چپتر 879: مذاکره با پرنس ژو
0«پرنس ژو‌تمرین بدجوری غرق‌میاد حرف‌هام شده.»
به خاطر همینه‌باشه که نحوه ارائه و‌زادگاه پرزنت کردن این‌قدر مهمه.
حتی وقتی می‌خوای یه بودجه‌ای جور کنی، اونم‌محلی وقتی که همه از قبل پشت پرده سهمشون‌جاهایی رو برداشتن و هیچ جایی برای من نذاشتن.
اگه این‌طوری عالی باهاشون گرم‌گاهی بگیری و مخشون رو بزنی، بعداً‌فرق یه نگاهی هم به تو میندازن.
جین چون-هی‌تمرین با آرامش به‌پایین حرفش ادامه داد:
«این به‌خصوص‌زندگی سرنوشت روستاهای دورافتاده‌دوری با جمعیت کمه.»
روستاهای کوچیک معمولاً حتی مقامات‌کوچیک محلی هم ندارن که ناگزیر‌ناگزیر باعث ایجاد یه خلأ اداری میشه.
و تو جاهایی که پای نیروهای دولتی‌پایین بهشون نمی‌رسه، طبیعیه که اهالی دنیای رزمی برای‌درآمد خودشون جولان بدن و سرشون رو بالا بگیرن.
«برای همینه که وقتی اهالی دنیای‌روستا رزمی می‌خوان سالن رزمی باز کنن،کسب روستاهای دورافتاده به گرمی ازشون استقبال می‌کنن.»
چی بهتر از‌باشه داشتن یه سالن رزمی‌زادگاه که ازشون محافظت کنه؟
اما اینم کار راحتی نیست.
برای یه استاد گوشه‌گیر که تو کوهستان یه‌روستا کلبه می‌سازه تا تمرین کنه و هر از‌گذران گاهی میاد پایین تو روستا، شاید قضیه فرق کنه.
اما اگه هدف از تأسیس سالن‌روستا رزمی کسب درآمد و گذران زندگی‌کسب باشه، اونا از روستاهای کوچیک دوری می‌کنن.
«البته اگه زادگاه‌باشه خودشون باشه، باز‌البته اوضاع فرق می‌کنه.»
جین چون-هی‌دورافتاده بعد از تموم‌کوچیک کردن توضیحاتش گفت:
«اگه ما یه نقطه تبادل لجستیک ایجاد کنیم، مبارزهایی که‌قضیه تو تکنیک‌های حرکتی مهارت دارن مدام در رفت و آمد‌دوری خواهند بود. همین به‌تنهایی، به‌طور طبیعی مثل یه گشت‌زنی عمل می‌کنه.»
«اوه؟ داری در مورد همون‌پایین کسب و کار تحویل باری‌هدف حرف می‌زنی که تازه راه انداختی؟»
«آره.»
«شنیدم که داری بهشون‌کمه تکنیک‌های حرکتی یاد میدی،محلی نه شمشیر یا نیزه.»
«چون اگه با حریفی روبه‌رو بشن که نمی‌تونن شکستش بدن، می‌تونن سریع فرار‌تأسیس کنن و به بقیه که همون اطرافن خبر بدن. اساساً، اهالی دنیای رزمی تمایل‌توضیحاتش دارن که از مردن تو مبارزه نترسن. نه، در واقع از خود مرگ می‌ترسن.»
«از بچگی بهشون‌گاهی یاد میدن که‌روستا از خود مبارزه نترسن.»
«دقیقاً. اونا یاد می‌گیرن که سرکوب کردن اون ترس و ادامه دادن‌توضیحاتش به مبارزه، راه رسیدن به دائو و همون چیزیه که یه قهرمان‌رفت رو می‌سازه. البته، معیار اینکه قهرمان کیه، از آدم تا آدم فرق می‌کنه.»
«درسته. اما اگه کسی باشه که به‌جای جنگیدن،محلی اول رفقاش رو صدا بزنه، مطمئنم که این کار‌پای روی اعصاب بقیه میره و آزاردهنده به حساب میاد.»
«آره. البته اینم ممکنه که یکی از اهالی‌روستا دنیای رزمی ما، تحویل بارش رو ول کنه، بپره‌زندگی وسط درگیری و جونش رو الکی به باد بده.»
«...»
پرنس ژو‌زندگی غرق تو‌اونا افکارش شد.
