چپتر 762: فصل هفتصد و شصت و دو
0در راه برگشت،مرکزی جین چون-هی نگاهی‌اینجا به اکسیر شبه‌بودا انداخت.
«یک اکسیر ناشناخته... خیلی احمقانه‌ست که مثل شینونگ، امپراتور شعله،این‌جور خودم بخورمش تا اثرش رو تست کنم... تو همچین مواقعی،درمانگرهای به کسی نیاز دارم که تو جادوگری و طلسم استاد باشه.»
فقط دونستن جادوگری کافی نبود.
«کسی که یکم از‌شهر پزشکی سر در بیاره‌بهتر و بتونه روش تحقیق کنه.»
جواب این سوال یوهو بود.
«یوهو. دلم برات تنگ شده.»
جین چون-هی‌شیمی‌دان بدجوری دلتنگ‌کجاست یوهو شده بود.
و...
«اون میمون شیمی‌دان الان کجاست؟»
باید عجله کنم و اون یارو‌خنده‌دار رو بگیرم... نه، باید درست و حسابی‌وعده‌های راضیش کنم و بیارمش تو تیم خودم.
با این‌شیمی‌دان فکر، به جایگاه‌باید مهمانان ویژه رسید.
«همگی، لطفا استراحت کنید.شهر من میرم یکم گوشت‌بهتر مزه‌دار کنم و برگردم.»
با وجود یک بچه تو‌اما جمعشون، یک دهن دیگه هم‌پیرمردهای برای غذا دادن اضافه شده بود.
حالا که اوضاع این‌طوری شده بود،خنده‌دار احتمالا بهترین کار این بود که‌می‌رسیدن تو طول روز آشپزخونه رو قرض بگیره.
جین چون-هی سری به‌کجاست آشپزخونه زد، یکم آشپزی‌بگیرم ساده کرد و برگشت.
«تو این شهر سودا‌شهر فراوونه، شاید بهتر باشه‌بهتر یکم دیگه دالگونا درست کنم.»
تو دشت‌های مرکزی خیلی گرون‌اما بود، اما اینجا، این ماده‌پیرمردهای از آب هم ارزون‌تر بود.
«حتی پیرمردهای هشتاد ساله هم با‌خنده‌دار این دندون‌هاشون رو مسواک می‌زنن و‌می‌رسیدن برای مصارف دارویی ازش استفاده می‌کنن.»
خنده‌دار بود که می‌دید چطور‌باید با دقت به این‌جور چیزها می‌رسیدن‌راضیش اما وعده‌های غذایی‌شون رو جا می‌نداختن.
مخصوصا اون نوعی که تو آشپزخونه قلعه استفاده‌بهتر می‌شد و درمانگرهای محلی ارتقاش داده بودن؛ پز‌ارزون‌تر می‌دادن که طعم غذا رو خیلی بهتر می‌کنه.
الان دیگه به ندرت ازش‌اما استفاده می‌شد، اما حیف نبود‌پیرمردهای همچین چیزی بدون استفاده بمونه؟
«هیچ غذایی نیست،ازش اما تمام ادویه‌ها‌خنده‌دار رو خوب ذخیره کردن.»
آشپزخونه‌ای که همیشه تمیز‌کجاست نگه داشته می‌شد اما به‌درست ندرت کسی ازش استفاده می‌کرد.
بنابراین.
جلز و ولز—
شکر رو‌دارویی جوشوند تا‌استفاده دالگونا درست کنه.
می‌خواست روش شکل‌های مختلف قالب بزنه، اما‌یارو وقت این کارها رو نداشت، برای همین‌فکر فقط سرسری درستش کرد و گذاشت خنک بشه.
«اوه، خوشمزه به نظر میاد.»
تا وقتی خنک بشه، گوشت بره رو تو‌ارزون‌تر آبگوشتی که از قبل آماده کرده بود انداخت و‌دارویی گذاشت آروم بجوشه تا چیزی شبیه کاری درست کنه.
