چپتر 300: چپتر 300
0...عادت کردن‌غیررسمی به این‌کله یکی واقعاً سخته.
شاید به این‌کنین خاطر بود که اولین‌بزنه دیدارمون خیلی شوکه‌کننده بود.
دیدنش تو‌برای این ظاهر خواجه‌ها‌نبود حس عجیبی داشت.
انقدر عجیب که راستش، عادت کردن‌مرد به این، حتی از دیدن اعلیحضرت امپراتور‌مجبور تو اون لباس‌های اژدهانشان هم سخت‌تر بود.
جین چون-هی با‌بزنه تردید پشت سر‌مرد هان گوانگ راه افتاد.
بعد از خروج‌کنین از کاخ، یه مسیر‌بزنه هزارتو مانند جلوشون بود.
مدتی تو‌برای اون مسیر‌منظورم راه رفتن.
هان گوانگ به حرف اومد:
«نیازی نیست این‌قدر مضطرب‌کله باشی. کاخ امپراتوری هم جاییه‌چند که آدم‌ها توش زندگی می‌کنن.»
«آه...»
کاخ امپراتوری نیست که‌منظورم مضطربم می‌کنه، همین آدمی که‌پوزخند جلوم راه میره باعث استرسمه.
اما نتونست این حرف‌کله رو به زبون بیاره‌سخت‌تره و چیز دیگه‌ای گفت:
«خواجه ارشد، شما‌بزنه خودتون شخصاً به‌مرد اینجور کارها رسیدگی می‌کنین؟»
«هاهاها، حتماً براتون سؤاله که چرا مرکز قدرتی که میگن‌مرد حتی می‌تونه پرنده‌ها رو تو هوا از پرواز بندازه، داره‌غلات همچین کاری رو انجام میده. اون هم برای منجی ما.»
«نه، نه، منظورم این نبود...»
همون‌طور که‌غیررسمی از خواجه‌کله ارشد انتظار می‌رفت.
پوزخند موذیانه‌ای زد.
«دلیلش اینه که اگه این‌چطور چاکر پیر شخصاً به کارها‌مرد رسیدگی نکنه، اعلیحضرت معذب میشن.»
«می‌تونین با‌برای من راحت‌تر‌منظورم صحبت کنین...»
«ایگو، این چاکر پیر‌کله چطور می‌تونه با منجی‌سخت‌تره اعلیحضرت غیررسمی حرف بزنه؟»
آه... سر و کله‌کله زدن با این مرد حتی‌چند از پرنس اون هم سخت‌تره.
چند تا از خواجه‌ها و مقامات به نشونه احترام برای خواجه ارشد‌سخت‌تره سر خم کردن، و جین چون-هی مجبور بود مثل یه کیسه غلات‌خودش فراموش‌شده اونجا بایسته و با خودش فکر کنه کی این مصیبت تموم میشه.
بالاخره به کاخی‌منجی رسیدن که هیچ‌کس‌همون‌طور از اطرافش رد نمی‌شد.
حتی صدای جیک‌جیک‌بزنه پرنده‌ها هم نمیاد.مرد یعنی یه تشکیلاته؟
بی‌دلیل نیست که‌بزنه میگن روزها پرنده‌ها‌مرد می‌شنون و شب‌ها موش‌ها.
تو دورانی که از سوخت‌های‌چطور فسیلی استفاده نمی‌شد، موش‌ها و پرنده‌ها‌پرنس به اندازه خود هوا طبیعی بودن.
همه‌جا بودن.
در واقع، این وضعیت که حتی‌مرد یه موجود زنده کوچیک هم دیده یا‌مجبور شنیده نمی‌شد، به طرز وحشتناکی عجیب بود.
جین چون-هی بدون‌بزنه اینکه چیزی بروز بده،پرنس با احتیاط دنبالش رفت.
با ورود به‌کنین اونجا، یه کتابخونه معمولی‌بزنه خودش رو نشون داد.
