چپتر 302: چپتر 302
0دست جین چون-هی روی‌رمزی قفسه‌های کتاب می‌چرخید و‌دلیل کورمال‌کورمال دنبال چیزی می‌گشت.
کمی بعد، چند کتاب‌غلط بیرون کشید و دستش را‌غژژژ تا ته به داخل برد.
با نوک انگشتانش داخل را لمس کرد‌قرار تا ببیند چه خبر است و بعد، چیزی‌راه‌پله به دستش خورد که می‌توانست آن را بگیرد.
«هشت تریگرام؟»
طرح هشت‌اینکه تریگرام آنجا‌رمزی برجسته شده بود.
اما ترتیبشان فرق داشت.
«بهتره سعی کنم‌خودش به همون ترتیبی که‌قرار نوشته شده بود بچینمشون؟»
آسمان، زمین، آب، آتش.
برای اینکه چنین رمزی‌رمزی در چنین جایی نوشته شود،موجهی حتماً دلیل موجهی وجود داشت.
پروسه درک چیدمان تریگرام‌ها‌غلط فقط با لمس کردن، محاسبه‌غژژژ جایگاه درستشان و حرکت دادنشان...
تا حدودی‌جای شبیه پازل‌های‌چفت کشویی مدرن بود.
«آخه چرا‌واقع باید این‌قدر‌گوشه‌های پیچیده‌اش می‌کردن؟»
مگر اینجا جایی نبود که خانواده‌شود سلطنتی هر وقت دلشان می‌خواست می‌توانستند‌درک در آن رفت و آمد کنند؟
به هر حال، سر‌غلط هم کردن این برای جین‌غژژژ چون-هی کار خیلی سختی نبود.
در واقع، پروسه ترکیب کردن‌درست گوشه‌های آن کتاب‌های پراکنده برای‌سریع ساختن یک رمز، خیلی سخت‌تر بود.
تق-
وقتی آخرین تریگرام را به ترتیب‌شود سر جایش گذاشت، حس کرد چیزی‌درک کاملاً در جای خودش چفت شده است.
درست یا‌چفت غلط، قرار‌غلط بود اتفاقی بیفتد.
جین چون-هی‌جای سریع دستش‌چفت را بیرون کشید.
غژژژ-
قفسه کتاب به‌چنین کنار لغزید و یک‌حتماً راه‌پله مخفی نمایان شد.
«ها، پس تو آرشیو‌غلط مخفی کاخ امپراتوری، یه‌سریع آرشیو مخفی دیگه هم هست؟»
او یک نقطه اشتراک‌چفت بین کاخ امپراتوری و‌اتفاقی فرقه شیطانی پیدا کرده بود.
همه‌شان دیوانه رازهای مخفی بودند.
توی رمان شیطان بهشتی عالی، هر‌شود وقت اتفاقی می‌افتاد، یهو ها-ریون همیشه‌درک مسیرهای مخفی فرقه شیطانی را پیدا می‌کرد.
اینجا هم فرقی نداشت.
«آره دیگه.جای آدم‌های رده‌بالا عاشق‌درست راز و رمزن.»
سیاستمداران قدیم هم‌ترکیب جاهایی برای قایم‌پراکنده کردن پول‌های کثیفشان داشتند.
«این روزها می‌شنوم که پول‌های کثیفشون رو با روش‌های‌موجهی متناسب با عصر انقلاب صنعتی چهارم قایم می‌کنن، اما‌جایگاه تو زمان من، همه‌چیز به گاوصندوق‌های مخفی ختم می‌شد.»
حتی یک موردی بود که سگ محله داشت با حرص‌قفسه و ولع زمین را می‌کند، بعد یک نفر رفت با‌هست او کند و ناگهان یک بسته پول نقد پیدا کرد.
شاید دیوانه‌وار‌جای به نظر برسد،درست اما واقعیت داشت.
