چپتر 130: قارچ سنگی آسمان و زمین
0واق! - ارباب، من گشنمه!
جین چون-هی قبل از اینکه‌زور کمی ماهی خشک از لباسش بیرون‌باقی بیاورد، سر هوانگ‌گو را حسابی خاراند.
ماهی خشکی که‌پاهایش در جزیره پوتو خریده‌می‌دوید بود، هنوز آنجا بود.
ملچ ملوچ. - خوشمزه‌ست! عاشقشم!
«خوب کاری‌هنرمند کردی قاطی‌سریع‌تر دعوا نشدی.»
هوانگ‌گو یک سگ بود.
بله، یک جانور روحانی بود، اما نه مثل کپور‌شبح‌وارش آتشین ده‌هزار ساله غول‌پیکر بود و نه مثل شاهین‌نمی‌فهمم رعد بهشتی از دهانش رعد و برق بیرون می‌داد.
با این حال، دلیل اینکه هوانگ‌گو می‌توانست در جیانگهو‌می‌گرفت بی‌رحم زنده بماند، احتمالاً پاهایش بود که از هر هنرمند‌داشت رزمی‌ای سریع‌تر می‌دوید، حس بویایی شبح‌وارش و البته هوش تیزش.
«تو از‌هنرمند خیلی از آدما‌می‌دوید بهتری. خیلی بهتر.»
عوعو؟ -استراحت نمی‌فهمم منظورت‌بردم چیه، ارباب.
«یعنی باید بیشتر بخوری.»
جین چون-هی چند تکه‌آدم ماهی خشک دیگر بیرون‌یاد آورد و به هوانگ‌گو داد.
هوانگ‌گو که انگار نبرد چند لحظه‌بویایی پیش را کاملاً فراموش کرده بود،آدما دمش را به آرامی تکان داد.
جین چون-هی همان‌پاهایش نزدیکی نشست و برای‌می‌دوید مدت طولانی استراحت کرد.
«بردم، اما‌مهم به زور‌آدم می‌تونم تکون بخورم.»
جای شکرش باقی بود که مثل‌بویایی مبارزه با شیطان خون خشکیده، خون‌آدما سرفه نکرد و از حال نرفت.
«یعنی مهارت‌هام این‌قدر پیشرفت کرده؟»
مهم نبود آدم چقدر هنرهای رزمی‌سریع‌تر یاد می‌گرفت، برای بیرون کشیدن تمام‌تیزش پتانسیل آن، مبارزه واقعی ضروری بود.
به لطف این نبردهای مرگ و زندگی،رزمی جین چون-هی داشت به تدریج معنای واقعی‌ضروری هنرهای رزمی را در وجودش مجسم می‌کرد.
له‌له. -هنرمند ارباب! من‌سریع‌تر ازت محافظت می‌کنم!
نکته خوشایند ماجرا‌کرد این بود که‌می‌تونم جین چون-هی تنها نبود.
در حالی که او استراحت می‌کرد تا توانش‌بویایی را به دست بیاورد، اگر شخص خطرناکی نزدیک می‌شد،عوعو هوانگ‌گو حتماً پارس می‌کرد و به او هشدار می‌داد.
«آوردن هوانگ‌گو‌مهم با خودم یه‌چقدر نبوغ الهی بود.»
حساب اینکه با کمک این سگ‌بویایی از چند بحران جان سالم به در‌بهتری برده بود، از دستش در رفته بود.
جیانگهو جایی نبود که‌بردم مشکلات فقط با زور‌بخورم بازو و درگیری حل شوند.
هوانگ‌گو می‌توانست آدم‌ها را پیدا کند، کمکش کند تا از‌البته دستشان قایم شود، آب آلوده را تشخیص دهد و حتی‌چیه مثل الان، وقتی داشت انرژی‌اش را بازیابی می‌کرد، نگهبانی بدهد.
بی‌دلیل نبود‌مهم که جانور روحانی‌چقدر فرقه گدایان بود.
«وقتی برگردم، باید حسابی به‌می‌دوید ارباب هوانگ‌گو خدمت کنم. باید‌تیزش کلی غذای خوشمزه بهش بدم.»
