چپتر 396: جراحی مرگبار
0حالت چهره‌نگه جین چون-هی‌مثل هیچ تغییری نکرد.
در این دنیای پیچیده و عجیب، این فکر که‌شبیه یک تمرین‌کننده شیطانیِ مجنون، نیت قتلش را جمع کرده‌غرش و به فکر کشتن اوست، یه‌جورهایی خنده‌دار به نظر می‌رسید.
شاید همه‌ی این‌ها فقط یک خواب بود‌عجیبی و تا چند لحظه دیگر، روی یکی‌بخت‌آزمایی از تخت‌های تاشوی بیمارستان از خواب بیدار می‌شد.
بعدش تلفن زنگ می‌خورد‌بدنش و مجبور می‌شد دوباره‌موجود به سمت جایی بدود.
یک نوشیدنی پرکافئین سر می‌کشید، خودش‌روزمرگی‌اش را به زور بیدار نگه می‌داشت‌احتمالاً و مثل همیشه به روزمرگی‌اش می‌رسید.
با خودش‌معاون می‌گفت: «عجب‌فرقه خواب عجیبی دیدم.»
بعد احتمالاً سال‌بالایی‌اش به‌روزمرگی‌اش او می‌گفت که برود‌دیدم و یک بلیت بخت‌آزمایی بخرد.
و اگر حتی کمترین جایزه را هم‌شبیه می‌برد، همان سال‌بالایی اصرار می‌کرد که سهم‌هجوم دارد و مجبورش می‌کرد برایش مرغ سوخاری بخرد.
تازه آنجا بود که‌مثل جین چون-هی یک چیز‌عجب را به یاد آورد.
«آهان، درسته.
سال‌بالایی من‌مثل دیگه توی‌روزمرگی‌اش مطب نیست.»
بدن خودش هم تا‌بدنش الان پودر شده و‌موجود به خاک پیوسته بود.
کررررک- چییییییی-
معاون رهبر فرقه‌رهبر تمام بدنش را‌بدنش در انرژی سم پوشاند.
شبیه یک موجود عجیب‌الخلقه‌روزمرگی‌اش شده بود که در‌دیدم مهی سیاه غرق شده است.
و به‌فرقه سمت جین‌بدنش چون-هی هجوم آورد.
برای یک لحظه،می‌داشت غرش شیطانی‌ای که‌روزمرگی‌اش سر داد، خفه‌کننده بود.
مشکلی نیست.
این یک واکنش‌همیشه طبیعی برای یک‌عجب موجود زنده است.
آن فشار‌فرقه طاقت‌فرسا و ترس‌انرژی هم مشکلی نداشتند.
چون می‌دانست که احساساتش‌مثل در واقعیت، تأثیر چندانی‌عجب در تغییر اوضاع ندارند.
نیت قلب‌معاون رزمی متعالی،فرقه عدالت انسانی—!
زمانِ شکسته‌شده،مثل بار دیگر‌روزمرگی‌اش شکاف برداشت.
دنیایی که از دریچه تسریع‌شده‌ی تکنیک‌پوشاند الهی فعال‌سازی مبدأ دیده می‌شد، حتی‌غرق کندتر و ساکت‌تر از قبل بود.
چشمان آبی‌اش، مانند شاخه‌های‌مثل رعد و برق، حریف‌عجب را کالبدشکافی و آنالیز می‌کردند.
معاون رهبر فرقه در دو‌تمام قدم فاصله را کم کرد‌موجود و دست راستش را دراز کرد.
پنجه‌های تکنیک پنجه‌های ببر او کاملاً خورده شده‌دیدم و نتوانسته بودند در برابر انرژی سم مقاومت کنند،حتی اما از نظر عملکردی، این موضوع هیچ اهمیتی نداشت.
فقط یک خراش‌تمام کوچک کافی بود تا‌شبیه هر چیزی را بپوساند.
در هر صورت، می‌شد‌مثل آن را سلاحی نامید‌عجب که هدفش کشتن دشمن بود.
او آن دست را مثل‌تمام مردی که هیچ مفصلی ندارد،موجود مانند شلاق به حرکت درمی‌آورد.
این اولین آینده‌ای‌همیشه بود که جین‌عجب چون-هی مشاهده کرد.
دومین آینده، چی سم‌بدنش محافظی بود که تمام‌موجود بدنش را احاطه کرده بود.
اگر می‌توانست آن مقدار از چی سم‌می‌گفت محافظ را ساطع کند، پس طبیعتاً یک حمله‌بلیت با استفاده از گانگ چی به دنبالش می‌آمد.