و خواجه‌ای که از‌منظورم اونجا نگهبانی می‌داد سریع جلو‌پوزخند اومد و ادای احترام کرد.
«آه، آآه...»
با دستپاچگی تعظیم‌بزنه کرد، اما صداش تبدیل‌پرنس به کلمات واضحی نشد.
با یه نگاه سریع‌ایگو می‌شد فهمید که زبون‌کله اون خواجه بریده شده.
وقتی جین چون-هی کمی جا‌نبود خورد، خواجه ارشد طوری حرف زد‌دلیلش که انگار هیچ اتفاق خاصی نیفتاده.
«این سرنوشت کسیه که چیزی رو که نباید،سخت‌تره فاش کرده. با این حال، اعلیحضرت بخشنده بودن‌غلات و بهش یه جایگاه تو این کتابخونه دادن.»
خواجه با‌غیررسمی شدت سرش‌کله رو پایین آورد.
خواجه ارشد با‌کنین لبخند یه پدربزرگ‌غیررسمی پیر و مهربون گفت:
«این از‌برای موهبت‌های بزرگ خانواده‌نبود امپراتوریه. این‌طور نیست؟»
جین چون-هی با دیدن‌کله اون لبخند مهربون و‌سخت‌تره دلگرم‌کننده، با خودش فکر کرد:
من... قطعاً تو کوتاه‌ترین زمان‌زدن ممکن هرچقدر بتونم سریع می‌خونم‌مقامات و از اینجا می‌زنم به چاک.
عجب محله دیوونه‌خونه‌ای.
می‌دونستم جای دیوانه‌واریه،منجی اما هرچی بیشتر‌همون‌طور می‌فهمم، دیوانه‌وارتر هم میشه.
آدم‌هایی که تو یه‌کله همچین جایی زندگی می‌کنن‌سخت‌تره قطعاً عقل درست‌وحسابی ندارن.
تق.
وقتی یه تزئین اژدها شکل روی دیوار به‌کله روش خاصی دوباره سر هم شد، به شکل یه‌مجبور ققنوس دراومد و دیوار به سمت داخل کشیده شد.
چیزی که‌برای پدیدار شد،منظورم یه راه‌پله بود.
همون‌طور که از خانواده امپراتوری انتظار می‌رفت،پرنس دیوارها با مرواریدهای درخشان تزئین شده بودن،مثل برای همین هیچ حس تاریکی‌ای وجود نداشت.
قبل از باز کردن در زیرزمین و‌پرنس بعد از پایین رفتن از پله‌ها، خواجه‌مثل ارشد دستگیره در رو گرفت و گفت:
«از اینجا به بعد، یه تشکیلات‌غیررسمی قدرتمند مستقر شده. باید دقیقاً پا‌سخت‌تره جای پای این چاکر پیر بذارین.»
با این حرف‌ها، لب‌های‌منظورم جین چون-هی به یه‌می‌رفت خط صاف تبدیل شد.
به خاطر نصیحتی بود‌کله که استادش قبل از اومدن‌چند به اینجا بهش کرده بود.
— هی، تو زیرزمین کاخ امپراتوری،مرد یه تشکیلات خیلی قدرتمند هست که توسط‌مجبور یکی از پیشینیان خانواده اصلی ساخته شده.
بهش میگن تشکیلات سرقت‌ایگو روح و مرگ‌وزندگی یین-یانگ،کله و چیز کاملاً زننده‌ایه.
او پرسیده بود که‌منظورم آیا راهی برای شکستنش‌می‌رفت وجود داره یا نه.
البته، منظورش‌غیررسمی این نبود که‌زدن واقعاً می‌خواد بشکنتش.
هر چی باشه،بزنه فقط کنجکاوی خالص‌مرد یه محقق بود.
— این تشکیلاتیه که دقیقاً به‌غیررسمی همین دلیل نصب شده؛ چون عملاً‌سخت‌تره هیچ راهی برای شکستنش وجود نداره.