آن روزها،واقع اقتصاد فیزیکی‌گوشه‌های همه‌چیز بود.
به هر حال، در این عصر دارایی‌های فیزیکی که اینترنتی در کار‌درک نبود، چه برسد به سهام و اوراق بهادار، و نقش بانک‌ها تا‌پازل‌های حدودی توسط آژانس‌های اسکورت و جناح خون طلای جناح غیرمتعارف انجام می‌شد...
فرقه شیطانی در کوه‌های صد هزارگانه و‌بیفتد خانواده سلطنتی که بر دشت‌های مرکزی حکومت‌مخفی می‌کرد، احتمالاً سر و ته یک کرباس بودند.
در حالی که آرام از راهروی سنگی طولانی پایین می‌رفت،سریع پشت گردنش مورمور شد؛ حسی به او می‌گفت که به‌امپراتوری زودی چند تیر جاسازی‌شده در دیوارها به سمتش پرتاب خواهند شد.
مگر معمولاً این‌جور جاها مکانیسم‌ها و‌پراکنده تشکیلات خاصی ندارند که با یک‌ترتیب صدای پیوونگ متجاوزها را آبکش کنند؟
و بعد قهرمان داستان‌رمزی با یک ژست خفن‌دلیل همه‌شان را دفع می‌کند.
«یهو ها-ریون تو رمان حداقل‌قرار زمزمه‌های ستاره قاتل آسمانی رو داشت...کنار اما من فقط یه جون دارم.»
او برای لحظه‌ای چی تولیدکننده‌درست آتش را در بدنش منفجر کرد‌غژژژ تا محیط اطراف را روشن کند.
به دلایلی... هیچ‌چیز نمی‌دید.
انگار تاریکی یک‌چنین موجود زنده بود‌شود که نور را می‌بلعید.
با این حال،درست می‌توانست تا حدودی‌اتفاقی پایین پله‌ها را ببیند.
چشمان آبی‌اش تأیید کرده‌چفت بودند که تا آنجا‌اتفاقی هیچ تله‌ای وجود ندارد.
با احتیاط قدمی برداشت.
«حالا که فکرش رو می‌کنم، تو شیطان بهشتی‌دلیل عالی هیچی درباره ورود به آرشیو مخفی کاخ‌کردن امپراتوری نوشته نشده بود... اینجا یه قلمرو کاملاً ناشناخته‌ست.»
معمولاً وقتی یک راه‌پله مخفی، رازآلود‌اتفاقی و جدید مثل این پیدا می‌شود،لغزید یک چیز شگفت‌انگیز در انتهای آن است.
«اول برش می‌دارم.خودش اگه دردسرساز شد،غلط تفش می‌کنم بیرون.»
وضعیتش طوری بود که‌گوشه‌های حتی به یک چیز‌رمز بیشتر هم نیاز مبرم داشت.
اگر چیزی پیدا می‌شد که کمکش‌شود می‌کرد در این سفر جهنمی حتی‌درک کمی بیشتر زنده بماند... هر کاری می‌کرد.
«بسیار خب. بریم؟»
به درون‌جای فضای ممنوعه.چفت برای آینده.
پس از اینکه کاملاً‌گوشه‌های از پله‌ها پایین آمد، حالا‌سخت‌تر می‌توانست یک راهرو را ببیند.
منطقه‌ای قیرگون بدون حتی یک نقطه نورانی بود و حتی‌وجود وقتی از چی تولیدکننده آتش خود برای ایجاد یک آتش‌حرکت حقیقی سامادی تقلبی استفاده کرد، باز هم دیدش محدود بود.
«از اینجا‌چفت به بعد قطعاً‌قرار تله‌هایی در کاره.»
حتی اگر نمی‌توانست‌خودش آن‌ها را ببیند،غلط این را می‌دانست.
بام!
جین چون-هی با‌چنین قدمی محکم پایش‌شود را به زمین کوبید.