جین چون-هی لپ‌های‌کرد پشمالوی هوانگ‌گو را کشید‌تکون و او را بوسید.
فین فین! -پاهایش منم خوشم میاد.سریع‌تر من اربابمو دوست دارم.
دم هوانگ‌گو‌مهم مثل پروانه‌آدم پنکه می‌چرخید.
درست در‌هنرمند همان لحظه،سریع‌تر هوانگ‌گو پارس کرد.
در همان حال، شاهین‌بردم رعد بهشتی بالای سر‌بخورم جین چون-هی به پرواز درآمد.
جیییغ!
ابزار جادویی داخل‌نبود لباسش فقط لرزید؛ نمی‌توانست‌رزمی بشنود پرنده چه می‌گوید.
هوانگ‌گو هم‌هنرمند به شاهین رعد‌می‌دوید بهشتی پارس کرد.
یک لحظه بعد، صدای‌بردم شاهین رعد بهشتی به‌بخورم وضوح به گوش رسید.
جیغ، جیییغ. - ممنونم هنرمند رزمی!سریع‌تر از اون سگ گنده هم ممنونم! به‌خیلی لطف شما تونستم بچه‌هام رو نجات بدم.
جین چون-هی با ابزاری که‌چقدر یوهو به او داده بود‌کشیدن ور رفت و جواب داد.
«آره. خیالم راحت شد. حالا باید فرار کنی.البته فرقه جاودانه خون در موردت می‌دونه، پس باید‌نمی‌فهمم به جایی خیلی دورتر از مجمع‌الجزایر ژوشان فرار کنی.»
با شنیدن حرف‌های جین چون-هی،زور به نظر رسید شاهین رعد‌شکرش بهشتی دارد به چیزی فکر می‌کند.
سپس، هوانگ‌گو دوباره به شاهین‌رزمی‌ای رعد بهشتی پارس کرد، انگار‌البته داشت با او حرف می‌زد.
واق، واق واق!
جیک، جی-جیک!
آن دو برای مدتی به زبانی‌می‌تونم با هم پچ‌پچ کردند که او نمی‌توانست‌شیطان از طریق ابزار جادویی آن را بشنود.
در نهایت، شاهین رعد بهشتی یک‌سریع‌تر بار بلند و طولانی فریاد کشید‌تیزش و سپس پرواز کرد و رفت.
جین چون-هی در حالی که ناپدید شدن‌رزمی شاهین رعد بهشتی را بر فراز خط‌الرأس‌ضروری کوه‌های دوردست تماشا می‌کرد، آه کوچکی کشید.
«بالاخره رفت. چه نفس راحتی. باید قبل‌شبح‌وارش از پایین رفتن یکم دیگه استراحت کنم.بهتر اون‌قدر خسته‌م که نمی‌تونم هیچ کاری بکنم.»
لیس، لیس، لیس—
هوانگ‌گو دهان‌احتمالاً جین چون-هی‌هنرمند را لیسید.
جین چون-هی‌مهم سگ را‌آدم نوازش کرد.
چقدر زمان گذشته بود؟ حتی‌می‌دوید دو ساعت هم نگذشته بود‌تیزش که شاهین رعد بهشتی دوباره برگشت.
جیغ. - انسان، اینو بخور!
با تعجب از اینکه منظورش چیست، سرش را‌بویایی بالا آورد و دید که شاهین رعد بهشتی‌بهتر یک قارچ بزرگ را به سمت او می‌اندازد.
جا خورد، دستش‌نبود را دراز کرد‌هنرهای و قارچ را گرفت.
در ظاهر، هیچ‌رزمی‌ای فرقی با یک‌بویایی قارچ ریشی نداشت.
با این حال، عطر غنی‌زور آن آن‌قدر شدید بود که‌شکرش می‌توانست بینی را بی‌حس کند.
«این... یه لحظه صبر کن...»
جیک، جیک! -نبود برای بدن خوبه،هنرهای نگهش داشته بودم. بخورش.