او از هنرهای سم فرقه پنج سم به‌پوشاند عنوان پایه استفاده می‌کرد و ستون‌هایی از هنر شیطانی‌برای را برای ایجاد یک گانگ چی قدرتمند بنا می‌کرد.
نه جاخالی دادن از آن‌می‌گفت و نه دفاع کردن در‌احتمالاً برابرش، هیچ‌کدام گزینه‌های ممکنی نبودند.
این دومین آینده‌ای‌تمام بود که جین‌پوشاند چون-هی مشاهده کرد.
در حالت عادی، او می‌توانست آینده هفتم یا هشتم را هم‌بعد پیش‌بینی کند، اما در برابر استادی که نیمی از راه را‌می‌برد به سمت قلمرو دگرگونی طی کرده بود، این کار دشوار بود.
«تموم کردن این مبارزه بدون هیچ آسیبی احتمالاً‌پوشاند غیرممکنه، نه؟ حتی فدا کردن گوشت برای بریدن‌هجوم استخون هم در برابر این حریف، یه آرزوی طمع‌کارانه‌ست.»
او باید مبارزه را‌روزمرگی‌اش با کمترین عوارض جانبی‌دیدم ممکن به پایان می‌رساند.
اگر به حداقل رساندن عوارض جانبی‌پوشاند غیرممکن بود، پس باید آن را‌غرق بدون هیچ معلولیت دائمی‌ای تمام می‌کرد.
جین چون-هی‌نگه شمشیر کریستال یخی‌همیشه را بیرون کشید.
از میان هنر الهی‌فرقه پنج عنصر، او هنر فلز‌شبیه و یخ را انتخاب کرد.
چی یخ سردِ یین‌روزمرگی‌اش مطلق را بیرون کشید‌دیدم و درون شمشیر دمید.
چی شمشیر؟ نه،تمام بذار با همون‌پوشاند چی شمشیر پیش بریم.
این موقعیتی بود که او‌همیشه نیاز داشت به یک ناحیه‌دیدم حمله کند، نه یک نقطه.
«خودم به‌معاون اندازه کافی‌فرقه انرژی درونی دارم.»
او از پنجه‌های‌همیشه ببری که به‌عجب سمتش می‌آمد، جاخالی داد.
چ-گاک-
فقط جاخالی دادن کافی‌مثل بود تا لباس‌هایش از‌عجب انرژی سم خورده شوند.
با این حال، لباس زیر و دستکش‌هایی که‌پوشاند از نخ کرم ابریشم بهشتی ساخته شده بودند،هجوم در این موقعیت درخشیدند و از اربابشان محافظت کردند.
اندام‌های حیاتی و‌همیشه دستانش محافظت شده بودند‌عجیبی و همین کافی بود.
«برای همینه که همه برای به دست آوردن تجهیزات خوب این‌قدر سر و صدا راه‌برای میندازن، یه حمام خون به پا می‌کنن، یا اگه خودشون شروع‌کننده نباشن، خیلی زیرکانه سوار‌واقعیت موج میشن و حتی به برادر رزمی‌ای که براشون عزیز بوده هم از پشت خنجر می‌زنن.»
در حالی که زیر لب آهنگی‌روزمرگی‌اش شوم را زمزمه می‌کرد، چی یخ‌احتمالاً سرد را مانند یک موج پخش کرد.
مه سفید، شبیه‌رهبر به هوای اول‌بدنش صبح زمستان بود.
و بعد، شکوفا شد.
مه به کریستال‌های برف تبدیل شد و مانند‌موجود یک میدان برفی، انرژی سمی را که معاون‌غرش رهبر فرقه را احاطه کرده بود، در هم پیچید.
نیازی به تطهیر آن نبود.
فقط سرکوب‌معاون کردن سم‌فرقه کافی بود.
دانه‌های برف به رنگ بنفش‌می‌گفت درآمدند و در یک چشم‌احتمالاً به هم زدن، روی زمین نشستند.
همین کافی بود.
دنیای سرد، ساکت و کُندِ‌همیشه جین چون-هی، بلافاصله نقطه ضعفی‌دیدم را در شکم او شناسایی کرد.
با این حال، معاون رهبر فرقه که با غرشی‌شبیه شیطانی و خروشان به پیش رانده می‌شد، دفاع خود را‌شیطانی‌ای نادیده گرفت و برای حمله‌ای دوباره به جلو حرکت کرد.
«چیز عجیبیه.