همزمان، یک دستش را‌غلط روی زمین گذاشت تا‌سریع ارتعاشات را حس کند.
موج شوک‌جای در سراسر محفظه‌درست سنگی پخش شد.
زیتر هفت شیطان.
درست همان‌طور که نابغه چشم‌آبی مکانیسم پنهان‌حتماً در قفسه کتاب را رمزگشایی کرده بود،تریگرام‌ها حالا ساختار این راهرو را رمزگشایی می‌کرد.
«همم، بیشتر از کمان خدای باد، هنر نیزه نه اژدها، گام‌های الهی‌لغزید هزار لی، گام‌های بزرگ قطب عرفانی و بقیه چیزها، حس می‌کنم قراره از‌شیطانی این هنر صوتی، یعنی زیتر هفت شیطان، بیشتر از همه استفاده کنم، نه؟»
اگر قرار بود فقط تمام‌درست روز بخورد و با شمشیر‌سریع بجنگد، شاید قضیه فرق می‌کرد.
اما از نظر‌ترکیب کاربردی بودن، این هنر‌ساختن در سطح دیگری بود.
در تاریکی، چشمان‌چنین آبی جین چون-هی به‌حتماً طرز ضعیفی سوسو زد.
تا زمانی که جین چون-هی‌قرار دستش را برداشت، درست مثل‌قفسه قبل یک ربع ساعت گذشته بود.
«یه دید کلی پیدا کردم.»
دست‌هایش را تکاند و‌گوشه‌های قبل از ورود به راهرو‌سخت‌تر ایستاد و نفس عمیقی کشید.
مثل بیشتر مکانیسم‌ها و تشکیلات دنیای‌شود رزمی، یک اشتباه کوچک در اینجا‌درک هم احتمالاً به معنای مرگ بود.
سمی که روی تیرهای آهنیِ سریع‌تر از برق مالیده‌غژژژ شده بود، احتمالاً از همان نوعی بود که می‌توانست‌امپراتوری در یک چشم به هم زدن جان آدم را بگیرد.
چیزی که ترسناک‌تر بود این بود که‌قرار اگر حتی یک تله فعال می‌شد، بقیه‌لغزید هم بلافاصله به صورت زنجیره‌ای شلیک می‌شدند.
یک حمله مشترک‌ترکیب که توسط مکانیسم‌ها‌پراکنده و تشکیلات انجام می‌شد.
«کدوم استاد مکانیسم‌ها و‌رمزی تشکیلات این چیز رو‌دلیل ساخته؟ کار اجداد منه؟»
می‌توانست ردپای خانواده جگال را حس کند، اما‌سریع از آنجا که استادش هرگز به آن اشاره‌آرشیو نکرده بود، احتمالاً یکی از اطلاعات ازدست‌رفته بود.
«پس وقتی یه‌خودش خانواده نابود می‌شه،غلط همچین اتفاقی می‌افته.»
مشکل فقط این نبود که کتابخانه‌پراکنده سوخته بود، ثروت از بین رفته‌ترتیب بود و هنرهای رزمی نابود شده بودند.
مشکل این بود که‌رمزی آدم‌هایی که از آن حمایت‌موجهی می‌کردند، از بین رفته بودند.
و استادش...
«هنوز هیچ‌جای قصدی برای بازسازی‌درست خانواده جگال نداره.»
مشکلی نبود.
استادش هر چه را انتخاب‌جایی می‌کرد، وظیفه شاگرد این بود‌وجود که از او پیروی کند.
درست همان‌طور که یک استاد از درون‌بیفتد جهنم هم از شاگردش محافظت می‌کند، جین‌مخفی چون-هی هم فقط وظیفه‌اش را انجام می‌داد.
نور آبی تکنیک‌خودش الهی فعال‌سازی مبدأ‌غلط کمی روشن‌تر درخشید.
«بسیار خب. می‌زنم به دلش.»