جین چون-هی برای‌رزمی‌ای مدت طولانی به‌بویایی قارچ خیره ماند.
قبلاً درباره‌استراحت این قارچ چیزهایی‌زور یاد گرفته بود.
اما فقط در انتهای یک کتاب، بدون هیچ تصویری‌شبح‌وارش به آن اشاره شده بود و داستان‌های کسانی که‌نمی‌فهمم آن را خورده بودند، فقط سینه به سینه نقل می‌شد.
«نکنه این... قارچ‌نبود سنگی آسمان و‌هنرهای زمینه؟ امکان نداره.»
قارچ سنگی آسمان و زمین.
نوعی اکسیر که گفته می‌شد فقط در‌تکون جایی رشد می‌کند که انرژی‌های آسمان و زمین‌خشکیده به هم می‌رسند و هزار سال عمر می‌کند.
اگر پای انسانی به آن برخورد می‌کرد،می‌دوید قارچ فوراً پژمرده می‌شد و ارزش آن‌آدما به عنوان یک اکسیر به شدت کاهش می‌یافت.
برای برداشت صحیح آن،آدم باید از یک حیوان مثل‌می‌گرفت سگ یا خوک استفاده می‌شد.
«نه بابا، ولی‌رزمی‌ای من تا حالا به‌شبح‌وارش این بزرگی ندیده بودم...؟»
اکسیرهای ساخته شده توسط‌بردم طبیعت از آنهایی که توسط‌جای انسان ساخته شده‌اند پیشی می‌گیرند.
دلیلش این است‌پاهایش که انسان‌ها نمی‌توانند‌سریع‌تر بر طبیعت غلبه کنند.
علاوه بر این، از آنجا که این قارچ نوعی اکسیر بود‌تمام که انرژی‌های آسمان و زمین را در خود داشت، می‌توانست به‌وجودش طور هماهنگ با هنر الهی پنج عنصر جین چون-هی جذب شود.
«خیلی ازت ممنونم.»
جیغ! -استراحت یه پاداش برای‌زور نجات دادن بچه‌هام.
«توی دنیای رزمی، فقط آدما نیستن‌سریع‌تر که مرام و معرفت حالیشونه، بلکه‌تیزش جانوران روحانی هم جوانمردی رو می‌فهمن.»
جین چون-هی‌مهم خنده خشکی‌آدم سر داد.
هیچ‌وقت فکرش را هم نمی‌کرد که‌بویایی تصمیمش برای نکشتن شاهین رعد بهشتی و‌بهتری صرفاً محافظت از آن، این‌گونه جبران شود.
جین چون-هی در حالت مراقبه نشست، قارچ‌تکون سنگی آسمان و زمین را به چند‌خون رشته پاره کرد و آن را یک‌جا خورد.
همین که قارچ سنگی آسمان و زمین وارد دهانش‌شبح‌وارش شد، با به گردش درآوردن انرژی‌اش به چی تبدیل شد‌منظورت و شروع به نفوذ در بدنش مانند یک مایع کرد.
هوووش—
چی زمین و چی باد.
دو انرژی‌استراحت وارد بدن‌بردم جین چون-هی شدند.
جین چون-هی با هنر الهی پنج عنصر‌می‌دوید خود از آن‌ها استقبال کرد و مکرراً‌آدما انرژی درونی‌اش را پراکنده و جمع کرد.
زمین و باد خود را‌چقدر تجزیه کردند و شروع به‌کشیدن نفوذ در دانتیان او کردند.
دو تا از پنج عنصر کاملاً‌بویایی قوی شده بودند، اما انرژی درونی به‌بهتری طرز قابل‌توجهی عمیق شده‌اش، آن‌ها را پذیرفت.
«خوبه که چی آتش و‌زور آب من به لطف کپور‌شکرش آتشین ده‌هزار ساله رشد کرد.»
جین چون-هی در حالی که انرژی درونی‌می‌دوید در حال گردش را به شکلی هماهنگ ترکیب‌بهتری و پراکنده می‌کرد، در حالت بی‌خودی فرو رفت.