بالاخره به حرف اومد:
«مگه این همون چیزی نیست‌گاهی که روحیه قهرمانانه‌شون مجبورشون کرده انجام‌فرق بدن؟ پس کاریش نمیشه کرد، نه؟»
خیلی سرد برخورد می‌کرد.
پرنس ژو عضوی از خانواده امپراتوری‌البته بود، اما جنبه‌هایی داشت که بیشتر‌توضیحاتش به اهالی دنیای رزمی نزدیک بود.
احتمالاً به این خاطر بود‌کوچیک که تو تمام عمرش هنرهای‌ناگزیر رزمی خودش رو صیقل داده بود.
با اینکه هدفش با اهالی‌گاهی دنیای رزمی کاملاً فرق داشت،قضیه اما می‌شد گفت که مسیرشون یکیه.
تو گذشته، اون‌قدر با یه‌پایین نیزه به یه کوه فشار آورده‌تأسیس بود تا بالاخره موفق شده بود.
جین چون-هی‌زندگی دهنش رو‌اونا باز کرد:
«با این حال، من قصد دارم فرار کردن و گزارش دادن به نقطه‌خلأ جمع‌آوری رو براشون تبدیل به یه قانون کنم. و برنامه‌ام اینه که تو‌خودشون هر نقطه جمع‌آوری، حداقل یه پزشک با رتبه پزشک میانی یا بالاتر داشته باشیم.»
«از پزشک پایه استفاده‌تمرین نمی‌کنی؟ از نظر هزینه‌روستا نیروی کار، اونا ارزون‌ترین گزینه‌ان.»
پزشک‌های پایه، بچه‌هایی‌گاهی بودن که تازه وارد‌شاید عمارت پزشکی شده بودن.
اونا هنوز به محافظت‌اونا سرپرست‌هاشون، یعنی پزشک‌های ارشد‌اوضاع و پزشک‌های میانی، نیاز داشتن.
حتی اگه قرار نبود تاج خروس دربیارن و‌محلی بشن پزشک ارشد، حداقل باید کرک و پرشون می‌ریخت‌پای و می‌شدن پزشک میانی تا بتونن به دردی بخورن.
«اون بچه‌ها پزشک نیستن.»
«پزشک پایه؟تمرین اگه پزشک‌میاد نیستن پس چی‌ان؟»
«اونا سیب‌زمینی‌های سخنگوی عمارت پزشکی‌ان. باید مدت‌ها حسابی ازشون کار‌بعد بکشی تا بشن یه پزشک واقعی. اگه همین‌طوری که هستن‌حرکتی ازشون استفاده کنی، تبدیل به دکترهای قلابی و شارلاتان میشن.»
حرفش شبیه چرت و‌کمه پرت بود، اما به‌محلی دلایلی، قانع‌کننده به نظر می‌رسید.
«سیب‌زمینی‌ها می‌تونن حرف بزنن؟»
به هر حال، به نظر‌پایین می‌رسید که پزشک‌های پایه رو نمیشه‌تأسیس فوراً برای کارهای عملی اعزام کرد.
و به این ترتیب،اونا جین چون-هی یه گفتگوی عملی‌می‌کنه و کاربردی رو شروع کرد.
البته، خود پرنس ژو‌کمه فقط یه پس‌زمینه و‌محلی یه مقام تشریفاتی بود.
کسی که‌کلبه جواب می‌داد،تمرین مارکیز یورنگ بود.
راستش رو بخواید،گاهی کارهای اجرایی و‌روستا عملی حسابی دردسر داشتن.
اون فقط می‌خواست از لذت‌های زندگی بهره‌مند‌زادگاه بشه، اما به دلایلی، این پسره جین‌نقطه چون-هی نمی‌ذاشت یه نفس راحت بکشه، واقعاً که.
«فقط به خاطر‌جمعیت کوفته‌ها دارم این‌معمولاً وضعیت رو تحمل می‌کنم.»
نگفت یه ماه طول می‌کشه تا عمل بیاد؟ گفته‌شاید بود که معمولاً برای کباب کردن استفاده میشه و‌باشه درست کردن کوفته باهاش یه جور ولخرجی و اسرافه.
خب که چی؟ مگه ولخرجی‌پایین همون چیزی نبود که پرنس‌هدف ژو بیشتر از همه عاشقش بود؟
در حالی که پرنس‌اونا ژو به حرف‌های اون دو‌می‌کنه تا گوش می‌داد، ناگهان پرسید:
«نظرت چیه‌دورافتاده به‌عنوان رئیس دستیاران‌کوچیک مستقیم کار کنی؟»
«این دیگه چه صیغه‌ایه؟»
موقعیتی بود که‌گاهی تا حالا اسمش‌روستا رو هم نشنیده بود.