کلی غذا‌دارویی درست کرد‌استفاده و رفت داخل.
وقتی برگشت،شیمی‌دان اون دو‌کجاست نفر رفته بودن.
یادداشتی به‌ساده جا مونده‌شهر بود که می‌گفت:
-ما جداگانه‌دشت‌های اطراف رو‌گرون می‌گردیم و برمی‌گردیم.
با دیدن اینکه جاشی‌استفاده هم نیست، به نظر‌چطور می‌رسید با هم رفته بودن.
«برم همون‌شیمی‌دان مسافرخونه‌ای که‌کجاست دیروز رفتم؟»
کنجکاو بود ببینه چه‌شهر بلایی سر آدم‌هایی که‌بهتر بیهوش کرده بود، اومده.
تو فکر بود که‌گرون بعد از اون‌طوری کتک‌ارزون‌تر خوردن، وضعیت جسمی‌شون چطوره.
«اول یه چیزی بخوریم.»
اینکه بچه‌ها برنج‌الان سرد بخورن یک حرف‌یارو بود، اما خودش نه.
بعد از اون همه کار،سودا قبل از اینکه دوباره راه بیفته،مرکزی حقش یک وعده غذای گرم بود.
«اوه، شما اینجایید! قدیس سفید!»
به محض اینکه جین‌کجاست چون-هی رسید، صاحب مسافرخونه‌بگیرم فورا بهش خوشامد گفت.
با یک‌ساده برآمدگی بزرگ‌شهر پشت سرش.
«...»
وقتی جین چون-هی بهش خیره‌می‌کنن شد، صاحب مسافرخونه که نگاهش رو‌چیزها حس کرده بود، خنده معذبی کرد.
«خب، راستش، حتما دیروز خیلی‌باید نوشیدم، چون وقتی امروز صبح‌حسابی بیدار شدم، این‌طوری زخمی شده بودم.»
«فکر می‌کنی فقط‌کرد خودتی؟ همه از‌فراوونه حال رفته بودن.»
«واهاهاهاها!»
مردم زدند زیر خنده.
مردی اونجا بود که چشمش کبود شده بود، یکی دیگه جای‌راضیش چیزی شبیه گازگرفتگی سگ رو ران پاش بود، و حتی یک‌کنید نفر هم رد بی‌نقص کف دست جین چون-هی رو شکمش مونده بود.
همه فقط فرض کرده بودن‌سودا که تا حد مرگ مست کردن‌مرکزی و حافظه‌شون رو از دست دادن.
«زخم‌ها... قطعا سریع خوب میشن، اما کاملا‌ماده محو نمیشن. و هیچ خاطره‌ای هم از‌مسواک زمانی که تبدیل به هیولا شده بودن، ندارن.»
جین چون-هی باهاشون همراهی کرد‌می‌کنن و قبل از اینکه دوباره‌این‌جور بزنه بیرون، چند تا سوال پرسید.
همون‌طور که به پرس‌کجاست و جو ادامه می‌داد،بگیرم متوجه یک چیزی شد.
«مردم اینجا خیلی مهربونن...»
فقط مهربون نبودن.
وقتی تو خیابون محکم تنه‌اش به‌خنده‌دار کسی می‌خورد، اون‌ها اولین نفری بودن‌می‌رسیدن که تعظیم می‌کردن و عذرخواهی می‌کردن.
در حالت عادی، مردم اول از یک‌یارو غریبه عذرخواهی نمی‌کردن، چه برسه به اینکه پیشنهاد‌جایگاه بدن پماد بمالن و ازش بخوان صبر کنه.
به هر حال، تو این دنیا‌فراوونه که پرداخت پول برای درمان یک‌گرون چیز بدیهی بود، دارو قیمت بالایی داشت.