«اگر اکسیری‌مهم با این خلوص‌چقدر باشه، پس شاید...»
چقدر زمان گذشته بود؟
جین چون-هی‌احتمالاً چشمانش را‌هنرمند نیمه‌باز کرد.
نور ماه از‌نبود میان مژه‌های بلند‌هنرهای و پرمانندش عبور می‌کرد.
«این... شصت ساله؟»
این لحظه‌ای بود که انرژی درونی‌می‌تونم جین چون-هی بالاخره به یک چرخه‌مبارزه کامل رسید، معادل شصت سال انرژی.
و این‌احتمالاً فقط یک شصت‌رزمی‌ای سال معمولی نبود.
او شصت سال خالص‌ترین‌آدم چی را در دانتیان‌یاد خود شکل داده بود.
«واو...»
برای امتحان، جین چون-هی دستش‌زور را به سمت شمشیر کریستال یخی‌باقی که جلویش افتاده بود، دراز کرد.
شمشیر کریستال یخی انگار که‌رزمی‌ای با آهنربا کشیده شود، به‌البته سمت دست جین چون-هی پرواز کرد.
تق.
چنگال خلاء.
این یک چنگال خلاء واقعی‌زور بود، نه چیزی که با‌شکرش استفاده از چی باد انجام شود.
با اینکه کنترل ظریف هنوز سخت بود، اما‌بویایی به سطحی رسیده بود که می‌توانست به راحتی‌بهتر یک شمشیر یا شیء را به سمت خودش بکشد.
وقتی ایستاد، تمام زخم‌هایی که‌چقدر از شیطان خونین رعد سیاه‌کشیدن خورده بود، کاملاً درمان شده بودند.
نگاه کردن به پوستش که‌می‌دوید مثل یک دشت برفی بی‌نقص بود،خیلی تقریباً غیرقابل باور به نظر می‌رسید.
«واو، همه‌اش خوب شد.»
واق، واق! -پاهایش ارباب، خیلی قوی شدی!می‌دوید بوی بهتری هم میدی!
هوانگ‌گو پرید‌مهم توی بغل‌آدم جین چون-هی.
جین چون-هی سگ‌رزمی‌ای بزرگ را مثل‌بویایی یک بچه بغل کرد.
«هاهاها! ممنون. ممنون، هوانگ‌گو.»
ناله. -احتمالاً من که‌هنرمند کاری نکردم.
فقط از شاهین رعد بهشتی‌چقدر خواستم یه غذای خوب به‌کشیدن اربابم بده چون داشت اذیت می‌شد.
جیک‌جیک. - این‌رزمی‌ای فقط یه پاداش منصفانه‌شبح‌وارش برای محافظت از بچه‌هامه!
انگار که بخواهد حرفش را ثابت‌می‌تونم کند، شاهین رعد بهشتی پر زد‌مبارزه و روی سر جین چون-هی نشست.
جیغ! - بچه‌ها!
جیک! جیک. - بله، مادر!
جوجه‌های شاهین رعد بهشتی از‌می‌دوید یک جایی پرواز کردند و‌تیزش روی شانه‌های جین چون-هی نشستند.
مادر روی سرش.
جوجه‌ها روی شانه‌هایش.
جین چون-هی که مانده‌آدم بود دقیقاً چه اتفاقی‌یاد دارد می‌افتد، پلک زد.
شاهین رعد‌هنرمند بهشتی به‌سریع‌تر حرف آمد.
قیاه! جیغ! - سگ بزرگه‌زور بهم گفت اگه با تو‌شکرش هم‌سفر بشیم، کلی چیزای خوشمزه می‌خوریم!
جیک! جیک‌جیک! -پاهایش گفت که اونا‌سریع‌تر خوشمزه‌ترین چیزای دنیان!
جیغ، جیغ‌جیغ! - به هر‌چقدر حال از بس به خاطر رزمی‌کارا‌تمام لونمون رو جابجا کردم، خسته شدم.
جیک! جیک! - اگه بهمون‌می‌دوید غذای خوشمزه بدی، ما هم خرج‌خیلی خودمون رو درمیاریم و جبران می‌کنیم.