وقتی جین چون-هی سرش‌اونا رو کج کرد، مارکیز یورنگ‌می‌کنه لبخندی زد و توضیح داد:
«منظورشون رئیس دستیاران مستقیمه. کسی که به بقیه دستیاران مستقیم فرمان بده... راستش رو بخوای، قرار‌جاهایی بر اینه که خود پرنس دستیاران مستقیم رو مدیریت کنه، اما این یه موقعیته که خودشون خلق‌سالن کردن تا این مسئولیت رو از سر خودشون باز کنن و بندازن گردن یکی دیگه. هنوزم خالیه.»
واو...
این دیگه خیلی نامردی بود.
حالا که بهش فکر می‌کنم، مگه تاج‌زادگاه و تخت امپراتور رو هم به همین‌نقطه دلیل که نمی‌خواستن کار کنن، رد نکردن؟
«درسته. اما‌دورافتاده تو جنگیدن‌کمه طرز وحشتناکی ماهره.»
تو نبرد قبلی با قبیله سوکسین، اگه اون اونجا‌شاید نبود، خط مقدم تا الان فروپاشیده بود و یه‌باشه بخش از قلمرو شمالی رو از دست داده بودن.
همه می‌دونستن که فقط به لطف پرنس ژو‌قضیه بود که اونا تونستن مقاومت کنن و حتی‌باشه یه وجب از خاکشون رو هم از دست ندن.
«خب، البته به‌باشه خاطر سختی‌هایی که با‌زادگاه هم کشیدیم هم بود.»
فقط حضور خدایان جنگ‌کمه در کنار هم، روحیه‌محلی ارتش رو به‌شدت تغییر میده.
همه همراه با خدایان جنگ‌گاهی پیشروی می‌کردن و بدون اینکه‌قضیه به عقب نگاه کنن، می‌جنگیدن.
این کاری بود‌گاهی که هیچ‌کس جز‌روستا اون نمی‌تونست انجامش بده.
و حالا که صلح برقرار شده‌البته بود، همچین آدمی داشت شکمش رو‌توضیحاتش می‌خاروند و درخواست کوفته بخارپز می‌کرد.
حتی همون‌جا نشسته بود و داشت به‌مقامات مغزش فشار می‌آورد تا راه‌های بیشتری برای‌اداری جیم شدن از زیر کار پیدا کنه.
جین چون-هی‌کلبه لبخند حرفه‌ایش رو‌گاهی روی لب آورد:
«از پیشنهادتون ممنونم، اما با توانایی‌هایی که من‌قضیه دارم، همین الانش هم کار تو ایالت بکرین‌باشه بیشتر از چیزیه که بتونم از پسش بربیام...»
در حالی که داشت یه مشت کلمات‌زادگاه قلمبه‌سلمبه و پر از تعارفات مختلف رو‌نقطه قطار می‌کرد، صورت پرنس ژو در هم رفت.
«همون‌طور که انتظار می‌رفت، حتی اگه بکشنت‌مقامات هم قبولش نمی‌کنی. این همون مقامیه که‌اداری بقیه برای داشتنش سر و دست می‌شکنن.»
آه، فقط دست‌می‌سازه از این رئیس‌بازی‌میاد درآوردن برای من بردار.
تو اصلاً وجدان نداری؟
بعد از کلی‌باشه حرف زدن درباره این‌زادگاه در و اون در.
در نهایت، تصمیم بر این شد‌معمولاً که فقرای بی‌خانمان و بی‌زمین استان جیانگ‌سو‌خلأ برای اسکان به ایالت بکرین فرستاده بشن.
با وجود اینکه این سیستمی بود که فقط‌روستا داوطلبان رو می‌پذیرفت و جابه‌جایی اجباری در کار‌گذران نبود، همه انتظار داشتن که تعدادشون قابل‌توجه باشه.
«جایی که نور روشنه، سایه‌ها هم‌روستا عمیقن. به خاطر کمبود آدم، برای‌کسب پیدا کردن کار به مشکل برنمی‌خوری.»
پرنس شاید آدم تنبلی‌اونا بود، اما بینش و درکش‌می‌کنه قطعاً تیز و دقیق بود.
نانجینگ شهر بزرگی بود، پس طبیعتاً فقرای زیادی داشت و‌ناگزیر حتی تو سوژو در جنوب، گرچه نه به اندازه نانجینگ، اما‌نمی‌رسه فقرا دور هم جمع می‌شدن تا تو مناطق توسعه‌یافته زندگی کنن.