چرا آدمایی که توسط‌بدنش هنرهای شیطانی بلعیده میشن،موجود سعی می‌کنن بقیه رو بکشن؟»
نمی‌توانستند فقط تا زمانی که انرژی درونی‌شان تمام شود در‌دیدم خلاء فریاد بکشند، یا مثل دیوانه‌ها زمین را بکنند، یا‌کمترین شاید جنونشان را با مشت زدن به یک صخره تخلیه کنند؟
«چرا حتماً‌معاون باید به‌فرقه کشتار ختم بشه؟»
با این فکر، جین‌روزمرگی‌اش چون-هی شمشیرش را در‌دیدم آن نقطه ضعف فرو برد.
چ-گاک!
شمشیر با‌نگه دقت ریه چپ‌همیشه را سوراخ کرد.
دستی که برای نجات جان انسان‌ها صدها بار‌پوشاند گوشت را شکافته بود، حالا به جای چاقوی‌هجوم جراحی، شمشیر کریستال یخی را در دست داشت.
او آن بخش از وجودش را که در حال فریاد کشیدن‌سال‌بالایی‌اش بود کنار زد و چی حقیقی پنج عنصر را طوری به‌سال‌بالایی درون بدن حریف ریخت که انگار در حال جراحی یک بیمار است.
این یک آتش‌تمام کارمایی بود که‌پوشاند همه‌چیز را می‌سوزاند.
چیِ تولیدکننده آتش.
«کواااااااک!»
مهم نبود که بدنش چقدر شبیه به یک بمب ساعتی در‌سال‌بالایی‌اش آستانه انفجار بود، یا چقدر در جنون غرق شده بود؛ هیچ‌سال‌بالایی راهی وجود نداشت که درد سوزانِ سوختن اندام‌هایش را حس نکند.
جین چون-هی‌فرقه سه قدم‌بدنش به عقب برداشت.
دستش به‌نگه رنگ بنفش‌مثل درآمده بود.
زیرا سمِ در سطح‌فرقه شبه‌قلمرو دگرگونی، به اعماق‌پوشاند وجودش نفوذ کرده بود.
درست زمانی که در حال سبک‌سنگین کردن این بود‌بعد که آیا آن را قطع کند یا ببندد، متوجه‌کمترین شد که حسِ اندام‌هایش را از دست داده است.
یک حالت مسمومیت عمیق.
«خب حالا...
فکرشو نمی‌کردم اون‌قدر قوی‌فرقه باشه که بتونه از‌پوشاند مقاومت من عبور کنه.
هاهاها، این واقعاً شرورانه‌ست.»
آیا سر پا‌تمام ایستادن، تنها کاری بود‌شبیه که از دستش برمی‌آمد؟
جین چون-هی همچنان به‌مثل تماشای سوختن اندام‌های معاون‌عجب رهبر فرقه ادامه داد.
حتی در اوج دیوانگی‌اش، درد وحشتناک باعث‌انرژی می‌شد پشت سر هم فریاد بکشد، اما‌غرق دیگر نمی‌توانست انرژی سمی‌اش را آزاد کند.
شمشیر کریستال یخی که جین چون-هی در بدنش فرو‌بعد کرده بود، ریه‌اش را سوراخ کرده و دقیقاً رگ‌کمترین خونی‌ای را که از دانتیان میانی‌اش می‌گذشت، مسدود کرده بود.
«آه...
شاید دیگر نتوانم‌چییییییی از شمشیر کریستال‌فرقه یخی استفاده کنم.»
نگران بود که بعد از اینکه شمشیر‌هجوم این‌قدر عمیق در سم غرق شده، اصلاً‌واکنش بتواند دوباره آن را بردارد یا نه.
نمی‌دانست انرژی خالص‌موجود غلاف چقدر می‌تواند‌سیاه آن را تطهیر کند.
در نهایت، با چشمان خودش دید که‌شیطانی‌ای بدن عظیم‌الجثه معاون رهبر فرقه، انگار که‌فشار تمام انرژی درونی‌اش ته‌کشیده باشد، روی زمین افتاد.
بوم-
هنوز نمرده بود.
در همان حالت‌موجود هنوز دست و‌سیاه پایش را تکان می‌داد.
چی آتش‌زایی که‌است اندام‌هایش را می‌سوزاند‌غرش هم متوقف شده بود.
«با این حال، تا نصف‌رهبر شچن دیگر... نه، کمتر از‌پوشاند یک ربع شچن دیگر می‌میرد.»
معاون رهبر فرقه بیش‌سیاه از حد از انرژی‌برای درونی‌اش کار کشیده بود.
فعلاً مثل حشره‌ای که تابستانش تمام شده‌غرق روی زمین غلت می‌خورد، اما به هر‌خفه‌کننده حال انرژی سمی‌اش از بین رفته بود.