هیچ فرقی با دشت‌های‌گرون مرکزی نداشت که پمادهای‌ارزون‌تر زخم اونجا هم‌قیمت طلا بودن.
تو مناطق‌دارویی بیرونی هم‌استفاده اوضاع همین بود.
پیشنهاد مالیدن پماد به کسی که تازه بهش‌بگیرم تنه زدی، با استانداردهای این مکان، کاری بود‌مهمانان که فقط از یک کلاهبردار یا یک دیوانه برمی‌اومد.
از اون عجیب‌تر،کرد هیچ صدای دعوایی‌فراوونه تو بازار نشنید.
مگه از اول تاریخ، بازار یک میدان جنگ‌ارزون‌تر مقدس بین خریدار و فروشنده نبود، جایی که حتی‌دارویی فروشنده‌ها هم در صورت بحث، با هم درگیر می‌شدن؟
«تچ، ولی‌دارویی قیمت‌ها رو‌استفاده پایین نمیارن.»
حیف شد.
با این حال، همه تو بازار‌فراوونه طوری می‌خندیدن و لبخند می‌زدن که انگار‌اما تو قلب هر کدومشون یک خورشید بود.
حس غریبانه‌ای‌دشت‌های داشت، انگار همه‌اما ماسک زده بودن.
حتی یک‌دارویی گدا هم‌استفاده تو خیابون‌ها نبود.
اگه کسی تو‌الان سختی بود، بقیه اول‌یارو می‌رفتن و کمکش می‌کردن.
«این تاثیر اکسیره؟کرد به زور اون‌ها‌فراوونه رو خوب می‌کنه؟»
این بار،دشت‌های به سمت‌گرون معدن راه افتاد.
«آره. معدن‌دارویی قطعا باید یه‌می‌کنن جای داغون باشه.»
دلیلی داشت که معادن‌کجاست آخرین پناهگاه برای آدم‌هایی بودن‌درست که نمی‌تونستن بدهی‌هاشون رو بپردازن.
کار اونجا تا‌کرد این حد سخت،فراوونه دردناک و عمرکم‌کن بود.
از اون شغل‌هایی بود که‌اما حتی اگه پول هم می‌دادی،پیرمردهای کسی حاضر نبود انجامش بده.
تق، تق!
مردم داشتن سودا استخراج می‌کردن.
استخراج سنگ‌های سودا شاید تصویر کندن مواد معدنی تو‌دالگونا معادن زغال‌سنگ قدیمی رو به ذهن متبادر می‌کرد، اما معدن‌هشتاد ناترون این شهر تو واقعیت بیشتر شبیه نمک‌زارهای پلکانی بود.
اما کارش‌دشت‌های به همون‌گرون اندازه سخت بود.
«اوهو! یه‌دارویی تیکه حسابی‌استفاده سفت دراومد.»
«اووه، عالیه! منم‌الان نباید کم بیارم و‌یارو باید سخت کار کنم!»
«واهاهاها! اگه همه با‌شهر هم برای استخراج سودا‌بهتر کار کنیم، شهرمان ثروتمندتر نمیشه؟»
«درسته، درسته. همینه!»
«به امید یک آینده روشن!»
«به امید آینده!»
به دلایلی، جین چون-هی‌شهر حس می‌کرد مثل یک مگس‌دالگونا تو یک اتاق کاملا سفیده.
حتی یک‌دشت‌های نفر هم موقع‌اما کار فحش نمی‌داد.
«ها، این‌ها دیوانه‌ان؟»
حتی تو کتاب ریاضی مدرسه که یونگ-هی و چول-سو،درست سون-یی و مین-سو، بادوکی و نابی با سرعت ده‌رسید کیلومتر بر ساعت جست‌وخیز می‌کردن، همچین متنی وجود نداشت.