«این یعنی چی...؟»
جییییغ! -احتمالاً ما با‌هنرمند این انسان می‌ریم!
جیک! - بله، مادر!
واق، واق‌واق!هنرمند - ارباب،سریع‌تر من گشنمه.
ما فوراً‌استراحت به آذوقه‌بردم نیاز داریم!
جین چون-هی تازه‌پاهایش فهمید قضیه از‌سریع‌تر چه قرار است.
او تبدیل شده‌نبود بود به پیک‌هنرهای غذای جانوران روحانی.
اهالی جیانگهو که از اصل ماجرا خبر نداشتند، قطعاً شخصیت اژدهای‌خیلی سفید کوچک را تحسین می‌کردند و با خودشان فکر می‌کردند که‌بخوری جانوران روحانی با میل و رغبت خودشان به او خدمت می‌کنند.
و این‌گونه بود که‌بردم جین چون-هی صاحب یک پرنده‌جای مادر و دو جوجه شد.
در مجموع،احتمالاً سه شاهین‌هنرمند رعد بهشتی.
جین چون-هی کمی‌نبود گوشت خشک‌شده از‌هنرهای جیب لباسش بیرون آورد.
«کلی با خودم‌رزمی‌ای آورده بودم، ولی‌بویایی این دیگه تیکه آخره...؟»
بدبخت شده بود.
خوشبختانه، در کلبه‌ای که ماهیگیران‌چقدر در آن استراحت می‌کردند، کمی‌کشیدن ماهی خشک‌شده قابل خوردن پیدا می‌شد.
جین چون-هی با عجله آن‌ها را بینشان‌شبح‌وارش تقسیم کرد و برای غذای خودش هم‌بهتر شکار کرد و آن را کباب کرد.
جای شکرش باقی بود که لوازم‌می‌تونم اولیه‌ای مثل ادویه، یک گودال آتش،مبارزه ظروف و برنج هنوز آنجا بودند.
حیوانات این دنیا‌پاهایش بزرگ‌تر و قوی‌تر از‌می‌دوید حیوانات روی زمین بودند.
چیزی شبیه به یک پرنده آبزی‌هنرهای شکار کرد، پرهایش را کند، روده‌هایش‌پتانسیل را درآورد و آن را آب‌پز کرد.
از یک‌هنرمند مرغ هم‌سریع‌تر بزرگ‌تر بود.
امعا و احشایش را‌بردم جداگانه جمع کرد، به‌بخورم سیخ کشید و کباب کرد.
حتی با‌احتمالاً کمی نمک هم‌رزمی‌ای طعمش بی‌نظیر بود.
واق، واق!مهم - ارباب،آدم منم می‌خوام!
جیک، جیک‌جیک.هنرمند - خیلی خوشمزه‌می‌دوید به نظر میاد.
ما می‌ریم چندتای‌کرد دیگه شکار کنیم،می‌تونم تو هم برامون بپز.
جانوران بلافاصله پرواز‌پاهایش کردند و چند‌سریع‌تر پرنده آبزی دیگر گرفتند.
جین چون-هی‌مهم تبدیل شده بود‌چقدر به پیک آشپزی.
«بازم این خیلی بهتر از‌می‌دوید اینه که اون بیرون الکی‌تیزش انرژی هدر بدم و شمشیر بزنم.»
در حین غذا دادن به آن‌ها، متوجه‌تکون شد که ذائقه جانوران روحانی و انسان‌ها‌خون به طرز عجیبی شبیه به هم است.
اگر یک انسان چیزی را‌رزمی‌ای خوشمزه می‌دانست، جانوران روحانی هم‌البته با ولع آن را می‌خوردند.
اگر برای انسان‌نبود بی‌مزه بود، آن‌ها‌هنرهای هم با بی‌میلی می‌خوردند.
آن‌ها بوی زهم گوشت خام را بهتر‌شبح‌وارش از انسان‌ها تحمل می‌کردند، اما اگر حق انتخاب‌عوعو داشتند، غذای پخته را خیلی بیشتر ترجیح می‌دادند.