حالا که تکلیف مبارزه‌هجوم کاملاً مشخص شده بود،داد ساما هیون جلو آمد.
«حالا راضی شدی، برادر؟»
«آره.»
«پس حداقل می‌ذاری من کارش‌مهی رو تمام کنم؟ اگه همین‌طوری‌برای بمیره، حس می‌کنم کابوسش ولم نمی‌کنه.»
«هی، سم...»
بدون اینکه منتظر جواب‌معاون برادرش بماند، جمجمه معاون رهبر‌انرژی فرقه را از جا کند.
خارچ-
چی فلزی و طلایی‌رنگش به بنفش تغییر رنگ داد، اما بیشتر‌غرش انرژی سمی از قبل مصرف شده بود و همان مقدار کمی‌نداشتند هم که مانده بود، توسط شمشیر کریستال یخی مسدود شده بود.
ساما هیون با دست‌های‌هجوم خودش به زندگی معاون‌داد رهبر فرقه پایان داد.
«من این صورت‌چییییییی لعنتی رو برمی‌دارم~فرقه حرفی که نداری، هان؟»
وقتی ساما هیون‌مهی بعد از برداشتن صورت‌هجوم برگشت، برادرش آنجا نبود.
نه، وقتی پایین را نگاه کرد، دید برادرش‌است بی‌هوش در میان برفی که با سم مخلوط‌واکنش شده بود افتاده و بدنش دارد سرد می‌شود.
در میان همهمه صدای وحشت‌زده ساما هیون‌شیطانی‌ای و فریاد جنگجویان و پزشکان عمارت پزشکی‌فشار فلس سفید، جین چون-هی با خودش فکر کرد.
«با این حال، من بردم.»
همین کافی بود.
حس کرد‌غرق چیزی دارد او‌برای را تکان می‌دهد.
در میان هوشیاری‌چییییییی محوشونده‌اش، صدای فریادها،فرقه خشم و... را می‌شنید.
«عمیق فکر کردن سخته.»
ذهنش، انگار که‌موجود زیر داروی بیهوشی باشد،غرق مدام می‌رفت و می‌آمد.
در آب‌های تاریک و گل‌آلود ذهنش‌غرش غرق می‌شد و دوباره بالا می‌آمد، مطمئن‌زنده نبود که این یک رویاست یا واقعیت.
«بذار فقط غرق بشم.»
هرچه بیشتر سعی می‌کرد‌سیاه هوشیاری‌اش را به سطح‌برای بیاورد، درد بیشتری حس می‌کرد.
از درد کشیدن خوشش نمی‌آمد.
نمی‌خواست عمیق هم فکر کند.
حتی داشتن‌کررررک بینش هم‌معاون برایش دردسر بود.
جین چون-هی خودش را‌سیاه جمع کرد و اجازه‌برای داد در ناخودآگاهش شیرجه بزند.
از وقتی به‌موجود جیانگهو آمده بود،سیاه اتفاقات زیادی افتاده بود.
چه اتفاقی افتاده بود؟
چیزهای زیادی مثل‌چییییییی یک رویا از‌فرقه جلوی چشمانش گذشت.
واضح نبودند،عجیب‌الخلقه اما می‌توانست آن‌ها‌غرق را حس کند.
سپس، نگاه‌شبیه کسی را روی‌مهی خودش حس کرد.
- راضی شدی؟
با وجود میل شدیدش به‌رهبر خوابیدن و فراموش کردن، حواس جین‌شبیه چون-هی صاحب صدا را تشخیص داد.
«ارباب اژدهای بال‌دار.
این هم‌معاون از تأثیرات‌فرقه اون گویه؟»
- چرا کسی به باهوشی تو که‌عجیبی حتی می‌تونه این رو هم تشخیص بده،بخت‌آزمایی با بدن خودش این‌قدر بی‌پروا رفتار می‌کنه؟
نمی‌توانست به‌فرقه این سوال‌بدنش جواب بدهد.
هرچه بیشتر فکر‌می‌داشت می‌کرد، درد عمیق‌تری‌روزمرگی‌اش در بدنش می‌پیچید.
«چرا این رو می‌پرسی؟»
- من‌مثل یک موجودیت بزرگ‌می‌گفت و والا هستم.
از اینجا می‌تونم به‌هجوم کل دنیا نگاه کنم، اما‌خفه‌کننده نمی‌تونم قلب انسان‌ها رو بخونم.
برای همین پرسیدم.
آیا راضی هستی؟
«آره.
راضی‌ام.»
- دست و پات غرق در سمه‌عجیبی و حتی یه جای سالم هم تو‌بخت‌آزمایی بدنت پیدا نمی‌شه، با این حال راضی هستی.