مدلیه که می‌تونی طبق قوانین تعیین‌شده‌همون‌طور واردش بشی و ازش بیرون بیای،اینه اما من روش ورودش رو نمی‌دونم.
این یکی از‌بزنه اون دانش‌هاییه که‌مرد نتونستم به ارث ببرم.
پس استاد‌غیررسمی داشت درباره‌کله همین حرف می‌زد.
خب، او هیچ قصدی نداشت در برابر تشکیلاتی که‌زدن فقط از شنیدن اسمش، یعنی تشکیلات سرقت روح و مرگ‌وزندگی‌کیسه یین-یانگ، مو به تن آدم سیخ می‌شد، کار احمقانه‌ای بکنه.
هیچ علاقه‌ای‌برای هم به‌منظورم این کار نداشت.
اگه بشکونمش، واقعاً تو دام امپراتور‌مرد میفتم یا فرستاده میشم به زندان‌احترام آسمان. این یکی رو دیگه بی‌خیال.
جین چون-هی به دنبال‌کله خواجه ارشد شروع به عبور‌چند از تشکیلات هزارتوی زیرزمینی کرد.
مرواریدهای درخشان روی سقف روشن‌تر از چیزی‌بزنه بودن که فکر می‌کرد، اما عجیب بود‌مقامات که از بیرون هیچ حس خاصی القا نمی‌شد.
تشکیلاتی که‌برای حس طبیعی داره‌نبود اما شکستنش غیرممکنه...
با رسیدن کامل به داخل‌زدن کتابخونه و عبور از تشکیلات،مقامات خواجه ارشد بقچه‌اش رو زمین گذاشت.
«ده روز دیگه میام دنبالتون.»
می‌خواد همین‌طوری‌صحبت من رو‌ایگو اینجا ول کنه؟
جین چون-هی‌برای هول شد‌منظورم و پرسید:
«کسی مثل کتابدار اینجا نیست؟»
«خب، تو گذشته، یه کتابدار تو بایگانی مخفی حضور‌چند داشت. با این حال... به خاطر یه... اتفاق خاص،اونجا امپراتور سه نسل پیش جایگاه کتابدار رو کاملاً حذف کرد.»
او هیچ تمایلی‌کنین نداشت بپرسه اون‌غیررسمی «اتفاق خاص» چی بوده.
قطعاً یه نسخه فانتزی ویژه از‌همون‌طور توطئه‌های دربار امپراتوری بود که توش خون،اگه گوشت و سم به همه‌جا پاشیده شده.
خواجه ارشد با‌بزنه دیدن چهره خشک‌شده‌مرد جین چون-هی، ریز خندید.
«فقط کسانی هستن که کتاب‌ها رو میارن و روی هم می‌چینن.نشونه اینجا همه‌چیز جمع‌آوری شده؛ از هنرهای نهایی الهی باستانی که تو‌کنه جیانگهو گم شدن گرفته، تا تکنیک‌های نهایی مخفی نسل فعلی فرقه‌ها.»
«این شگفت‌انگیزه.»
«البته، مهم‌ترین هنرهای نهایی الهی جای دیگه‌ای‌انتظار به صورت جداگانه نگهداری میشن، اما... دانشی که‌پیر اینجاست برای لرزوندن جیانگهو بیش از حد کافیه.»
صدای خواجه‌غیررسمی ارشد پر‌کله از غرور بود.
و یه‌غیررسمی چیز دیگه‌کله هم اضافه کرد:
«خب، البته که‌کنین این‌ها نسخه‌های کپی‌غیررسمی هستن، نه اصلی.»
بعد بقچه‌برای رو تو بغل‌نبود جین چون-هی گذاشت.
«مستراح تو گوشه بایگانی مخفیه. لطفاً از اونجا‌سخت‌تره استفاده کنین... و من دقیقاً برای ده روز غذا‌فراموش‌شده آماده کردم، می‌تونین از چیزهایی که تو بقچه‌ست بخورین.»