با اینکه هیچ‌وقت نمی‌شد فهمید چرا اصرار داشتن به شکل‌دشت‌های یک مثلث متساوی‌الساقین دور حیاط مدرسه بدونن، اما حتی اون‌ها‌ساله هم این‌قدر روشن، شفاف، زیبا و با نشاط زندگی نمی‌کردن.
«این دیگه چه وضعشه؟»
تا زمانی که اطراف‌استفاده رو خوب نگاه کرد،چطور خورشید داشت غروب می‌کرد.
جین چون-هی‌شیمی‌دان تصمیم گرفت‌کجاست به اقامتگاهش برگرده.
وقتی رسید، پسر ارباب‌شهر استان داشت با یک‌بهتر عروسک کاغذی کوچک بازی می‌کرد.
عروسک کاغذی طوری حرکت‌گرون می‌کرد که انگار زنده است‌حتی و هم‌بازی پسرک شده بود.
«برگشتی؟»
جاشی از قبل رسیده بود.
به نظر می‌رسید جاشی‌شهر عروسک کاغذی رو ساخته‌بهتر بود و داشت کنترلش می‌کرد.
«جاشی قطعا‌دشت‌های تو بازی با‌اما بچه‌ها مهارت داره.»
این نشان می‌داد‌ازش که چقدر عاشق‌خنده‌دار اوشای مرحوم بوده است.
«آره، برگشتم. اینجا واقعاً جای‌باید عجیبیه. حتی رفتار مردم توی‌حسابی روز هم غیرعادی به نظر می‌رسه.»
«دقیقاً. همه‌چیز به هم‌شهر ریخته‌ست. حتی مفهوم مرگ‌بهتر و زندگی هم تحریف شده.»
«منظورت چیه؟»
با شنیدن این‌ازش حرف، چشمان جین‌خنده‌دار چون-هی کمی گرد شد.
«دیروز قبل از اینکه بیای، چند‌عجله تا راکشاسا رو کشتم. تا وقتی تو‌تیم بهم نگفتی، اصلاً نمی‌دونستم اونا آدم هستن.»
«آره…»
اصلاً قصد نداشت‌مرکزی او را به خاطر‌ماده این موضوع سرزنش کند.
مگه همون‌ها سعی‌ازش نکرده بودند جاشی‌خنده‌دار را زنده زنده بخورند؟
اما چیزی که‌الان از دهان جاشی بیرون‌یارو آمد، کاملاً غیرمنتظره بود.
«اما همون‌هایی‌ساده که کشته‌شهر بودم، زنده بودن.»
«چی؟»
«اونا دوباره زنده‌ازش شده بودن. انگار مرگشون‌می‌دید فقط یه دروغ بوده.»
اصلاً با عقل جور درمی‌آمد؟
«آدم‌ها که هیولاهای توی بازی ویدیویی‌فراوونه نیستن! پس این دیگه چه مسخره‌بازی‌ایه؟گرون یعنی وقتی روز میشه همین‌طوری ریسپاون میشن؟»
درست در همان‌مرکزی لحظه، پسر ارباب‌اینجا ایالت به حرف آمد.
«راکشاساها نمی‌میرن.دارویی اونا توی روز‌می‌کنن دوباره زنده میشن.»
این دیگه واقعاً غیرمنتظره بود.
همه مهربان‌ساده بودند و‌شهر هیچ‌کس نمی‌مرد.
شب‌ها تبدیل به‌مرکزی هیولا می‌شدند، اما هیچ‌کس‌ماده چیزی به یاد نمی‌آورد.
شهری که‌دارویی هیچ‌کس در‌استفاده آن گرسنه نمی‌ماند.
بچه با پشت دست،کجاست چشمان قرمز و پف‌کرده‌اش‌بگیرم را سریع پاک کرد.
«عجیب نیست؟ همه آدم‌های خوبی بودن و بابا هم‌دالگونا می‌خواست بهترین و مهربانانه‌ترین راه رو پیدا کنه تا‌پیرمردهای کسی آسیب نبینه، پس چرا جایی که بهش رسیدیم، جهنمه؟»
جین چون-هی‌دشت‌های دست روی‌گرون سر بچه کشید.
