعیت خیلی پیچیده‌ای قرار داره. بسته به‌دقیقاً اینکه چطور اداره بشه، سرنوشت پزشک‌های بی‌شماری رقم می‌خوره و زنده‌دست موندن بیمارانی که توسط اون پزشک‌ها درمان میشن هم بهش بستگی داره.»
«منظورتون اینه که‌ذاتش باید از هر چیزی‌باشه که مفیده استفاده کنم.»
«دقیقاً. باید نگاهت به آینده دور باشه، اما گاهی اوقات‌ویژگی نباید تو انتخاب وسیله سخت‌گیری کنی. از این نظر، خیلی‌نگرانن خوب شد که عصبانیتت رو به هواجو یاکسون نشون ندادی.»
البته او‌هیچ واقعاً هم‌نداشت عصبانی نشده بود.
بیماری آنجا بود، پس‌ایشون فقط داشت می‌رفت که‌بدنم به او رسیدگی کند.
اما انگار بقیه اشتباه برداشت‌بزرگوار کرده بودند و فکر می‌کردند جین‌تیزبینانه چون-هی دارد خودش را کنترل می‌کند.
جگال لین ادامه داد:
«این بار، هواجو یاکسون نتونست تصویر بزرگ‌تر رو ببینه و به خاطر یه انتقام‌جویی‌کمکت لحظه‌ای، اعتبارش رو دودستی تقدیم تو کرد. اگه بخواد همین‌طور به کارش ادامه بده، پزشک‌هایی‌ذره که دنباله‌روش هستن هم بالاخره حذف میشن و این تبدیل به یه دردسر بزرگ میشه.»
«پس یعنی‌سودی بهتره هیچ‌وقت‌ایشون دنبال انتقام نباشیم؟»
جگال لین‌نبود با بی‌حالی‌چقدر لبخندی زد.
«اصلاً این‌طور نیست. همون‌طور که بدن می‌تونه سرطان بگیره، زندگی هم می‌تونه. انتقام، پروسه بریدن و‌هیچ درآوردن این سرطانه. اما وقتی شروعش کردی، دیگه نباید بذاری زنده بمونن، برای همین مقدماتش خیلی‌هیچ‌کس طول می‌کشه. درست مثل، آره، مثل همین جراحی برداشتی که الان داری سعی می‌کنی انجامش بدی.»
جراحی برداشتن تومور‌سودی سرطانی با جراحی‌های‌نگرانن معمولی فرق داشت.
فقط با درآوردن تومور تمام نمی‌شد؛ باید ناحیه‌بدنم اطرافش را هم با چشم بررسی می‌کردی تا تومورهای‌هیچ‌کس دیگر را پیدا کنی و آن‌ها را هم برداری.
علاوه بر این، غدد لنفاوی نزدیک بافت‌باشه هم باید تا جای ممکن برداشته می‌شدند‌پایه تا از هرگونه احتمال بازگشت بیماری جلوگیری شود.
حتی بعد از آن هم باید به نتایج‌تیزبینانه آزمایش بافت نگاه می‌کردی و با استفاده از‌هیچ داروهای ضدسرطان یا پرتودرمانی، ریشه‌اش را کاملاً می‌خشکاندی.
اگر جراحی نصفه‌ونیمه‌سودی انجام می‌شد، سلول‌های سرطانی‌حجم قوی‌تر از قبل برمی‌گشتند.
در آن مرحله، دیگر‌ایشون هیچ تضمینی برای زنده‌بدنم ماندن بیمار وجود نداشت.
«وقتی مجبوری ببری، باید ببری، اما باید اون‌قدر وسیع ببری که دیگه هیچ‌وقت نتونن قد‌داره علم کنن. باید هر کسی رو که بهش وصله به آتیش بکشی و همه رو‌همینه با هم ریشه‌کن کنی، باید بچه‌ها، فامیل‌ها و تمام این چیزها رو هم در نظر بگیری.»
«...»
«وگرنه، فقط چرخه‌سودی کینه‌ها و لطف‌های جیانگهو‌حجم تا ابد تکرار میشه.»
منظورش این بود که باید‌نگرانن قضیه را طوری تمام می‌کرد‌بزنه که اصلاً کینه‌ای نتواند شکل بگیرد.
«استاد، این همون‌ذاتش کاریه که می‌خواین با‌باشه عمارت پزشکی هواجو بکنین؟»
«خب، نمی‌دونم. فعلاً مشخص نیست که‌مهارت‌های خوش‌خیمه یا بدخیم. اما باد موافقی‌داره داره می‌وزه، پس باید خیلی زود بفهمم.»
«...»
«هی، به‌سودی نظرت استادت‌ایشون شبیه یه هیولاست؟»
جگال لین چشمانش را‌چقدر ریز کرد و به‌نظر شاگرد عزیزش خیره شد.