تکنیکی که جین چون-هی در آن لحظه‌حتماً اجرا کرد، حرکت پای سه جوهره همیشگی‌اش‌تریگرام‌ها نبود، بلکه گام‌های جابجایی عرفانی چی بهشتی بود.
او هرگز نمی‌توانست با فلسفه رزمی حرکت پای‌سریع سه جوهره از این مکان که یک قدم‌آرشیو اشتباه در آن به معنای مرگ بود، عبور کند.
در میان گام‌برداری‌های‌خودش سرگیجه‌آور، سرعتش حتی‌غلط ذره‌ای هم کم نشد.
تانگ!
در یک نقطه، جین‌رمزی چون-هی شروع به دویدن‌دلیل مستقیم روی دیوار کرد.
لباس‌هایش در هوا به اهتزاز درآمدند و او‌سریع با حرکتی روان به صورت زیگزاگی حرکت کرد، شبیه‌کاخ ماهی بزرگی که در خلاف جهت آب شنا می‌کند.
برای لحظه‌ای، پاهایش سقف‌چفت را لمس کرد، گویی‌اتفاقی جاذبه را فراموش کرده بود.
و سپس.
فوووش-
صدها تیر‌چفت در تاریکی زیر‌قرار پاهایش شلیک شدند.
همزمان، سم اسیدی پاشیده شد‌درست تا هر چیزی را که‌سریع نفس می‌کشید، از بین ببرد.
اما فقط به لباس جین‌کتاب‌های چون-هی که داشت از روی‌وقتی سقف حرکت می‌کرد، ساییده شد.
چییییک-
با این حال،درست حرکت لبه لباس‌اتفاقی جین چون-هی متوقف نشد.
جلو، و باز هم جلوتر.
لحظه‌ای که‌واقع متوقف می‌شد، مساوی‌کتاب‌های با مرگش بود.
تاتانگ!
دو تیر با‌درست فاصله مویی از‌اتفاقی کنار گونه‌اش رد شدند.
چیزی که ترسناک‌تر بود، شوریکن‌هایی‌درست بود که بلافاصله در یک‌سریع حمله ترکیبی به سمتش پرواز کردند.
زاویه و زمان‌بندی طوری بود که‌پراکنده اگر جاخالی دادن از تیرها موفقیت‌آمیز‌ترتیب بود، فرار از شوریکن‌ها غیرممکن می‌شد.
انگار که منتظرش‌چنین بود، جین چون-هی‌شود بدنش را چرخاند.
تق!
او چی محافظش را درون لباس کرم ابریشم بهشتی‌بیفتد که زیر لباس‌هایش پوشیده بود به جریان انداخت و‌آرشیو این کار، اربابش را یک بار از مرگ نجات داد.
با اینکه نتوانسته بود نخ‌کتاب‌های کرم ابریشم بهشتی را سوراخ‌وقتی کند، اما ضربه‌اش سر جایش بود.
«سرفه، وای... نمی‌تونم نفس بکشم.»
آن‌قدر درد داشت که‌غلط همان یک ضربه باعث شد‌غژژژ ارگان‌های داخلی‌اش به لرزه بیفتند.
«اما مشکلی نیست.
زخمی نشدم.
با همین فرمون می‌تونم‌رمزی به مسیرم ادامه بدم‌دلیل و از اینجا رد بشم.»
او با دقت و وسواس وضعیت بدنی خودش را محاسبه‌قفسه می‌کرد، از تله‌ها جاخالی می‌داد، جلو می‌رفت و گاهی هم‌هست آن‌ها را دفع می‌کرد، تا اینکه بالاخره به انتهای مسیر رسید.
درست همان لحظه‌ای که‌چفت فکر کرد این آخری است‌بیفتد و گاردش را پایین آورد.
ووووش!
تیغه یک تبر‌چنین غول‌پیکر از پشت‌شود موهایش پایین افتاد.
این هم قابل پیش‌بینی بود.
یک قدم،جای کمی سریع‌تر از‌درست حد معمول برداشت.