موهای روی‌دارویی سرش از عرق‌می‌کنن نم‌دار شده بود.
هر بار که این بچه‌باید گریه می‌کرد، فرق سرش قرمز‌حسابی می‌شد و حسابی عرق می‌کرد.
بوی زندگی می‌داد.
این یعنی بچه‌مرکزی هنوز زنده بود‌اینجا و داشت بزرگ می‌شد.
«این سر چند بار دیگه باید‌خنده‌دار خیس عرق بشه تا بالاخره بتونه‌می‌رسیدن به یه آدم بالغ تبدیل بشه؟»
جین چون-هی‌شیمی‌دان بچه را‌کجاست در آغوش گرفت.
بچه آن‌قدر گریه کرده‌شهر بود که حتی زیر‌بهتر بغلش هم خیس عرق بود.
«چقدر خوب می‌شد اگه‌گرون آدم‌های خوب همیشه می‌تونستن‌ارزون‌تر انتخاب‌های درستی داشته باشن، نه؟»
چند تا کلاهبردار توی این‌می‌کنن دنیا وجود داشتند که دقیقاً همین‌چیزها آدم‌های خوب را طعمه خودشان می‌کردند؟
«سرمایه‌گذاری‌های شکست‌خورده، ضامن وام‌کجاست شدن، بازاریابی شبکه‌ای… دقیقاً‌بگیرم از همین جنس چیزهاست.»
به‌خصوص بازاریابی شبکه‌ای یا همون شرکت‌های‌فراوونه هرمی، که اغلب با خودکشی قربانی‌ها و‌اما حتی باعث و بانی‌های ماجرا ختم می‌شد.
مقصر ماجرا، مگر اینکه خودش بنیان‌گذار یا یکی از مدیران ارشد شبکه بود،دندون‌هاشون معمولاً فقط یک آدم ساده بود که از سود زیادش ذوق‌زده می‌شد و‌چیزها از روی حسن‌نیت، بقیه رو هم وارد می‌کرد تا با هم پول دربیاورند.
و وقتی تازه‌ازش می‌فهمیدند که توی‌خنده‌دار یه تله هرمی افتادن…
وقتی می‌فهمیدند که خانواده‌کجاست و عزیزانشون را با‌بگیرم دست‌های خودشان به جهنم کشانده‌اند…
وقتی تمام پس‌انداز بازنشستگی‌شان به‌سودا باد می‌رفت و تنها چیزی که‌مرکزی برایشان می‌ماند، کوهی از بدهی بود…
وقتی خانه‌شان در آستانه مصادره بود‌اینجا و پلیس مدام احضارشان می‌کرد، دقیقاً‌ساله همان‌جا بود که تصمیم به خودکشی می‌گرفتند.
حداقل برای اینکه‌ازش این بدهی لعنتی به‌می‌دید بچه‌هایشان به ارث نرسد.
«اگه خودکشی‌شون نصفه‌ونیمه بمونه‌کجاست و نمیرن، معمولاً روی تخت‌درست یه بیمارستان به هوش میان.»
و بعدش‌ساده دوباره می‌رن که‌سودا خودشون رو بکشن.
چون واقعیت که تغییری نکرده.
بازجویی‌های پلیس امروز هم ادامه داره،خنده‌دار پول‌های بازنشستگی برنمی‌گرده و برادرها و خواهرهای‌وعده‌های عزیزشون همگی دارن توی جهنم دست‌وپا می‌زنن.
«اگه تو خودکشی نیمه‌موفق‌کجاست باشن، معمولاً از قبول‌بگیرم درمان‌های حفظ حیات امتناع می‌کنن.»
سرپرست خانواده‌ساده مرگ رو‌شهر انتخاب می‌کنه.