جین چون-هی‌بزرگوار سرش را‌باشه تکان داد.
«من اون‌قدر طوفان‌های جیانگهو رو تجربه نکردم‌حجم که بتونم در این مورد قضاوت کنم.کمکت فقط سنگینی این جایگاه رو حس می‌کنم.»
فکر می‌کرد حالا می‌تواند بفهمد چرا این‌همه آدم،بدنم از پرنس ژو گرفته تا شیطان کمان، خون‌آفرین پیر‌هیچ‌کس هیولا و یهو ها-ریون، می‌گفتند جگال لین دیوانه است.
«می‌دونم که شما، استاد، در نهایت این انتخاب رو کردین تا با کمترین خونریزی ممکن‌داره از چیزهایی که متعلق به شماست محافظت کنین. تو این مسیر، شاید بعضی‌ها انگشت اتهام‌همینه سمتتون گرفتن و بهتون گفتن خونسرد و بی‌رحم، اما حتماً اون رو هم تحمل کردین.»
«گاهی اوقات فکر‌بخشنده می‌کنم تو برای من‌مشاهده‌ی شاگرد خیلی خوبی هستی.»
جگال لین با حالتی‌نداشت غیرقابل توصیف به تنها محرم‌بدنم اسرار و جانشینش نگاه کرد.
این یه مشکل سخته.
جین چون-هی‌نبود دوباره غرق‌چقدر در افکارش شد.
اگه همچین اتفاقی برای من‌نظر می‌افتاد، می‌تونستم مثل استاد بی‌رحم‌ویژگی باشم و همه رو بکشم؟
جایگاه استاد‌هیچ عمارت سنگین‌نداشت به نظر می‌رسید.
درست در همان‌نداشت لحظه، کسی گلویش‌حجم را صاف کرد.
صدای آشنایی بود.
وقتی جین چون-هی با عجله در‌مهارت‌های را باز کرد، پرنس ژو بدون‌داره هیچ ملازمی آنجا زیر برف ایستاده بود.
«پرنس اون‌هیچ می‌خواد تو‌نداشت رو ببینه.»
پرنس ژو، جین چون-هی را به‌بخشنده سمت یک ساختمان مجزا راهنمایی کرد‌عنوان و گفت که خودش بیرون می‌ماند.
«سردتون نیست؟»
«شکوفه‌های آلو تو دل برف جذابیت خاص خودشون‌زیاد رو دارن، مگه نه؟ و اون بچه، اون،بخوای خیلی شکاکه. برای آدمی که داره می‌میره، زیادی دردسرسازه.»
از همان اول هم این را حس کرده بود،آسیب اما کلماتی که پرنس ژو برای پرنس اون به‌نبوده کار می‌برد به طرز عجیبی تند و تیز بود.
با این حال، در‌چقدر کمال تعجب، می‌شد ذره‌ای محبت‌مهارت‌های را در آن‌ها حس کرد.
آن‌قدر نامحسوس بود، مثل لکه‌ای زیر یک قوری‌تیزبینانه که به‌سختی می‌شد متوجهش شد، اما بعد از‌هیچ حرف‌های تندش، رفتارهایی نشان می‌داد که اصلاً این‌طور نبود.
جین چون-هی شنلی‌سودی را که روی‌نگرانن شانه‌هایش بود درآورد.
«این پوست ببر سفیده.»
«برادر قسم‌خورده کوچیک‌ترم تو وودانگ این پوست‌باشه رو بهم داد، منم دادم برام دوختنش. به‌داره لطف اون، منم دارم خوب ازش استفاده می‌کنم.»
«کاردستیش خیلی خوبه.»
«این باعث‌هیچ میشه یکم‌نداشت کمتر سردتون بشه.»
با این حرف جین‌ایشون چون-هی، گوشه چشمان پرنس‌بدنم ژو به‌آرامی هلال شد.
«تو کل دنیا، تو باید تنها‌بخشنده کسی باشی که نگران سرد شدنِ‌عنوان منی که بهم میگن خدای جنگ هستی.»
«بیماری سراغ‌بزرگوار هر کسی میاد.نظر با اجازه‌تون، عالیجناب.»
جین چون-هی این را با‌ایشون آرامش گفت و شنل خودش‌آسیب را روی شانه‌های پرنس ژو انداخت.
به نظر می‌رسید‌نداشت پرنس ژو سرحال آمده،زیاد خنده کوچکی سر داد.
صدایش شبیه‌نبود خُرخُر یک‌چقدر ببر بود.
«فکر کنم می‌دونم‌بخشنده چرا اون هیولا، بکرین،مشاهده‌ی این‌قدر شیفته تو شده.»
جین چون-هی به‌جای‌سودی جواب دادن، تعظیم کوتاهی‌حجم کرد و داخل رفت.