کراششش!
به نظر می‌رسید نوک موهایش‌جایی کمی بریده شده، اما زنده‌وجود بود و فقط همین اهمیت داشت.
راهروی تله‌ها‌چفت بالاخره تمام‌غلط شده بود.
«هاا، هوو.جای هوو... بذار یه‌درست لحظه نفس بگیرم.»
به خاطر این بود که‌کتاب‌های تمام توانایی‌های فیزیکی‌اش را در‌وقتی یک لحظه بیرون ریخته بود؟
آن‌قدر نفس‌نفس‌اینکه می‌زد که احساس‌جایی می‌کرد دارد می‌میرد.
همان‌جا دراز کشید، برای مدت‌قرار طولانی نفس تازه کرد و دوباره‌کنار افکارش را سر و سامان داد.
«اگه یه جنگجوی هم‌سبک‌چفت من نبودم، تا الان‌اتفاقی صد بار مرده بودم.»
جنگجویی که فقط مستقیم به‌کتاب‌های جلو حمله می‌کرد، قبل از برداشتن‌آخرین سه قدم، به دیدار اجدادش می‌رفت.
«وای... واقعاً...اینکه کدوم حروم‌زاده‌ای‌رمزی اینو ساخته. هوو...»
وقتی به اطراف نگاه‌غلط کرد، این بار رودخانه‌ای‌سریع از مه را دید.
«یک آرایش.
این یک آرایشه.»
چه راز باورنکردنی‌ای اینجا‌رمزی پنهان شده بود که‌دلیل این‌همه دردسر را توجیه می‌کرد؟
اگر فقط می‌خواستند جلوی ورود افراد مزاحم را بگیرند،غژژژ مسیر را با چند لایه در آهنی ضخیم مسدود‌امپراتوری می‌کردند و همه‌جا نگهبانان قصر امپراتوری را مستقر می‌کردند.
اما اینکه تا این حد پیش بروند که یک راهرو‌سریع حفر کنند، تله‌های مکانیکی و آرایش‌های مختلف نصب کنند و‌امپراتوری با این حال باز هم راهی برای حل کردنش باقی بگذارند؟
«انگار... داره‌واقع یه نفر‌گوشه‌های رو آزمایش می‌کنه.»
و در پایان این آزمایش.
چه چیزی می‌توانست منتظرش باشد؟
جین چون-هی بعد از‌چفت اینکه نفسش بالا آمد،اتفاقی به آرامی روی پاهایش ایستاد.
«خوشبختانه، این اون آرایش‌گوشه‌های دزدی روح مرگ و زندگی‌سخت‌تر یین-یانگ که استادم می‌گفت نیست.
اون یه آرایش بی‌نظیره که طوری طراحی شده‌دلیل تا شکسته نشه، اما این یکی... عجیبه، جوری طراحی‌محاسبه شده که یه راه نفوذ و شکستن بهت میده.»
نمی‌توانست دقیقاً بگوید این چه نوع آرایشی است، اما‌غژژژ می‌توانست ردپاهایی را ببیند که نشان می‌داد طوری ساخته‌امپراتوری شده تا یک مزاحم بتواند قوانینش را درک کند.
چشمان جین‌جای چون-هی دوباره‌چفت آبی شد.
او تکنیک الهی فعال‌سازی مبدأ خود را تا حد ممکن تحت‌آخرین فشار گذاشت و هر چیزی که یاد گرفته بود را بارها‌اتفاقی و بارها از هم باز کرد و دوباره سر هم نمود.
نتیجه‌ای که به دست‌رمزی آورد، سپس از یک‌دلیل دیدگاه مدرن دوباره تفسیر شد.
او استعاره‌ها و‌درست تشبیه‌های خاص جیانگهو را‌بیفتد فیلتر و خلاصه کرد.
مغزی که غرق‌خودش در عمل‌گرایی بود، بالاخره‌قرار جواب را پیدا کرد.