«متوجهم...»
«وقتی من برم، تا ده‌چطور روز هیچ‌کس نمی‌تونه به اینجا‌مرد وارد یا ازش خارج بشه.»
«واو، واقعاً‌برای که قصر‌منظورم امپراتوری فوق‌العاده‌ایه.
جایی که‌غیررسمی عقل سلیم توش‌زدن هیچ جایگاهی نداره.»
یعنی حتی اگه خوندن رو زود‌مرد تموم کنم، تا وقتی این ده‌احترام روز تموم نشه نمی‌تونم برم بیرون.
به هر حال، خواجه ارشد‌چطور فقط با یه جمله رفت:مرد «پس برات آرزوی موفقیت می‌کنم.
امیدوارم چیزی رو که دنبالشی پیدا‌همون‌طور کنی، ولی‌نعمت من.» و بدون اینکه‌اینه پشت سرش رو نگاه کنه رفت بیرون.
جین چون-هی در حالی که بقچه‌مرد رو بغل کرده بود، با چهره‌ای‌احترام بی‌حالت ایستاد و به اطراف نگاه کرد.
بوی کتاب‌های قدیمی.
قفسه‌های بی‌انتها.
ارتفاع قفسه‌های کتاب‌منجی به تنهایی انگار‌همون‌طور دو ژانگ بود.
یعنی حدود‌غیررسمی شش متر‌کله تا سقف.
و توی اون قفسه‌های‌کله بلند، کتاب‌ها کیپ تا‌سخت‌تره کیپ هم چیده شده بودن.
حتی می‌تونست چیزهایی رو‌ایگو ببینه که کتاب نبودن،کله بلکه طومارهای بامبو بودن.
به‌شدت قدیمی بودن و‌منظورم به نظر می‌رسید داستان هنرهای‌پوزخند نهایی الهی باستانی دروغ نبوده.
«کتابخونه بابل که‌بزنه نیست... پس این‌مرد بایگانی مخفی قصر امپراتوریه.
جاییه که حداقل‌بزنه یک بار توی‌مرد رمان‌های رزمی پیداش میشه...»
مجبور بود ده روز بدون‌چطور اینکه از جاش تکون بخوره اینجا‌پرنس بمونه، اما قلبش کمی تند می‌زد.
«هه هه.
همیشه دلم‌غیررسمی می‌خواست حداقل یه‌زدن بار بیام اینجا.»
با صرف‌نظر از بخش‌های فلسفی هنرهای رزمی‌پرنس و جوانمردی، پایه و اساس هنرهای رزمی‌مثل در نهایت از خود هنرهای رزمی سرچشمه می‌گیره.
اینجا جایی بود که‌ایگو فلسفه‌های عمیق رزمی دور‌کله هم جمع شده بودن.
فکر کردن به اینکه درست‌نبود وسط این‌همه دانش ایستاده، باعث‌موذیانه‌ای می‌شد قلبش تند و تندتر بزنه.
«هوو! اول باید‌بزنه چی بخونم؟ واو،مرد دستام واقعاً دارن می‌لرزن.»
چه جور کتاب‌هایی توی‌کله بایگانی مخفی این دنیای‌سخت‌تره رزمی حقیقی شاه-خدا وجود داره؟
نویسنده «شیطان بهشتی عالی»ایگو چه جور کتابچه‌های مخفی‌ای‌کله رو اینجا قایم کرده؟
«هنر نهایی الهی فوق‌العاده قدرتمند فرقه ژونگ‌نان،انتظار کتابچه تثبیت شمشیر! چرا همچین چیزی اینجاست؟ اما...پیر انگار فقط نصفشه. نمی‌تونم یادش بگیرم. حیف شد...»
نمی‌دونم چرا،غیررسمی ولی حس‌کله نوستالژیکی داره.