در مورد شهرهای‌می‌سازه بندری پایین‌دست رودخانه‌میاد یانگ‌تسه هم همین‌طور بود.
شهرهای بندری، به‌گاهی خصوص، نیازی نداشتند که‌شاید منتظر انقلاب صنعتی بمانند.
حتی در آن زمان که مردم با قایق‌های‌اوضاع چوبی بادبانی سفر می‌کردند، این شهرها جاهایی بودند که‌کنیم هرگز کمبودی از کارگران فقیر در آن‌ها حس نمی‌شد.
«سریع بهش رسیدگی می‌کنم.»
مارکیز یورنگ‌کلبه مثل یک گل‌گاهی مگنولیا لبخند زد.
در حال حاضر،گاهی او از پرنس‌روستا ژو قابل‌اعتمادتر بود.
یو سام‌دورافتاده پسر سوم‌کمه خانواده یو بود.
پدرش ثروت خانواده‌می‌سازه را در قمار‌میاد به باد داده بود.
یو سام که بدون هیچ‌پایین ارثی به دنیا آمده بود،هدف راهی برای فرار از فقر نداشت.
از یک‌زندگی نظر، این کاملاً‌دوری قابل انتظار بود.
از همان لحظه‌ای که او و همسایه‌هایش با گریه‌ندارن به دنیا می‌آمدند، طلبکاران همراهشان بودند و وقتی هم در‌دولتی تابوت گذاشته می‌شدند، باز هم طلبکاران برای گرفتن پولشان می‌آمدند.
این فقط‌کلبه یک چیز‌تمرین عادی بود.
چون سرنوشت‌تمرین آدم از بدو‌پایین تولد رقم می‌خورد.
این سرنوشت فقرا بود.
آیا تنها نقطه امید این بود که عمارت پزشکی‌ندارن فلس سفید مرتباً یک مرکز درمانی برای فقرا باز‌نیروهای می‌کرد و به همسرش اجازه می‌داد از بیماری‌اش بهبود یابد؟
هزینه درمان‌کلبه یک سبد‌تمرین گیاه برنجاسف بود.
گفته بودند که می‌تواند آن را کم‌کم‌شاید پرداخت کند، اما او همان روز رفت،گذران گیاهان را چید و به آن‌ها داد.
برای همه همین‌طور بود.
آن‌هایی که فقیر به دنیا می‌آمدند،معمولاً سپیده‌دم بیدار می‌شدند و قبل از به‌خلأ صدا درآمدن اولین زنگ، سر کار می‌رفتند.
و تا آخرین‌می‌سازه لحظه به کارشان می‌چسبیدند‌پایین و حوالی غروب می‌خوابیدند.
عجیب بود که با‌میاد وجود چنین زندگی‌ای، نمی‌توانستند‌قضیه هیچ پولی پس‌انداز کنند.
اما چه‌زندگی کار می‌توانستند بکنند؟دوری آن‌ها بچه داشتند.
آن‌ها چهار بچه داشتند، اما دو‌معمولاً تایشان مرده بودند، بنابراین حالا باید‌ایجاد از دو تای باقی‌مانده مراقبت می‌کردند.
«ولی شنیدم فرماندهی‌می‌سازه بکرین داره کشاورز‌میاد اجاره‌کار استخدام می‌کنه؟»
«این‌طور می‌گن.»
«اگه کشاورز اجاره‌کار باشی، مگه نباید تمام عمرت‌اوضاع روی زمین کار کنی بدون اینکه حتی یه سکه‌کنیم نقره ببینی؟ هر چی باشه، زمین خودت که نیست.»
«بازم فرماندهی بکرینه. شنیدم اگه یه مدت مشخصی زمین‌ندارن رو شخم بزنی و توش کشت کنی، اون زمین رو‌دولتی بهت میدن. پس... یه‌جورایی مثل پیش‌پرداخته؟ مثل یه مساعده می‌مونه.»
جین چون-هی مثل یک صاحب‌خانه شرور فریاد زده‌روستا بود: «این یه اجاره‌ست! ما داریم زمین رو‌گذران درست مثل یه دستگاه تصفیه آب اجاره می‌دیم! که‌هه‌هه‌هت!»
مقامات سطح پایین نمی‌توانستند منظور‌پایین او را بفهمند، اما بر‌هدف اساس شهودشان تقریباً حدس‌هایی می‌زدند.