«قوانین. فهمیدم.»
جین چون-هی بلافاصله با‌رمزی اعتماد به نفس یک‌دلیل قدم به جلو برداشت.
این بار‌چفت هم قدم‌هایش کوچک‌ترین‌قرار تردیدی نشان نمی‌داد.
یک قدم به جلو برداشت، بعد‌غلط دو قدم به عقب برگشت، به‌قفسه پهلو چرخید و قدم دیگری برداشت.
درجا ۳۶۰ درجه‌ترکیب چرخید و دوباره شروع‌ساختن به راه رفتن کرد.
این حرکات شبیه‌چنین به راه رفتن‌شود یک دیوانه بود.
و این موضوع حتی بیشتر به‌اتفاقی چشم می‌آمد چون در قدم‌های جین‌لغزید چون-هی ذره‌ای شک یا تردید وجود نداشت.
و در نهایت.
انتهای مه‌واقع کم‌کم در میدان‌کتاب‌های دیدش ظاهر شد.
جین چون-هی ناگهان‌چنین برگشت و رو‌شود به عقب راه رفت.
تق-
پنج قدم به همین شکل.
می‌توانست پاک‌واقع شدن مه‌گوشه‌های را احساس کند.
تنها بعد از اینکه متوجه شد کاملاً‌حتماً از آرایش فرار کرده، جین چون-هی رویش‌تریگرام‌ها را برگرداند تا به جلو نگاه کند.
«اینجا...؟»
فضای پهناوری، طوری که انگار‌درست یک امپراتور در آنجا اقامت‌سریع دارد، خودش را نشان داد.
به زبان مدرن، این‌گوشه‌های مکان او را یاد‌رمز سوئیت‌های وی‌وی‌آی‌پی هتل‌ها می‌انداخت.
«اینجا نصف‌اینکه یه زمین‌رمزی ورزشی دبیرستانه؟»
باور اینکه این فضای‌غلط پهناور در زیر زمین‌سریع قرار دارد، سخت بود.
علاوه بر این، فضا پر‌درست از اقلام مختلفی بود که‌سریع به نمایش گذاشته شده بودند.
جین چون-هی فقط یک پزشک‌کتاب‌های بود، بنابراین مثل ساما هیون‌وقتی چشمانی تیزبین برای تشخیص گنجینه نداشت.
با این حال، حتی‌رمزی برای او هم تک‌تک این‌موجهی اقلام گران‌بها به نظر می‌رسیدند.
«اینجا خزانه گنجینه قصر امپراتوریه؟»
اگر این‌طور بود، شمشیری که آنجا‌غلط گیر کرده بود احتمالاً یک شمشیر گران‌بها‌کنار و آن کمان یک سلاح الهی بود.
حتی چیزی که شبیه لگن‌کتاب‌های توالت بود و نمی‌دانست چه‌وقتی کاربردی دارد، احتمالاً کارایی خاصی داشت.
«نباید به‌اینکه هیچ‌کدوم از این‌جایی گنج‌ها دست بزنم.»
این‌ها چیزهایی بودند‌درست که اگر برمی‌داشت، مجبور‌بیفتد می‌شد بعداً پسشان بدهد.
به جای آن، قفسه کتاب‌ها.
دقیقاً ۱۴۲واقع کتاب روی آن‌کتاب‌های ردیف شده بود.
جین چون-هی جلوی‌چنین قفسه کتاب ایستاد و‌حتماً زیر لب زمزمه کرد.
«گفته بودید کتابچه‌های هنرهای رزمی‌قرار واقعاً مهم رو جداگانه نگه‌قفسه می‌دارید... پس منظورتون اینجا بود؟ اعلی‌حضرت؟»
پس یعنی پرنس اون‌چفت و پرنس گوم می‌تونن‌اتفاقی تا اینجا نفوذ کنن؟
یا پرنس‌واقع ژو کتابچه‌ها‌گوشه‌های رو براشون می‌بره؟
«در مورد دو امپراتور اول‌جایی چیزی نمی‌دونم، اما پرنس ژو‌وجود قطعاً از پس این کار برمیاد.»