چون طبق قوانین کره، تنها‌اما با مردن می‌تونن خانواده‌شون رو از‌هشتاد زیر بار این بدهی نجات بدن.
اگر ذاتاً آدم‌های شروری بودند،می‌کنن اگر واقعاً پست‌فطرت بودند، اصلاً‌این‌جور نیازی نبود نگران این چیزها باشند.
همون لحظه‌ای که می‌فهمیدند سرشان کلاه رفته،یارو دست به هر کاری می‌زدند تا یه قربانی‌جایگاه دیگه پیدا کنند و خودشان را نجات بدهند.
کسانی که خودکشی را انتخاب می‌کنند، معمولاً‌شاید آدم‌های نسبتاً دل‌رحمی هستند. همان‌هایی که تا حدی‌ماده با درد دیگران همدردی می‌کنند؛ همان آدم‌های معمولی.
مردم عادی جامعه.
«مردم کل این شهر‌استفاده ضامن همدیگه شدن و‌چطور دسته‌جمعی به جهنم رفتن.»
رهبری واقعاً بار سنگینیه.
«توی بازاریابی شبکه‌ای، تا وقتی که تحقیقات پلیس‌بهتر شروع بشه، همه خودکشی کردن، فقط یه رئیس مترسک‌حتی گیر میفته و مجرم اصلی به خارج فرار کرده.
برام جالبه بدونم‌مرکزی این بار قراره‌اینجا چطوری پیش بره.»
جاشی به حرف آمد.
«یه مشکل‌شیمی‌دان دیگه هم‌کجاست وجود داره.»
«چی؟»
«در هر صورت، از دید آدم‌هایی که هیچ خاطره‌ای ندارن، اینجا یه بهشت واقعیه. اونا‌می‌زنن نمی‌دونن که هر شب دارن آدم می‌خورن. اینجا دنیاییه که نه توش مرگی هست و نه‌مخصوصا گرسنگی. من و تو ممکنه همون مهمون‌های ناخوانده‌ای باشیم که قراره این بهشت رو نابود کنن.»
«……»
سکوتی سنگین‌شیمی‌دان در اتاق‌کجاست سایه انداخت.
در نهایت،ساده یهو ها-ریون‌شهر به حرف آمد.
«خب که چی؟»
«منظورت چیه؟»
«می‌خوای به اون آدم‌هایی که تا الان خورده شدن بگی که تصمیم گرفتی روی همه‌چیز چشم ببندی، فقط به خاطر اینکه اینجا برای‌میرم بقیه یه بهشته؟ یا می‌خوای بگی هیچ اشکالی نداره که مردم اینجا تمام ثروت و دارایی‌شون رو به فرقه مایتریا یا فرقه جاودانه‌بگیره خون تقدیم کنن، سنگ‌های سوداشون رو بفروشن و ایمانشون رو دو دستی تقدیم کنن؟ فقط به حال خودشون رهاشون کنیم چون اینجا یه بهشته؟»
«اما اگه این آرامش رو‌سودا به هم بزنیم، قطعاً خیلی‌ها‌دشت‌های توی این مسیر کشته میشن.»
«این "آرامش" دقیقاً از دید چه کسیه؟ماده می‌تونی ادعا کنی اونایی که خورده شدن،مسواک توی آرامش خورده شدن؟ جادوگر... جواب بده.»
چشمان سیاه و تاریک یهو‌می‌کنن ها-ریون که هیچ نوری در آن‌ها‌چیزها دیده نمی‌شد، به جاشی خیره ماند.
خوشبختانه هیچ‌شیمی‌دان نیت قتلی از‌باید خودش ساطع نمی‌کرد.
در مقابل، سایه‌ای‌کرد از اندوه روی‌فراوونه چشمان جاشی نشست.
به نظر می‌رسید‌مرکزی داشت به اوشای‌اینجا مرحوم فکر می‌کرد.