«برای ثبت‌نام باید کجا برم؟»
«اگه بری پیش مقامات‌کمه محلی، مأمورای رده‌پایین اسمت‌محلی رو می‌ذارن تو لیست.»
واقعاً هم با نگاهی به‌گاهی اطراف، نگهبانان با تمام توانشان درباره‌فرق پروژه کشت فرماندهی بکرین فریاد می‌زدند.
حتی اگر اطلاعیه‌ای‌گاهی روی دیوار می‌چسباندند،روستا بیشتر مردم بی‌سواد بودند.
بنابراین چاره‌ای‌زندگی جز اعلام‌اونا صوتی آن نبود.
«درسته.
ما هم‌کلبه می‌خواستیم بریم‌تمرین فرماندهی بکرین.»
شنیده بود‌تمرین که جای‌میاد مناسبی است.
می‌گفتند اگر بروی،باشه دیگر لازم نیست نگران‌زادگاه از گرسنگی مردن باشی.
اما جابجایی کار آسانی نبود.
علاوه بر این، خیلی‌ها در‌گاهی حال رفتن بودند، بنابراین شک داشت‌فرق که جایی برای او هم باشد.
فقط یک زندگی روزمره که‌پایین در آن برای گذران زندگی،هدف هر کاری از دستت برمی‌آمد می‌کردی.
تغییری در‌زندگی زندگی یو سام‌دوری به وجود آمد.
«صبر کن، فقط یه لحظه!»
از ترس اینکه مبادا ظرفیت پر شود‌پایین و فقط بر اساس اولویت ثبت‌نام کنند، سریع‌درآمد نامش را در لیست نوشت و بیرون آمد.
انتخاب درستی بود.
با حرف‌های مأموران که‌اونا می‌گفتند پشت سرش صف بکشند،می‌کنه همه یک صف تشکیل دادند.
و صف آن‌قدر طولانی بود‌کوچیک که ساختمان مقامات محلی را‌ناگزیر دور می‌زد و حتی فراتر می‌رفت.
«واو.
درود بر قدرت.
به خاطر‌دورافتاده همینه که انقلاب‌کوچیک فرانسه اتفاق افتاد.»
جین چون-هی در‌می‌سازه پایتخت، نانجینگ، در‌میاد حال پختن کوفته بود.
عمل‌آوری گوشت اصلاً کامل نشده‌پایین بود، بنابراین او گوشت عمل‌آمده‌هدف را برای پختن بیرون نیاورد.
در عوض، داشت چند نوع کوفته‌البته درست می‌کرد که در خانواده جگال‌توضیحاتش نسل به نسل منتقل شده بود.
و آن کوفته‌ها واقعاً... واقعاً...
«واو، هیونگ.کلبه این واقعاً‌تمرین کار زیادی می‌بره.»
کارهای جزئی نصف کار هستند.
نه، به نظر‌باشه می‌رسد کارهای جزئی حدود‌زادگاه ۹۰ درصد آن باشند.
چرخ کردن گوشت تا‌کمه تبدیل شدن به خمیر‌محلی اصلاً کار آسانی نبود.
علاوه بر آن، اضافه کردن یک سس‌پایین مخفی و یک فرآیند انجماد-عمل‌آوری برای حفظ‌کسب آب گوشت، حجم کار را به‌شدت بالا می‌برد.
«آره. شوخی نیست. به خاطر همین،روستا کلی آدم تو رستوران استخدام کردم. هر‌درآمد سپیده‌دم اینجا یه جنگ به پا میشه.»
«عجیبه که‌زندگی می‌تونی به‌اونا موقع سروشون کنی.»
«آره. ما از قبل آماده‌شون می‌کنیم و وقتی سفارش‌ندارن میاد، فقط سر همشون می‌کنیم، می‌ذاریم تو بخارپز و‌نیروهای بخارپزشون می‌کنیم... با این حال، بازم مدام کم میاریم.»
با این وجود، جای شکرش باقی‌میاد بود که در اینجا، او فقط باید‌تأسیس به پرنس ژو و خانواده‌اش رسیدگی می‌کرد.
«راستی، پرنسس‌تمرین سوبک یه هدیه‌پایین فرستاده. بازش کردی؟»
«آره. یه زیورآلات بود که روش یه گل سفید کنده‌کاری شده بود. منم با یه نامه پر‌کنیم از کلمات تشکرآمیز جوابش رو دادم. دارم به یه هدیه متقابل فکر می‌کنم. معمولاً یه سنگ مرکب‌عمل یا قلم‌مو که روش نقش ارکیده یا داوودی حک شده باشه، برای هدیه متقابل به خانواده امپراتوری خوبه.»