«اوه! و هنر الهی فوق‌العاده قدرتمند فرقه ژونگ‌نان، هنر الهی همگرایی شش‌گانه ارواح! یه روش پرورش انرژی درونی به‌شدت قوی که با هنر الهی شیطان بهشتی برابری می‌کنه، اما هیچ‌کس‌اطرافش تا حالا نتونسته یادش بگیره... اما حالا که می‌خونمش، واقعاً یادگرفتنش غیرممکن نیست؟ تسلط روی هر شش روش پرورش انرژی درونی در سطح هنر نهایی الهی، رسیدن به موفقیت بزرگ‌بدون توشون، و بعد ترکیب کردنشون با هم؟ این کاریه که یه انسان بتونه انجام بده؟ تازه من همین الانش یه چیز دیگه یاد گرفتم، پس این برای من غیرممکنه. حیف شد...»
نمی‌دونم چرا، ولی فکر‌ایگو کنم می‌دونم سلیقه نویسنده‌کله شیطان بهشتی عالی چجوریه.
«همم، شبیه خودمه.»
کاریش نمی‌شد کرد.
کتابی که جین چون-هی انتخاب کرده‌مرد بود، «شیطان بهشتی عالی رتبه اس‌اس‌اس» یا‌مجبور «شیطان بهشتی عالی یک شکارچی می‌شود» نبود.
بچه‌های امروزی شاید بهشون بگن‌چطور قدیمی و دمده، اما اون‌مرد از این جور کتاب‌ها خوشش می‌اومد.
کتاب‌هایی که هرگز نمی‌شد با اون‌همون‌طور «خلاصه یک خطی، ممنون» که توی‌اینه اینترنت مد شده بود، کامل توضیحشون داد.
توی این دنیا،بزنه جوهره‌هایی وجود دارن که‌پرنس هیچ‌وقت نمی‌شه خلاصه‌شون کرد.
درست همون‌طور که اگه دست و پا و سر یه‌مقامات موجود زنده رو قطع کنی تا خلاصه‌اش کنی دیگه یه موجود‌فکر زنده نیست، کتاب‌هایی هم که جین چون-هی دوست داشت همین‌طور بودن.
«ده روز فقط‌کنین خوندن کتابچه‌های رزمی،غیررسمی دور از دنیا...»
یه جای کاملاً منزوی،منظورم چه بیرون یه فاجعه خونین‌پوزخند رخ بده چه آدما بمیرن.
غذا بود،غیررسمی و یه‌کله جا برای خوابیدن.
دما هم‌غیررسمی ثابت نگه‌کله داشته می‌شد.
حس عجیبی بود.
«این خود آرامشه.»
وقتی اولین بار توضیحات رو شنید، با خودش فکر کرد‌مقامات که این دیوانگیه، همون‌طور که از قصر امپراتوری انتظار می‌رفت، اما‌فکر وقتی دوباره بهش فکر کرد، هیچ آرامشی شبیه این وجود نداشت.
«از کجا‌غیررسمی باید شروع‌کله کنم به خوندن...»
اول از همه، با هنر‌چطور الهی ذهن دوگانه و تکنیک الهی‌پرنس فعال‌سازی مبدأ، تندخوانی اصلاً مشکلی نبود.
این‌طوری نبود که به متن نگاه کنه و کلمات‌پوزخند رو توی ذهنش تکرار کنه، بلکه حسی شبیه این بود‌می‌تونین که کل تصویر یه کتاب رو با چشماش جذب می‌کنه.
«فکر کنم اولش موربی می‌خوندم؟»
زمان‌های استراحتش مشخص بود و باید سرگرمی‌اش، یعنی رمان‌های رزمی‌مقامات رو، لابه‌لای کارها سریع می‌خوند، برای همین با خوندن مورب شروع‌فکر کرده بود و فقط کل جمله رو با چشماش اسکن می‌کرد.
جین چون-هی اول یه‌ایگو کتابچه رزمی رو از همون‌زدن آخر، توی گوشه قفسه برداشت.
ورق، ورق.
یه جورایی، سرعتش طوری‌کله بود که انگار فقط‌سخت‌تره داشت صفحه‌ها رو ورق می‌زد.