یهو ها-ریون گفت: «شر، شَرّه.می‌کنن استفاده از اون از روی نادانی،چیزها هیچ‌وقت این کار رو توجیه نمی‌کنه.»
در نهایت، جین چون-هی‌کجاست بعد از اینکه افکارش را‌درست جمع‌وجور کرد، به حرف آمد.
«خب، من پیرو هیچ فلسفه بزرگ و پیچیده‌ای نیستم. راستش‌دشت‌های رو بخواید، من از اون آدم‌های کوته‌فکریم که وقتی پای‌ساله سود و منفعت وسط باشه، خیلی دقیق و حسابگر میشن.»
جین چون-هی‌دشت‌های پشت سرش‌گرون را خاراند.
«اگه اوضاع همین‌طوری بمونه، توی واردات‌خنده‌دار سنگ‌های سودا به مشکل می‌خوریم. تازه، من‌وعده‌های الان یه سهمی از این معدن دارم.»
جین چون-هی عمداً‌الان بحث منافع شخصی‌اش‌عجله را پیش کشید.
این نقابِ یک آدم‌شهر بالغ بود که نمی‌خواست سرش‌دالگونا کلاه برود و ضرر کند.
و همین نقاب، گاهی به او‌اینجا شجاعت این را می‌داد تا توی کارهایی‌دندون‌هاشون که به او مربوط نیست، دخالت کند.
شجاعتِ گرفتن یک تصمیم.
جین چون-هی در حالی‌کجاست که حرف می‌زد، عمداً‌بگیرم لبخند خونسردی به لب آورد.
درست مثل‌ساده یک آدم بالغِ‌سودا حسابگر و خودخواه.
«حالا که تا خرخره تو‌اما این ماجرا گیر افتادیم، بیاید‌پیرمردهای امشب معبد رو بیشتر بگردیم.»
یهو ها-ریون پرسید: «هر‌استفاده کسی رو که سر‌چطور راهمون سبز بشه می‌کشیم؟»
«هومم... حتی اگه فرداش دوباره زنده بشن، بیاید‌بگیرم تا جایی که می‌تونیم کسی رو نکشیم. ممکنه‌مهمانان عوارض جانبی ناشناخته‌ای داشته باشه. راستی، تو چیزی فهمیدی؟»
یهو ها-ریون سر تکان داد.
«ردپای زیردستانم رو پیدا کردم. اونا به‌ماده بیرون شهر عقب‌نشینی کردن و کمین گرفتن.مسواک یه علامت براشون گذاشتم تا نزدیک‌تر بشن.»
جین چون-هی نفس راحتی کشید.
«خدا رو شکر...»
«خیلی‌هاشون موقع عقب‌نشینی کشته شدن.»
تازه آنجا بود که‌گرون توانست دلیل خشم یهو‌ارزون‌تر ها-ریون را درک کند.
او همین حالا هم چند‌می‌کنن نفر از افراد وفادار و‌این‌جور نزدیکش را از دست داده بود.
اما یهو ها-ریون به جای اینکه برای مرگ‌بگیرم آن‌ها سوگواری کند، وظیفه خودش می‌دانست که ریشه‌مهمانان این وضعیت عجیب‌وغریب را پیدا کرده و نابودش کند.
«درسته. مهم نیست یه بهشت چقدر روی پایه‌های حسن‌نیت‌دالگونا ساخته شده باشه، اگه برای زنده موندن توش مجبور‌پیرمردهای باشی دست به کارهای شیطانی بزنی، اونجا قطعاً یه جهنمه.»
آخه چرا‌دشت‌های دنیا باید این‌طوری‌اما ساخته شده باشه؟
جین چون-هی‌دارویی با این‌استفاده فکر، پوزخندی زد.
«خب، من فقط باید حواسم‌باید به سهم خودم باشه. باید از‌راضیش سهامم توی این معدن محافظت کنم.»