چیزی که به‌کرد خصوص خیلی دوست‌می‌تونم داشتند، این بود.
واق! -احتمالاً ارباب، همون‌هنرمند کار رو بکن.
همون کار!
«یه لحظه وایسا.»
ظاهراً پختن گوشت با چی آتشِ‌می‌تونم هنر الهی پنج عنصر، آن را‌مبارزه برای جانوران روحانی فوق‌العاده خوشمزه می‌کرد.
دلیلش را نمی‌دانست، اما از آنجا‌سریع‌تر که این‌قدر از آن لذت می‌بردند،تیزش ارزشش را داشت که انجامش دهد.
حداقل جین‌مهم چون-هی این‌طور‌آدم فکر می‌کرد.
صبح روز بعد، وقتی‌سریع‌تر که یک ماهیگیر از راه‌هوش رسید، ضیافت تمام شده بود.
«همه اینا‌استراحت رو شما پختید،زور اژدهای سفید کوچک؟»
«شما هم‌احتمالاً می‌خورید؟ یه‌هنرمند کم آبگوشت مونده.»
با ته‌مانده غذاها‌نبود فرنی درست کرد‌هنرهای و جلوی ماهیگیر گذاشت.
ماهیگیر یک قاشق‌رزمی‌ای خورد و چشمانش‌بویایی از حدقه بیرون زد.
«خدای من، نه تنها‌بردم مهارت‌های پزشکی‌تون زیر آسمان‌بخورم بهترینه، بلکه آشپزی‌تون هم بی‌نظیره!»
«با این تعریف‌ها هم چیز دیگه‌ای ندارم که‌بویایی بهتون بدم... بفرمایید، زیاد بخورید. کار ماهیگیری باید‌بهتر سخت باشه، پس با این غذا جون بگیرید.»
ماهیگیر در یک چشم به هم زدن کاسه فرنی را‌کشیدن تمیز کرد و ظاهراً داشت به این فکر می‌کرد که‌تدریج چطور این قضیه را برای روستایی‌ها تعریف کند و پز بدهد.
«و، و‌هنرمند اون شاهین‌سریع‌تر بزرگ چیه؟»
«این یه شاهین رعد بهشتیه.»
«من همیشه فقط از دور دیده بودمشون، برای همین نمی‌دونستم،البته اما از نزدیک واقعاً بزرگ و درنده‌ست. شما واقعاً اژدهای‌چیه سفید کوچک هستید. یعنی یه جانور روحانی رو کاملاً رام کردید...؟»
«بله. الان حتی اگه کسی‌چقدر شاهین رعد بهشتی رو بکشه، نمی‌تونه‌تمام قرص روحش رو به دست بیاره.»
این یک رویه ساده بود.
روشی که در آن قرص روحِ درون‌تکون جانور روحانی جذب بدنش می‌شود، در نتیجه حتی‌خشکیده اگر جانور کشته شود، قرص به دست نمی‌آید.
با این حال، برای استفاده از این روش، خود جانور روحانی باید‌تیزش با کمک انسان همکاری کند، بنابراین فقط برای جانوران روحانی‌ای استفاده می‌شود‌بخوری که کاملاً توسط دست انسان رام شده‌اند، مثل هوانگ‌گو از فرقه گدایان.
به این ترتیب، هدف قرار دادن هوانگ‌گو‌رزمی هیچ فایده‌ای نداشت، چون بدون هیچ سودی،ضروری فقط خشم فرقه گدایان را به همراه داشت.
جانور روحانی هم سود می‌برد، زیرا قرص روحِ‌البته جامدشده در بدنش به گردش درمی‌آید و به‌نمی‌فهمم او اجازه می‌دهد انرژی درونی‌اش را سریع‌تر کنترل کند.
رام کردن یک جانور روحانی کار آسانی نیست،بخورم بنابراین مهارتی نیست که زیاد استفاده شود، اما یکی‌نکرد از وظایفی است که توسط عمارت پزشکی انجام می‌شود.