با این‌غیررسمی حال، چهره جین‌زدن چون-هی جدی بود.
«واو، این جالبه.»
توی کمتر از یک ربع ساعت،همون‌طور یه کتابچه رزمی رو تموم کرد‌اینه و دستش رو برای بعدی دراز کرد.
اگه بقیه این صحنه‌کله رو می‌دیدن، بهش می‌گفتن‌سخت‌تره یه خودنمایی محض یا دیوانگی.
یک شیچن (حدود‌کنین دو ساعت) خواب‌غیررسمی در روز، و مطالعه.
هرگونه خستگی جزئی رو از طریق‌همون‌طور پرورش چی برطرف می‌کرد و به‌اینه تسلط روی کتابچه‌های رزمی ادامه می‌داد.
«همچین فرصتی دیگه پیش نمیاد.»
به دست آوردن این‌کله فرصت کاملاً به خاطر‌سخت‌تره هوس پرنس اون بود.
فعلاً به خاطر نجات جونش مورد‌غیررسمی لطف اون قرار داشت، اما لطف‌سخت‌تره یه آدم قدرتمند مثل باد می‌مونه.
خیلی سخت بود که شانس‌نبود دومی برای ورود به بایگانی‌موذیانه‌ای مخفی قصر امپراتوری گیر بیاره.
روز سوم.
تندخوانی‌اش از طریق تکنیک الهی فعال‌سازی‌مرد مبدأ و هنر الهی ذهن دوگانه‌احترام شروع به سریع‌تر و سریع‌تر شدن کرد.
به این خاطر بود‌ایگو که به همون اندازه‌کله مهارت کسب کرده بود.
«همون‌طور که انتظار می‌رفت،منظورم هرچی کتابچه مخفی رزمی برجسته‌تر‌پوزخند باشه، شباهت‌های مشترک بیشتری دارن.»
توی گوشه‌ای از ذهنش، شروع‌زدن کرد به طبقه‌بندی و جمع‌آوری‌مقامات اشتراکات و تفاوت‌های هر هنر رزمی.
از این نظر، مبارزه بین چون-و‌مرد و استاد فرقه شیطانی الهام قابل‌توجهی‌احترام برای پایه‌گذاری نظریه رزمی‌اش بهش داده بود.
تندخوانی‌اش حتی بیشتر از قبل سرعت‌غیررسمی گرفت و کتاب‌هایی که تا الان‌سخت‌تره خونده بود به یک‌دهم کل مجموعه می‌رسید.
ورق، ورق-
فقط با یه حرکت سبک دستش‌مرد که در نگاه اول سرسری به‌احترام نظر می‌رسید، به‌سرعت صفحات رو ورق می‌زد.
«با توجه به ساعت درونی‌ام و نوری‌پرنس که از بیرون میاد... یعنی الان می‌تونم‌مثل تو یه ساعت ۱۲ تا کتاب بخونم؟»
البته، نمی‌تونست تا‌کنین آخر عمرش این‌غیررسمی کار رو بکنه.
فقط داشت تمام تلاشش‌منظورم رو می‌کرد تا برای ده‌پوزخند روز متوالی آرامش بگیره (؟).
از مکانیزمش خبر نداشت، اما توی بایگانی‌پرنس مخفی قصر امپراتوری، نوری که می‌شد بهش‌مثل گفت نور طبیعی، قطعاً از سقف می‌تابید.
به نظر می‌رسید طوری‌کله طراحی شده که هوای‌سخت‌تره بیرون هم جریان داشته باشه.
البته، جرئت‌صحبت نمی‌کرد به تحلیل‌چطور مکانیزمش فکر کنه.
فایده چندانی هم نداشت.
توی اون مدت، بهتر بود تمام‌مرد کتاب‌های توی قفسه‌های این بایگانی مخفی‌احترام رو کالبدشکافی، تجزیه و دوباره مونتاژ کنه.