چیزی که حتی‌جمعیت یک قطره احساس‌معمولاً رمانتیک در آن نبود.
سلول‌های رمانتیک برادرش مرده بودند‌گاهی و فقط یک عضو تحلیل‌رفته‌قضیه از آن‌ها باقی مانده بود.
ساما هیون با‌گاهی دیدن این صحنه‌روستا با خودش فکر کرد.
«آه، پس به خاطر همین‌دوری بود که هه‌آ بهش می‌گفت‌بعد مسیر موعود به سوی جهنم~»
سالن تحقیق، سالن جراحی.
البته، قطعاً افرادی بودند که به‌میاد خاطر علاقه به آنجا می‌پیوستند، اما آیا‌تأسیس قلبشان فقط باید برای مسائل آکادمیک می‌تپید؟
این امکان وجود داشت که قلب کسی با دیدن‌فرق زیبایی استاد جوان عمارت که درست جلوی چشمانش بود‌دوری به تپش بیفتد و به خاطر آن به سالن بپیوندد.
و وقتی قلبشان این‌طور می‌تپید، ممکن بود اشتباه کنند و فکر‌تموم کنند این تپش نه برای استاد جوان عمارت، بلکه برای سالن‌دارن جراحی یا سالن تحقیق است و تحت این توهم به آنجا بپیوندند.
می‌گفتند او آدم‌ها را مثل یک قارچ سمی‌محلی فریب می‌دهد، آن‌ها را در سالن تحقیق یا‌جاهایی سالن جراحی می‌گذارد و بعد به آن‌ها غذا می‌دهد.
می‌گفتند مثل‌کلبه دیوانه‌ها به‌تمرین آن‌ها غذا می‌دهد.
اگر می‌خواستی کمی با او تنها باشی و‌قضیه از فرصتی که بیکار بود استفاده می‌کردی تا وارد‌اونا دفترش شوی، او به گرمی از تو استقبال می‌کرد.
می‌گفت که اتفاقاً‌باشه بیکار است، پس‌البته باید غذا بخوری.
که چیزی درست کرده است.
و بعد تو‌می‌سازه را می‌نشاند و‌میاد به تو غذا می‌داد.
اگر می‌گفتی ناراحتی چون‌میاد اخیراً خیلی وزن اضافه‌قضیه کرده‌ای، مجبورت می‌کرد ورزش کنی.
و به این ترتیب، وزنت بالا می‌رفت، عضلاتت رشد می‌کرد و‌تموم با وجود اینکه یک پزشک بودی، از عضلات سینه تا شکمت،دارن در نهایت بدنی مثل یک فرد بالغ در دنیای رزمی پیدا می‌کردی.
«پرنسس سوبک حتماً‌جمعیت داره دردسر زیادی‌معمولاً رو تحمل می‌کنه.»
با دیدن نامه رسمی برادرش و‌میاد یک هدیه متقابل رسمی دیگر، قطعاً احساس‌تأسیس می‌کرد که دوباره یک جای کار می‌لنگد.
و با این حال،میاد آیا این ذات انسان‌قضیه بود که نمی‌توانست تسلیم شود؟
«آه، درسته. پس برای این وعده، باید کوفته‌ها رو‌می‌کنه شبیه گل‌های سفید دربیارم و براش بفرستم. اگه گوشت میگو‌تکنیک‌های رو خوب عمل بیاری، شبیه یه تزئین گل سفید میشه.»
«درسته.
به خاطر همین‌می‌سازه جنبه‌هاست که اون‌میاد نمی‌تونه بی‌خیال بشه.»
او در‌تمرین دیوانه کردن‌میاد آدم‌ها استاد است.
نمی‌دانم پرنسس سوبک موقع خوردن‌دوری آن کوفته‌ها چه فکری می‌کند، اما‌تموم احتمالاً آن‌ها را با لذت می‌خورد.
«حتی ممکنه‌دورافتاده موقع خوردنشون‌کمه بزنه زیر گریه.»
یادداشت مترجم
[یادداشت مترجم: لحن روایتی جین چون-هی در این چپتر به‌شدت واقع‌گرایانه و کمی طنز است، به‌خصوص وقتی در مورد پزشک‌های پایه و فرار از زیر کار پرنس ژو صحبت می‌کند.]