تو واقعاً انسان عجیبی هستی.
از یک‌فرقه دیدگاه دور،بدنش همه‌چیز گذراست.
زندگی چیزی جز‌چییییییی یک سفر به‌فرقه سوی مرگ نیست.
فقط گاهی‌نگه این سفر‌مثل کمی طولانی‌تر می‌شه.
او انسانی بود‌رهبر که حتی صد‌بدنش سال هم عمر نمی‌کرد.
برای موجودی مثل اژدهای بال‌دار که‌عجب تا ابدیت زندگی می‌کرد، قابل درک‌برود بود که این‌طور به قضیه نگاه کند.
حتی اگر جین چون-هی به این زندگی‌شبیه می‌چسبید، در دنیایی که میانگین عمر انسان‌ها‌هجوم سی سال بود، چقدر دیگر می‌توانست زنده بماند؟
اما پزشک بدون ذره‌ای تردید‌همیشه این افکار را کنار زد‌دیدم و به جلو حرکت کرد.
«نه. گذرا نیست.»
- چرا این‌طور فکر می‌کنی؟
ناگهان، جین چون-هی‌تمام زندگی گذشته‌اش را‌پوشاند به یاد آورد.
در میان‌نگه بیماران بستری، یک‌همیشه راهبه حضور داشت.
او یک زن بود و با اینکه به‌پوشاند راهبان زن «بیکونی» می‌گفتند، افراد حاضر در اتاق‌هجوم بیمارستان او را فقط «راهبه» یا «مادربزرگ» صدا می‌زدند.
افراد آن اتاق شش‌نفره دین‌های مختلفی از جمله مسیحیت، بوداییسم‌احتمالاً و کاتولیک داشتند، اما نه تنها با هم دعوا نمی‌کردند، بلکه‌همان با هم شوخی می‌کردند و برای موفقیت جراحی‌های یکدیگر دعا می‌کردند.
با این وجود، درست قبل از جراحی،شبیه مضطرب می‌شدند و در حالی که به مسن‌ترین‌برای فرد اتاق، یعنی همان راهبه می‌چسبیدند، گریه می‌کردند.
پیرزن هم به آن‌ها‌مثل می‌گفت که گریه را‌عجب بس کنند و زودتر بروند.
جو اتاق بد نبود، چون‌تمام همه افراد آنجا به اندازه‌موجود کافی به چیزهای خوب اعتقاد داشتند.
و بعد،مثل نوبت جراحی‌روزمرگی‌اش خود پیرزن رسید.
پیرزن با عجله خودش وسایل مختلف‌پوشاند را آماده کرد و بعد با‌غرق دقت به جین چون-هی خیره شد.
سپس پرسید:نگه «می‌خوای فالت‌مثل رو بگیرم؟»
قبل از اینکه جین چون-هی اصلاً بتواند‌انرژی جواب بدهد، ناگهان پرسید: «دلت می‌خواد تو‌غرق آینده چند تا زمستون دیگه رو ببینی؟»
جین چون-هی‌مثل جواب داد:روزمرگی‌اش «هرچی بیشتر، بهتر.»
پیرزن گفت: «تو بدون پدر و مادر یا بچه، خیلی سختی کشیدی. تو‌است زمستون به دنیا اومدی و تو زمستون هم می‌ری. با این حال، کارهای‌ترس خوبت زیاده، پس شاید یه پیوند و ارتباط جدید تو راهت قرار بگیره.»
آن زمان، جین‌می‌داشت چون-هی حرف‌هایش را گنگ‌می‌گفت و مبهم فهمیده بود.
آیا به این خاطر بود که‌بدنش از جوانی فکر می‌کرد ممکن است‌مهی تنها زندگی کند و تنها بمیرد؟
آیا به این خاطر بود که‌عجب پیش خودش فکر می‌کرد: «من زندگیم رو‌بلیت همین‌طوری تنها و بدون بچه تموم می‌کنم...»؟
در این‌فرقه زندگی هم‌بدنش همین‌طور بود.
او پیوندهای زیادی برقرار کرده بود، اما این بدن هنوز‌دیدم هم یک یتیم بود و تصور اینکه در میان چنین‌کمترین مصیبت خونینی شریک زندگی پیدا کند و بچه‌دار شود، سخت بود.
در نهایت، فقط‌رهبر مکان تغییر می‌کند؛ روش‌انرژی زندگی آدم‌ها همان است.
اما با این حال،روزمرگی‌اش گاهی اوقات سوال آن‌دیدم پیرزن را به یاد می‌آورد.