فقط مسئله این است که او معمولاً روزهایش‌سریع را با نوشیدن، شعر خواندن، ساز زدن و‌آرشیو پول پخش کردن به این‌طرف و آن‌طرف می‌گذراند.
چون احتمالاً هیچ‌کس در این‌درست دنیا وجود ندارد که بتواند‌سریع به خدای جنگ آسیب برساند.
او درست مثل استادش بود.
وزیران جوان و اعضای جوان‌تر خانواده‌شود سلطنتی از دورانی که پرنس ژو فعالانه‌چیدمان در میدان‌های جنگ پرسه می‌زد، خبر ندارند.
اما هر کسی که آن دوران را به‌سریع یاد می‌آورد، خدا را شکر می‌کند که پرنس ژوی‌کاخ فعلی یک زندگی پر از فراغت و آسایش دارد.
«کلمه قرمز در‌خودش اسمش به معنی‌غلط خون هم هست.»
شاید لقب او را‌گوشه‌های از پرنس خون به‌رمز پرنس ژو تغییر داده بودند.
وزیرانی که در آن دوران زندگی کرده‌حتماً بودند هم به این موضوع مشکوک بودند،تریگرام‌ها اما هیچ‌کس هرگز آن را به زبان نمی‌آورد.
آن‌ها فقط امیدوار بودند که او همچنان به زندگی بی‌دغدغه و‌کنار پر از آسایش خود ادامه دهد و شاهزاده همسرِ ظاهراً بی‌اهمیتش را‌بین که فقط چهره‌ای زیبا داشت و هیچ قدرتی نداشت، در آغوش بگیرد.
«اخیراً پرنس ژو‌خودش هم سعی داره‌غلط منو درگیر کنه.»
علاوه بر این، به دلایلی، پرنسس‌پراکنده سوبک مدام برایش نامه می‌فرستاد که‌ترتیب این موضوع داشت او را می‌کشت.
با این فکر که شاید این یک استراتژی پیشرفته‌موجهی از طرف پرنس ژو باشد، او تمام تلاشش را می‌کرد‌درستشان تا حد و مرزی تعیین کند و رسمی جواب بدهد.
...
پرنسس قهر کرد.
«اما مگه روابط‌ترکیب خوب با خانواده‌پراکنده سلطنتی چه فایده‌ای داره؟!»
در بهترین حالت،چنین مسیر تبدیل شدن‌شود به پزشک امپراتوریه.
او چنین‌چفت سرانجامی را‌غلط رد می‌کرد.
باید همچنان وانمود می‌کرد‌چفت که چیزی نمی‌داند و‌اتفاقی به صورت رسمی جواب می‌داد.
«با این‌واقع حال دست از‌کتاب‌های نامه فرستادن برنمی‌داره.»
دیگر وقتش بود که بس کند، اما با توجه‌موجهی به اینکه همچنان پیگیر حال و احوالش بود، احتمالاً مردم‌درستشان دنیای رزمی در چشم خانواده سلطنتی عجیب به نظر می‌رسیدند.
«به هر حال،درست راسته که میگن‌اتفاقی پایان هر سختی، شیرینیه.
هیچ‌وقت فکر‌جای نمی‌کردم همچین‌چفت چیزی اینجا باشه.»
او از تکنیک الهی فعال‌سازی‌کتاب‌های مبدأ استفاده می‌کرد تا تمام‌وقتی هنرهای الهی نهایی را حفظ کند!
اراده جین‌اینکه چون-هی به‌رمزی جوش آمد.
«بسیار خب.
بریم تو کارش؟»
او با سرعتی‌ترکیب ترسناک شروع به‌پراکنده بلعیدن کتاب‌ها کرد.